Τα δικά μου

Στο οικοτροφείο Σκαραμαγκά η ζωή δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα. Ποια κοινωνικότητα;

ikotrofio.skaramagka1.261220
Το να έρχεσαι από ένα χωριό της Κρήτης στην Αθήνα και να χρειαστεί να μείνεις σε ένα οικοτροφείο, σε ένα μέρος που βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου, και για πρώτη φορά μόνος σου μαζί με 150 άλλα παιδιά από όλη την Ελλάδα ήταν, όπως και να το κάνεις, μια δοκιμασία… Η πρώτη εικόνα του κτιρίου όμως επιβλητική! Ακόμα και σήμερα, 46 χρόνια μετά που έχει εγκαταλειφθεί στην καταστροφή.

ikotrofio.skaramagka2.261220
Το οικοτροφείο του ΟΑΕΔ, δίπλα στις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης της σχολής μαθητείας του ίδιου Οργανισμού, όπου πηγαίναμε τα απογεύματα, μετά τη δουλειά και μια μικρή μεσημεριανή ανάπαυση, αμέσως μετά το φαγητό, ήταν λοιπόν το πρώτο «σπίτι» μου στην Αθήνα. Ήταν πολύ κοντά στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και μέσα στο πράσινο όπως βλέπετε… Τόσο κοντά που πηγαίναμε με τα πόδια, κάθε πρωί στη δουλειά....

ikotrofio.skaramagka3.261220
Αυτό ήταν από τα καλά στοιχεία που μου άρεσαν... Η ησυχία, η ηρεμία...  Συχνά μάλιστα τις Κυριακές, ανέβαινα μόνος μου πάνω στις πλαγιές στο όρος Αιγάλεω με τα πόδια, διασχίζοντας τον Σχιστό και εκεί καθόμουν και έγραφα στους γονείς μου Ήταν ήσυχα και μου άρεσε πολύ! Εκεί διαπίστωσα για πρώτη φορά, πόσο πολύ μου άρεσε το γράψιμο. Δείτε ΕΔΩ, το πρώτο δημοσίευμα που κάναμε γι' αυτές τις αναμνήσεις...

ikotrofio.skaramagka4.261220
Στο οικοτροφείο, ήμουν για τα δεδομένα εκεί, «μορφωμένος», αφού είχα πάει ως την τρίτη γυμνασίου, ανεξάρτητα αν την είχα τελειώσει ή όχι. Πολλά παιδιά, είχαν βγάλει μόλις το δημοτικό σχολείο και δεν ήξεραν να γράψουν ή να διαβάσουν, ούτε δυο λέξεις στα γράμματα που τους έστελναν οι δικοί τους. Με επιστολές γινόταν τότε η επικοινωνία... Μην κοιτάτε που τώρα στα γραμματοκιβώτια βρίσκεται μ΄πονο λογαριασμούς. Τότε οι άνθρωποι, έστελναν γράμματα... 

ikotrofio.skaramagka5.261220
Έτσι, σιγά – σιγά έγινα ο προσωπικός «γραμματέας» κάποιων συμμαθητών μου. Σε μένα έδιναν να τους διαβάσω τα γράμματα που λάβαιναν κι εγώ έπρεπε να απαντήσω ως να ήμουν αυτοί… Αλλά κάπου μου άρεσε όλη αυτή η διαδικασία και το διασκέδαζα, πράγμα που είχα ανάγκη στη μοναξιά μου. Βλέπωντας αυτές τις εικόνες εγκατάλειψης λυπήθηκα πολύ. Τι κρίμα να αφήνουν οι άνθρωποι να καταστρέφονται έτσι, αυτά που έχουν φτιάξει.

ikotrofio.skaramagka6.261220
Τις Κυριακές επίσης μπορούσαμε να πάμε με τα πόδια ώς τη στάση του λεωφορείου, στον κεντρικό δρόμο Αθήνα – Ελευσίνα και να πάρουμε το αστικό που θα μας κατέβαζε στην Αθήνα. Κάπως έτσι γνώρισα το κέντρο της, την Ομόνοια, το φαρμακείο Μπακάκου ως τόπο συναντήσεων, την Ακρόπολη κ.α. Έμεινα εδώ, κοντά δυόμιση χρόνια… Περισσότερα, σε λίγο...

Χαρούμενοι που τα καταφέραμε και μαζέψαμε τις λίγες φετινές ελιές. Βγάλαμε λάδι δυο χρόνων

barka.eleies1.151120
Η πρώτη καλή είδηση του 2021 έχει την... ουρά της πίσω, στη χρονιά που πέρασε... Με τη βοήθεια της ανιψιάς μου Ελένης, κόρης της αδελφής μου Γεωργίας, του συζύγου της, Μιχάλη και του γιού της Γιάννη, μαζεύτηκαν οι ελιές μας κι έτσι μπορούμε πια να πούμε με σιγουριά πως εξασφαλίσαμε το λάδι μας και για φέτος και για του χρόνου.

elies.stin.barka2.221220
Αισθανόμαστε λοιπόν την ανάγκη να πούμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Ελένη που ανταποκρίθηκε με την οικογένεια της στο κάλεσμά μας. Και βέβαια πληρώθηκαν για την προσφορά τους οι άνθρωποι, αλλά και πάλι, για μας, η βοήθεια τους είναι ανεκτίμητη. Οφείλουμε να το πούμε και δημόσια.

elies.stin.barka3.221220
Όλες οι σημερινές φωτογραφίες είναι ακριβώς από την ημέρα που πήγαν στις ελιές μας στην Μπάρκα. Κι εδώ βλέπουμε τον σύζυγο της Ελένης, τον Μιχάλη Παναγιωτάκη, την ώρα που εργάζεται, κρατώντας το ραβδιστικό του μηχάνημα... Να είναι καλά και να έχουν πάντα τη δύναμη και την προθυμία να προσφέρουν.

elies.stin.barka4.221220
Κι αυτός είναι ο γιός της, Γιάννης Παναγιωτάκης... Παλικάρι πια! Μεγάλωσε και εργάζεται κανονικά, προσφέροντας στην οικογένεια του. Μπράβο του! Και μπράβο και στους γονείς του που τον γαλούχησαν με καλά χαρακτηριστικά, ώστε να είναι κοντά τους και να τους βοηθά, αντί να ρεμπελεύει στο καφενείο, όπως κάνουν πολλοί της ηλικίας του.

elies.stin.barka5.221220
Και τι να πούμε γι' αυτόν τον άνθρωπο; Τον Αγησίλαο. Ήταν εκεί στην Μπάρκα και όχι μόνο με το τρακτέρ του για να φορτώσει τις ελιές, να τις πάει στο ελαιουργείο και να επιστατήσει στην παραγωγή του λαδιού στο άλεσμα τους. Ο Θεός να τον έχει πάντα καλά. Τον αγαπούμε!

elies.stin.barka6.221220
Δημοσίευση χρέους, ήταν η σημερινή... Εκφράσαμε εδώ την αγωνία μας για τις φετινές ελιές που αν δεν τις μαζεύαμε θα χανόντουσαν και θεωρήσαμε χρέος μας να πούμε δυο κουβέντες τώρα που όλα ολοκληρώθηκαν καλά και το λάδι είναι πια στο πιθάρι μας... Ιδιαίτερα εσένα Στασούλα, σε ευχαριστούμε για όλα!

Αναμνήσεις που μας ακολουθούν τη χρονιά που έρχεται, το 2021! Επιστροφή στο παρελθόν

skaramagas1.261220
Έψαχνα να βρω κάτι ωραίο, για να κλείσω τις αναρτήσεις μου για το 2020. Κάτι που να φέρει λίγη αισιοδοξία μιας και πολύ "μαυρίλα" μας έφερε η χρονιά αυτή. Όχι δηλαδή πως το 2021 που έρχεται υπόσχεται κάτι, αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι. Το χρειαζόμαστε, το έχουμε όσο τίποτα άλλο, ανάγκη.

skaramagas2.261220
Θα σας προετοιμάσουμε για δυο αναρτήσεις που σχεδιάζουμε να κάνουμε, αν όλα πάνε καλά, το 2021 και αφορούν ένα κομμάτι της ζωής μας, της πρώτης μας επαφής με την Αθήνα, καθώς ήρθα 15 χρονών παιδί από το χωριό μου, με όλη την αθωότητα αυτής τη ηλικίας. Αναμνήσεις τρυφερές και σκληρές συνάμα…

skaramagas3.261220
Όλες οι φωτογραφίες που βλέπετε σήμερα είναι από τον Σκαραμαγκά… Και η ιστορία, μας πάει πίσω στο 1975! Κι εγώ μόλις είχα «μείνει» στην τρίτη τάξη του Γυμνασίου Καστελίου. Δεν ήμουν ο καλός μαθητής, ούτε όμως και άξιζα να απορριφθώ και να μείνω στην ίδια τάξη. Ο μικρόκοσμος του χωριού με έπνιγε, ένιωθα ντροπή για την αποτυχία μου και ήθελα να φύγω. Όσο πιο μακριά γινόταν.

skaramagas4.261220
Ο Σκαραμαγκάς φάνηκε ως η λύση… Δούλευε εκεί ένας χωριανός μου, ούτε που θυμάμαι πια το όνομα του. Μας έλεγε, ότι αν πηγαίναμε να σπουδάσουμε στη σχολή μαθητείας του ΟΑΕΔ θα γινόμασταν… ναυπηγοί. Εκ των υστέρων διαπιστώσαμε δυο πράγματα: Το πρώτο ήταν ο ίδιος δεν είχε δουλέψει ποτέ στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τότε ιδιοκτησίας Νιάρχου, αφού ήταν φύλακας στο γήπεδο των Ναυπηγείων.

skaramagas5.261220
Το δεύτερο, είχε να κάνει με μας… Όσους δηλαδή πήγαμε. Και ήμασταν κάμποσοι από το χωριό… Το μόνο που θα μπορούσες να μάθεις ήταν η τέχνη της ηλεκτροσυγκόλλησης, της οξυγονοκόλλησης, της ελασματουργείας ή της σωληνουργείας. Δεν υποτιμώ καμιά εργασία. Όχι, απλά εγώ άλλα ζητούσα. Αυτά που μου είχαν υποσχεθεί. Και δεν τα έβρισκα. Είχα παγιδευτεί.

skaramagas6.261220
Ήταν αδύνατον να επιστρέψω στο χωριό μου με τη στάμπα της "αποτυχίας". Για όλα αυτά όμως θα σας γράψω σε λίγο… Οι αναμνήσεις ξύπνησαν καθώς επισκέφτηκα έναν τόπο, το οικοτροφείο, όπου έζησα πριν από 45 χρόνια με καμιά 150ριά παιδιά από όλη την Ελλάδα. Τα βήματα μας, επέστρεψαν μισό αιώνα, σχεδόν, πίσω. Κι αξίζει να το δούμε λίγο.

Βρήκαμε λύση για τις ελιές μας! Αυτή την Τρίτη θα πάει ένα συνεργείο να μας τις μαζέψει...

elies1.Dek.2020
Πραγματικά μας απασχόλησε φέτος το θέμα της συγκομιδής των ελιών, καθώς το απόθεμα λαδιού από την τελευταία φορά που βγάλαμε, πριν τέσσερα χρόνια (ή πέντε;) τελείωσε. Και πάνω που σχεδόν είχαμε χάσει κάθε ελπίδα πως θα βρεθεί τρόπος να μαζευτούν, να που η λύση ήταν δίπλα μας, πολύ κοντά μας.

elies2.Dek.2020
Την ερχόμενη Τρίτη θα πάει ένα συνεργείο μαζί με τη Στασούλα και τον Αγησίλαο και θα τις μαζέψουν. Ας είναι καλά οι άνθρωποι! Στις ιδιαίτερες συνθήκες που ζούμε ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι τελικά θα γίνονταν τροφή για τα πουλιά του ουρανού και όχι λάδι για το τραπέζι μας.

elies3.Dek.2020
Έτσι έλεγε ο πατέρας μου, όταν ραβδίζαμε και υπήρχε κάποια κλάρα που κάτι μας εμπόδιζε να τη μαζέψουμε... "Δεν πειράζει, να αφήσουμε κάτι και για τα πουλιά!". Η Τρίτη είναι δίπλα μας, τι διπλα μας, μεθαύριο αν όλα πάνε καλά. Και φυσικά θα το καλύψουμε το θέμα, γνωρίζοντας πόσο σας... ενδιαφέρει.

elies4.Dek.2020
Εντάξει, ένα αστείο έκανα, αλλά όλοι εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ξέρουν πως επιλέγουμε, συνειδητά, απλά καθημερινά θέματα και όχι "αποκλειστικότητες" που στη δημοσιογραφία, άλλοι τρελαίνονται γι' αυτές. Μ' εσάς τους αληθινούς και υπαρκτούς φίλους μας, μοιραζόμαστε πράγματα αληθινά.

elies5.Dek.2020
Επειδή, κάπως έτσι είναι η ζωή. Με τα πάνω της και τα κάτω της. Με όλα τα χρώματα που δίνουν ζωντάνια και με τα γκρίζο, όταν αυτό συμβαίνει... Επιθυμούμε να χτίσουμε μια σχέση που να βασίζεται στην αλήθεια και όχι στην υπερβολή, η οποία μπορεί και να φτάνει τα όρια του ψέματος.

elies6.Dek.2020

Μια μέρα δύσκολη, αλλά με τη βοήθεια του Θεού, όλα θα πάνε καλά... Προσευχόμαστε!

kipos1
Με λουλούδια είναι το σημερινό σημείωμα μας... Ανάγκη πάσα να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και τη πραγματική ζωή, καθώς έχουμε μπροστά μας να αντιμετωπίσουμε μια δυσκολία, από ανθρώπινη άποψη... Αλλά δεν είμαστε μόνοι και έχοντας καλή ψυχολογία, είμαστε βέβαιοι ότι όλα θα πάνε καλά.

kipos2
Κρατήστε λοιπόν όλη αυτή την ομορφιά κι αν το Site είχε κι αρώματα θα σας σύστηνα να παίρνατε κι από αυτά στο δρόμο σας. Τα τριαντάφυλλα την έχουν αυτή την ομορφιά. Και ότι χρώμα κι αν έχουν, το άρωμα τους ξεπερνάει οτιδήποτε από τα συνηθισμένα.

kipos4
Μ' αυτά θα πορευτούμε σήμερα, καθώς όπως αναφέρουμε και στον τίτλο, έχουμε μπροστά μας ένα δύσκολο δρόμο και μάλιστα μέσα σε καιρό πανδημίας, όπου η κάθε δυσκολία πολλαπλασιάζεται. Περάσαμε πολλές ταλαιπωρίες ώς τώρα. Μια ακόμα, θα την αντέξουμε.

kipos3
Έχουμε ανάγκη, όπως όλοι, από ενθαρρυντικές σκέψεις. Και ευχαριστούμε που είσαστε κοντά μας και δίπλα μας με το δικό σας ξεχωριστό τρόπο... Διακριτικά, υπέροχα... Η μοναξιά είναι κακή, έτσι κι αλλιώς. Αλλά είμαστε καλά μέσα μας. Και θα πορευτούμε με το κεφάλι ψηλά.

kolonaki.guli8.091120
Και καθώς είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι πως θα έρθουν καλύτεροι καιροί, όχι σχεδιασμένοι από ανθρώπους αλλά από Εκείνον που μπορεί και έχει τη δύναμη να το κάνει, όλα γίνονται πιο υποφερτά. Ένας σταθμός είναι και θα περάσει κι αυτός, όπως τόσοι μέχρι τώρα.

kolonaki.guli11.091120
Και όπως λένε οι αισιόδοξοι άνθρωποι, αύριο θα είναι μια νέα μέρα... Ελπίζουμε να λάμπει ο ήλιος και να επιστρέψει σταθερή η ελπίδα για ζωή, κάτι που δεν χάσαμε ποτέ ώς τώρα. Ναι, αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα. Και θα είμαστε εδώ για να την αντιμετωπίσουμε.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πισ συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA