Έτσι θυμόμαστε το χωριό κι έτσι θέλουμε να μείνει στη μνήμη μας... Όμορφο και αγαπημένο!

avli1290616
Αν πούμε ότι δεν μας έχει λείψει το χωριό και το πατρικό μας, θα ήταν ψέμα. Δυο χρόνια τώρα, κοντά τρία, έχουμε να πάμε... Όσο κρατάνε οι κακές συνθήκες της πανδημίας και όσο ο φόβος της υπάρχει γύρω μας και κυριαρχεί, κρατιόμαστε. Και ξαφνικά ήρθε και ο μεγάλος σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου που έκανε ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, καθώς οι μετασεισμοί δεν έχουν σταματημό..

kathriotita.thrapsano2.170321
Είναι όμως που μας λείπουν οι άνθρωποι, ο τόπος, το καθετί που κουβαλάει μνήμες όμορφες, πασπαλισμένες με τη χρυσόσκονη των παιδικών μας χρόνων. Ναι, είναι όλα αυτά μια νοσταλγία, αλλά πώς να πάμε; Κι ωστόσο ούτε στιγμή δεν πάψαμε να τους σκεφτόμαστε με πολύ αγάπη, καθώς δοκιμάζονται οι αντοχές τους, από πολλές απόψεις.

klisto. gimnastirio3
Ακούμε, διαβάζουμε, ζούμε την κάθε στιγμή και ξέρουμε πως θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο ακόμα. Να κάνουμε υπομονή. Η νέα μετάλληξη του κορονοϊού μας φοβίζει ακόμα περισσότερο και στις απογευματινές ανακοινώσεις οι νεκροί έχουν ακόμα πολύ μεγάλο αριθμό. Τι σχέδια να κάνεις μέσα σε μια εποχή κι ας έχει έρθει, το καλοκαίρι; Ας περιμένουμε λίγο ακόμα και βλέπουμε. Και ας μη ξεθαρρεύουμε με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για χαλάρωση των μέτρων...

livada1.230319
Ελπίζουμε ότι, κάποια στιγμή, όλο αυτό θα περάσει, οριστικά...Δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' άπειρον...  Και τότε, ίσως η ζωή ξαναγυρίσει στα μέτρα που την ξέραμε. Για την ώρα, μόνο να περιμένουμε μπορούμε. Με υπομονή, υπάκουη καρδιά και εγκαρτέρηση. Θα ξαναζήσουμε τέτοιες όμορφες στιγμές, λέμε. Δεν μπορεί, θα αλλάξουν τα πράγματα... Θελουμε να είμαστε αισιόδοξοι.

spiti3.150721
Για την ώρα κρατάμε μικρό καλάθι. Και η όποια αλλαγή δεν θα έρθει, επειδή το επιδιώκουν και το θέλουν οι άνθρωποι. Αυτοί έχουν φροντίσει ήδη να χωριστούν σε εμβολιασμένους και αντιεμβολιαστές. Σε υπάκουους και ανυπάκους. Σε νομοταγείς και... επαναστάτες! Αλλού έχουμε την βάσιμη ελπίδα μας. Και ευτυχώς, ο σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου, δεν έκανε μεγάλες ζημιές στο σπίτι μας.

agioplastio3

Τα δικά μου

Πρώτη φορά στα δύο χρόνια “στηλώνει” έτσι τα πόδια του το Blog μου

Εδώ, σ' αυτή τη σελίδα δείχνει να έχει "κολλήσει" το Blog  μου κοντά δύο εβδομάδες τώρα...

Δεν έχει ματαγίνει... Δύο χρόνια τώρα με κάποιες πολύ μικρές παρενθέσεις στη λειτουργία του το Blog μου λειτούργησε άψογα. Μάλιστα “πάνω” του είχα ¨χτίσει” και το “Μήνυμα” και τον “Διάλογο στα 146-62 δημοτικά” και τον “Διάλογο στο 54 Γυμνάσιο”.

Αλλά αυτή τη φορά τα... “στήλωσε” για τα καλά σαν το γαϊδούρι που δεν λέει να κάνει βήμα. Σταθερά “κολλημένο”, παρά τις ενημερώσεις. Και το χειρότερο είναι πως δεν ξέρω πού να απευθυνθώ για το πρόβλημα...

Αρκεί που έβαλαν μια ανακοίνωση να κάνουμε λίγο υπομονή, έως ότου ολοκληρωθεί η αναβάθμιση που κάνουν. Τα αμερικανάκια πιστεύουν ότι αρκεί αυτό, αν γίνει εσωτερικά και μόνο για τον ιδιοκτήτη του Blog

Τους είναι μάλλον αδιάφορο το τι σκέπτονται όλοι αυτοί που μέχρι πριν λίγες μέρες “έμπαιναν” να ενημερωθούν σχετικά με τα δημοσιεύματά μου.

Ας είναι. Δεν έχουμε καμιά άλλη επιλογή από το να περιμένουμε. Και στο μεταξύ, σιγά – σιγά, μάλλον θα μετακομίσουμε μόνιμα εδώ. Έτσι κι αλλιώς αυτός ήταν ο στόχος. Το είχαμε συζητήσει σε ανύποπτο χρόνο με τον Δήμο Αποστολίδη, τον ειδικό περί το internet που ποτέ του δε συμπάθησε τα Blog. Και, θυμάμαι, μου είχε πει: “Στήριξε τον Θραψανιώτη γιατί αυτός θα σου μείνει τελικά. Το Blog δεν πότε και πώς θα το χάσεις”.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι ήρθε το τέλος. Τόσα σχέδια έκανα πάνω του, τόσες εγγραφές. Αλλά αν δεν παίρνει γιατρειά δεν θα τα βάψω και μαύρα...

Εκατό επισκέψεις την ημέρα έχουμε εδώ

 

Μοιάζει να' ναι λίγο υπερβολικό, αλλά το πρόβλημα στο Blog “έσπρωξε” εδώ τον κόσμο που έψαχνε να βρει μια ενημέρωση για μένα. Από αυτές που είχε συνηθίσει εκεί. Έναν χώρο που αποφάσισα, μέχρι να δω τι συμβαίνει, να ρίξω το βάρος μου.

Το site είναι λίγο διαφορετικό. Λειτουργεί από ανθρώπους που κατοικούν ή έχουν τα γραφεία τους στην Αγία Παρασκευή. Αν και απαντούν άμεσα και στα ελληνικά στα e-mail που τους στέλνω όταν υπάρχει πρόβλημα, αυτό που με καθησυχάζει είναι ότι ξέρω πως αν θέλω μπορώ να πεταχτώ με τη μηχανή μου ώς εκεί μια βόλτα και να μιλήσω μαζί τους από κοντά. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό...

Αυτός ο συνδυασμός είναι που πολλαπλασίασε τις επισκέψεις των φίλων, περί τους εκατό την ημέρα, ενώ ο συνολικός αριθμός τους ξεπέρασε τους 10.000. Είναι σαν να ξεκινώ από την αρχή αλλά, ειλικρινά δεν με πειράζει.

Το Blog επιμένει για τέταρτη μέρα να έχει “κολλήσει” στην περασμένη Παρασκευή. Μέχρι να δούμε πού είναι το πρόβλημα, εδώ θα είναι το απάγκιο μας. Με συνεχή ενημέρωση, μιας και οι διακοπές δίνουν χρόνο για τέτοιες μικρές απολαύσεις. Και με τη δυνατότητα σχολίων όλα μοιάζουν ότι μπορεί να γίνει ένας τόπος συνάντησης καλύτερος κι από το Blog.

Σε περιπέτιες, καλοκαιριάτικα, το Blog μου

Συνεχίζει να υπάρχει το πρόβλημα με το Blog μου. Δεν "παίζει σωστά" και το χειρότερο, δεν ξέρω πού οφείλετε αυτό. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που παθαίνει κάθε τοσο.

Αυτή τη φορά μάλλον πρέπει να άλλαξε ιδιοκτήτη η Blog.com που πάνω της έχω "χτίσει" το "Θραψανιώτης μεχρι... κόκαλο" και από την Τρίτη 14/7 εμφάνισε πολλές αλλαγές που δεν τις έκανα εγώ κι αυτό με ανησυχεί ιδιαίτερα.

Από την... μπάρα δεξιά, ας πούμε, εξαφανίστηκαν πολλά πράγματα που είχα βάλει και εμφανίστηκε μόνο ότι είχε από γεννησιμιού του το Blog σε... νηπιακή μορφή και μάλιστα αποκλειστικά με λατινικούς χαρακτήρες. Το ίδιο και στο βασικό πάνελ με τα δημοσιεύματα της ημέρας. Εγώ ανέβασα κανονικά σημείωμα ημέρας και ενώ το κοντρόλ πάνελ που διαχειρίζομαι για να κάνω τις αναρτήσεις μου, μου δείχνει ότι το "παίζει" στην κεντρική σελίδα, εκεί εμφανίζεται ένα δημοσίευμα από την προηγούμενη Παρασκευή. Κι εδώ οι ημερομηνίες είναι με λατινικούς χαρακτήρες.

Τα πράγματα μοιάζουν να είναι δύσκολα... Μέχρι σήμερα έχει κανονική ενημέρωση, αλλά ενώ ανεβαίνουν κανονικά τα πόστ δεν φαίνονται. Το Blog δείχνει να... έχει κολλήσει στην περασμένη Παρασκευή. Κακό του κεφαλιού του, γιατί έτσι όπως πάνε τα πράγματα δείχνει να παίρνει κεφάλι αυτό το site και να μην υπάρχει δρόμος επιστροφής στο Blog.

Οι πρώτες μέρες διακοπών στο χωριό...

 

Βρίσκομαι από την Κυριακή 5 Ιουλίου στο χωριό μου, το Θραψανό κάνοντας χρήση του δικαιώματος για καλοκαιρινές διακοπές.  Θα έχω την ευκαιρία στο χρόνο που θα μείνω εδώ να θυμηθώ πράγματα από τον τόπο που γεννήθηκακαι μεγάλωσα.

Μένουμε με το γιό μου Λάμπρο στο σπίτι της αδελφής μου Στασούλας και από κει, χωρίς πρόγραμμα διαχειρισζόμαστε τις μέρες που έρχονται.

Μια πρώτη ματιά, οι πρώτες εικόνες από το Θραψανό είναι εδώ. Καθημερινή ενημέρωση υπάρχει στο Blog μου.

Τελευταία εβδομάδα πριν από την άδεια...

... Και μόνο που σκέφτομαι τι έχω να ζήσω στο χωριό μου, καλοκαιριάτικα, χαλαρώνω. Πίσω σε μέρη που περπάτησα μικρός, εκεί που γεννήθηκα και πέρασα μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου καθώς άρχισα να γνωρίζω τον κόσμο...

Ο Ιούλης είναι ο μήνας που αγαπώ. Μπορεί να έχει τις ζέστες του, αλλά στην εξοχή έχει τις ομορφιές του. Τα τελευταία φρούτα, τα πρώτα σύκα και σταφύλια τα φάγαμε και πέρσι. Εικόνες που γεμίζουν γλυκιές αναμνήσεις το μυαλό...

Τώρα καθώς διευθετώ τις τελευταίες εκκρεμότητες για να μην αφήσω στη μέση τίποτα, τέτοιες εικόνες σαν τις παραπάνω είναι που ηρεμούν το μυαλό και τη σκέψη...

Σε λίγο όλα αυτά θα είναι παρελθόν... Η αλλαγή στις εικόνες θα ξαναδώσει ζωή. Θα ζωντανέψει παλιές  όμορφες στιγμές. Και η παρέα με απλούς ανθρώπους θα αναδείξει τα πραγματικά σπουδαία και αληθινά που αξίζουν να κοντοσταθείς και να προσέξεις στις λεπτομέρειες του...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA