Αρχείο κατηγορίας Χωρίς κατηγορία

Στη σημερινή εποχή της πληροφοριακής καταιγίδας, όπου οι τίτλοι-παγίδες (clickbait) και οι αναπαραγωγές έτοιμων ειδήσεων κυριαρχούν στο διαδίκτυο, η δημιουργία πρωτογενούς και ειλικρινούς περιεχομένου μοιάζει με σπάνια αρετή. Κι όμως, η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει πως όταν η δημοσιογραφία και η συγγραφή επιστρέφουν στις ρίζες τους —στην αληθινή βιωματική εμπειρία— το αναγνωστικό κοινό το αναγνωρίζει και το επιβραβεύει.

Η προσπέραση των 72.000+ μοναδικών επισκέψεων (unique IPs) από κάθε γωνιά του πλανήτη δεν αποτελεί απλώς έναν εντυπωσιακό αριθμό στα στατιστικά στοιχεία. Είναι μια ουσιαστική επιβεβαίωση. Το πιο αξιοσημείωτο σε αυτή την πορεία είναι πως το ορόσημο αυτό δεν επιτεύχθηκε μέσω επιθετικών στρατηγικών μάρκετινγκ ή στείρας εμμονής με τους αριθμούς. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας συνεπούς, καθημερινής και επίμονης προσπάθειας.

Η συνταγή της επιτυχίας κρύβεται στην απλότητα και την αυθεντικότητα. Τα θέματα που φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα μας δεν κατασκευάζονται σε γραφεία πίσω από αδιάφορες οθόνες. Γεννιούνται μέσα από την ίδια τη ζωή: στους δρόμους που περπατάμε —είτε πρόκειται για πολυσύχναστες λεωφόρους είτε για απόμερα καλντερίμια—, στα γεγονότα που γινόμαστε μάρτυρες και στις καταστάσεις που βιώνουμε πρώτο χέρι.

Κάθε άρθρο συνοδεύεται από αυθεντικό φωτογραφικό υλικό και κείμενα που φέρουν τη δική μας προσωπική σφραγίδα. Δεν αναμεταδίδουμε την επικαιρότητα· τη ζούμε, τη φωτογραφίζουμε και τη καταγράφουμε με τη δική μας ματιά. Αυτή η διάδραση με την καθημερινότητα είναι που δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό εμπιστοσύνης με τους αναγνώστες.

Το γεγονός ότι χιλιάδες διαφορετικοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο επιλέγουν να διαβάσουν τις ιστορίες μας, επιβεβαιώνει ότι η αλήθεια και το βίωμα δεν έχουν σύνορα. Η ανταπόκριση αυτή μας γεμίζει ευθύνη αλλά και βαθιά συγκίνηση.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» αξίζει σε όλους εσάς που αγκαλιάσατε αυτή την προσπάθεια. Η δική σας αποδοχή είναι η κινητήριος δύναμη για να συνεχίσουμε να περπατάμε, να καταγράφουμε και να μοιραζόμαστε μαζί σας αυθεντικές στιγμές της ζωής. Η διαδρομή συνεχίζεται.

Στα όριά τους έχουν φτάσει οι κάτοικοι των Σεπολίων, που βλέπουν τη γειτονιά τους να παραμένει εγκλωβισμένη σε εργοτάξια, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και αλλεπάλληλες καθυστερήσεις ενός έργου που επρόκειτο να αναβαθμίσει μία από τις πιο κεντρικές και πυκνοκατοικημένες γειτονιές της Αθήνας, αλλά δεν λέει να τελειώσει.

Πρόκειται για την υπογειοποίηση των σιδηροδρομικών γραμμών, του έργου που συμβασιοποιήθηκε το μακρινό 2018, έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί από τον Μάρτιο του 2023, αλλά έχει πλέον επίσημο ορίζοντα περαίωσης το 2028, δηλαδή δεκα χρόνια μετά την υπογραφή της σύμβασης κι αυτό εφόσον δεν σημειωθούν νέες καθυστερήσεις. Παράλληλα, το κόστος του, το οποίο ξεκίνησε από τα 66 εκατομμύρια ευρώ, έχει ήδη ξεπεράσει τα 100 και όλα δείχνουν ότι ο λογαριασμός θα ανέβει κι άλλο με την ολοκλήρωση της διαιτησίας που βρίσκεται σε εξέλιξη μεταξύ ΟΣΕ και αναδόχου. Την ίδια στιγμή εξαιτίας και των πολυετών καθυστερήσεων, έχει ξεκινήσει φημολογία που θέλει το έργο να περιορίζεται στο …μισό και να αφορά διπλό αντί για τετραπλό σιδηροδρομικό διάδρομο, με άλλα λόγια έναν κλάδο.

Οι κάτοικοι ζητούν πλέον από τον δήμο Αθηναίων ηχηρή παρέμβαση, αντίστοιχη με τη στάση που κρατά η δημοτική αρχή στο ζήτημα των σοβαρών βλαβών των πολυκατοικιών στην Κυψέλη, ενώ και ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας προειδοποίησε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο με προσφυγές εάν τα έργα δεν προχωρήσουν, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα.

Αφορμή στάθηκε το αίτημα του ΟΣΕ για παράταση στην …παράταση των κυκλοφοριακών ρυθμίσεων στην οδό Σιώκου, ενός υποέργου των υδραυλικών έργων, το οποίο έπρεπε να προχωρήσει καθώς στο σημείο εντοπίστηκαν δύο αγωγοί της ΕΥΔΑΠ που ήταν …αχαρτογράφητοι. Ο δήμος ενέκρινε δίμηνη παράταση, αντί για τετράμηνη που είχε αρχικά ζητηθεί, με τη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο να αναδεικνύει την απόσταση που χωρίζει τις δεσμεύσεις για την ολοκλήρωση των επιμέρους εργασιών και την καθημερινότητα των κατοίκων.

Κληθείς στη συνεδρίαση, ο εκπρόσωπος του ΟΣΕ, Σπύρος Θωμόπουλος, ανέφερε ότι οι εργασίες στην οδό Σιώκου μπορούν να ολοκληρωθούν έως το τέλος Νοεμβρίου 2026, ενώ τόσο αυτός όσο και ο εκπρόσωπος της αναδόχου εταιρείας, Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος απέδωσαν τις καθυστερήσεις στον …καιρό. Ο κ. Θωμόπουλος μίλησε για δύο άγνωστους κεραμικούς αγωγούς που εντοπίστηκαν στο σημείο, αλλά και για τις έντονες βροχοπτώσεις στα τέλη Ιουλίου, οι οποίες ανάγκασαν τα συνεργεία να απομακρύνουν επανειλημμένα τα μηχανήματα, να αντλούν νερά και να περιμένουν μέχρι να καταστεί δυνατή η επανέναρξη των εργασιών. Προκάλεσε μάλιστα την αντίδραση του δημάρχου όταν σε μία αποστροφή του λόγου του μίλησε για «μικρή καθυστέρηση».

Από την πλευρά του ο κ. Αναγνωστόπουλος εξήγησε ότι η αρχική μελέτη του 2018 δεν έγινε αποδεκτή από την ΕΥΔΑΠ και χρειάστηκε να αναθεωρηθεί πλήρως. Προσέθεσε ότι οι εργασίες στην οδό Σιώκου πραγματοποιούνται στην περιοχή δικτύου της ΕΥΔΑΠ και επανέλαβε ότι κάθε φορά που έβρεχε έπρεπε να απομακρύνονται τα συνεργεία: «Όπως όλοι γνωρίζουμε, κανένας ανάδοχος δεν είναι πάνω, από το Θεό. Κανείς δεν ξέρει με τις καιρικές συνθήκες έχει να κάνει», είπε χαρακτηριστικά για να προσθέσει ότι η εταιρεία καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, «από κάτω το έργο δουλεύεται και υπάρχουν τα εμπόδια της οδού Σιώκου και στη συνέχεια και στην οδό Αγίου Μελετίου».

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα από το site του ΕΘΝΟΥΣ

Η φθινοπωρινή ισημερία σηματοδοτεί επίσημα τη μετάβαση σε μια νέα εποχή. Για εμάς τους ανθρώπους της πόλης, η μέρα αυτή δεν είναι απλώς μια αστρονομική παρατήρηση, αλλά ένας αθόρυβος, εσωτερικός βηματισμός που αλλάζει τους ρυθμούς της καθημερινότητάς μας. Στο αστικό τοπίο, η αλλαγή δεν αποτυπώνεται πάντα με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, η ισορροπία ημέρας και νύχτας φέρνει μια σταδιακή υποχώρηση του φωτός.

Οι μετακινήσεις μας το απόγευμα γίνονται πλέον με το ηλιοβασίλεμα να καταφθάνει νωρίτερα, οι γωνιές των δρόμων γεμίζουν με τις πρώτες μακριές σκιές και η ατμόσφαιρα αποκτά μια γλυκιά, φθινοπωρινή μελαγχολία. Η ζωή στην πόλη μεταφέρεται σταδιακά από τις ανοιχτές πλατείες και τα μπαλκόνια στους εσωτερικούς χώρους. Αναζητούμε πιο ζεστά ροφήματα, αλλάζουμε τη γκαρνταρόμπα μας και επαναπροσδιορίζουμε τις συνήθειές μας, αναζητώντας μια αίσθηση θαλπωρής.

Παράλληλα, οι σκέψεις για τη φύση και τον καιρό γίνονται πιο έντονες από ποτέ. Ισχύουν πράγματι όσα γνωρίζαμε κάποτε για τις εποχές; Η αλήθεια είναι πως οι παραδοσιακοί κύκλοι έχουν διαταραχθεί. Η αμετροέπεια, η αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και η στείρα κερδοσκοπία έχουν αφήσει ισχυρό το αποτύπωμά τους, επιταχύνοντας την κλιματική αλλαγή. Τα «σταθερά» καιρικά μοτίβα που μάθαμε από τους μεγαλύτερους –οι ήπιες μεταβάσεις, οι προβλέψιμες βροχές του φθινοπώρου– δίνουν συχνά τη θέση τους σε ακραία φαινόμενα, παρατεταμένα θερμά καλοκαίρια ή αιφνίδιες καταιγίδες. Η φύση φαίνεται να αντιδρά στην ανθρώπινη παρέμβαση, υπενθυμίζοντάς μας ότι τα όρια έχουν ξεπεραστεί.

Αυτές οι σκέψεις δεν πρέπει να μας οδηγούν στην παραίτηση, αλλά στην αφύπνιση. Η φθινοπωρινή ισημερία είναι μια υπενθύμιση ισορροπίας. Μας καλεί να αναλογιστούμε τη σχέση μας με το περιβάλλον, ακόμη κι αν ζούμε ανάμεσα στο τσιμέντο. Ακόμη κι αν ο καιρός δεν ακολουθεί πια πιστά τους παλιούς του κανόνες, η ανάγκη μας να συντονιστούμε με τους φυσικούς ρυθμούς παραμένει επιτακτική. Είναι μια ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε τις καθημερινές μας επιλογές, να επιδιώξουμε μια πιο βιώσιμη στάση ζωής και να εκτιμήσουμε την ομορφιά κάθε εποχής, προστατεύοντας ό,τι έχει απομείνει.

Η Ελλάδα έχει αυτό το μοναδικό χάρισμα: σε όποια γωνιά της κι αν σταθείς, κάτω από τα πόδια σου χτυπά η καρδιά αιώνων ιστορίας. Όπως ακριβώς συμβαίνει στην Αθήνα, έτσι και στη Θεσσαλονίκη και παντού, η νέα πόλη πατά πάνω σε μια παλιά, γεμάτη μυστικά, θησαυρούς και μνήμες που περιμένουν υπομονετικά να έρθουν στο φως. Αυτή τη ζωντανή συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν, είχαν την ευκαιρία να ζήσουν ο Κώστας με την Άννυ κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής τους στη νύμφη του Θερμαϊκού. Μια από τις πιο ξεχωριστές μέρες του ταξιδιού τους αφιερώθηκε στα αρχαιολογικά ευρήματα που ήρθαν στο φως κατά τις εργασίες ανασκαφής των στοών για τις ανάγκες του Μετρό της Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για μια τεράστια αρχαιολογική προσπάθεια, όπου η τεχνολογία και οι σύγχρονες υποδομές προχώρησαν χέρι-χέρι με τη φροντίδα και την καθοδήγηση των αρχαιολόγων, προσφέροντάς μας εκθέματα απαράμιλλης ομορφιάς και ιστορικής αξίας. Όπως διακρίνεται και στις φωτογραφίες που μας έστειλαν τα παιδιά, τα εκθέματα προκαλούν πραγματικό δέος. Η Άννυ ποζάρει δίπλα σε επιβλητικές, περίτεχνα σκαλισμένες μαρμάρινες σαρκοφάγους. Οι ανάγλυφες παραστάσεις πάνω στο μάρμαρο, με τις ανθρώπινες μορφές, τις κινήσεις και τις λεπτομέρειες των ενδυμάτων, αποδεικνύουν το υψηλό επίπεδο τεχνοτροπίας και αισθητικής της εποχής.

Στην κορυφή των σαρκοφάγων, οι ξαπλωμένες μορφές μοιάζουν σαν να αναπαύονται αιώνια, διατηρώντας μια αριστοκρατική ηρεμία. Παράλληλα, τα αγάλματα και οι ανάγλυφες πεσσοί με τις θεϊκές και ανθρώπινες φιγούρες στέκονται αγέρωχα, θυμίζοντας τις ένδοξες μέρες της αρχαίας και ρωμαϊκής Θεσσαλονίκης. Η λεπτότητα με την οποία έχει λαξευτεί το μάρμαρο, οι αναλογίες των σωμάτων και η εκφραστικότητά τους τα κάνουν να μοιάζουν σχεδόν ζωντανά κάτω από τον απαλό φωτισμό του χώρου. Αυτό που κάνει αυτά τα ευρήματα να ξεχωρίζουν είναι η αίσθηση ότι η ιστορία δεν είναι κάτι στατικό, κλεισμένο σε βιβλία, αλλά μια ζωντανή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

 Οι άνθρωποι του σήμερα, με σεβασμό στην κληρονομιά τους, δημιούργησαν νέες υποδομές για να καλύψουν τις καθημερινές τους ανάγκες, φροντίζοντας όμως παράλληλα να αναδείξουν τους θησαυρούς που έκρυβε η γη. Η επίσκεψη του Κώστα και της Άννυς μας θυμίζει πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε σε μια χώρα όπου η κάθε πέτρα έχει να διηγηθεί μια ιστορία. Η ανακάλυψη του παρελθόντος είναι πάντα μια εμπειρία μαγική — και οι εικόνες που μοιράστηκαν μαζί μας είναι η καλύτερη απόδειξη!

Η ζωή είναι γεμάτη όμορφες αλλαγές και νέες διαδρομές. Για την αγαπημένη μας Έστερ και τον Στήβ, η νέα αυτή διαδρομή τους οδήγησε από την πολύβουη καθημερινότητα του Νόρθ Βανκούβερ σε έναν γαλήνιο, σχεδόν μαγευτικό παράδεισο: το Davis Bay (Όρμος Ντέιβις) στην περιοχή Sechelt της περίφημης Sunshine Coast στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά.

Πρόκειται για έναν τόπο προικισμένο από τη φύση, όπου το απέραντο γαλάζιο του ωκεανού συναντά τους καταπράσινους λόφους, δημιουργώντας ένα περιβάλλον μοναδικής ομορφιάς και ηρεμίας. Και το καλύτερο; Το νέο σπίτι της Έστερ και του Στήβ απέχει μόλις δέκα λεπτά με τα πόδια από αυτή την ειδυλλιακή ακτή!

Το Davis Bay είναι παγκοσμίως γνωστό για την ανοιχτή, ανεμπόδιστη θέα του στον ωκεανό και τα εκπληκτικά ηλιοβασιλέματα που προσφέρει. Όπως μας καλωσορίζει και η χαρακτηριστική ξύλινη πινακίδα του Davis Bay Parkway, η περιοχή αποτελεί έναν ιδανικό συνδυασμό χαλάρωσης και αναψυχής. Εδώ θα βρει κανείς την ιστορική ξύλινη αποβάθρα (Historic Wharf), γραφικά μαγαζάκια, φιλόξενα μέρη για φαγητό και καταλύματα, καθώς και αμέτρητες ευκαιρίες για βόλτες και θαλάσσιες δραστηριότητες.

Ο παραλιακός πεζόδρομος είναι το σημείο αναφοράς της περιοχής. Περπατώντας κατά μήκος του, η ματιά χάνεται στον ορίζοντα, εκεί όπου τα καταγάλανα νερά συναντούν τα μακρινά βουνά κάτω από έναν καθαρό, λαμπερό ουρανό.

Η θάλασσα, σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι, έχει γίνει ήδη το αγαπημένο σημείο της οικογένειας. Στις φωτογραφίες που μοιράστηκαν μαζί μας, η φυσική ομορφιά του τοπίου αποτυπώνεται σε κάθε γωνιά: οι παραδοσιακές μικρές βάρκες ακουμπισμένες απαλά στην ακτή, τα λεία βότσαλα της παραλίας και τα ξεραμένα ξύλα που ξεβράζει το κύμα, συνθέτοντας ένα αυθεντικό καναδικό παραθαλάσσιο τοπίο.

Φυσικά, από αυτούς τους καθημερινούς περιπάτους δεν θα μπορούσε να λείπει η Χάρλεϊ, η γλυκύτατη σκυλίτσα της οικογένειας! Με το λαμπερό της τρίχωμα και το παιχνιδιάρικο βλέμμα της, η Χάρλεϊ απολαμβάνει τη βόλτα της μαζί με την Έστερ, κάνοντας μια στάση για ξεκούραση στα ξύλινα παγκάκια κατά μήκος της διαδρομής, με φόντο την εντυπωσιακή ξύλινη αποβάθρα που απλώνεται μέσα στο νερό.

Βλέποντας αυτές τις εικόνες, δεν μπορείς παρά να νιώσεις την ηρεμία που εκπέμπει αυτός ο τόπος. Μας γεμίζει χαρά να βλέπουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους να ριζώνουν σε ένα τόσο όμορφο και ευλογημένο περιβάλλον. Ίσως, αν μας το επιτρέψει ο Ιεχωβά, να μπορέσουμε σύντομα να ταξιδέψουμε μέχρι εκεί, να περπατήσουμε αυτά τα δέκα λεπτά από το νέο τους σπίτι ως την παραλία, να εισπνεύσουμε τον καθαρό αέρα της Sunshine Coast και να γνωρίσουμε αυτό το υπέροχο μέρος, μοιραζόμενοι από κοντά τη χαρά της νέας τους αρχής!

Ο Αύγουστος, στην «καρδιά» του καλοκαιριού, φέρνει πάντα μαζί του μια ιδιαίτερη ζέστη και τις δικές του μικρές δυσκολίες. Όμως, οι άνθρωποι που διατηρούν μέσα τους τη φλόγα και τη διάθεση για ζωή, βρίσκουν πάντα τον τρόπο να ομορφαίνουν τις μέρες και τις νύχτες τους. Δεν χρειάζονται πολυτέλειες ή εντυπωσιακά σκηνικά· αρκεί η καλή παρέα, η αυθεντική κοινωνική συναναστροφή, ένα κοψίδι στα κάρβουνα, μια καλή κουβέντα και μια αυθόρμητη σκέψη που μοιράζεται. Έτσι κυλάει η ώρα όμορφα, δημιουργικά και εποικοδομητικά.

Στο χωριό μου, το Θραψανό, στο φιλόξενο σπίτι του Μαθιουδάκη, εκτυλίχθηκαν για άλλη μια φορά τέτοιες αυθεντικές ανθρώπινες στιγμές. Δίπλα στον Αγησίλαο και την αδελφή μου τη Στασούλα, άνθρωποι δικοί μας, γνωστοί και αγαπημένοι, αλλά και φίλοι επισκέπτες που ήρθαν να μοιραστούν τη ζεστασιά της παρέας.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από την απλότητα και την αρχοντιά της κρητικής φιλοξενίας. Γύρω από το λιτό τραπέζι με τα μεζεδάκια, τη ρακή και τα χαμόγελα, οι άνθρωποι κάθισαν δίπλα – δίπλα, μοιράστηκαν ιστορίες, αναμνήσεις και πειράγματα. Από τις γωνιές της αυλής μέχρι τους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού, η ζεστή παρουσία των γυναικών και των ανδρών της παρέας, αντανακλά την ουσία της ζωής: τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.

Χαίρομαι πραγματικά από τα βάθη της καρδιάς μου, όταν βλέπω τέτοιες εικόνες. Σε μια εποχή που συχνά τρέχει με γρήγορους και απρόσωπους ρυθμούς, τέτοιες μαζώξεις στο Θραψανό, μας υπενθυμίζουν τι έχει πραγματικά σημασία. Η φιλοξενία στο σπίτι του Μαθιουδάκη δεν ήταν απλώς ένα τραπέζι ή μια συνάντηση· ήταν μια αληθινή γιορτή της ανθρώπινης επαφής, από εκείνες που γεμίζουν την ψυχή και μένουν χαραγμένες στη μνήμη για πολύ καιρό.

Η συζήτηση γύρω από τα κρητικά γλέντια, έτσι όπως αυτά έχουν εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια, είναι μεγάλη. Προσωπικά, έχω μια διαφορετική άποψη για τον τρόπο με τον οποίο στήνονται και διεξάγονται πλέον αυτές οι βραδιές, όμως επιλέγω να την κρατήσω για μένα. Είναι απόλυτα σεβαστό ότι για πολλούς ανθρώπους αυτές οι εκδηλώσεις αποτελούν μια βαθιά ανάγκη για «εκτόνωση» και ψυχαγωγία, γι’ αυτό και τις έχουν αγκαλιάσει, εντάσσοντάς τις ως αναπόσπαστο έθιμο στα καλοκαιρινά πανηγύρια συγκεκριμένων ημερών. Δικαίωμά τους.

Στον «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ» επιλέγουμε απλώς να δίνουμε χώρο στην ενημέρωση. Αντιμετωπίζουμε αυτές τις διοργανώσεις ως κάτι διαφορετικό, μια αφορμή που προσφέρει γνήσια χαρά και διέξοδο σε εκείνους που τις περιμένουν πώς και πώς κάθε καλοκαίρι.

Με αυτή τη διάθεση, μοιραζόμαστε μαζί σας το πρόγραμμα για ένα δυνατό παραδοσιακό τριήμερο στα μέσα Ιουλίου, γεμάτο με μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της κρητικής μουσικής σκηνής. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θραψανού διοργανώνει τρεις συνεχόμενες βραδιές με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, δίνοντας την ευκαιρία για γνήσια κρητική διασκέδαση:

Την Πέμπτη 16 Ιουλίου: Η αρχή έγινε με τον Χρύσανθο Μακράκη και τον Νίκο Γ. Μανιουδάκη, οι οποίοι άνοιξαν το τριήμερο με έντονο παραδοσιακό χρώμα.

Την Παρασκευή 17 Ιουλίου: Τη σκυτάλη πήρε ο Κωστής Νοδαράκης, έτοιμος να ξεσηκώσει το κοινό με τη λύρα και τα τραγούδια του.

Σήμερα Σάββατο 18 Ιουλίου, το τριήμερο κορυφώνεται με τον Αντώνη Μαρτσάκη, έναν από τους πιο αγαπητούς καλλιτέχνες της νέας γενιάς που ξέρει καλά πώς να κρατά αμείωτο το κέφι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με ελεύθερη είσοδο, ενώ για όσους επιθυμούν να εξασφαλίσουν τη θέση τους, το τηλέφωνο κρατήσεων είναι το 6986835811.

Είτε συμφωνεί κανείς με τη σύγχρονη μορφή αυτών των εκδηλώσεων, είτε όχι, η μουσική παράδοση της Κρήτης παραμένει ένας ζωντανός πυρήνας συνάντησης των ανθρώπων. Κι εμείς είμαστε εδώ για να καταγράφουμε και να δίνουμε βήμα σε ό,τι δίνει χαρά και ζωντάνια στον τόπο μας.