Αθήνα – Πειραιάς με τη μηχανή, μια εμπειρία! Μέρος 2ο
Συνεχίζουμε σήμερα το οδοιπορικό για τον Πειραιά που ξεκινήσαμε χθες. Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ το πρώτο μέρος, αλλά χάριν συντομίας, θα σας περιγράψουμε πώς φύγαμε από τον Κολωνό, μέσω Ναυπλίου, συναντήσαμε την Αθηνών – Κορίνθου και στρίψαμε δεξιά, ενώ στο ύψος του Κηφισού ακολουθήσαμε τον παράδρομο δεξιά και περάσαμε κάτω από τη γέφυρα. Στρίψαμε κάτω από τη γέφυρα πάνω στον Κηφισό, μέχρι που φτάσαμε στην Πειραιώς…
Η οδός Πειραιώς, ξεκινά από την Ομόνοια και φτάνει μέχρι τον Πειραιά. Όταν εργαζόμουν στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και πήγαινα κάθε απόγευμα, από την ΠΕΤ ΟΤΕ, έκανα χιλιάδες φορές αυτή τη διαδρομή. Μου είναι πολύ γνωστή και οικία. Τότε στο ύψος της ΕΛΑΪΣ, έστριβα αριστερά προς το γήπεδο Καραϊσκάκη του Ολυμπιακού. Τώρα, όμως, συνέχισα ευθεία μπροστά για το λιμάνι.
Ακολουθήσα την Πειραιώς, όχι όμως μέχρι το λιμάνι της πόλης, αλλά μέχρι την οδό Ρετσίνα, έστριψα αριστερά και έφτασα στα φανάρι της Κόνωνος. Ήμουν πια πολύ κοντά στο στόχο μου. Τα κτίρια του ΗΣΑΠ είναι ήδη μπροστά μου. Ιδιαίτερα το αμαξοστάσιο. Τότε που Ηλεκτρικός είχε και τα πράσινα λεωφορεία. Στην Κόνωνος στρίψαμε αριστερά και φτάσαμε στην Αλιπέδου. όπου και στρίψαμε δεξιά.
Η οδός Αλιπέδου είναι ακριβώς πίσω από το αμαξοστάσιο των ΗΣΑΠ. Ένας στενός δρόμος που χρησιμοποιείται πιο πολύ από πεζούς και λιγότερο από αυτοκίνητα. Όμως για τη μηχανή δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αν είσαι προσεκτικός, ιδιαίτερα μια μέρα καθημερινή όπως ήταν αυτή που πήγα εγώ. Στο βάθος διακρίνεται ο τερματικός σταθμός του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στον Πειραιά.
Αθήνα – Πειραιάς με τη μηχανή, μια εμπειρία! Μέρος 1ο
Είστε οδηγοί; Και αγαπάτε τις μηχανές ή τις αφήνετε να γίνουν εργαλεία στα χέρια σας, για να σας εξυπηρετήσουν στη δουλειά ή στο έργο σας; Εγώ την έχω πολλά χρόνια, 20 τόσα και η αλήθεια είναι ότι μας έχει εξυπηρετήσει πολύ και συνεχίζει να το κάνει. Χθες κατέβηκα Πειραιά μ’ αυτήν και είπα να καταγράψω την εμπειρία. Εδώ η οδός Ναυπλίου στον Κολωνό.
Η Ναυπλίου με έβγαλε στην Καβάλας ή αλλιώς Αθηνών Κορίνθου. Ήταν γύρω στις 10 και κάτι το πρωί, οπότε, όπως βλέπετε κι εσείς από τη φωτογραφία, δεν είχε και μεγάλη κίνηση. Όλη η διαδρομή ήταν ήρεμη, αν και μερικοί που γνωρίζουν να οδηγούν μηχανή, φοβούνται να μπουν μ’ αυτή σε μεγάλους δρόμους. Αλλά για μένα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά.
Στη γέφυρα του Κηφισού έπρεπε αντί να την ανέβω (και να συνεχίσω για Ελευσίνα…) να πάρω τον παράδρομο δεξιά που οδηγεί στα ΚΤΕΛ και να πιάσω την αριστερή λωρίδα που οδηγούσε στον Πειραιά. Αυτό και έκανα. Είναι υπόθεση ενός φαναριού, αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή καθώς μπαίνεις στον Κηφισό προς Πειραιά, επειδή τα αυτοκίνητα που ήδη κινούνται εκεί, τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα.
Κινήθηκα χωρίς GPS. Την έχω κάνει τόσα χρόνια αυτή τη διαδρομή, καθώς από τον καιρό της πανδημίας COVID-19, προτιμούσα αντί να χρησιμοποιώ τον Ηλεκτρικό για να κατεβαίνω Πειραιά, να πηγαίνω με τη μηχανή. Κάτι που το συνηθίζω ακόμα και σήμερα. Αισθάνομαι πιο ανεξάρτητος, ακόμα και όταν το ποτάμι έχει πολύ κίνηση. Πάντα μπορείς να κάνεις, προσεκτικά, μικρούς ελιγμούς και να ξεφύγεις απόν ουρά.
Ο ποταμός Κρουσοβίτης ή Αχλαδίτης, βόρεια των Σερρών
Από τις πηγές του, στα Όρη Βροντούς και τον Όρβηλο, μέχρι τη συνάντησή του με τον ποταμό Στρυμόνα, αμέσως μετά το Σιδηρόκαστρο, στο βόρειο νομό Σερρών, ο ποταμός Κρουσοβίτης ή Αχλαδίτης, δημιουργεί κατά μήκος του ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον με μονοπάτια, τοξωτά γεφύρια, καταρράκτες, χαράδρες αλλά και ιστορικά χωριά.
Η πρωινή ομίχλη καλύπτει τα χωράφια και τα δέντρα στο χωριό της Φαιάς Πέτρας, βάσης αυτού του οδοιπορικού, ομορφαίνοντας το σερραϊκό τοπίο ακόμη περισσότερο. Μια σύντομη καταιγίδα το προηγούμενο βράδυ φώτισε με τις αστραπές της, τη διαδικασία απόσταξης τσίπουρου στο τοπικό αποστακτήριο, μεθώντας ακόμη πιο πολύ αυτήν την ετήσια ιεροτελεστία.
Για λιγότερο από δύο μήνες κάθε φθινόπωρο, τα καζάνια της Ελλάδας βράζουν και αποστάζουν τα στέμφυλα, γεμίζοντας αλκοολικά αρώματα την ατμόσφαιρα σε κάθε γωνιά της. Έτσι γίνεται και στο νομό Σερρών, που είναι διάσημος για την ποιότητα του τσίπουρου έτσι κι αλλιώς. Το κεφάλι δεν είναι βαρύ. Το κείμενο και οι φωτογραφίες είναι του Nikos Kokkas από την σελίδα “Travel.gr”
Το ραντεβού με τον ξεναγό Σάββα Ιωαννίδη, πρόεδρο Φίλων Σπηλαιολογίας και Περιβάλλοντος «Μαύρος Βράχος» στη βόλτα μέχρι το Αχλαδοχώρι, είναι στη γέφυρα της Φαιάς Πέτρας, η οποία είναι μόνιμα σκεπασμένη από τα βαριά κλαδιά των αιωνόβιων πλατάνων, ριζωμένων βαθιά στις όχθες του Κρουσοβίτη.
Στο Ρέθυμνο, καθώς σουρουπώνει μια εξαιρετική ομορφιά!
Και τι είναι άραγε η ζωή; Στιγμές! Δεν το ξέρουμε; Και βέβαια το ξέρουμε κι αλίμονο αν προκύπτουν πράγματα κι αρνούμαστε συνειδητά να τα ζήσουμε. Δείτε το Ρέθυμνο, μόλις προχθές! Δεν γνωρίζουμε τον φωτογράφο που τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες και τις δημοσίευσε στην Ομάδα “Πάμε Ρέθυμνο”. Απογευματάκι καθώς τελειώνει μια μέρα. Όμορφες στιγμές.
Τα φωτογραφικά καρέ είναι στον ίδιο δρόμο, την παραλιακή. Τα καλοκαίρια αυτός ο δρόμος σφύζei από ζωή και τώρα, χειμωνιάτικα δεν κυκλοφορεί ψυχή! Ακόμα κι ο φωτογράφος πρέπει να ήταν μέσα σε αυτοκίνητο. Μια πολύ μικρή διαδρομή καταγράφει, αλλά είναι γεμάτη ευαισθησία και ομορφιά! Ας είναι καλά που είχε την έμπνευση και τη μοιράστηκε μαζί μας.
Τι να ήταν άραγε αυτό που τον (ή την) οδήγησε να κάνει “κλικ” στη μηχανή του (της); Ο βαρύς συννεφιασμένος καιρός, το χωρίς κανένα πρόσωπο ανθρώπου τοπίο, αυτή η απόλυτη χειμωνιάτικη ηρεμία που δεν την συναντάς συχνά, ακόμα και σε μια επαρχιακή πόλη όπως είναι το Ρέθυμνο; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Προβληματισμούς καταγράφουμε.
Ένας κισσός απλωμένος πάνω στο πεζοδρόμιο της Ψαρών
Το είδαμε και δεν το πιστεύαμε στην Ψαρών, έναν δρόμο στον Άγιο Παύλο Μεταξουργείου. Ένας κισσός μ’ αυτές τις ρίζες και με την υποστήριξη κάποιων ανθρώπων, που αγαπούν τον τόπο τους, απλώνεται σε ένα ολόκληρο τετράγωνο και το κάνει πολύ όμορφο. Δεν κρατήθηκα και το κατέγραψα με την κάμερα του κινητού μου τηλεφώνου.
Ο κισσός είναι από τα πιο δημοφιλή αναρριχώμενα φυτά που χρησιμοποιείται συνήθως για δημιουργία φράχτη στον κήπο. Τα τελευταία χρόνια τον συναντάμε συχνά και ως φυτό εσωτερικού χώρου. Μπορεί να μας εξασφαλίσει πυκνή κάλυψη σε βράχους, τοίχους και δέντρα, προσφέρεται επίσης για εδαφοκάλυψη.
Και μπορεί εξίσου εύκολα να διακοσμήσει το σαλόνι του σπιτιού μας. Αλλά και το πεζοδρόμιο ένας δρόμου στο κέντρο της Αθήνα! Ε, αυτό όμως, ούτε που μπορούσα να το φανταστώ… Ο κισσός διαθέτει πολύ γρήγορη ανάπτυξη και εντυπωσιάζει με το πρασινωπό ή πρασινοκίτρινο φύλλωμα που αποτελείται από τρίλοβα ή πεντάλοβα φύλλα.
Καταφέρνει και αναρριχάται, χρησιμοποιώντας μικρές εναέριες ρίζες που συγκρατούν το φυτό σε φράχτες, σε πέργκολες, σε τοίχους, σε κιγκλιδώματα, αλλά και σε ειδικές κατασκευές όπως αυτή εδώ που μας άφησε έκπληκτους. – Τα στοιχεία για τον κισσό, τα πήραμε από site www.mistikakipou.gr
Οι 4 είσοδοι του όμορφου λόφου Σκουζέ στα Σεπόλια
Ο λόφος Σκουζέ είναι ένας μικρός λόφος, ο οποίος βρίσκεται στην 4η Δημοτική Ενότητα του Δήμου Αθηναίων. Η παλιά του ονομασία ήταν λόφος της Ευχλόου Δήμητρος. Κάποια στιγμή στα 1800, η οικογένεια Σκουζέ απέκτησε μεγάλες εκτάσεις γης στην περιοχή με αποτέλεσμα ο λόφος και η συνοικία η οποία απλώθηκε γύρω του, να πάρει το όνομά της.
Η ονομασία διατηρείται ακόμα και σήμερα. Η συνοικία του λόφου Σκουζέ συνορεύει με τις συνοικίες Κολωνός, Σεπόλια, Ακαδημία Πλάτωνος και Κολοκυνθού και εξυπηρετείται από το Μετρό, Σταθμό Σεπόλια και πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ. Συχνά πάμε βόλτα εκεί. Αν και σχετικά μικρός ο λόφος, έχει τη γοητεία του!
Στην κορυφή του λόφου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αιμιλιανού, ενώ ο περιβάλλων χώρος αποτελεί σημείο συνάντησης κατοίκων και επισκεπτών της περιοχής. Η περιοχή θα κατοικηθεί κυρίως από Κυκλαδίτες, ιδιαιτέρως δε από Μυκονιάτες. Την περασμένη Κυριακή, ήταν μια μέρα – χαρά Θεού, οπότε το επισκεφτήκαμε και και φωτογράφισα τις εισόδους του.
Η γειτονιά είναι μια ιδιαίτερη περιοχή κατοικίας, με μεσοπολεμικές μονοκατοικίες, αξιόλογης αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας και ενδιαφέρουσα θέα, λόγω υψομέτρου. Στην κορυφή του λόφου Σκουζέ λειτουργεί και η ταβέρνα του φίλου μου Τάσου “Η Αρετούσα“. Αν δεν έχετε δοκιμάσει τους μεζές της, αξίζει να την επισκεφτείτε.
Ο κήπος του φίλου Ηλία Θεολόγου, στην Αναστασιά Σερρών
Καβατζάραμε και το δεύτερο δεκαήμερο του Φλεβάρη, οπότε, θεωρητικά τουλάχιστον, οδεύουμε στο πέρασμα από τον χειμώνα (αν τον ζήσαμε ποτέ, φέτος, πραγματικά) στην άνοιξη. Δείτε λοιπόν μερικά λουλούδια από τον κήπο του, τωρινά. Η Αναστασιά Σερρών, αλλά κυρίως τα χέρια του Ηλία και της Κατερίνας, τα έκαναν αυτά.
Ο ίδιος λέει ότι το χωριό του είναι ψηλά, αν και τα 350 μέτρα υψόμετρο, δεν θεωρούνται ιδιαίτερα υψηλό και κατά την άποψη του, αργεί λίγο να πάει εκεί η άνοιξη. Κι όμως τα πρώτα αγριολούλουδα είναι ήδη εμφανή ανάμεσα στα ξεραμένα φύλλα των πλατανιών που γεμίζουν τον τόπο, ολόγυρα. Το βλέπετε και μόνοι σας.
Κι αυτά είναι πολύ όμορφα. Για κάποιο λόγο, προσωπικά, μου αρέσουν πολύ! Θυμίζουν αυτή την προσπάθεια της φύσης να κάνει την υπέρβαση. Να φύγει από τον χειμώνα και ότι αυτό συνεπάγεται και να δώσει έναν τόπο με την παρουσία αυτών των μικρών λουλουδιών στη συνολική ομορφιά. Καταλαβαίνουν, προφανώς, την αγάπη των αφεντικών τους.
Ο Ηλίας έχει φτιάξει ένα σωρό κατασκευές στον κήπο του. Και η αλήθεια είναι πως καθετί εκεί το έχει φτιάξει με αγάπη, για να το χαίρονται ο ίδιος με την Κατερίνα. Και μαζί τους το ζωικό βασίλειο, με κυρίαρχες τις γάτες, που κάνουν πάρτι στο χώρο. Τον ευχαριστώ που είχε την καλοσύνη να μου τις στείλει, τις φωτογραφίες όλες που βλέπετε.