Ξέρετε τη σπηλιά του Κίτσου στον Θορικό Λαυρίου;
Η Σπηλιά του Κίτσου, στον Θορικό Λαυρίου. Έχετε πάει; Εμείς όχι, αλλά μας άρεσαν όσα διαβάσαμε γι’ αυτήν, τόσο που θέλαμε να το μεταφέρουμε κι εδώ. Οι φωτογραφίες είναι του Vassilios Papanikolaou και τις δημοσίευσε στην Ομάδα “i love lavrio”. Αυτή τη σπηλιά έκανε κρησφύγετο του, τις δεκαετίες του 1850 και 60 ο περίφημος λήσταρχος της εποχής, Κίτσος.
Η Γαλλοελληνική έρευνα στη Σπηλιά του Κίτσου, πραγματοποιήθηκε υπό την υποδειγματική οργάνωση της Νicole Lambert, από το 1968 ως το 1975. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή του Λαυρίου και τα αρχαιότερα στην Αττική. Αυτό μαρτυρούν τα πρωτόγονα λίθινα εργαλεία, των θηρευτών και τροφοσυλλεκτών της εποχής, που βρέθηκαν εντός του σπηλαίου.
Η αρχαιολόγος, Όλγα Αποστολοπούλου – Καβογιάννη μας πληροφορεί: “35.000 χρόνια αργότερα επιστρέφουν και πάλι στην σπηλιά του Κίτσου, στην οποία κατοικούν (ολοχρονίς ή κατά μικρότερες περιόδους) συνεχώς από το 5.000 π.Χ. έως το 3.000 π.Χ. Από τα οστά 18 ατόμων που βρέθηκαν μέσα στα στρώματα της σπηλιάς συμπεραίνουμε ότι είχαν μέτριο ύψος και πολύ λίγοι έφθαναν σε γήρας.
Η περιοχή, την εποχή αυτή, καλύπτεται από δάση κυρίως πεύκων και θάμνους, όπου οι άνθρωποι θηρεύουν άγρια ζώα (ελάφια, καφέ αρκούδες, λύγκες, λύκους, αλεπούδες, αγριογούρουνα και κυρίως λαγούς και πουλιά), με τελειοποιημένα όπλα, όπως αιχμές βελών. Ακόμη συνέλεγαν κοχύλια και σαλιγκάρια στα ποτάμια και τις ακτές της θάλασσας.
Συνεργείο του Δήμου Αθηναίων πλένει το δρόμο μας…
Είχε ξανασυμβεί να το δούμε μέσα στην πανδημία του COVID-19 και το επαινέσαμε και τότε. Είναι ωραίο να βλέπεις ότι ο Δήμος Αθηναίων, ένας τεράστιος, σε έκταση και πληθυσμό, Δήμος, φροντίζει την υγιεινή και στις λαϊκές συνοικίες σαν τη δική μας, τον Κολωνό. Μπράβο τους! Ναι, είναι ωραίο να διακρίνεις τη φροντίδα, μπροστά σου.
Ο Δήμος Αθηναίων στα χρόνια που ζω, εδώ, έχω διαπιστώσει ότι πιο πολύ τον ενδιέφερε πάντα η βιτρίνα, το τουριστικό κέντρο και όχι οι συνοικίες που μένουν οι άνθρωποι. Πάντα φρόντιζαν να είναι πιο καθαρό, πιο φωτισμένο, πιο ασφαλές. Είχαμε την ευκαιρία να δούμε αυτή την αλλαγή επί διοίκησης του πρώην δημάρχου κ. Μπακογιάννη και το βλέπουμε και τώρα.
Μακάρι ο νέος δήμαρχος κ. Δούκας να κρατήσει ότι καλό βρήκε από τον προηγούμενο και να μην κάνει, αυτό που, συνήθως κάνουν οι πολιτικοί… Να σαρώνουν δηλαδή ότι βρήκαν, καλό ή κακό και να θέλουν να κάνουν τη δική τους πολιτική, αγνοώντας το πραγματικό συμφέρον των κατοίκων που ζουν, αναπνέουν και ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τα προβλήματά της γειτονιάς τους.
Πάμε μια βόλτα στην άλλη πλευρά της γης, Παταγονία
Η Παταγονία (ισπανικά: Patagonia) προσδιορίζεται ως γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το νοτιότερο τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται στις νότιες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής. Δυτικά και νότια περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων, ενώ ανατολικά τα υψίπεδα και τις πεδιάδες των αργεντινών πεδιάδων (πάμπας).
Το όνομα Παταγονία προέρχεται, με βάση ορισμένους ερευνητές, από τη λέξη «παταγών» (patagon), την οποία αρχικά χρησιμοποίησε ο Μαγγελάνος για να περιγράψει τους ιθαγενείς που συνάντησε κατά την εκστρατεία του, και θεώρησε ότι είχαν γιγάντιες διαστάσεις. Εμείς για να σας προλάβουμε, δεν έχουμε πάει ποτέ, αλλά ακούγεται ελκυστικός ένας τέτοιος προορισμός.
Σήμερα, πιστεύεται ότι οι Παταγόνες ήταν Ινδιάνοι Τεουέλτσες, οι οποίοι είχαν μέσο ύψος 1,80 εκ. σε σύγκριση με το μέσο ύψος των 1,55 εκ. των Ισπανών εξερευνητών, εκείνη την εποχή. Μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, συνήθειες, πολιτισμούς, ανθρώπους. Εντάξει δεν ξέρουμε τη γλώσσα, αλλά κάτι θα κάνουμε με κάποιος μηχανικό μεταφραστή.
Ανατολικά από τις Άνδεις η Παταγονία εκτείνεται βόρεια από τους ποταμούς Νεουκέν και Κολοράδο στην Αργεντινή, ενώ δυτικά των Άνδεων εκτείνεται νότια από το γεωγραφικό πλάτος 39° Ν, χωρίς να περιλαμβάνει το Αρχιπέλαγος Τσιλοέ. Το τμήμα της Παταγονίας που ανήκει στην Αργεντινή περιλαμβάνει τις επαρχίες Νεουκέν, Ρίο Νέγρο, Τσουμπούτ, Σάντα Κρους και Γη του Πυρός, καθώς και νότιες εκτάσεις των επαρχιών του Μπουένος Άιρες, της Μεντόσα και της Λα Πάμπα.
Κάπως έτσι γράφτηκε το τέλος, για μένα, στο ΡΕΘΕΜΝΟΣ
Δεν ήταν ομολογουμένως κάτι εύκολο για μένα, επειδή αγαπώ τη δημοσιογραφία. Αλλά έπρεπε να βάλω στη σωστή σειρά τις αγάπες μου… Έγραψα λοιπόν ένα e-mail το έστειλα στη διεύθυνση της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ, υπόψη της διεύθυνσης και των συναδέλφων. Ήταν ο πιο ανώδυνος τρόπος, να τους πω ότι ο κύκλος αυτός ολοκληρώθηκε για μένα.
Έτσι έκανα γνωστό, ότι σταματώ να αρθρογραφώ στην εφημερίδα. Κάτι που το έκανα και μου άρεσε, από το ξεκίνημα της εφημερίδας. Οι συνάδελφοι έκριναν ότι έπρεπε να ενημερωθούν και οι αναγνώστες και το έβαλαν στη θέση του άρθρου… Αυτό είναι το φύλλο. Και η σελίδα 7 στο εξής θα φιλοξενεί, ολόκληρη, επίκαιρα σχόλια. Χαρούμενος, που η απόφαση μου δεν δημιούργησε πρόβλημα στην εφημερίδα…
Σας έχω και το πρωτοσέλιδο του φύλλου που δημοσιεύτηκε. Ήταν το φύλλο 1.200. Μαζί πορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια… Κι ευχαριστώ που με τον ωραίο τρόπο τους, επικοινώνησαν και με τους αναγνώστες μου. Λίγοι ή πολλοί, άξιζε να γνωρίζουν την απόφαση μου, όχι μέσα από φήμες, αλλά με τον τρόπο που επέλεξα εγώ.
Πλατάνια που θα συναντήσετε στο κέντρο της Αθήνας…
Η αλήθεια είναι πως δεν το συναντάς και κάθε μέρα, σε μια μεγαλούπολη. Πλατάνια λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας; Ναι, και βέβαια υπάρχουν, ιδιαίτερα στο ιστορικό κέντρο και δεν ποτίζονται, όπως αυτά τα πλατάνια που έβαλε στην Πανεπιστημίου ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων. πέρσι το καλοκαίρι με ειδικό πότισμα. Εδώ είναι στον πεζόδρομο της Πραξιτέλους.
Κι αυτός ο πλάτανος, ψηλός και ευθυτενής, λες και προσπάθησε να περάσει το ύψος των πολυκατοικιών, για να βλέπει καθαρά τον ήλιο που τόσο καλό του κάνει. Εμφανώς δεν υπάρχουν τρεχούμενα νερά στο χώρο. Τότε, πώς μεγάλωσε τόσο; Είναι ένα ερώτημα. Εκτός κι αν υπάρχουν υπόγεια νερά που το βοηθούν. Στον πεζόδρομο της Αγίου Μάρκου.
Αυτός ο πλάτανος είναι στην Αιόλου, στο σημείο που ενώνεται με την Ευρυπίδου. Φυσικά αυτή την εποχή τούτα τα δέντρα δεν έχουν φύλλα, εκτός από κάτι λίγα που έχουν μείνει πριν έρθουν τα νέα βλαστάρια και χρειαστεί να τα εγκαταλείψουν κι αυτά. Είναι όμως όμορφα και τα καλοκαίρια, εστία δροσιάς για τους περιπατητές..
Το ίδιο δέντρο με το προηγούμενο. Προτίμησα όμως αυτή την φορά να πάρω ένα πλάνο από την κορυφή του. Ομολογουμένως είναι ωραίος ο πλάτανος! Δεν είναι καρποφόρος, αλλά τον καιρό που έχει τα φύλλα του, είναι μια καταπράσινη ομορφιά. Έστω κι έτσι όμως, εμένα μου προξένησε την προσοχή για να το κάνω θέμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.
Ζούμε σε Αλκυονίδες μέρες με ηλιοφάνεια και πολύ κρύο
Αλκυονίδες ημέρες ορίζονται οι «ημέρες καλοκαιρίας» μεταξύ της 16ης Δεκεμβρίου και της 16ης Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια των οποίων η ελάχιστη θερμοκρασία δεν κατεβαίνει κάτω από τους 4 βαθμούς και η μέγιστη υπερβαίνει τους 16 βαθμούς Κελσίου. Έτσι για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε! Οι φωτογραφίες είναι χθεσινές από τον παράπλευρο δρόμο του Κηφισού, στο σημείο που ενώνεται με την Πέτρου Ράλλη.
Τις ημέρες αυτές, για να τις ονομάσουμε Αλκυονίδες, ο καιρός θα πρέπει να «κυλήσει» με λίγα σύννεφα και η μέση ταχύτητα του ανέμου, δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 6 κόμβους, δηλαδή η μέση ένταση του ανέμου να μην ξεπερνά τα 2 μποφόρ. Αυτά είναι λόγια του μετεωρολόγου κ. Theodoros Kolydas όπως τη διατυπώνει με ανάρτηση του στα κοινωνικά δίκτυα.
Η συμπεριφορά των Αλκυονίδων δεν είναι ίδια σε όλη την Ελλάδα. Θα είχαμε την εμφάνιση ακόμη περισσότερων τέτοιων ημερών, αν δεν υπήρχε κυρίως το κριτήριο της ελάχιστης θερμοκρασίας. Έτσι, μπορεί σε κάποιες περιοχές της χώρας να έχουμε αλκυονίδες ημέρες και σε άλλες να μην έχουμε. Μην ανησυχείτε λοιπόν αν δεν συμβαίνει στον τόπο που μένετε…
Πάντως στο λεκανοπέδιο της Αττικής οι Αλκυονίδες διαρκούν συνήθως περισσότερο και γίνονται πιο εύκολα αισθητές. Αυτό συμβαίνει γιατί με την αύξηση της θερμοκρασίας στην καρδιά του χειμώνα δημιουργείται αντικυκλωνική κυκλοφορία πάνω από την Αττική, δηλαδή δημιουργείται ένα πεδίο υψηλών πιέσεων, που «παγιδεύει» τις θερμές μάζες της ατμόσφαιρας στο ίδιο σημείο για περισσότερες ημέρες. Εκτός από αυτή τη φωτογραφία, που είναι από τα Κάτω Πατήσια.
Στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος
Είχαμε καιρό να περπατήσουμε σε ένα μέρος που μας αρέσει, στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα και το κάναμε το Σάββατο που μας πέρασε. Και είχε μια πλούσια ηλιοφάνεια οπότε άξιζε τον κόπο… Πρώτη κακή εμπειρία ήταν η κακοκλαδεμένη συκιά. Θεέ μου, με τι κριτήρια και ποιος άσχετος, την κλάδεψε έτσι;
Το παράπονο μας έχει να κάνει με το γεγονός ότι από αυτή τη συκιά, τρώγαμε σύκα. Κι έτσι όπως την κατάντησαν θα πρέπει να περιμένουμε δυο – τρία χρόνια, για να συνέλθει το δέντρο! Κατά τα άλλα το τοπίο στο πάρκο είναι περίπου σ’ αυτό το επίπεδο και συμπλέει με την εποχή. Τα φυλλοβόλα δέντρα είναι γυμνά αυτή την περίοδο του χειμώνα.
Έχει αρχίσει, ιδιαίτερα αργά, να βγαίνει χορτάρι από τις λίγες βροχές, ενώ οι άγριες ελιές που υπάρχουν πολλές εδώ, φαίνονται ιδιαίτερα ζωηρές καθώς δε χάνουν τα φύλλα τους. Αντιθέτως συνεχίζουν να είναι αναπτυγμένες, δείγμα ότι οι βαθιές ρίζες τους τροφοδοτούν ολόκληρο το δέντρο με χυμούς χρήσιμους για την ανάπτυξη τους.
Αυτό που μ’ αρέσει μ’ αυτό το μεγάλο πάρκο που απλώνεται κάπου 140 τετραγωνικά στρέμματα, είναι ότι σε πολλά σημεία θα βρεις παγκάκια, σαν αυτό εδώ και μπορείς να κάτσεις λίγο και να ξαποστάσεις. Για να συνεχίσεις μετά, το περπάτημα μέσα σε ένα όμορφο φυσικό περιβάλλον. Και να γεμίσει η ψυχή σου και τα μάτια σου, με όμορφες εικόνες που δε συναντάς εύκολα μέσα σε μια μεγαλούπολη.