Τα δικά μου

Περνάνε οι μέρες, σαν αέρας... Να, αύριο το πρωί, θα είναι κοντά μας ο Κώστας και η Άννυ…

triantafilia.vukamvilia1.180519
Με ανθισμένα λουλούδια από τον μικρό κήπο μου στο χωριό, θέλουμε να καλωσορίσουμε τα παιδιά της Σούλας που, αύριο τέτοια ώρα, θα είναι κοντά μας, σύμφωνα με το πρόγραμμά τους. Είναι η τριανταφυλλιά που φύτεψε η μητέρα μου και πίσω της η βουκαμβίλια που φυτέψαμε εμείς.

triantafilia.vukamvilia2.180519
Όντως ο καιρός φεύγει γρήγορα όταν αφήνεις τη σκέψη σου να ταξιδεύει και δεν επικεντρώνεις στο γεγονός που περιμένεις πώς και πώς. Κι εμείς κάναμε πολλά. Στη βεράντα του σπιτιού στην Αθήνα, στον κήπο κάτω, στην είσοδο. Κι ακόμα, ολοκλήρωσα τη φορολογική μου δήλωση για το 2018.

arodara3.1180519
Γι' αυτή την τριανταφυλλιά σας έχω πει πως άντεξε πολλά όταν έφτιαχνα το σπίτι στο χωριό. Επέζησε ανάμεσα σε ασβέστες και τσιμέντα, ένα περιβάλλον αφιλόξενο. Και μόλις την περιποιήθηκε η Σούλα και της έβαλε λίγο λίπασμα, αμέσως πήρε τ' απάνω της. Σήμερα έχει αυτή την ομορφιά!

triantafilia.vukamvilia3.180519
Για την βουκαμβίλια, θυμάστε πως την έκαψε ο χιονιά του 2017. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε πως ήταν κάποτε, όταν τις πήραμε και τις φυτέψαμε με χαρά... Τόση χαρά που, όπως μοιράζομαι όλα τα πράγματα θεώρησα καλό να κάνω ένα δημοσίευμα και να τονίσω αυτή την όμορφη πλευρά της ζωής. Το είχα τόσο ανάγκη.

triantafilia.vukamvilia4.180519
Κάθε φορά που βλέπω πως είναι τώρα, θυμάμαι πώς ξεκίνησε αυτό το πράγμα... Δείτε πως ήταν το σπίτι όταν τις φυτέψαμε, ΕΔΩ. Όπως θα δείτε στο δημοσίευμα, τους δώσαμε και ονόματα. Μπορεί για τους άλλους να μη λένε τίποτα, αλλά για μας που ξέραμε, έλεγαν και λένε, πολλά...

vukamvilia1.180519
Η νοσταλγία θα υπάρχει πάντα για το χωριό... Ίσως γιατί εκεί έζησα τα πιο όμορφα παιδικά μου χρόνια και οι μνήμες που έχω είναι οι καλύτερες... Έτσι συχνά στο παρελθόν από τούτο το Site, έγραφα για το σπίτι. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα, πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή... Κι ΕΔΩ άλλο ένα...

Ένα ανθοδοχείο με λουλούδια, κρινάκια, εποχιακά, που αρέσουν τόσο στη Στασούλα μας

luludia.stasoulas1
Οι φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης, αποτελούν μια συλλογή των τελευταίων ημερών επικοινωνίας με την αδελφή μου Στασούλα. Και είναι τραβηγμένες μέσα στο σπίτι της, καθώς στην ίδια αρέσει πολύ να μαζεύει λουλούδια και να στολίζει τους χώρους που κινείται καθημερινά.

luludia.stasoulas2
Τι είναι αυτά τα κρινάκια; Δεν ξέρω πώς τα λένε, αλλά θα συμφωνήσετε κι εσείς πως είναι τόσο όμορφα και κάνουν ακόμα πιο ωραίο και πιο ζεστό το σπίτι. Άσε που γεμίζουν την καρδιά και οδηγούν το μυαλό και τη σκέψη, σε μονοπάτια καλά που σε όλους μας αρέσουν… Αλλά, απ’ ότι θυμάμαι στη Στασούλα μας, άρεσε αυτό πάντα…

luludia.stasoulas3
Ήταν και παραμένει ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Της αρέσει να προσφέρεται στους άλλους και ζει και αναπνέει για ένα χαμόγελο τους. Απ’ όταν έχω μνήμες ως παιδί, έτσι την έχω στην καρδιά μου. Ακόμα και στα δικά της δύσκολα χρόνια, χαιρόμουν να τη βλέπω ήρεμη, έτσι αποδεχόμουν πάντα τις επιλογές της που τότε δεν ήξερα πού ακριβώς οδηγούσαν.

luludia.stasoulas4
Μου αρκούσε που την έβλεπα καλά. Τώρα που ξέρω πολύ καλά τι σήμαιναν οι επιλογές της, είμαι κοντά της ακόμα περισσότερο... Ωστόσο και η ίδια, ξέρει ότι μου αρέσουν τα λουλούδια. Έτσι συχνά πέρα από τα εικονίδια κοινής λήψεως, φροντίζει να μου στέλνει αυθεντικές φωτογραφίες με λουλούδια. Μερικές φορές πηγαίνει επί τούτου να τις βγάλει. Θυσίες…

luludia.stasoulas5
Το κάνω κι εγώ πολλές φορές στη ζωή μου… Γι’ αυτό και μου αρέσει όταν βλέπω να το υιοθετούν από μόνοι τους , φίλοι αυτού του ιστότοπου. Χαίρομαι που μοιράζομαι όμορφα πράγματα με ανθρώπους που έχουμε κοινά ενδιαφέροντα. Είναι πολύ όμορφο αυτό το συναίσθημα. Σας εύχομαι να το ζήσετε…

luludia.stasoulas4
Και κοίτα τώρα ένα ευαίσθητο κομμάτι που μου προέκυψε για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σε μια μέρα που έχει να παρουσιάσει έντονη δράση με αφορμή κάποια κρινάκια στο ανθοδοχείο που έχει η Στασούλα μας στο τραπέζι της κουζίνας της. Τελικά, θα το ξαναπούμε κι ας γινόμαστε κουραστικοί με την επανάληψη: Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει γεμάτος και καλά…

Διαδρομές γνωστές στο χωριό μου. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια τις κάναμε με το ποδήλατο

kasteli1.aprilis19
Αυτή την ανθισμένη γη, την γνωρίζω από κοντά. Όσο κι αν έχουν περάσει τα χρόνια, η φύση με τίποτα δεν αλλάζει, αν δεν δράσει πιεστικά πάνω της ο άνθρωπος. Κι εδώ, μάλλον δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι τέτοιο. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, θυμήθηκα, όταν τις είδα. τον καιρό που πήγαινα γυμνάσιο στο Καστέλι.

kasteli2.aprilis19
Την αρχή πηγαίναμε με την κλούβα, ένα διαμορφωμένο ιδιωτικό όχημα που περνούσε από το χωριό και μας μάζευε για το σχολείο, το γυμνάσιο. Συχνά, εμάς τα αγόρια μας έβαζαν πίσω, σαν σε κλουβί, όρθιοι και όλοι το μόνο επιθυμούσαμε ήταν να πάρουμε ένα ποδήλατο και να πηγαίνουμε μ' αυτό.

kasteli3.aprilis19
Στο κάτω - κάτω η απόσταση Θραψανό - Καστέλι δεν ήταν και υπερβολικά μεγάλη. Μόλις εννιά χιλιόμετρα να πας κι άλλα τόσα η επιστροφή. Αλλά τι ήταν για μας που ήμασταν παιδιά τότε και ξεχυλίζαμε από δύναμη; Τίποτα! Το πρόβλημα όμως ήταν αλλού. Να μάθουμε ποδόλατο και να μας πάρει ο πατέρας μας, αυτό το ποδήλατο.

kasteli4.aprilis19
Χρειάστηκε να δώσω μερικά κάστανα από αυτά που έφερνε ο πατέρας μου από τη βεντέμα τα καλοκαίρια... Ναι, εκείνα τα υπέροχα χανιώτικα κάστανα τα έδωσα ως... ενοίκιο για να μάθω ποδήλατο. Στο παλιό χωματένιο γήπεδο, γίνονταν τα μαθήματα, εκεί που είναι χτισμένο σήμερα το δημαρχείο του χωριού.

kasteli5.aprilis19
Ο όρος από την πλευρά του πατέρα μου, για να μου πάρει ποδήλατο, ήταν να με δει να το οδηγώ... Να βεβαιωθεί δηλαδή ότι ήξερα. Λογικό. Δοκίμασα να πάω στο σπίτι μου. Κι ενώ στην ευθεία τα πήγαινα μια χαρά, εκεί που αντιμετώπιζα πρόβλημα, ήταν οι στροφές. Και για την εξωτερική αυλή του σπιτιού μας είχε δύο ανάποδες στροφές...

kasteli6.aprilis19
Την πρώτη την κατάφερα με μια μεγάλη προσπάθεια. Τη δεύτερη όμως όχι. Έπεσα πάνω στον τοίχο του σπιτιού του θείου Μιχάλη Μιχάλη! Σηκώθηκα όρθιος στο δευτερόλεπτο, ανέβηκα ξανά στο ποδήλατο και φώναξα να με δουν. Αυτό ήταν! Αμέσως μου το πήρε. Δεκαετία του '70 ένα γαλλικό ποδήλατο μεταχειρισμένο, δραχμαί 1.000.

Πώς είναι να είσαι τέσσερα χρόνια μαζί με τον ίδιο άνθρωπο; Μα και βέβαια υπέροχα!

akrovatis2.040418
Λέω κάθε χρόνο να βάζω ένα κομμάτι με αφορμή, αλλά μια χρονιά στο γάμο μου με τη Σούλα. Και το τηρώ από την αρχή με μια σταθερότητα που τιμά αυτόν καθεαυτό το θεσμό. Φέτος η αναδρομή θα έχει να κάνει με στιγμές που ζήσαμε στη χρονιά που πέρασε… Αυτή η φωτογραφία είναι από την περσινή μας γιορτή στον "Ακροβάτη". Μας άρεσε και είχε κι αυτή κάτι το ξεχωριστό....

4xronia
Διότι τελικά, αυτό είναι ζωή. Πολλές μικρές στιγμές που κάνουν μια μεγάλη και συνθέτουν ωραία τον πίνακα της σχέσης μας, όπως ακριβώς είναι καταγραμμένος στα μάτια του Θεού. Όπως εδώ ας πούμε, στο ρουφ γκάντεν, στον 11ο όροφο του ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ, στο κέντρο της Αθήνας, με φόντο την Ακρόπολη και τον Λικαβηττό.

axla2
Χαρά; Ευτυχία; Μοίρασμα; Υπάρχουν όλα αυτά και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Και συμβαίνει να είναι έτσι, επειδή και οι δυο κάθε νέα μέρα «χτίζουμε», οικοδομώντας το καλύτερο που μπορούμε, επειδή και το αξίζουμε και μας πρέπει… Η φωτογραφία είναι στην παραλία της Άχλας, στην Άνδρο, Ιούνιος του 2018, όταν περάσαμε 10 μέρες κοντά σε αγαπημένους φίλους.

kanalia2
Ποιο είναι το μυστικό; Ίσως ρωτήσει κάποιος. Είναι σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου και το μοίρασμα πάνω στα κοινά που μας συνδέουν. Και είναι τόσα πολλά! Τα χρόνια περνάνε χωρίς να το καταλάβεις... Έρχονται μόνο ως μνήμες όμορφες. Το περσινό καλοκαίρι... Φωτογραφία με φόντο το χωριό του φίλους μας Άρη, τα Κανάλια Καρδίτσας...

mac.arthur.glen1
Χαίρομαι μ’ αυτή την μικρή αναδρομή. Ξεκίνησε βάζοντας ένα πρώτο λιθαράκι στο γράψιμο και ολοκληρώθηκε καθώς εύρισκα τις φωτογραφίες που θα το συνόδευαν. Φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί  κατά καιρούς εδώ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και αποτελούν μέρος της ζωής μας. Συχνά και σε κάθε ευκαιρία θα βρούμε τον τρόπο να πάμε μια βόλτα κι αν μπορούμε, ένα γεύμα έξω είναι ότι καλύτερο.

pozar1
Μ’ αρέσει πολύ όλο αυτό... Εκείνη δεν γνωρίζει γι’ αυτή μου την πρωτοβουλία, αλλά γνωρίζω καλά πως εκτιμά τις σκέψεις μου και αγαπά ότι αγαπώ εγώ και έχει να κάνει με τη δουλειά μου. Αν ψάχνετε ακόμα για το «μυστικό» που λέγαμε πιο πάνω… Στα Λουτρά Πόζαρ της Αριδαίας, το περισινό καλοκαίρι που είχαμε πάει εκδρομή με τους φίλους μας, Λένα και Γιάννη.

Πώς είναι το σπίτι μας στο Θραψανό, αυτό τον καιρό; Μας σκέφτονται, οι άνθρωποι μας…

spiti1.080319
Η νοσταλγία για το πατρικό θα είναι πάντα νοσταλγία… Μοχθήσαμε να το φέρουμε σε σειρά και τώρα χαιρόμαστε να βλέπουμε ότι πράγματι είναι σε μια καλή κατάσταση. Υποχρέωση μας, είναι να ευχαριστήσουμε τη Στασούλα, που το φροντίζει και το κρατά ζωντανό, στην απουσία μας. Και που μας ενημερώνει γι’ αυτό.

spiti2.080319
Λείπουμε καιρό τώρα… Τελευταία φορά, είχαμε πάει τον Οκτώβρη, πέρσι. Θέλουμε να είμαστε πιο συχνά κοντά του, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο. Μερικές φορές σκεφτόμαστε το οικονομικό, το οποίο δεν είναι και μικρό, αν συμπεριλάβεις και τα έξοδα μεταφοράς του αυτοκινήτου που είναι απαραίτητο, προκειμένου να πας και να πάρεις πράγματα από το χωριό

spiti3.080319
Όμως πέρα από την κουζίνα που δείχνουν οι δύο πρώτες φωτογραφίες, πάντα θα μας ααπασχολεί και η εξωτερική αυλή με τα φυτά της στα μικρά παρτέρια… Και αυτή περίοδος, η μεταβατική, δεν είναι και η καλύτερη. Η βουκαμβίλια, έχασε και τα άνθη της και τα φύλλα της. Αλλά θα τα ξανακάνει. Στον καιρό της θα τα ξαναβγάλει.

spiti4.080319
Το ίδιο και αυτή η βουκαμβίλια… Υπομονή, Όπως κάνουμε για τόσα και τόσα πράγματα, θα κάνουμε και γι’ αυτά. Και όπως είδαμε χθες, ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο. Τυπικά είμαστε στο χειμώνα ακόμα. Αλλά η άνοιξη δεν είναι μακριά, ούτε και το καλοκαίρι… Θα έρθει οπωσδήποτε, στην ώρα του.

spiti5.080319
Δες και η λεμονιά με τη μανταρινιά, δέντρα που φυτέψαμε τον περσινό Οκτώβρη. Είναι ζωντανά και προοδεύουν. Με ρυθμούς αργούς, αλλά το κάνουν. Και χαιρόμαστε γι’ αυτό, ευελπιστώντας ότι ίσως καταφέρουμε να φάμε κάποια στιγμή τους καρπούς τους. Αυτό δεν θέλει να πιστεύει καθένα που φυτεύει ένα καρποφόρο δέντρο;

spiti6.080319
Αυτό θέλουμε να πιστεύουμε κι εμείς… Ως τότε, θα τα φροντίζουμε με αγάπη. Το κάνουμε αυτό για καθετί που μοχθούμε ουσιαστικά. Και ονειρευόμαστε τη στιγμή που θα απλώσουν τα κλωνάρια τους και θα ευωδιάσουν με τους λεμονανθούς τους, όλη τη γειτονιά. Τα πιο ωραία είναι μπροστά μας. Και δεν τα ζήσαμε ακόμα!

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πισ συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA