Όμορφες παιδικές μνήμες ξύπνησαν μέσα μου, αυτές οι φωτογραφίες με τον πατέρα μου!

o.pateras.mu
Τις είδα ανεβασμένες στο Facebook από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μου, Θραψανού. Φωτογραφίες τραβηγμένες τη δεκαετία του 80, οι έγχρωμες... Ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης του Κουμαλή, "σέρνει" τη στομωσά ως μάστορας στον αγγειοπλαστικό συνεταιρισμό "Μίνωας". Το θυμάμαι αυτό το εγχείρημα. Και είναι ενθαρρυντικό ότι, παρά τα όσα πέρασε, υπάρχει και λειτουργεί, ακόμα στο χωριό.

bambas
Εδώ, ο πατέρας μου πιο νέος, τότε σίγουρα δεν υπήρχαν χρωματιστές φωτογραφίες. Είναι με συγγενείς και φίλους σε ένα τραπέζι για τον πολιτευτή της Ενώσεως Κέντρου τότε, δικηγόρο Γ. Α. Μαγκάκη... Εκείνη την εποχή, εγώ ήμουν πολύ μικρός και δεν καταλάβαινα, γιατί έπρεπε στο πρόσωπο μου να τιμωρηθεί η όποια πολιτική δράση του πατέρα μου... Μισόν αιώνα μετά, ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό.

o.pateras.mu1
Τα πιθάρια όμως ήταν η ζωή του... Έφτιαξε ο ίδιος, εκατοντάδες σε όλη την την Κρήτη στις βεντέμες που πήγαινε από τον Μάη ώς τον Οκτώβρη, κάθε χρόνο. Και εκπαίδευσε τον αδελφό μου Κωστή, να τον ακολουθήσει μετά το θάνατο του ή λίγο νωρίτερα, όταν πια ο ίδιος είχε αποσυρθεί, φτιάχνοντας το δικό του καμίνι στο Λιγαρά και κρατώντας το σε λειτουργία μέχρι που μπορούσε. Ενέπνευσε ακόμα τον εγγονό του, Μανώλη Βολυράκη και τον γιο του, Αγησίλαο να συνεχίσουν και σήμερα την τέχνη του αγγειοπλάστη... Δεν ξεχνιέται εύκολα αυτός ο άνθρωπος!

me ti mana mou ke ton patera mou

Τα δικά μου

Στη συμβολαιογράφο για το σπίτι στην Αλκινόου

Το είχαμε υποσχεθεί στην Ειρήνη το σπίτι στην Αλκινόου. Και τώρα που ετοιμάζεται να “ανοίξει” τα φτερά της και να κάνει το δικό της σπιτικό πήγαμε στη συμβολαιογράφο κ. Τσούνη, στο κέντρο της Αθήνας, Μιχαλακοπούλου 2, να υπογράψουμε τα συμβόλαια και να ολοκληρώσουμε τη γονική παροχή.

Ξημερώματα. Με δύσκολο ξύπνημα, αλλά απαραίτητο για να προλάβουμε να κάνουμε και τις υπόλοιπες δουλειές που ακολουθούν στη διάρκεια της μέρας. Αν και τούτη η Παρασκευή δεν είχε εφημερίδα κι έτσι είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα από πλευρά πίεσης.

Όμως να το πω από την αρχή: Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να βλέπεις να πιάνουν τόπο οι αγώνες, η δουλειά και οι θυσίες μιας ζωής. Δεκαπέντε χρόνια το “παλεύαμε” οικονομικά αυτό το σπίτι. Με δάνειο από την Εθνική που ξεπληρώσαμε πριν δύο εβδομάδες. Δεκατριών χρονών παιδί ήταν η Ειρηνούλα όταν πατήσαμε το πόδι μας εκεί. Δεκέμβρης του 1994 ήταν, ανήμερα της γιορτής του πατέρα μου Λευτέρη, αν θυμάμαι καλά...

Εκεί γεννήθηκε ο Λάμπρος. Τον αγαπήσαμε αυτό το χώρο στα Σεπόλια. Και τώρα ήρθε η ώρα να τον παραδώσουμε με αγάπη στην Ειρήνη. Να στήσει εκεί το δικό της σπιτικό, να στεγάσει τα δικά της όνειρα για τη ζωή της.

Είναι μια όμορφη στιγμή αυτή. Και μια ξεχωριστή εμπειρία. Να είσαι σε θέση, ύστερα από τόσο τρέξιμο, να αφήνεις κάτι σημαντικό στα παιδιά σου. Προσπαθώ να “διαβάσω” συναισθήματα. Ναι, είναι θετικά φορτισμένη η στιγμή. Είμαστε εδώ με τη μητέρα της, δίπλα της και μπορεί να υπολογίζει σε μας και για τη συνέχεια. Αλλά είναι καλό παιδί και της αξίζει το καλύτερο.

Η συμβολαιογράφος τυπική, μας διαβάζει και την τελευταία λέξη πριν υπογράψουμε. Καλό, αλλά “επώδυνο” από πλευράς χρόνου. Υπογράφουμε. Η διαδικασία τελείωσε.

Καλορίζικο Ειρήνη, να είσαι καλά κοριτσάκι μου και να το χαρείς το σπίτι παρέα μ' αυτούς που αγαπάς...

 

Από τον πάγκο της οδοντογιατρού στο… Σκοπιανό!

Σήμερα το «μενού» είχε εξειδίκευση στα διεθνή θέματα και κυρίως στα εθνικής σημασίας, ονομασία των Σκοπίων κ.λπ. Φυσιολογικό θα μου πείτε… Ναι, αν επρόκειτο για ένα συνήθη τόπο συγκέντρωσης με φίλους που, αργόσχολοι όντες, ανοίγουμε συζήτηση επί παντώς επιστητού. Έλληνες είμαστε, άποψη για όλους και για όλα έχουμε, έτσι δεν είναι…

Όμως η κουβέντα ανοίχτηκε από τη Γεωργία την οδοντίατρο μου, την ώρα που πήγα να βγάλω έναν φρονιμίτη που με ταλαιπωρεί. Βεβαίως η δουλειά για την οποία πήγα έγινε και καλά, αλλά στο μεταξύ έγινα αυτήκοος μάρτυς μιας υπέρ πλήρους ανάλυσης ενόψει εκλογών.

Δεν ξέρω, μάλλον τέχνη θα’ ναι της Γεωργίας να… παραπλανά τους πελάτες και να διώχνει αποτελεσματικά το στρες, την αγωνία και το άγχος τους ασθενούς. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με μαστόρισσα.

Σκέτη απόλαυση! Γέλασα με την ψυχή μου καθισμένος πάνω στην ειδική οδοντιατρική καρέκλα. Αλλά και η δουλειά της είναι εκπληκτική. Μακάρι να έχει πάντα τη δύναμη και το κουράγιο να δουλεύει έτσι.

Τυχερά τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου διδάσκει. Με τέτοιο άνθρωπο στην έδρα θα έχουν να μάθουν πολλά και χρήσιμα πράγματα για τους ίδιους και για τους πελάτες τους, όταν και αν αποφασίσουν και οι ίδιοι να ασχοληθούν με το επάγγελμα του οδοντιάτρου. Και φυσικά κι εμείς θα’ μαστε πιο καλά όταν έχουμε τέτοιου επιπέδου γιατρούς…

Χαλαρώστε με μια… γεύση από σινεμά

Αγαπάτε τον κινηματογράφο; Αν ναι, τότε αξίζει να το δείτε αυτό το αρχείο PPS. Κλασικές αμερικανικές ταινίες με την αφίσα τους και το μουσικό της θέμα καθώς και τη χρονιά που φτιάχτηκαν. Τι υπέροχες δημιουργίες! Μαριέτα Μουρούτη σ’ ευχαριστώ που μου το έστειλες στο e-mail μου για να το μοιραστώ και με άλλους φίλους. Και πού’ σαι, μη χάνεσαι… Οι φίλοι για τα δύσκολα υπάρχουν…

Οι αγώνες πάνε μαζί με τον πολιτισμό


Τα παιδιά από την Επιτροπή Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα επέστρεψαν από τις καλοκαιρινές διακοπές με όρεξη και διάθεση για δουλειά. Το σχεδίαζαν στη συνάντηση της προηγούμενης εβδομάδας που δεν μπόρεσα να πάω, αυτό το Σάββατο 19 Σεπτέμβρη μετά τις 5 μ.μ., αν μας αφήσει ο καιρός.

Το αρχαιολογικό πάρκο θα «ζωντανέψει» εκείνη την ημέρα με μουσικές, χάπενιγκ, δρώμενα σε διάφορα σημεία του και με την καθοριστική βοήθεια των Point Defect. Και παράλληλα θα’ ναι μια αφορμή να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί, να κάνουμε μια αποτίμηση του αγώνα μας ως τώρα και να διασκεδάσουμε σαν άνθρωποι που καταφέραμε σε μικρό χρονικό διάστημα αρκετές νίκες.

Διότι νίκη είναι ότι «σταματήσαμε» το τερατούργημα που ετοίμαζε η Νομαρχία Αθηνών για το διοικητήριό της μέσα σχεδόν στο αρχαιολογικό πάρκο. Νίκη είναι ότι η Διπλάρειος σχολή στην πλατεία Θεάτρου, στο κέντρο της Αθήνας, παραχωρήθηκε ύστερα και από τη δική μας πίεση στη Νομαρχία και ανοίγει ο δρόμος για να χτιστεί στο χώρο από τον ΟΣΚ το πολύπαθο νηπιαγωγείο.

Βεβαίως όλα αυτά δεν έγιναν από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν μας «χαρίστηκαν». Τα διεκδικήσαμε με συντονισμένους αγώνες και τα κερδίσαμε. Αλλά, φυσικά τίποτα δεν τελείωσε. Όλα αυτά έχουν μια ατέλειωτη γραφειοκρατία, επομένως, ανάγκη πάσα να παρακολουθούμε βήμα – βήμα τις κινήσεις τους και να παρεμβαίνουμε όπου και όταν αυτό είναι αναγκαίο.

Τώρα, σ’ αυτή την φάση, είναι αναγκαίο να κάνουμε γνωστές τις εκδηλώσεις του Σαββάτου στους κατοίκους της περιοχής μας και όχι μόνο. Έφτιαξα την ανακοίνωση που βλέπετε στην κορυφή του δημοσιεύματος, με τη βοήθεια της Ματίνας και από χθες άρχισε να μοιράζεται παντού από τα παιδιά της Επιτροπής. Μπορείτε να την τυπώσετε, να την αναπαράγετε και να τη διαθέσετε στο χώρο σας. Βοηθάτε έτσι τον αγώνα μας…

Στο ξεκίνημα μιας νέας εργάσιμης εβδομάδας

Δευτέρα πρωί στους δρόμους. Μια διευθέτηση στην ΙΕ’ ΔΥΟ Αθηνών σε σχέση με τη γονική παροχή του σπιτιού της Αλκινόου στην Ειρήνη με κρατά ως τις 9 στα γραφεία της Εφορίας, επί της Ηπείρου. Εξυπηρετική η υπάλληλος στο αρμόδιο τμήμα του Κεφαλαίου παρ’ όλο που δεν είναι και τόσο ομιλητική. Ίσως ακόμα να μην είχε πιει τον καφέ της, η καημένη…

Η δουλειά όμως έγινε σε λιγότερο από 20 λεπτά κι αυτό πρέπει να χαρακτηριστεί ως επιτυχία για το ελληνικό δημόσιο.

Λίγο αργότερα στην οδοντίατρο Γεωργία Ασημακοπούλου. Ένα ψιλό σέρβις μετά το καλοκαίρι το χρειαζόμουνα. Και γίνεται χαμός στον ΕΔΟΕΑΠ. Μετά τις 22 θα έπαιρνα σειρά στην κ. Τζιά.

Είπα λοιπόν να θυμηθώ τα παλιά. Η Γεωργία είναι ο άνθρωπος που με έκανε να ξε-φοβηθώ τη λευκή μπλούζα των οδοντογιατρών. Δεν ξέρω το πώς και το γιατί, αλλά τους οδοντογιατρούς τους… φοβόμασταν στο χωριό. Ίσως γιατί καταφεύγαμε σ’ αυτούς μόνο όταν πονάγαμε πολύ για δραστικές λύσεις. Ίσως πάλι γιατί η παιδεία μας, σε σχέση με τη φροντίδα των δοντιών ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Το ραντεβού έχει κλειστεί για τις 9 το πρωί. Ήρθα με καθυστέρηση πέντε λεπτών ένεκα η απασχόληση μου στην ΙΕ’ ΔΥΟ Αθηνών. Αλλά πάει 9,20 κι ακόμα να φανεί η Γεωργία. Δεν τρελαίνομαι. Κάθομαι στις σκάλες έξω από το ιατρείο και την περιμένω κρατώντας σημειώσεις. Δεν με ανησυχεί τόσο αυτό, όσο ότι στην ΠΕΤ ΟΤΕ ξαναέβαλαν μπροστά τη φάμπρικα με τις υπογραφές προσέλευσης και αποχώρησης του προσωπικού.

Πέντε λεπτά αργότερα ήρθε. Ίδια και απαράλλαχτη. Σα να μην πέρασε μια μέρα στα 15 τόσα χρόνια που είχα να τη δω. Μόνο κάτι παχάκια έδειχναν το πέρασμα των χρόνων. Κατά τα άλλα η Γεωργία δεν έβαλε γλώσσα μέσα της μέχρι τις 10,10 που κάθισα στο ιατρείο. Ωραία είναι όμως. Σε κάνει να ξεχνιέσαι από τον πόνο και τις δουλειές στα δόντια…

Είναι όμως και η πρώτη στη δουλειά της. Με κλειστά μάτια μπορείς να την εμπιστευτείς. Την άφησα να «παίξει» στο γήπεδό της. Ότι εκείνη εκτιμά ότι πρέπει να γίνει, θα γίνει… Και μια φορά την εβδομάδα θα τα λέμε από κοντά στο ιατρείο της. Ανοίξαμε δουλειές…

Πρώτη συνάντηση μετά το καλοκαίρι στο «Μήνυμα»

Είχαμε καιρό να τα πούμε - τι καιρό, κάτι μήνες... - με τα παιδιά της Συντακτικής Ομάδας του «Μηνύματος». Και χθες το βράδυ στις 8, παρά τον κακό καιρό και τη βροχή, τα είπαμε στο προαύλιο των 144 - 163 δημοτικών, κάτω από ένα στέγαστρο για να μη βρεχόμαστε.

Ήταν όμως ανάγκη να το κάνουμε κι ας είχαν αρκετοί πρόβλημα με τις δουλειές τους (ή φοβήθηκαν τον καιρό και δεν ήρθαν;) Έγινε μια πρώτη συζήτηση για το μέλλον του περιοδικού. Οι άνθρωποι που πρωτοστάτησαν στην έκδοσή του, πριν πέντε μιση χρόνια, φεύγουν σιγά - σιγά από τα σχολεία. Τα παιδιά τους τελειώνουν δηλαδή και πάνε στο γυμνάσιο... Αλλά η ανάγκη ύπαρξης μιας φωνής ελεύθερης με πλουραλιστική πληροφόρηση που θα καλύπτει τις δράσεις των κινημάτων γειτονιάς είαι περισσότερο από ποτέ αναγκαία.

Η Αθήνα έχει το... προνόμιο να εκδίδονται στην περιφέρεια της όλες οι μεγάλες πανελλαδικής κυκλοφορίας εφημερίδες. Στην προσπάθειά τους λοιπόν να είναι αποδεκτές και να «πουλάνε» παντού, αγνοοούν συνειδητά το κέντρο και τις γειτονιές που έχουν ένα σωρό προβλήματα. Έτσι, ενώ το Περιστέρι δίπλα μας, έχει τρεις - τέσσερεις εβδομαδιαίες εφημερίδες, εδώ δεν υπάρχει καμιά. Όλες οι προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς ναυάγησαν. Κι όμως η ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας ενός τέτοιου εντύπου είναι ευδιάκριτη...

Το είδαμε στην κίνηση των Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα που κι εδώ συζητούν την έκδοση εφημερίδας. Το διαπιστώσαμε κι εδώ σε μας, στο «Μήνυμα», όπου μάλιστα υπάρχει και η εμπειρία, η μαγιά και θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα. Το ζήτημα είναι βέβαια να μην κάνουμε μικρές - μικρές δράσεις, αλλά να ανώσουμε τις δυνάμεις μας διατηρώντας την αυτονομία και την αυτοτέλεια μας. Και να δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τους Συλλόγους Γονέων, είτε δίνοντάς τους χώρο έκφρασης μέσα στο έντυπο, είτε την τεχνογνωσία να κάνουν τη δική τους προσπάθεια.
Θέλουν κουβέντα όλα αυτά. Και προβληματισμό για να δούμε όλες τις πλευρές. Φυσικά δεν πρέπει να εξαντληθούμε μόνο σ' αυτό. Απαιτούνται συγκεκριμένες κινήσεις που θα πρέπει να γίνουν χωρίς χρονοτριβή στο αμέσως επόμενο διάστημα.
Ένα άλλο σημείο που μας προβλημάτισε ήταν το μέλλον του Blog. Από την κουβέντα φάνηκε πως θα πρέπει να μετακομίσουμε από την blog.com στην blogspot.com για να έχουμε μια πιο αξιοπρεπή εμφάνιση. Και για να έχει μια πιο συγκεριμένη και ταχύτερη ενημέρωση ζητήσαμε, εκτός από μένα και τον Δημήτρη, να μπουν δύο ακόμα διαχειριστές που θα έχουν μαζί μας την ευθύνη της ενημέρωσης του.
Οι οριστικές αποφάσεις θα παρθούν την ερχόμενη Παρασκευή, αλλά ήδη μπήκε σε καλό δρόμο ο προβληματισμός και η γόνιμη σκέψη...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA