Οι αυθεντικοί… οι αληθινοί άνθρωποι, είναι υπέροχοι
Αυτή την εικόνα, ίσως τη θυμάστε, ίσως και όχι… Είναι δική μας και την είχαμε δημοσιεύσει στον παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ πριν από τρία χρόνια, τότε που είχαμε πάει μια βόλτα για ένα τριήμερο στην Αρεόπολη που τότε δεν ήταν τόσο γνωστή από τη “ΓΗ της Ελιάς”.
Δυο πράγματα καθόρισαν τη σημερινή ανάρτηση. Ένα κείμενο στο διαδίκτυο, της Μαρίας Κόντη στο site logotypos.gr και μια φωτογραφία από την Μάνη, ενός παιδιού της οικογένειας που είχε τον πύργο στην Αρεόπολη, που μείναμε μερικά βράδια με την Έστερ, την κόρη της Σούλας και τα κορίτσια της.
Δείτε το κείμενο:
Λίγοι άνθρωποι ξεπερνούν τις συμβατικές υποκριτικές συμπεριφορές και είναι ο εαυτός τους κι αυτός ο εαυτός τους συμβαίνει να είναι πραγματικά υπέροχος κι αληθινός. Λίγοι άνθρωποι διατηρούν τη διαρκή αυθεντικότητά τους.
Δεν είναι απλό να είσαι αυθεντικός, ούτε εύκολο, είναι πηγαίο, φυσικό. Όταν συναντάς τέτοιους ανθρώπους, όταν έχεις τη μεγάλη τύχη να τους γνωρίσεις, τους ξεχωρίζεις από την καλοσύνη και τη γλύκα στη φωνή τους, από το πόσο δοτικοί, πηγαίοι, αληθινοί είναι. Λάμπουν τα μάτια τους από χαρά όταν σε βλέπουν, σε χαιρετούν από μακριά, δεν θέλουν με τίποτα να παραλείψουν να σε χαιρετίσουν, σε χαιρετούν μ’ ένα ζεστό πελώριο χαμόγελο χωρίς να είναι ψεύτικο.
Λίγοι άνθρωποι νιώθουν το χαμόγελο τους και δεν είναι ξένο στα χείλη τους. Τα μάτια, το χαμόγελο, το βλέμμα, το ύφος έχει μια συστολή, δεν έχει περηφάνια, αλλά απλότητα, σεμνότητα, ανάλαφρη έκφραση ψυχής. Όταν σε βλέπουν βαθιά μεσ’ τα μάτια το νιώθεις ότι σε καταλαβαίνουν, σε σκέφτονται, σε συναισθάνονται γιατί σε ακούν, δίνουν σημασία στο τι ακριβώς λες, όχι στο περίπου.
Η αγάπη κατοικεί σ΄ αυτές τις ψυχές. Βγαίνει σαν υπομονή, σιωπή όταν χρειάζεται, καλοσύνη, δόσιμο, ενθάρρυνση, νοιάξιμο, λύπη με τη λύπη σου, χαρά με τη χαρά σου, χαμόγελο διαρκές…
Τα μάτια αυτών των ανθρώπων δεν σε κοιτούν, σε «ακούν», σε «αφουγκράζονται», μέσα από βλέμμα καθαρό, χωρίς τίποτα άλλο πίσω απ΄ αυτό κρυμμένο, καμιά άλλη σκέψη που δε φανερώνεται, μονάχα μια σιωπή… καμιά υποκρισία, κανένα συμφέρον, παρά μόνο αγάπη για τον άνθρωπο, αγάπη για τη στιγμή!
Είναι ίσιο το βλέμμα τους, αληθινό, καθαρό. Όταν σε κοιτούν σε υπολογίζουν, σε συμπονούν γιατί «υπάρχεις» γι΄ αυτούς, σε σκέφτονται σαν άνθρωπο, συμπάσχουν μαζί σου, τον εαυτό τους τον βάζουν στην άκρη, δεν σε ανταγωνίζονται, δεν «απειλούνται» από σένα οι απόψεις τους ούτε κανένα «δήθεν» τους, δεν κοιτούν να ωφεληθούν από σένα, αλλά να σε ωφελήσουν.
Ο «πλούτος» τους, η καθαρότητα της ψυχής τους, η γνησιότητα. Είναι αυτό που είναι, τους αρέσει αυτό που είναι και το αγαπούν. Ξέρουν ν΄ αγαπούν κάθε άνθρωπο για ό,τι είναι, για ό,τι μπορεί να είναι! «Παίρνουν» από αυτή την αγάπη, γίνονται σοφότεροι…
Όλα καθαρά…- καρδιά από ατόφιο χρυσάφι- το βλέμμα, το χαμόγελο, ΤΟ ΥΦΟΣ, τα λόγια, το χρώμα της φωνής, η χροιά, μέλι στάζει από στοργή και φροντίδα.
Τις εμπειρίες της ζωής τους τις μάζεψαν για να τις δώσουν… κι αυτές με τρυφερότητα, με τρόπο ωραίο, διακριτικό, ταπεινό, όμορφο. Η προσφορά τους πάντα ανιδιοτελής, ασύλληπτη, σπάνια… Ο καλός τους λόγος πάντα πρώτος. Δοσμένος πλουσιοπάροχα, χωρίς τσιγκουνιά ή φόβους, εγωισμούς και ανασφάλειες, γενναιόδωρα και χωρίς εξαίρεση. Σε όλους!
Ξέρουν να εκτιμούν τους ανθρώπους για ό,τι αξίζουν, όσο είναι αυτό, πολύ ή λίγο. Χωρίς φειδώ η καλοσύνη, η κατανόηση, χωρίς εξαιρέσεις. Απευθύνεται σε όλους, δικούς, φίλους, γείτονες, συνεργάτες, γνωστούς, ξένους, άγνωστους, ανθρώπους που γνωρίζουν ή βλέπουν, για πρώτη φορά!
Άνθρωποι ευγενικοί στην ψυχή και στα λόγια, με όλη τη σημασία της λέξης. Καλοδιάθετοι, ευχάριστοι, συγκαταβατικοί, ωραίοι αφηγητές, όλους τους καλοδέχονται. Δεν διακρίνουν ανάλογα με το πόσο συμφέρον έχουν απ΄ αυτούς ή τι έχουν να αποκομίσουν απ΄ αυτούς ή πόσο γνωστοί τους είναι ή πόσο συγγενείς ή πόσο σημαντική θέση διαθέτουν, ενδεχομένως για να τους βοηθήσουν ή να ωφεληθούν απ΄ αυτούς , η πόση περιουσία ή χρήμα διαθέτουν ή πόσο «πετυχημένοι» είναι ή πόσο «σπουδαίοι» με τη γνωστή έννοια της λέξης, ή πόσα τους έχουν προσφέρει οι άλλοι κι έτσι έχουν υποχρέωση απέναντί τους.
Πικραίνονται εύκολα γιατί κρίνουν με βάση τη δική τους καρδιά. Νομίζουν πως όλοι οι άνθρωποι τους μοιάζουν ή σκέφτονται το ίδιο μ΄ αυτούς. Δεν είναι έτσι όμως. Όταν το αντιλαμβάνονται αυτό λυπούνται… Όπως πολύ εύκολα χαίρονται με τη χαρά τους και τη χαρά των άλλων, άλλο τόσο λυπούνται όταν αντικρίζουν αχαριστία, αδιαφορία, σκληρότητα, αναίδεια, θράσος. Εσωτερικός είναι ο πόνος τους, δεν τον εκδηλώνουν παρά μόνο στους πολύ δικούς τους ανθρώπους ή μετά από χρόνια ή από την καλοσύνη τους τον «καταπίνουν» κι αυτό βέβαια δεν τους κάνει να είναι λιγότερο καλοί ή καλοσυνάτοι, ούτε παύουν να μοιράζουν αγάπη.
Άλλωστε, αυτή η αγάπη τους τρέφει. Κατά βάθος όσο κι αν λυπούνται αυτή η αγάπη, τους τρέφει, δεν ζητούν τίποτα για τον εαυτό τους, μεσ’ απ΄ αυτό που δίνουν χαίρονται, δεν ζητούν τίποτα άλλο, μόνο λίγο σεβασμό. Όταν δεν τους δίνουν είναι λογικό να πικραίνονται και δικαίως… Διότι δεν μπορεί να δίνεις την ψυχή σου και να σου φέρονται άδικα ή σκληρά. Ωστόσο κι αυτό ακόμα το προσπερνούν με την τεράστια υπομονή τους, το δόσιμο και την αγάπη που δεν έχει όριο.
Το βασικότερο προσόν τους, ότι έχουν πολύ καλή σχέση με τον εαυτό τους, αυτός είναι ο εαυτός τους, δεν μπορεί να είναι αλλιώς κι έτσι δεν σταματάει να αναβλύζει από μέσα τους η αγάπη…
Αρκούνται στις μικρές καθημερινές χαρές τις ζωής, έχουν φιλοσοφήσει τη ζωή τους, ξέρουν να ζουν τις στιγμές και όχι μόνο να τις ζουν αλλά και να τις «φτιάχνουν» όμορφες. Αντλούν μεγάλη χαρά από τέχνες που γνωρίζουν καλά και με πολύ μεράκι έχουν αφιερωθεί σ΄ αυτές και εξασκούν ή και από τη δουλειά τους ακόμα που βρίσκουν τον τρόπο να την αγαπήσουν.
Βρίσκονται σε συνεχή προσφορά μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους. Τίποτα δεν ζητούν για τον εαυτό τους, όταν ξέρουν πως πλησιάζει το τέλος. Προσπαθούν να μην επιβαρύνουν τους δικούς τους ανθρώπους, ούτε να τους κουράσουν γι΄ αυτό και όσοι τους αγαπούν τους δίνονται χωρίς επίσης να υπολογίσουν τίποτα, καμιά δυσκολία. Η αγάπη πάντα επιστρέφεται. Η αγάπη τους γι΄ αυτούς που αγαπούν δεν έχει όρια και δεν είναι λίγοι αυτοί που αγαπούν, γιατί ξέρουν ν΄ αγαπούν. Δεν φοβούνται να δώσουν την αγάπη γι΄ αυτό και τους δίνεται, τους επιστρέφεται από όλους όσους τους έχουν γνωρίσει.
Όταν φύγουν από τη ζωή το κενό που αφήνουν είναι τεράστιο. Η απουσία τους είναι πάρα πολύ αισθητή μέχρι να αναπληρωθεί με τη «διαρκή παρουσία» τους, γιατί απλούστατα κανείς ποτέ δεν τους ξεχνά. Η ζεστή τους καρδιά έχει αφήσει πίσω της σοφία και πολύ τρυφερότητα. Τυχεροί όσοι τους έζησαν, τους ζουν ή θα τους ζήσουν. Τέτοιοι άνθρωποι… ένας στο εκατομμύριο! Θησαυροί!
Είχαμε την μεγάλη τύχη στην οικογένειά μου- όπως και σε άλλες οικογένειες πιστεύω ότι άλλοι έχουν την τύχη- να μας δοθεί η πολύτιμη αγάπη τέτοιων ανθρώπων, ο πατέρας μου, η αδερφή του. Άνθρωποι που γεννήθηκαν για να «δώσουν»… τον εαυτό τους, την αγάπη τους κι άξιζαν ν΄ αγαπηθούν. Όπου κι αν ακούμπησε το χεράκι τους, το βλέμμα τους άφησαν κάτι αληθινό.
Εμείς δεν τους ξεχάσαμε, ούτε θα τους ξεχάσουμε ποτέ γιατί απλά είναι συνεχώς δίπλα μας, γιατί αληθινές έκαναν τις στιγμές της ζωής μας μαζί τους, γιατί μας έμαθαν να ζούμε κι αυτοί διαρκώς μαζί μας θα ζουν, μ΄ ένα τρόπο μαγικό, μεσ΄ απ΄ τη σκέψη. Ένα Ηπειρώτικο τραγούδι κάπου λέει: «…ήρθες και μας ομόρφυνες τον άσχημο τον τόπο…» έτσι κι αυτοί ήρθαν να ομορφύνουν τον άσχημο τον τόπο…
Η σημερινή Νίκαια δεν μοιάζει σε τίποτα στα προσφυγικά
Η Νίκαια, γνωστή ως Νέα Κοκκινιά που είναι η πρώην ονομασία της ή απλά Κοκκινιά, είναι περιοχή του Πειραιά και αποτελεί δημοτική ενότητα και έδρα του Δήμου Νίκαιας – Αγ. Ιωάννη Ρέντη της Περιφερειακής Ενότητα Πειραιώς και είναι μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος Πειραιά.
Βρίσκεται περίπου 4 χλμ βορειοδυτικά του Πειραιά και 8 χλμ δυτικά του κέντρου της Αθήνας και συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με τον Κορυδαλλό, νοτιοανατολικά και ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, νότια με την Παλαιά Κοκκινιά, δυτικά και βορειοδυτικά με το Κερατσίνι και νοτιοδυτικά με τα Ταμπούρια.
Έχει άριστη ρυμοτομία και στις κύριες οδούς συμπεριλαμβάνονται οι λεωφόροι Γρηγορίου Λαμπράκη και Πέτρου Ράλλη που συνδέονται μεταξύ τους και η λεωφόρος Θηβών. Η Νίκαια ανήκει στις προσφυγικές πόλεις που δημιουργήθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 από ξεριζωμένους Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Ο Άγιος Νικόλαος Λασιθίου, με τα μάτια της Μαρίνας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι η πρωτεύουσα του Νομού Λασιθίου και έδρα του δήμου Αγίου Νικολάου στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Η περιοχή του Αγίου Νικολάου κατοικούταν κατά την αρχαιότητα, οπότε και λεγόταν Καμάρα. Κατά την ενετική περίοδο διέθετε κάστρο, γνωστό και ως Κάστρο Μιραμπέλλου, όμως ο οικισμός ερήμωσε κατά την οθωμανική εποχή, για να αρχίσει κατοικείται ξανά τον 19ο αιώνα.
Η ονομασία της πόλης προήλθε από το βυζαντινό εκκλησάκι που βρίσκεται στον όρμο Αγίου Νικολάου. Παλαιότερα ονομαζόταν Μαντράκι, καθώς υπήρχαν πολλές μάντρες με κατσίκια που ξεχειμώνιαζαν. Άλλη γνωστή ονομασία, που ακόμα χρησιμοποιούν οι κάτοικοι των γύρω χωριών, είναι Γιαλός. Οι φωτογραφίες που πλαισιώνουν το σημερινό κομμάτι είναι της φίλης μας Μαρίνας, από τη φετινή εκδρομή της στην Κρήτη.
Η οικονομία της περιοχής βασίζεται στον τουρισμό, στην καλλιέργεια ελιάς και στη μη σταβλισμένη κτηνοτροφία. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της πόλης είναι η λίμνη Βουλισμένη και οι πολλές παραλίες της, οι οποίες συχνά πιστοποιούνται για την καθαριότητα και τις παροχές τους. Βρίσκεται στη βόρεια ακτογραμμή της Κρήτης, στη δυτική πλευρά του κόλπου του Μιραμπέλλου.
Η ομορφιά των άγριων κυκλάμινων… Πάντα μας άρεσαν!
Θα θυμάστε από τον παλιό ακόμα ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, από τότε που άρχισα να καταγράφω τις σκέψεις μου στη σελίδα μου στο διαδίκτυο, πάντα πρόβαλλα τα κυκλάμινα. Αγαπούσα πολύ την ομορφιά τους, ιδιαίτερα όταν αυτά ήταν άγρια. Μου τα θύμισαν όλα αυτά αυτά που είδα χθες στην ομάδα “GreekFlora” με φωτογραφίες του Antonios Debegiotis και άνοιξε ο κρουνός της μνήμης.
Θα τα συναντήσετε απρόσμενα περπατώντας στην εξοχή εκεί που δεν το περιμένετε. Μια φορά στην Εύβοια περπατώντας στο χωριό Ζάρκα, όχι στην παραλία αλλά κοντά στον παλιό οικισμό που τώρα τον έχουν αγοράσει Γερμανοί, βρήκα μια τέτοια πατάτα, την πήρα τη φύτεψα σε μια γλάστρα και για αρκετά καλοκαίρια είχα κυκλάμινα κάθε χρόνο. Τι ευλογία!
Αγαπάω αυτή την ομορφιά. Και θα σας θυμίσω μερικά δημοσιεύματα για τα κυκλάμινα από το αρχείο μας, για να μη λέτε ότι υπερβάλω. Καθόλου! Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Ελπίζω να κατάφερα να σας παρασύρω στο ξεκίνημα μιας νέας εβδομάδας. Το χρειαζόμαστε για να πάρουμε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα καλύτερα που θα έρθουν.
Φθινοπωρινά. Εικόνες από μια φύση, σκέτη ζωγραφιά!
Μια όμορφη φωτογραφία του Thanos Stoupas δημοσιευμένη στο Facebook που όπως λέει ο ίδιος δείχνει «τα χρώματα του Φθινοπώρου στην Πίνδο!». Όντως, πρόκειται για χρώματα που σε ταξιδεύουν και ένα δάσος, όπως η Πίνδος, πάντα θα έχει μεγάλη ποικιλία να παρουσιάσει στον επισκέπτη της.
Τη φωτογραφία την είδαμε δημοσιευμένη στην ομάδα «GreekFlora». Είναι του Sakis Mponias και ο ίδιος την προλογίζει «φθινοπωρινά φρουτάκια, τοπική ονομασία Βούρβαλα, το κανονικό τους όνομα δεν το γνωρίζω» τραβηγμένη κάπου στο Ξηρόμερο, στα Ακαρνανικά όρη και στα όρια της Αιτωλοακαρνανίας… Καλοδεχούμενο, το όνομα, από όποιον το γνωρίζει.
Η φωτογραφία είναι του ή της Uta Vrasna. Απεικονίζει μια Δάφνη ολεοΐδη (Daphne oleoides) και είναι τραβηγμένη στο όρος Παγγαίο. Πρόκειται για έναν θάμνο που φτάνει σε μέγεθος έως και 0,5 m σε ύψος, πολύ διακλαδισμένος – συχνά με γεμισμένη όψη. Τα στελέχη είναι φυλλώδη μόνο στα κορυφαία άκρα.
Νέα λάστιχα, στο αυτοκίνητο, ύστερα από πέντε χρόνια…
Είχε φτάσει πια η ώρα τους και έπρεπε να αλλάξουν. Για τα λάστιχα του αυτοκινήτου λέμε (είναι και οι φωτογραφίες που «μιλούν» από μένος τους…) που φροντίσαμε να πάμε στη Νίκαια, ύστερα από έρευνα αγοράς που έκανε για μας, ο φίλος Δημήτρης. Εγώ δεν το έκανα μέχρι τώρα, ίσως επειδή δεν ήξερα. Άκουγα γι’ αυτό, αλλά τελικά βοηθά πολύ τους δύσκολους καιρούς που ζούμε.
Πήγα μεσημεριάτικα την περασμένη Δευτέρα, επειδή ο χρόνος πίεζε και μάστορας, ένας νεαρός, ο Τάσος με εξυπηρέτησε γρήγορα. Καλός στη δουλειά του και ευγενικός. Και μάλιστα για πρώτη φορά μου έδωσε εγγύηση της εταιρίας για ένα χρόνο, ότι και πάθουν, «ακόμα κι αν φταίω εγώ», ότι θα τα αντικαταστήσει. Είχα χρόνια να δω τόση ευγένεια και υπευθυνότητα στον συγκεκριμένο κλάδο. Και είναι ωραίο να διαπιστώνεις ότι κα΄τι προτο καλύτερο αλλάζει.
Μ’ αρέσει να καταγράφω στιγμές και το αυτοκίνητο είναι πια ένα εργαλείο στην καθημερινότητα μας. Το χρησιμοποιούμε αρκετά, αν και για την ώρα, όσο αντέχουμε και μπορούμε, χρησιμοποιούμε ακόμα τη VESPA. Στην κίνηση της Αθήνας, είναι σωτήρια. Με νέα και τα τέσσερα λάστιχα λοιπόν προγραμματίζουμε τα επόμενα ταξίδια μας, ελπίζοντας πως, παρά τις δυσκολίες, θα τα καταφέρουμε.
Τι απασχολεί τους ανθρώπους αυτήν την εποχή; Πολλά!
Δύσκολες καταστάσεις από πλευράς οικονομίας… Οι άνθρωποι αγωνιούν για το αύριο. Και όχι το μακρινό, αλλά το πολύ κοντινό. Πώς θα ζήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειες τους; Το πιστοποιούν και οι έρευνες που καταγράφουν τάσεις ζωής.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 8/10/2022
Την ακρίβεια, την απώλεια εισοδήματος και το ενεργειακό ζήτημα αξιολογεί ως τα πλέον σημαντικά ζητήματα η ελληνική κοινή γνώμη σύμφωνα με δημοσκόπηση της Metron Analisis που παρουσιάστηκε στο συνέδριο το οποίο διοργανώθηκε από τον «Κύκλο Ιδεών», πρόσφατα σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών.
Η έρευνα εξετάζει το πως η ελληνική κοινή γνώμη προσλαμβάνει τις διεθνείς εξελίξεις και τις συνέπειες που παράγονται από αυτές, τις κοινωνικές τάσεις, θέματα που έχουν να κάνουν με την δημοκρατία, τα πολιτικά συστήματα και τα μετεκλογικά σενάρια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το 74% των ερωτηθέντων θεωρεί σημαντικότερο πρόβλημα την ακρίβεια, το 68% το ενεργειακό ζήτημα, το 54% τη δημόσια παιδεία και τον πόλεμο στην Ουκρανία, το 49% την απώλεια εργασίας, το 44% την τουρκική απειλητικότητα και το 41% την δημόσια υγεία, το 40% τους δημοκρατικούς θεσμούς και ενώ το ζήτημα των τηλεφωνικών υποκλοπών έρχεται τελευταίο με το 38% να το θεωρεί ως το πιο σημαντικό.
«Από την ανάλυση προκύπτει πως, δεν μπορούμε να βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι, το αν θα έχω εισόδημα με ζητήματα όπως το εάν λειτουργούν οι θεσμοί και που στέκονται», σημείωσε ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Metron Analysis, Στράτος Φαναράς.
Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι το πώς, ανεξάρτητα από το τι θεωρούν ως το περισσότερο σημαντικό οι Έλληνες εμφανίζονται λιγότερο ικανοποιημένοι από την ζωή τους και αυτό οφείλεται κυρίως στη μεγάλη διάρκεια της πανδημίας. Η μέση τιμή Ικανοποίησης από τη ζωή για τους Έλληνες είναι 5,8 παρουσιάζοντας σημαντική κάμψη από το 6,2 του 2017.
Η υπόθεση της πανδημίας και των αλλεπάλληλων κρίσεων έχει αναδείξει ένα μείζον ζήτημα, το ζήτημα της ασφάλειας, το οποίο καθορίζει και το αίσθημα της ικανοποίησης και του ανικανοποίητου. Παράλληλα το αίτημα για Ελευθερία επιστρέφει και σταδιακά ενδυναμώνεται.
Στο ερώτημα εάν θεωρούν σημαντικότερη την ασφάλεια ή την ελευθερία, το 59% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η ελευθερία είναι σημαντικότερη έναντι του 31% που θεωρεί πιο σημαντική την ασφάλεια.
Οι δυο στους τρεις Έλληνες θεωρούν πολύ σημαντικό να ζουν σε μια δημοκρατική χώρα, ενώ παράλληλα το ποσοστό όσων δηλώνουν ικανοποιημένοι από το επίπεδο της δημοκρατίας είναι χαμηλότερο, αλλά οριακά υψηλότερο από εκείνο του 2017.
Στο ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία το 71% τάσσεται κατά της Ρωσίας, έναντι του 16% που τάσσεται υπέρ. Ταυτόχρονα όμως επιθυμούν αλλαγή στάσης της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία, λόγω των επιπτώσεων στην καθημερινότητα.
Στο θέμα της παρακολούθησης του τηλεφώνου του κ. Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ, και στο ερώτημα, εάν πιστεύουν ότι ήταν σε γνώση του πρωθυπουργού, το 65% απαντά ότι ήταν σε γνώση του πρωθυπουργού και το 27% ότι δεν γνώριζε τι συμβαίνει.
Στο ερώτημα εάν συμφωνούν με την άποψη ότι ο πρωθυπουργός έχει συγκεντρώσει υπέρμετρες εξουσίες στο Μέγαρο Μαξίμου, το 56% συμφωνεί και το 34% διαφωνεί με την άποψη.
Ένα από τα μεγάλα προβλήματα της χώρας είναι ότι σταθερά η Ελλάδα έχει ένα από το χαμηλότερα επίπεδα κοινωνικής και πολιτικής εμπιστοσύνης που υπάρχουν στην Ευρώπη και αυτό δεν έχει γίνει τυχαία.
Η κομματική εμπιστοσύνη κινείται σε χαμηλά επίπεδα, όπως και η ταύτιση με κάποιο πολιτικό κόμμα. Οι δυο στους τρεις δεν ταυτίζονται με τις θέσεις κάποιου πολιτικού κόμματος και μόνο το 31% δηλώνει ότι ταυτίζεται.
Γιατί με τέτοια έρευνα έχει αξία και πού έγκειται αυτή; Κυρίως στο γεγονός ότι άνθρωποι που ζουν σε αποστειρωμένα γραφεία, αντιλαμβάνονται πως είναι το κλίμα έξω στο κόσμο. Και θα προσπαθήσουν, στον χρόνο που μένει ώς τις εκλογές, να αναπροσαρμόσουν τις πολιτικές τους, προκειμένου να γίνουν δημοφιλείς και να υφαρπάσουν την ψήφο τους. Τίποτε, ωστόσο, δεν μας βεβαιώνει ότι θα κάνουν κάτι για να αλλάξουν αυτή την κατάσταση προς το καλύτερο.
- Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το φύλλο της εβδομαδιαίας κρητικής εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ που θα είναι αύριο στα περίπτερα.