Υπευθυνότητα σημαίνει να προστατεύεις το σπουδαίο και σημαντικό δώρο της ζωής!

veveosi.emboliu

Αυτή είναι η βεβαίωση για τον εμβολιασμό μου. Ναι, έκρινα με καθαρή συνείδηση ότι στην κατάσταση που βρισκόμαστε, έπρεπε να το κάνω. Για μένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, την κοινωνία… Τα μεγάλα λόγια και τις συνωμοσιολογίες τα αφήνουμε για άλλους. Εμείς προτιμούμε τις πράξεις…


pistopiitiko
Και με επίσημο ευρωπαϊκό πιστοποιητικό! Έτοιμος για... ταξίδια! Άλλο αν μπορούμε ή αν θέλουμε, στην κατάσταση που είμαστε. Ωστόσο έκανα χρήση του δικαιώματος μου, ως πολίτη. Το πιστοποιητικό έχει εκδοθεί στο όνομα μου...

emvilio.sula
Κι αυτό είναι το πιστοποιητικό εμβολιασμού της Σούλας. Φυσικά τίποτα δε διασφαλίζει τη ζωή μας πέρα από την προσοχή που ωφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι στην καθημερινότητα μας. Αλλά τουλάχιστον κάναμε αυτό που έπρεπε. Με ήσυχη τη συνείδηση μας. Ακολουθώντας τους νόμους της Πολιτείας.

  • Πατώντας ΕΔΩ μπορείτε να παρακολουθείτε την πορεία των εμβολιασμών στην χώρα μας...

Τα δικά μου

Αφήνουμε πίσω μας το 2019! Ο χρόνος περνάει, είτε μας αρέσει, είτε όχι, ποιος δεν το ξέρει;

ximeroma1
Θα μπορούσε να παρουσιάσει κανείς το χρόνο κάπως έτσι, σαν μια ανατολή; Πόσο κρατάει; Όχι και πολύ! Μόνο μια όμορφη στιγμή έχει μείνει από τα χρώματα του ουρανού. Στιγμές, όμορφες στιγμές που μας σημάδεψαν…

ximeroma2
Αυτό θα επιχειρήσουμε να κάνουμε στο δικό μας απολογισμό μιας χρονιάς. Χωρίς να είναι καθόλου εύκολο μιας και όλα όσα ζούμε δεν εξαρτώνται από εμάς κι αυτό νομίζω σιγά – σιγά, το κατανοούμε… Έτσι δεν είναι;


ximeroma3Ας κρατήσουμε, καθώς θα επιχειρήσουμε μια βουτιά στα βαθιά, αυτές τις όμορφες εικόνες στο ξημέρωμα της νέας χρονιάς… Φυσικά δεν είμαστε αιθεροβάμονες να πιστεύουμε ότι εκείνη θα μας φέρει καλά. Εμείς, θα το παλέψουμε στο βαθμό που μπορούμε…

penΑς ξεκινήσουμε λοιπόν αυτή τη μικρή αναδρομή στη χρονιά που φεύγει, το 2019! Γενικά, θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε καλή και παραγωγική, χωρίς να σημαίνουν τίποτα για τους περισσότερους, αυτά τα λόγια… Αυτοβιογραφικό, είναι εξάλλου το σημείωμα.


Λέμε καλή, γιατί καταφέραμε να υλοποιήσουμε τους περισσότερους από τους στόχους που βάλαμε και αν μας έμειναν και μερικοί, νομίζω πως υπάρχει ο χρόνος να το κάνουμε, καθώς κάτι νέο ανοίγεται από αύριο, μπροστά μας.

Και λέμε παραγωγική, επειδή λειτουργώντας με τον σωστό τρόπο, πετύχαμε να δώσουμε τη χαρά στον εαυτό μας να κάνουμε το καλύτερο που μπορούσαμε μέσα στα συγκεκριμένα όρια που είχαμε στη διάθεση μας και τη δυνατότητα να κινηθούμε…

Κρατάμε μερικά πράγματα για μας, όπως άλλωστε δικαιούται κάθε άνθρωπος, αλλά μερικά άλλα τα γνωρίζουν οι πολύ κοντινοί φίλοι μας κι άλλα τα γνωρίζετε εσείς οι αναγνώστες μας, με τους οποίους μοιραζόμαστε τόσα, καθημερινά.

Οι εμπειρίες, μας κάνουν να γινόμαστε πιο ώριμοι και να ξεχωρίζουμε τους αληθινούς φίλους από τους κίβδηλους, εκείνους δηλαδή που μόνο για τα μάτια του κόσμου ρωτούν, πώς τα πάμε και πώς αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας, με ότι αυτό συνεπάγεται…

Κάθε μέρα που περνάει τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα για όλους και δεν θα μπορούσε να είναι τα πράγματα διαφορετικά για μας… Το σημαντικό είναι ότι ξέρουμε το λόγο για τον οποίο συμβαίνουν όλα αυτά κι έτσι δεν πιανόμαστε στον ύπνοι, απροετοίμαστοι…

Το Νοέμβρη, την πρώτη του μήνα, κατέθεσα τα χαρτιά μου για τη συνταξιοδότηση μου. Πότε θα προκύψει αυτή; Κανείς δεν ξέρει. Και ίσως να μην το μάθω νωρίτερα από τον Φλεβάρη της καινούριας χρονιάς. Μάλιστα μέχρι την ώρα που χαράσσω αυτές τις γραμμές, δεν έχω κανένα νέο.

Όμως μετά τον Φλεβάρη σχεδιάζω να αρχίσω τις οχλήσεις προς τους αρμόδιους φορείς… Λίγο φως για την πορεία της υπόθεσης αυτής, το χρειάζομαι…

Σε όλα τα άλλα πράγματα, το 2019 αφήνει πίσω του μια σχετικά γλυκιά γεύση… Περνάμε όμορφα με τη σύντροφο της ζωής μου και οργανώνουμε μαζί όσα μας δίνουν ελπίδα και χαρά για ένα καλύτερο αύριο. Κι αυτό μας δένει ακόμα πιο πολύ, αφού οι καθημερινές δράσεις μας είναι συντονισμένες.

Συνεχίζω να κρατώ ζωντανό τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, για τον οποίο κάποια στιγμή είχα εκφράσει τη σκέψη να τον κλείσω κι αυτό το μοίρασμα που κάνω μαζί σας, μου δίνει χαρά, επειδή πέρα από την καταγραφή της επικαιρότητας, με τη γλώσσα της αλήθειας, λειτουργεί λυτρωτικά, τροφοδοτώντας το… δημοσιογραφικό ζουζούνι που θέλει να έχει μια μικρή, έστω, θέση στη ζωή μου.

Φωτογραφίζω, γράφω, διαβάζω, μιλώ, χωρίς να παραμελώ τις άλλες, πολύ σοβαρές υποχρεώσεις μου. Και τελικά, ορίζω εγώ, ότι αξίζει για να ασχοληθώ μαζί του…

Μια χρονιά, λοιπόν τελειώνει απόψε το βράδυ, αλλά για μας δε λέει και τίποτα σπουδαίο… Έχουμε φύγει πολύ μακριά από τις εποχές που νομίζαμε πως η χρονιά είναι αυτή που φτιάχνει τα πράγματα.

Ξέρουμε πια καλά πως με τη σταθερή στάση μας και τη συμπεριφορά μας, εμείς ορίζουμε τα πράγματα. Εμείς, με τις πράξεις μας. Κανένας άλλος!

Οι δικές μας μοναδικές στιγμές, όπως τις ζούμε στην καθημερινότητα μας… Κάτι που μας αρέσει!

thamnos1
Μ’ αυτό το αγριολούλουδο από εκείνα που ο φίλος μου Πέτρος Πατσαλαρήδης βρίσκει στο δάσος, όταν περπατά μόνος του, καθώς μαζεύει τη ρητίνη από τα πεύκα, θέλω να σας ταξιδέψω σήμερα. Μου άρεσε το χρώμα του, όχι και τόσο συνηθισμένο, αλλά πιο πολύ μου άρεσε η άγρια ομορφιά του.

thamnos2
Μοιάζει με θάμνο, αν το προσέξουμε από μακριά… Δεν ξέρω πώς το λένε. Αν έχετε εσείς κάποια ιδέα ή αν το ξέρετε στ’ αλήθεια, πείτε το μου και να είστε βέβαιοι ότι θα επέμβω άμεσα και θα το βάλω εδώ. Το έχουμε κάνει στο παρελθόν και δεν έχουμε λόγο να μην το κάνουμε κι αυτή τη φορά. Αλλά ας μιλήσουμε για τη ζωή και την καθημερινότητα.

thamnos3
Έξω, στον κόσμο, παρασυρμένοι από τα ήθη και έθιμα των ημερών, έχουν εγκλωβιστεί στο χθεσινοβραδινό οικογενειακό τραπέζι, στο χαζοξενύχτι και το ποτό. Και ίσως σήμερα άργησαν να ξυπνήσουν και προσπαθούν να ξεκινήσουν χαλαρά τη μέρα τους. Εξάλλου είναι και οι αργίες των ημερών που βοηθάνε στο να κάτσει κανείς λίγο παραπάνω στο κρεβάτι του και να απολαύσει τη στιγμή.

thamnos4
Εμείς πάλι, είμαστε στο δικό μας σύμπαν… Μακριά και έξω από τις δεσμεύσεις του κόσμου, μπορούμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας, έχοντας υπόψη μας ότι κινούμαστε προσωπικά έτσι που να μην προκαλούμε με τη στάση μας. Μάλιστα ζούμε πολύ ξεχωριστές στιγμές στην εκκλησία μας, καθώς απολαμβάνουμε τη συναναστροφή με τον αναπληρωτή επίσκοπο περιοχής, από χθες το βράδυ…

thamnos5
Αναζητούμε την ομορφιά στην κάθε στιγμή που ζούμε με την καρδιά μας. Όπως αυτό το λουλουδάκι που «γεμίζει» το μάτι μας και γαληνεύει την ψυχή μας. Πόσες φορές δεν το έχουμε κάνει αυτό, επιλεκτικά. Επειδή το θέλουμε. Όχι τυχαία, αλλά με σχέδιο, ώστε η απόλαυση να μπορέσει να μας δώσει το μέγιστο των συναισθημάτων… Κουβέντες και προβληματισμοί που μας αρέσει να κάνουμε.

thamnos6
Και κάπως έτσι παρέα με τους φίλους μας θα κολλήσει όμορφα και αυτή η μέρα. Όπως η χθεσινή και όπως η αυριανή. Τελικά, σημασία έχει να είμαστε καλά, μέσα μας. Ισορροπημένοι ανάμεσα σ’ αυτά που θέλουμε και αυτά που μπορούμε. Εύκολο; Δύσκολο; Ο καθένας που το επιχειρεί, προφανώς ξέρει και τίποτα δεν είναι ίδιο για όλους. Είμαστε τόσο διαφορετικοί. Κι έτσι διαφορετικά αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα μας.

Η κάθε μέρα που περνάει έχει την ομορφιά της φύσης. Φτάνει να τη δούμε και να τη χαρούμε!

luludi.esoteriko1
Με λουλούδια εποχής ή όχι ,θα πάμε και στη σημερινή ανάρτηση μας. Είναι ο δικός μας τρόπος να δίνουμε απαντήσεις σε ότι μας καίει και μας απασχολεί… Ο τρόπος μας να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της ζωής… Και τις έχουμε «στολισμένες» με όμορφα λουλούδια, από αυτά που εσείς οι αναγνώστες μας, μας έχετε στείλει…

luludi.081119
Αυτή είναι η δική μας αντίδραση… Χειμώνα – καλοκαίρι… Κάθε φορά που χρειάζεται να ξαναπιάσουμε το νήμα ή κάθε φορά που είναι ανάγκη να επανεξετάσουμε τη στάση μας, απέναντι σε σοβαρά ζητήματα. Είναι ασφαλώς πολύ ξεχωριστός τρόπος και ξέρουμε πως τελικά αρέσει και σε σας, τους συνταξιδιώτες μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

luludi.esoteriko2
Υπομονετικά λοιπόν, πετραδάκι – πετραδάκι, χτίζουμε αυτή την προσωπική σχέση μαζί σας… Και εδραιώνουμε την εμπιστοσύνη καθώς αναφερόμαστε σε αλήθειες, όσο σκληρές κι αν είναι… Ποτέ δεν χαϊδεύουμε αυτιά. Και δεν το κάναμε αυτό σε άλλες, πιο δύσκολες εποχές, όχι τώρα που τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα…

xrisanthema.231119
Η αισιοδοξία μας, παρά τις καθημερινές δυσκολίες μας εδραιώνεται από την πίστη μας, ότι δεν είμαστε μόνοι μας, σ’ αυτόν τον αγώνα που κάνουμε σε πολλά επίπεδα… Κοντά μας, δίπλα μας, είναι Εκείνος που μπορεί να κάνει το καλύτερο για μας. Σ’ Αυτόν θέτουμε απόλυτα την εμπιστοσύνη μας. Και είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι θα φέρει την καλύτερη έκβαση.

luludia.sept1
Ξέρουμε λοιπόν, ρεαλιστικά σκεπτόμενοι, ότι η κάθε μέρα κουβαλάει τα δικά της προβλήματα… Ναι, ζούμε μέσα σε ένα κόσμο που φτάνει προς το οριστικό τέλος του... Και στο μεταξύ, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα αυτού του κόσμου… Δύσκολο να ξεφύγουμε όσο κι αν το θέλουμε. Αγώνας μεγάλος, χρειάζεται…

luludia.sept2
Μικρά βήματα, λογικά... Και στόχοι ρεαλιστικοί, για αν είμαστε σε θέση να τους υλοποιήσουμε. Μπορούμε; Μόνο αν το επιχειρήσουμε θα το μάθουμε, επειδή θα δούμε πώς αυτό λειτουργεί στην πράξη. Αλλά ακόμα κι αν δεν τα καταφέρουμε, δεν χρειάζεται να απογοητευτούμε. Ας το δοκιμάσουμε ξανά και ξανά. Είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα πετύχει. Και τότε θα δρέψουμε τους καρπούς των κόπων μας.

Φετινά μανιτάρια, μαζεμένα από τον Αγησίλαο, που ξέρει πού να τα βρει, για το τραπέζι του

manitaria1.101119
Ας ξεκινήσουμε από τον ορισμό; Μανιτάρι ονομάζεται κοινώς το ορατό μέρος πολυκύτταρων μυκήτων με τη χαρακτηριστική, συνήθως ομβρελοειδή μορφή. Πρόκειται για το σώμα του μανιταριού, δηλαδή το όργανο στο οποίο θα αναπτυχθούν τα σπόρια που θα εξασφαλίσουν τη διαιώνιση του είδους.

manitaria2.101119
Βέβαια στη σημερινή ανάρτηση φιλοξενούμε και μανιτάρια από το Πήλιο... Δυο φωτογραφίες που μου έστειλαν φίλοι από εκεί... Επειδή τα μανιτάρια δεν είναι μόνο στην Κρήτη, αλλά αυτή την εποχή μπορείς να τα βρεις παντού. Αρκεί να ξέρεις να τα ψάξεις, ώστε να μην είναι βλαβερά, δηλητηριώδη, αλλά ωφέλιμα.

manitaria3.101119
Δείτε ένα, από κοντά, στο τραπέζι της Στασούλας μας... Το κυρίως μέρος του μύκητα είναι υπόγειο και σχεδόν πάντα αθέατο το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Είναι το μυκήλιο που αναπτύσσεται σαν ιστός στο υπόστρωμα με τη μορφή των μυκηλιακών υφών. Αλλά ο Αγησίλαος, ξέρει να τα βρίσκει και να τα απολαμβάνει με την παρέα του...

manitaria4.101119
Προσωπικά, μ' αρέσουν πολύ... Κι επειδή δεν ξέρω να τα βρίσκω και εμπιστεύομαι τον Αγησίλαο, όταν είμαι στο χωριό, τα τρώω μαζί τους. Όμως στην Αθήνα προτιμώ τα τυποποιημένα πλευρώτους, τα οποία μπορείς να βρεις εύκολα στα σημεία που πωλούνται τα φρούτα και τα λαχανικά, στα σούπερ μάρκετ και στη λαϊκή αγορά.

manitaria5.101119
Η λέξη μανιτάρι είναι υποκοριστικό της αρχαιοελληνικής "αμανίτης". Έτσι, ακριβώς, λέγεται στην Κρήτη. Αρχαιοελληνικής προέλευσης είναι και η ονομασία του είδους Boletus Edulis (βασιλομανίταρο), οι λέξεις Boletus και Edulis (εδώδιμον-έδεσμα) προέρχονται από το αρχαιοελληνικό γλυκόριζα (κομμάτι γης) και από το μέλλοντα του ρήματος εσθίω (τρώγω), έδομαι.

manitaria6.101119
Οι Έλληνες δεν φημίζονται ως μανιταροσυλλέκτες. Αν και στην Ελλάδα είναι γνωστά περίπου 2.200 είδη άγριων μανιταριών (περίπου 150 εδώδιμα), από τα οποία τα περισσότερα δεν είναι ούτε δηλητηριώδη, ούτε φαγώσιμα. Η αγορά τροφοδοτείται κυρίως από τα καλλιεργημένα λευκά, πλευρώτους, τα κονσερβοποιημένα και σπανιότερα άγρια μανιτάρια σε αποξηραμένη συνήθως μορφή.

Η μεγάλη μέρα για τη Συνέλευση Περιοχής, έφτασε... Σήμερα, από το πρωί στη Μαλακάσα

triantafilo1.131019
Με τριαντάφυλλα καλωσορίζω τη σημερινή μέρα... Είναι για μένα μια πολύ όμορφη μέρα. Γεμάτη από δραστηριότητες, γεμάτη από πλούσια πνευματική τροφή που θα λάβουμε με επάρκεια. Άσε που θα μας δοθεί η ευκαιρία να ξαναδούμε φίλους, να μάθουμε τα νέα τους, να κουβεντιάσουμε...

triantafilo2.131019
Σας χθες μου φαίνεται που ζήσαμε τη Διεθνή της Αθήνας. Σπουδαία εμπειρία στο ΟΑΚΑ. Μάθαμε τόσα πράγματα κι εκεί. Και είδαμε ανθρώπους, φίλους μας και φίλους αυτής της ιστοσελίδα από τα πιο απομακρυσμένη μέρη της γης... Διότι το διαδίκτυο ενώνει...

triantafilo3.131019
Αύριο θα δείτε φωτογραφίες από εκεί... Συνήθως, για τέτοια μεγάλα γεγονότα της ζωής μας κάνουμε τρεις αναρτήσεις. Μια για το εκπαιδευτικό μέρος, μια από τις παρέες φίλων μας καθώς και δικές μας αναμνηστικές από αυτή τη χαρούμενη περίσταση και ίσως μια ακόμα από τον περιβάλλοντα χώρο.

triantafilo4.131019
Με τις ευωδιές από τα τριαντάφυλλα, ας είναι όλη η μέρα σας όμορφη... Για μας, θα είναι ολίγον κουραστική. Φυσιολογικά. Έχουμε τόσα πράγματα να κάνουμε στην υπηρεσία του Ιεχωβά, αλλά είμαστε πολύ χαρούμενοι που ξυπνήσαμε και σήμερα χάρη σε Εκείνον, τον ζωοδότη.

triantafilo5.141019
Οι λέξεις, είναι φτωχές να περιγράψουν αισθήματα... Συμβαίνει αυτό, ακόμα και σε έναν επαγγελματία γραφιά, όπως είμαι εγώ. Επειδή εδώ τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα και δεν αφορά μόνο εμάς. Να γιατί "αρπάχτηκα" από τα όμορφα τριαντάφυλλα. Νιώθω, πολύ όμορφα μέσα μου...

triantafila1

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA