Υπευθυνότητα σημαίνει να προστατεύεις το σπουδαίο και σημαντικό δώρο της ζωής!

veveosi.emboliu

Αυτή είναι η βεβαίωση για τον εμβολιασμό μου. Ναι, έκρινα με καθαρή συνείδηση ότι στην κατάσταση που βρισκόμαστε, έπρεπε να το κάνω. Για μένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, την κοινωνία… Τα μεγάλα λόγια και τις συνωμοσιολογίες τα αφήνουμε για άλλους. Εμείς προτιμούμε τις πράξεις…


pistopiitiko
Και με επίσημο ευρωπαϊκό πιστοποιητικό! Έτοιμος για... ταξίδια! Άλλο αν μπορούμε ή αν θέλουμε, στην κατάσταση που είμαστε. Ωστόσο έκανα χρήση του δικαιώματος μου, ως πολίτη. Το πιστοποιητικό έχει εκδοθεί στο όνομα μου...

emvilio.sula
Κι αυτό είναι το πιστοποιητικό εμβολιασμού της Σούλας. Φυσικά τίποτα δε διασφαλίζει τη ζωή μας πέρα από την προσοχή που ωφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι στην καθημερινότητα μας. Αλλά τουλάχιστον κάναμε αυτό που έπρεπε. Με ήσυχη τη συνείδηση μας. Ακολουθώντας τους νόμους της Πολιτείας.

  • Πατώντας ΕΔΩ μπορείτε να παρακολουθείτε την πορεία των εμβολιασμών στην χώρα μας...

Τα δικά μου

Ιερόσυλοι βεβηλώνουν μνημεία μέσα στο τρίτο νεκροταφείο... Το μνημείο του παππού Διονύση

tafos.papu1
Πιάστηκε η καρδιά μας, όταν πρόσφατα βρεθήκαμε στο τρίτο νεκροταφείο της Αθήνας, στον τομέα 35, όπου είναι το μνήμα του παππού Διονύση. Αφού λοιπόν παρακολουθήσαμε την κηδεία για την οποία είχαμε πάει, περάσαμε να δούμε λίγο και το μνήμα του παππού Διονύση... Και το είδαμε σ' αυτή την κατάσταση! Ποιοί βεβηλώνουν τα μνημεία; Δείτε ΕΔΩ κάτι για τον παππού Διονύση.

tafos.papu2
Είχαμε φτιάξει μαρμάρινο τον τάφο, με την αξιοπρέπεια που αρμόζει σε όσους μένουν πίσω. Και τώρα, στα δυόμισι χρόνια, κάποιοι φρόντισαν να πάρουν τις μαρμαρόπλακες, ίσως για να τις χρησιμοποιήσουν αλλού. Με τι καρδιά, με τι ψυχή κάνουν κάτι τέτοιο; Αλίμονο! Δείτε ΕΔΩ κάτι όμορφο για τον παππού Διονύση...

bafi2.201215
Ο παππούς Διονύσης είχε πολλά κουράγια... Το έλεγε η καρδιά του. Μια φορά, το 2015 ήταν, θυμάμαι, ανεβήκαμε εκδρομή στο καταφύγιο Μπάφι στην κορυφή της Πάρνηθας... Δείτε ΕΔΩ. Ήρθε και εκείνος. Και του άρεσε! Γενικά του άρεσαν τα ταξίδια... Ανυπομονούμε να τον ξαναδούμε στο νέο κόσμο, όπου θα κάνουμε πολλά ταξίδια.

ag.paraskevi1.130915
Μέχρι τα τελευταία του, ο παππούς Διονύσης ήθελε να ζήσει, παρά τα προβλήματα που είχε... ΕΔΩ μπορεί να τον δείτε σε ένα δημοσίευμα που κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ λίγο πριν πέσει για τα καλά στο κρεβάτι... Είναι με το αναπηρικό καροτσάκι στη βεράντα του σπιτιού, Απρίλης μήνα, για να πιούμε ένα ουζάκι..

dionisis1.2015
Και δείτε ΕΔΩ πώς βρήκαμε το αναπηρικό καροτσάκι που χρειαζόμασταν για εκείνον... Μια ανάρτηση κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και ζητούσαμε ότι είχαμε ανάγκη. Και όπως θα διαβάσετε αμέσως βρέθηκε στην Κρήτη. Και πολύ γρήγορα διευθετήσαμε τον τρόπο για να έρθει και να το χρησιμοποιήσουμε. Μέχρι που ήταν όρθιος, συμμετείχε σε όλες τις θεοκρατικές δραστηριότητες.

egaleo7.150516
Τον παππού Διονύση, τον αγαπούσαμε πολύ... Και είμαστε βέβαιοι ότι θα τον ξαναδούμε στην Ανάσταση... Όμως είχε και φίλους που επίσης τον αγάπησαν και μίλησαν σε μας, εκείνες τις δύσκολες ώρες του αποχωρισμού, τον Ιούνιο του 2017 με τα καλύτερα λόγια. Δείτε ΕΔΩ, δυο λόγια αγάπης από φίλους μας...

Μια ματιά στο σπίτι μας στο χωριό. Μακάρι να μπορούσαμε να πάμε και φέτος για λίγο, έστω...

vukamvilia1.250919
Τωρινές φωτογραφίες από το χωριό... Η βουκαμβίλια μεγάλωσε και άπλωσε τα κλαριά της, ατημέλητα... Μακάρι να έρχονταν έτσι τα πράγματα και να μπορούσαμε μετά την Συνέλευση Περιοχής μας, στις 20 Οκτωβρίου, να πηγαίναμε για λίγο... Χρειάζεται φροντίδα και αυτή, αλλά και ολόκληρο το σπίτι...

vukamvilia2.250919
Υπάρχει μια πρώτη σκέψη να κατέβουμε με τους φίλους μας προς το τέλος του μήνα... Και σαν σκέψη μας αρέσει. Αλλά ξέρουμε καλά πως από το να το σκεφτούμε κάτι, μέχρι να το κάνουμε πράξη έχει δρόμο. Έναν δρόμο που δεν εξαρτάται, αποκλειστικά ,από μας και τις δυνάμεις μας. Αλλά θα το παλέψουμε.

vukamvilia3.250919
Ας είναι καλά η Στασούλα που τα φροντίζει. Ιδιαίτερα τα φυτά, τα ποτίζει, τα σκαλίζει και τα διατηρεί μια καλή κατάσταση. Το ίδιο και το σπίτι. Το ανοίγει, το αερίζει και το κρατάει ζωντανό με τον καλύτερο τρόπο. Έτσι μοιάζει σχεδόν σαν... κατοικήσιμο... Ωστόσο, όλο και κάποιες δουλειές χρειάζονται...

vukamvilia4.250919
Αυτές οι κλάρες της βουκαμβίλιας πρέπει, ας πούμε, να δεθούν πάνω στη στέγη και να οδηγηθούν, έτσι ώστε όλη αυτή η ομορφιά να μην έιναι έτσι ατάκτως ειρημένη... Τεχνικά, υπάρχει αυτή δυνατότητα. Το είχαμε κάνει πριν την κάψει ο πάγος, ήρθε ως φαίνεται, ο καιρός να τα ξανακάνουμε, με μεγαλύτερη φροντίδα.

parteri1.180519
Τελικά όλα ξαναγίνονται... Το μόνο που χρειάζεται, είναι υπομονή, σε σχέση με το χρόνο. Η βιασύνη σκοτώνει. Ας το έχουν υπόψη τους όλοι προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο για τον τόπο τους. Αν κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι και πολύ ακριβά φυλαγμένο αυτό το "μυστικό".

pervolaki1.080519
Εικόνες από το χωριό, από την αυλή του πατρικού μου... Έτσι γιατί να συντηρηθεί η νοσταλγία, που τόσο την έχουμε ανάγκη... Κοιτάζοντας πίσω είδα ότι ξαναείχαμε πάει πέρσι, τέτοια εποχή στο χωριό... Και δείτε ΕΔΩ που καταφέραμε και ανάψαμε το τζάκι μας, τότε... Και αυτό λειτούργησε μια χαρά...

Μια αγαπημένη παρέα ξαναβρίσκεται, ύστερα από μισό αιώνα ζωής! Δεν είναι και τόσο μικρό, ε;

mia.parea1
Ας ξεκινήσουμε μ' αυτή τη φωτογραφία που ζωντανεύει μια παλιά όμορφη ιστορία η οποία συνεχίζει να ζει, ζεστή και όμορφη, 50 χρόνια μετά... Είναι η Σούλα, ο Κώστας, ο Γιώργος και ο Δημήτρης... Ξαναβρέθηκαν στην ταβέρνα του "Πάρη" στην Άρτεμις (Λούτσα) και ήταν κάτι που άνοιξε το ασκό των αναμνήσεων.

mia.parea2
Ήταν κι άλλοι μαζί τους σ' αυτή την παρέα... Ανάμεσα του κι εγώ... Και μοιραστήκαμε τη χαρά τους, τις στιγμές τους, όταν ήταν 20χρονοι νέοι στο Αιγάλεω, πώς χάθηκαν μέσα στην πορεία της ζωής που έχει απρόβλεπτα παιχνίδια, πώς ξαναβρέθηκαν και πώς αγωνίζονται για να μην ξαναχαθούν αν και μένουν πια σε διαφορετικά μέρη του κόσμου... Εκτός από τον Δημήτρη, που συνεχίζει να μένει Αιγάλεω....

mia.parea3
Όλοι με χαμογελαστά πρόσωπα... Δεν ήταν και λίγο αυτό που ζούσαν, ε; Αφορμή ήταν ο Κώστας και ο συνδετικός κρίκος. Φιλόξενος όσο δεν πάει, με χιούμορ και καλή διάθεση για ζωή, απολαύσαμε την παρέα τους, τις δυο ώρες που μείναμε μαζί τους. Γιατί μετά έπρεπε να φύγουμε. Είχαμε ανειλημμένες υποχρεώσεις.

mia.parea4
Εκείνοι όμως κάθισαν αρκετά... Και καλά έκαναν... Είχαν τόσα να πουν, να θυμηθούν, να ξαναβάλουν κάτω στα όρια που τους επέτρεπε η μνήμη και να "ακουμπήσουν" στιγμές ανέμελες, τότε που προσπαθούσαν να γνωρίσουν τον κόσμο... Μια ομορφιά και μια αθωότητα ανεπανάληπτη!

mia.parea5
Σας έχουμε πολλά διαφορετικά πλάνα σ' αυτό το ρεπορτάζ... Είναι γιατί οι φίλοι μας, μας προμήθευσαν με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Ναι για την Μάγδα λέω και την Γιώργο. Ο δεύτερος χρειάστηκε μια υπόμνηση, η πρώτη αξιόπιστη στα λόγια της, έκανε άμεσα ότι υποσχέθηκε. Ευχαριστούμε!

mia.parea6
Ναι, ήταν μια πολύ όμορφη μέρα έτσι όπως εξελίχθηκε... Η μικρή παρέα των τεσσάρων θα το θυμάται για χρόνια αυτό το ραντεβού πάνω στο κύμα και όλοι εμείς οι άλλοι, θα θεωρούμε τους εαυτούς τυχερούς που μοιραστήκαμε μαζί τους όμορφες αναμνήσεις ζωής... Τελικά, αυτά μένουν.

Στην υπηρεσία του Ιεχωβά, στο έργο δημόσιας μαρτυρίας με τη συμμετοχή και του Γιώργου

stant1.290819
Για να περάσει λίγες μέρες κοντά μας και στην Ελλάδα ήρθε ο Γιώργος... Και όντως κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε όλες αυτές τις μέρες που είναι εδώ... Αλλά δεν ξεxνά και ο ίδιος, όπως κι εμείς ότι δεν υπάρχει στιγμή που να μην αξίζει να αινούμε τον Ιεχωβά για όσα σημαντικά και σπουδαία μας δίδει καθημερινά.

stant2.290819
Έτσι η δημόσια μαρτυρία είναι πια κομμάτι της ζωής μας... Θέλουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να μάθουν για τον λόγο του Θεού και θέλουμε να γνωρίζουν το σκοπό του για τη γη και τους ανθρώπους. Αυτό ίσως τους αγγίξει την καρδιά και αποφασίσουν να ακούσουν τη φωνή του...

stant3.290819
Για μας είναι μεγάλη χαρά, το να είμαστε στην υπηρεσία του! Σε όποια υπηρεσία επιλέξουμε στην καρδιά μας να κάνουμε για Εκείνον... Εδώ είναι στο Σύνταγμα, στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας, πέρασμα για πολλούς που κάνουν τη απογευματινή - βραδινή βόλτα τους.

stant4.290819
Το ίδιο κι εδώ. Στο κλασικό σημείο έξω από το κατάστημα επίπλων του "Μαρμαρίδη" στο Μετρό Αττικής. Με όποιο καιρό κι αν είναι. Ήλιο ή ζέστη. Εμείς, όπως και τόσοι άλλοι Μάρτυρες του Ιεχωβά παγκόσμια, είμαστε εκεί γαι να δώσουμε δημόσια μαρτυρία στους περαστικούς.

stant5.290819
Έστω κι ένας να βρεθεί, να είναι η καρδιά του προσανατολισμένη στη σωστή διάθεση για αιώνια ζωή κι αν εμείς μπορούμε να τον βοηθήσουμε, είμαστε πολύ χαρούμενοι να το κάνουμε αυτό... Υπομονετικά λοιπόν και με χαρά, κάνουμε αυτή την εθελοντική υπηρεσία που πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν...

stant6.290819
Και χαιρόμαστε να μας χρησιμοποιεί ο Ιεχωβά στο σκοπό του... Αν μπορούμε να συνεισφέρουμε έστω και λίγο, είμαστε πολύ χαρούμενοι. Εκείνος μας δίνει πλουσιοπάροχα τόσα δώρα καθημερινά. Με κάποιο τρόπο ανταποδίδουμε κι εμείς με την υπηρεσία μας, το καλύτερο που μπορούμε. Και είμαστε ευγνώμονες γι' αυτό.

Περιμένοντας να καλωσορίσουμε τον Γιώργο, τον αδελφό της Σούλας, στο σπίτι μας...

galia1
Αυτός είναι Γιώργος Αργυρόπουλος, ο αδελφός της Σούλας. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πριν δυο χρόνια, Απρίλης του 2017. Τότε που είχαμε πάει με τη Σούλα σπίτι τους, στο Αβινιόν και μας φιλοξένησαν σπίτι τους. Δείτε ΕΔΩ.

triantafilia.070519
Ας τον καλωσορίσουμε λοιπόν με ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα ζωντανά, από τον κήπο της καρδιάς μας και ας ευχηθούμε στον μήνα που θα μείνει μαζί μας, να ζήσουμε όμορφες, εποικοδομητικές και ωφέλιμες στιγμές. Εμείς θα το προσπαθήσουμε, τουλάχιστον

gevma1.2017
Και μια όλοι μαζί όταν είχαμε πάει σε ένα υπέροχο μαγαζί για να γιορτάσουμε τότε τα δυο χρόνια γάμου μας με τη Σούλα δίπλα σε έναν υπέροχο ποταμό, Μερικά πράγματα δεν ξεχνιούνται εύκολα, αλλά δείτε κι αυτή ΕΔΩ την ανάρτηση που κάναμε τότε.

Και να, που έφτασε η 27 Αυγούστου! Την περιμέναμε πώς και πώς, επειδή σήμερα το βράδυ θα είμαστε στο αεροδρόμιο Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος», για να υποδεχτούμε τον αδελφό της Σούλας, Γιώργο Αργυρόπουλο που έρχεται από το Αβινιόν της Νότιας Γαλλίας. Ταξιδεύει με την AEGEAN με απευθείας πτήση από τη Μασσαλία.

Το ξέραμε καιρό τώρα, καθώς ο ίδιος σχεδίαζε αυτό το ταξίδι του στην Ελλάδα. Θα είναι μόνος του. Η Αστρίντ, η σύζυγος του, δεν θα είναι μαζί του, επειδή λόγοι υγείας το επιβάλλουν.

Κι εκείνος το λαχταρά, αυτό το ταξίδι. Όσο και λέμε ότι είμαστε πολίτες ενός άλλου κόσμου, έρχεται αυτός ο αέρας που αναπνέουμε και μας υπενθυμίζει ποια είναι η χώρα της καταγωγής μας και μας γεμίζει νοσταλγία, ώστε να θέλουμε να ξαναδούμε τον τόπο και τους ανθρώπους με τους οποίους μεγαλώσαμε και μοιραστήκαμε πράγματα.

Και για να βγάλουμε από πάνω μας τις ενοχές, λέμε συνήθως «πού ξέρεις πόσο θα ζήσω ακόμα κι αν θα τα καταφέρω να γυρίσω ξανά στον τόπο που γεννήθηκα…»

Φυσικά κι έχει βάση αυτό, αφού, καθώς μεγαλώνουμε συνειδητοποιούμε πως κάθε μέρα που περνάει δεν θα ξαναέρθει πια και ότι ο άνθρωπος, έτσι όπως κατάντησε μετά την αμαρτία, έχει μπροστά του μόνο μια σύντομη ζωή, όλο προβλήματα. Ας είναι. Τέτοιες σκέψεις τις κάνουμε καθημερινά όσοι έχουμε κατανοήσει πού βρισκόμαστε στο ρεύμα του χρόνου.

Να, λοιπόν, που, λίγο πριν έρθει κοντά μας ο Γιώργος, κάνουμε κάποιες σκέψεις για να τις μοιραστούμε μαζί σας. Και οι τακτικοί αναγνώστες μας, ξέρουν ότι δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά.

Το ξέρουμε, παρά την ανυπομονησία μας, η μέρα θα περάσει γρήγορα. Το χρειαζόμαστε, επειδή αυτό ο Αύγουστος, ακόμα και τώρα στην εκπνοή του, συνεχίζει να έχει μέρες πολύ ζεστές, τέτοιες που καμιά φορά είναι ανυπόφορες…

Μας αρέσει να ταξιδεύουμε, έστω και με τη φαντασία μας, καθώς της βάζουν φωτιά οι φίλοι μας με το υλικό που μας στέλνουν και μας τροφοδοτούν, συνεχώς.

Πραγματικά, χαιρόμαστε που συνειδητοποιούμε ότι έχουμε επιλέξει τον δικό μας ξεχωριστό δρόμο και αγωνιζόμαστε να τον ακολουθούμε με αξιοπρέπεια. Όλα μπορείς να τα δεις πια, με ένα άλλο μάτι, λίγο πιο αισιόδοξα.

Και χαιρόμαστε για την παρέα που έχουμε κάνει μαζί σας, ώστε να είμαστε σε θέση να μοιραζόμαστε πράγματα που μας απασχολούν, θετικά, όπως η άφιξη σήμερα και η φιλοξενία του Γιώργου.

Είμαστε βέβαιοι, ότι θα περάσουμε καλά! Το νιώσαμε στο Αβινιόν, στο δικό τους σπίτι και το αισθανόμαστε κάθε φορά που μιλάμε με τον Γιώργο και τον βλέπουμε να κάνει εκείνα τα αστεία του, τα καλαμπούρια του, που τον έκαναν πάντα επιθυμητό στις παρέες. Σε λίγο, περισσότερα…

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA