Υπευθυνότητα σημαίνει να προστατεύεις το σπουδαίο και σημαντικό δώρο της ζωής!

veveosi.emboliu

Αυτή είναι η βεβαίωση για τον εμβολιασμό μου. Ναι, έκρινα με καθαρή συνείδηση ότι στην κατάσταση που βρισκόμαστε, έπρεπε να το κάνω. Για μένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, την κοινωνία… Τα μεγάλα λόγια και τις συνωμοσιολογίες τα αφήνουμε για άλλους. Εμείς προτιμούμε τις πράξεις…


pistopiitiko
Και με επίσημο ευρωπαϊκό πιστοποιητικό! Έτοιμος για... ταξίδια! Άλλο αν μπορούμε ή αν θέλουμε, στην κατάσταση που είμαστε. Ωστόσο έκανα χρήση του δικαιώματος μου, ως πολίτη. Το πιστοποιητικό έχει εκδοθεί στο όνομα μου...

emvilio.sula
Κι αυτό είναι το πιστοποιητικό εμβολιασμού της Σούλας. Φυσικά τίποτα δε διασφαλίζει τη ζωή μας πέρα από την προσοχή που ωφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι στην καθημερινότητα μας. Αλλά τουλάχιστον κάναμε αυτό που έπρεπε. Με ήσυχη τη συνείδηση μας. Ακολουθώντας τους νόμους της Πολιτείας.

  • Πατώντας ΕΔΩ μπορείτε να παρακολουθείτε την πορεία των εμβολιασμών στην χώρα μας...

Τα δικά μου

Οι δικές μου μεγάλες απώλειες, σ' αυτήν την ιδιόμορφη μάχη, κατά του κορονοϊού Covid-19...

ilektrikos 100
Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων του ΗΣΑΠ «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος». Σταματά να εκδίδεται για πρώτη φορά, ύστερα από 26 χρόνια συνεχούς παρουσίας της, κάθε δίμηνο. Οι δικές μας απώλειες και των ανθρώπων που τους ανήκουν. Ελπίζω, προσωρινή... Στη φωτογραφία μας, το τεύχος 100. Και το τελευταίο φύλλο που έχουμε βγάλει, είναι το 148.

typos.395
Κι αυτή είναι η εφημερίδα ο «ΤΥΠΟΣ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών» της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών". Φρένο, ύστερα από έξι χρόνια συνεχούς παρουσίας, κάθε δίμηνο. Κι εδώ έχουμε φτάσει στο 430.

Τα μέτρα εγκλεισμού στο σπίτι είχαν κι άλλες παράπλευρες απώλειες για κάποιους πολύ σημαντικές και για άλλους, όχι και τόσο. Ας μη μιλήσω γενικά, αλλά για μένα και για τους ανθρώπους που με εμπιστεύονται να τους βγάζω τις εφημερίδες τους.

Κι αυτές, δεν είναι άλλες από τον "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ Σιδηρόδρομο" και τον "ΤΥΠΟ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών". Δύο εφημερίδες που με κράτησαν όρθιο στα δύσκολα χρόνια από το 2012 ώς σήμερα.

Και οι δύο είναι εφημερίδες, ιδιοκτησίας συνταξιουχικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, η μια πρωτοβάθμια και τά την οργανωτική τους κατάσταση και η άλλη, δευτεροβάθμια.

Την πρώτη, τη δημιουργήσαμε από την αρχή και τη συντηρούμε, 26 χρόνια τώρα, μέσα από μια άψογη συνεργασία με τη Διοίκηση του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, ενώ τη δεύτερη την "ξαναζωντανέψαμε" και την επαναδραστηριοποιήσαμε ύστερα από αρκετά χρόνια "σιωπής".

Φυσικά τον καιρό της απαγόρευσης για την κίνηση των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, δεν είναι δυνατόν να βγάζουν οι άνθρωποι, τις εφημερίδες τους, όταν δεν μπορούν και δεν πρέπει ούτε στα γραφεία τους να πάνε.

Υποχρεωτική και βίαιη η αναστολή... Όπως και υποχρεωτικά και βίαια έγιναν τόσα πράγματα και άλλαξαν τις ζωές μας. Κι ευτυχώς που έχουν τους διαδικτυακούς τόπους τους, για να βάζουν τις ανακοινώσεις που είναι απαραίτητες για μια στοιχειώδη ενημέρωση των μελών τους.

Και όπως είναι φυσικό με το συναισθηματικό και ανθρώπινο "δέσιμο" που έχουμε, αυτό το κάνω με χαρά... Αλλά, μου λείπει η επικοινωνία και η επαφή μαζί τους.

Καμιά φορά μιλάμε στο τηλέφωνο, είναι ο μόνος τρόπος που μας απέμεινε. Τουλάχιστον να ξέρουμε πως είναι οι φίλοι μας σ' αυτούς τους δύσκολους, από κάθε άποψη καιρούς.

Μερικές φορές κι εγώ είμαι αισιόδοξος, μαζί τους...

Θα περάσει, λένε, αυτό το κακό... Θα περάσει και θα αποτελεί, ότι ζούμε σήμερα, μια ζοφερή παρένθεση... Και θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητα μας, όπως την ξέραμε και τη ζούσαμε, πριν από την εποχή του κορονοϊού Covid-19.

Πότε θα συμβεί αυτό; Κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά σ' αυτό το ερώτημα. Το μόνο που κάνουμε, είναι να συνεχίζουμε να υπακούμε στις οδηγίες που μας δίνονται.

Ωστόσο, αισθανόμαστε ήδη στο πετσί μας τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις συνέπειες του. Μάλιστα, όταν κάποιοι γύρω μας, αρνούνται να δουν τι συμβαίνει και κινούνται σαν να είναι όλα φυσιολογικά με τις απαιτήσεις τους ακέραιες, τότε πραγματικά αισθάνεσαι να βρίσκεσαι στο καναβάτσο και να δοκιμάζεσαι από πολλές απόψεις...

Παρ' όλα αυτά, για άλλη μια φορά δεν αισθάνομαι μόνος... Ακούγεται κάπως, αλλά σας λέω την αλήθεια. Για μένα μόνο οι περιστάσεις άλλαξαν κι αυτή την ώρα, αυτό που έχει πιο πολύ σημασία απ' όλα, είναι η ζωή μας ως λάφυρο.

Είναι μια μοναδική ευκαιρία να καλλιεργήσουμε την ιδιότητα της πίστης και της εγκαρτέρησης, μέσα σε συνθήκες κρίσης. Δεν μπορούμε, όσο κι αν η δοκιμασία είναι μεγάλη, να κάνουμε πίσω. Το αντίθετο, χαλυβδώνουμε τη θέληση μας και εργαζόμαστε για την επιτυχία του στόχου μας.

Ναι, αγαπούμε τη δουλειά μας και μας λείπει τώρα που αναγκαστικά, δεν υπάρχει, αλλά από την άλλη το πιο σημαντικό είναι να βγούμε ζωντανοί από αυτή την πρωτόγνωρη, δύσκολη κατάσταση.

Έχουμε ακούσει από τους ειδικούς που μας κατακλύζουν αυτές τις μέρες στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του μέσω σκάιπ, πως ένα πράγμα που θα μετρήσει πολύ, είναι η καλή ψυχολογία. Κι επειδή αυτή δεν έρχεται από μόνη της, οφείλουμε να την καλλιεργούμε. Και όπως βλέπετε με τις καθημερινές μας αναρτήσεις, αυτό κάνουμε και με τη δική σας βοήθεια και συνεργασία.

Πέντε χρόνια γάμου με τη Σούλα! Η επέτειος μας σε μια πάρα πολύ ιδιόμορφη περίοδο...

gamos1
Μνήμες... Κάτι τέτοιες μέρες, σαν τη σημερινή, μας κατακλύζουν. Και δικαιολογημένα. Γι' αυτό ανασύρουμε από τα συρτάρια μας φωτογραφίες από την εποχή του γάμου μας και όσα ζήσαμε το 2015 στο φιλόξενο Βανκούβερ του Καναδά, κοντά στα παιδιά της Σούλας, Έστερ και Κώστα και τους συζύγους τους, αλλά και τα παιδιά τους. Αριστερά ο Κώστας, δειξιά η Έστερ, μάρτυρες στο γάμο μας.

taxidikanada5.220315
Για μένα ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα Καναδά... Ένα ταξίδι 14 ωρών στον αέρα με μια πτήση μέχρι το αεροδρόμιο του Λονδίνου, το Χίθροου και μετά μια υπερατλαντικό πτήση μέχρι το Βανκούβερ. Η επιστροφή μας έγινε μέσω Φρανκφούρτης... Πρωτόγνωρη εμπειρία... Η Σούλα τα είχε κάνει πολλές φορές αυτά τα ταξίδια. Εδώ, καθώς το αεροπλάνο της AEGEAN προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Χίθροου, του Λονδίνου... Από κεί, θα παίρναμε άλλο για Καναδά!

dip.gov8.240315
Και εκεί, πώς ήταν τα πράγματα; Στις δεκαπέντε μέρες που μείναμε, τα παιδιά της Σούλας με πήγαν παντού... Σχεδόν κάθε μέρα κι ένας νέος τόπος! Ναι, τον αγάπησα αυτόν το τόπο. Και μακάρι να μας δοθεί η ευκαιρία και η δυνατότητα να ξαναπάμε, για περισσότερο χρόνο αυτή τη φορά... Θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε ακόμα περισσότερους τόπους...

epistrofi.sto.north3.070415
Αλλά ένα όμορφο μέρος που επισκεφτήκαμε κατά την παραμονή μας εκεί... Πανέμορφη πόλη το Βανκούβερ ακόμα και το κέντρο του. Πολυπολιτισμική. Άνθρωποι λευκοί, μαύροι, κίτρινοι (Κινέζοι ή Ιάπωνες) κοκκινόχρωμοι (Ινδιάνοι αυτόχθονες) κι όλοι αυτοί, ζούσαν αρμονικά και χωρίς εθνικισμούς και ρατσιστικά ξεσπάσματα... Τι ωραία!

gefira1

epetios.gamuΛοιπόν, ότι ο καιρός περνά και τα ίχνη που αφήνει, απλά επιβεβαιώνουν το γεγονός, πως ότι ζούμε είναι πέρα για πέρα αληθινό. Το αισθανόμαστε, το νιώθουμε, καθώς παραμένουμε υποχρεωτικά κλεισμένοι σπίτια μας, ακολουθώντας τα μέτρα που επιβάλει η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να μη διασπείρεται ο κορονοϊός Covid-19.

Αυτή την πολύ πρωτόγνωρη, ιδιόμορφη και παράξενη από πολλές απόψεις, εποχή, εγώ με τη Σούλα, κλείνουμε πέντε χρόνια γάμου! Πέντε χρόνια κοινής ζωής!

Φυσικά δεν πρόκειται να αφήσουμε να περάσει έτσι, αυτό το γεγονός. Για μας είναι πολύ σημαντικό και σπουδαίο, ακόμα και μέσα στις συγκεκριμένες δύσκολες συνθήκες.

Καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε με σχολαστικότητα τους κανόνες της καραντίνας, τα περιθώρια για δράση που έχουμε, είναι προφανώς, πολύ λίγα και συγκεκριμένα. Αλλά δεν πτοούμαστε, δεν το βάζουμε κάτω, δεν παραιτούμαστε από τη ζωή…

Είμαστε υγιείς ώς την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και η ψυχολογία μας είναι καλή. Μοιραζόμαστε πράγματα και δεν ξαφνιαστήκαμε, όταν χρειάστηκε να ζήσουμε πολλές ώρες του 24ώρου, μαζί μέσα στο σπίτι.

Το θέλαμε και είχαμε δουλέψει πάνω σε αυτό, πολύ πριν εμφανιστεί μ' αυτόν τον δραματικό τρόπο, το πρόβλημα με τον κορονοϊό Covid-19. Κι αυτό ήταν κάτι που μας βοήθησε...

Έτσι ονειρευόμαστε την κοινή ζωή μας, όταν αποφασίσαμε πριν πέντε χρόνια να ενώσουμε τις ζωές μας. Και βλέπω αυτές τις μέρες, καθημερινά, από την ειδική εφαρμογή του Facebook πώς ήταν τότε τα πράγματα. Και τα χαίρομαι!

Όμορφες αναμνήσεις από το Βανκούβερ του Καναδά, εκεί που έγινε ο γάμος μας... Εικόνες βαθιά χαραγμένες στην καρδιά μας από έναν τόπο ξεχωριστό και ανθρώπους, επίσης εξαιρετικούς και σπάνιους.

Δεν κάνουμε σχέδια για την ώρα... Τι σχέδια να κάνεις μέσα σ' αυτό που ζούμε; Ευχαριστούμε μόνο τον Θεό, κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει, επειδή ξέρουμε πως αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Σε Εκείνον το οφείλουμε και με τη βοήθεια Του προσπαθούμε να καλλιεργούμε την ιδιότητα της υπομονής.

Είμαστε βέβαιοι ότι θα 'ρθουν καλύτερες μέρες! Και αυτή η σιγουριά μας, δεν βασίζεται, ούτε στις δικές μας δυνάμεις, που είναι μικρές, ούτε σε ανθρώπινες υποσχέσεις που δεν είναι σε θέση να τις υλοποιήσουν, αλλά σε κάτι πολύ Ανώτερο και πολύ πιο Δυνατό.

Όπως και αν έχει το πράγμα κάτι θα κάνουμε και φέτος για να τιμήσουμε αυτή την όμορφη επέτειο... Κι αυτό επειδή τιμούμε τον θεσμό του γάμου και Εκείνον που τον θέσπισε. Και θα συνεχίσουμε να δίνουμε μαζί, τις μικρές και μεγάλες καθημερινές μας μάχες...

Ανησυχούμε και όχι άδικα για πολλά, όπως άλλωστε όλοι οι άνθρωποι, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, όπου τα πράγματα είναι τόσο ρευστά. Αλλά δεν είμαστε, ούτε τρομοκρατημένοι, ούτε πανικοβλημένοι.

Αν είναι θέλημα Του, θα τον περάσουμε κι αυτόν τον δύσκολο κάβο. Αν όχι, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα χαθούμε... Εφόσον διαφυλάξουμε, όπως και κάνουμε, τον εαυτό μας, ξέρουμε ότι θα έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε την πραγματική ζωή υγιείς και για πάντα, χαρούμενοι και κυριολεκτικά ευτυχισμένοι.

Προσβλέποντας σε ένα μέλλον όμορφο, όπου κανένας ιός και καμιά πανδημία δεν θα είναι σε θέση να μπει εμπόδιο μπροστά μας και αγωνιζόμαστε να είναι η κάθε μας μέρα ξεχωριστή, στις συγκεκριμένες συνθήκες που ζούμε.

Και όπως είπα και πριν, ότι κάνουμε, το κάνουμε μαζί και το χαιρόμαστε! Αυτές οι πολλές μικρές στιγμές, είναι που μας γεμίζουν χαρά και ευτυχία.

Πέντε χρόνια μαζί, έχουμε ζήσει πολλές όμορφες καταστάσεις... Φυσικά υπήρξαν και δυσκολίες, που ευτυχώς, πάντα τις ξεπερνούσαμε.

Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο χρονικό αυτό διάστημα των πέντε χρόνων, μπορώ με βεβαιότητα να πω (και όχι μόνο εγώ, αλλά και η Σούλα) πως η απόφαση μας να ενώσουμε τις ζωές μας, ήταν ότι πιο όμορφο έχουμε κάνει σ' αυτό το μικρό πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο.

Συνεχίζουμε να δουλεύουμε γι' αυτόν τον γάμο, επειδή ξέρουμε πως ότι αφήνεις σ' αφήνει. Και επειδή μας γεμίζει χαρά και ικανοποίηση... Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό, επειδή το έχει ευλογήσει ο Πρωτουργός του γάμου, ο Ιεχωβά Θεός!

Αν είναι θέλημα Του και περάσει το κακό που ζούμε και βγούμε ζωντανοί απ' αυτή τη δοκιμασία, υπόσχομαι η επόμενη έκτη επέτειος μας, να είναι όπως το πεθυμά η ψυχή μας. Πολύ πιο όμορφη και οπωσδήποτε πολύ διαφορετική...

Στο χωριό μου τις λέμε παπαρούνες, είναι άγριες και είναι γεμάτος ο τόπος αυτή την εποχή!

paparunes1.250220
Εντάξει, μην μπούμε τώρα σε αντιλογία αν τις λένε παπαρούνες ή ανεμώνες; Τι σημασία έχει, αφού ξέρουμε καλά περί τίνος πρόκειται. Γι' αυτό το υπέροχο άγριο λουλούδι, θα σας μιλήσουμε σήμερα. Και θα σας πάμε στο χωριό μου. Κι αφού τις απολαύσουμε στον ανθοδοχείο τους σπιτιού θα πάμε να δούμε από πού και πώς τις μαζεύουν.

paparunes2.250220
Δείτε τις εδώ ένα μάτσο, ανάμεσα σ' αυτές που είναι ακόμα στη γη. Το ζήτημα είναι να ξέρεις το μέρος και να πας πρώτος, να τις μαζέψεις. Όπως εδώ. Όσοι γνωρίζουν, ξέρουν καλά, πως βγαίνουν πάντα στο ίδιο μέρος κάθε χρόνο. Το ζήτημα λοιπόν είναι να προλάβεις να πας πρώτος, πριν πάνε κάποιοι άλλοι.

paparunes3.250220
Τότε θα έχεις λόγους να χαίρεσαι, με το αποτέλεσμα... Αυτή η ομορφιά είναι εξαιρετική. Και είναι ακόμα πιο ωραία, επειδή βρέθηκαν εκεί "από μόνες τους". Δεν μόχθησε κανείς άνθρωπος να τις φροντίσει, να τις λιπάνει, να τις σκαλίσει. Στο σκληρό χώμα βγήκαν και όμως ο κατασκευαστής τους τις προίκισε μ' αυτή την υπέροχη ομορφιά.

paparunes4.250220
Δεν είμαι ο μόνος που μου αρέσουν οι παπαρούνες... Πολλοί άνθρωποι νιώθουν να ξαναγίνονται παιδιά, καθώς προγραμματίζουν να πάνε να μαζέψουν τόσες, όσες χρειάζονται για να στολίσουν το σπίτι τους. Εγώ, θα πήγαινα ευχαρίστως! Αλλά, βλέπεις εδώ στην Αθήνα δεν έχουμε τέτοια πράγματα. Η φύση έχει τη δική της θεσπέσια ομορφιά...

paparunes5.250220
Η φωτογράφος μας, τις μάζεψε. Γι' αυτό το σκοπό πήγε στο μέρος που γνωρίζει, στην είσοδο του χωριού μας. Αλλά κάποια στιγμή ένιωσε την ανάγκη να τις αφήσει κάτω και να πάρει τη δική της, σκηνοθετημένη φωτογραφία. Απλό στη σύλληψη, αλλά σπουδαίο στο αποτέλεσμα, όπως μπορείτε να δείτε κι εσείς. Έτσι δεν είναι;

paparunes6.250220
Έτσι είναι τα χωράφια, μετά τις πολλές χειμωνιάτικες βροχές... Λίγος ήλιος αρκεί για να φουντώσει η γης, χορτάρι. Κι ανάμεσα τους οι μοναδικές μωβ παπαρούνες! Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά που τις βλέπω πεταρίζει η καρδιά μου. Κι ευχαριστώ τη Στασούλα που τις μοιράστηκε μαζί μας. Ήταν ότι πιο ωραίο πήρα χθες.

Ένας τίτλος στο διαδίκτυο, μας συγκλόνισε: "Τραγικό τέλος για 60χρονο στο Θραψανό"

thanatos1
Έχω βάλει στην ειδική υπηρεσία της Google να με ενημερώνει κάθε φορά που γράφεται κάτι στο διαδίκτυο και αφορά το Θραψανό. Συνήθως μαθαίνω τα νέα της ποδοσφαιρικής ομάδας του χωριού μου, του "Ανθεστίωνα" καθώς οι αθλητικές εφημερίδες αναφέρονται στα παιχνίδια του. Τη Δευτέρα που μας πέρασε όμως κάτι με συγκλόνισε... Μια είδηση πολύ ανθρώπινη, ήταν αυτή που με ξεσήκωσε. 

thanatos2
Έλεγε: "Τραγικό τέλος βρήκε ο 60χρονος, του οποίου το σπίτι έπιασε φωτιά χθες στο Θραψανό του Δήμου Μινώα Πεδιάδας. Τα εγκαύματα του 60χρονου άνδρα ήταν τόσο σοβαρά, που παρά στην αρχική φάση φαινόταν ότι είχε αποφύγει τον κίνδυνο, έκαναν τον άτυχο ηλικιωμένο να υποκύψει στα τραύματά του. Το περιστατικό συνέβη χθες το βράδυ, όπου το σπίτι του 60χρονου στο Θραψανό τυλίχθηκε στις φλόγες, με την πυροσβεστική να περιορίζει τις υλικές ζημιές, ωστόσο η φωτιά στοίχισε τη ζωή του άτυχου άνδρα".

thanatos3
Στο GRETALIVE είχαν κάτι επιπλέον... "Σύμφωνα με τις πληροφορίες ο άνδρας που βρισκόταν μέσα στο σπίτι όταν εκδηλώθηκε η φωτιά και υπέστη σοβαρά εγκαύματα, δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή. Άφησε την τελευταία του πνοή, λίγες ώρες αργότερα, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου, όπου είχε μεταφερθεί". Κι εδώ απολύτως καμιά αναφορά στο ονοματεπώνυμο του. Λες κι έπεσε από τον ουρανό!

thanatos4
Στη ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΛΕΒΙΖΙΟΥ σημειώνουν ότι "Να σημειώσουμε ότι το σχετικό ενημερωτικό δελτίο από την Πυροσβεστική Υπηρεσία μιλούσε για φωτιά με σοβαρές υλικές ζημιές χωρίς να κάνει αναφορά σε εγκαυματία". Δυστυχώς τα τοπικά Site δεν είναι στελεχωμένα με επαγγελματίες δημοσιογράφους επειδή απλά δεν πληρώνουν όσοι τα έχουν... Έτσι είναι πολύ φυσικό να μην έχουμε ολοκληρωμένη πληρωφόρηση. Επομένως, γιατί να τα εμπιστευόμαστε;

thanatos5
Αποτέλεσμα, ο καθένας να γράφει μόνο ότι αναφέρει το δελτίο Τύπου της πυροσβεστικής... Ούτε ένα τηλεφώνημα, μια έρευνα, ένα επιτόπιο ρεπορτάζ. Διάβολε ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του! Πώς τον έλεγαν; Δεν είχε όνομα; Το όνομα του ήταν Κωστής Κελαράκης του Γεωργίου, ετών 59, τελικά. Και κάτι ακόμα πιο φρικτό. Κανένα Site δεν πήγε μια βόλτα από το Θραψανό να πάρει μια φωτογραφία. Αφέθηκαν σε φωτογραφίες από φωτιές και σε αυτοκίνητα της πυροσβεστικής. Η δημοσιογραφία στα χειρότερα της...

thanatos6
Το βραβείο όμως της πιο άθλιας, πρόχειρης και άσχετης ενημέρωσης, διεκδικεί η ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ, η οποία γράφει: "Με εγκαύματα και σε κρίσιμη κατάσταση μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ένας 88χρονος από το Θραψανό, το σπίτι του οποίου πήρε φωτιά. Τον ηλικιωμένο βρήκε ένας γείτονάς του που ειδοποίησε το ΕΚΑΒ και την Πυροσβεστική". Ντροπή για μια ιστορική εφημερίδα, μια τέτοια παρουσίαση... Δείτε ΕΔΩ μια... διόρθωση που προσπάθησε να κάνει...Ακόμα χειρότερα τα έκαναν.

  • Επιτέλους ένα ρεπορτάζ για το θέμα έκανε η ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ, δείτε το ΕΔΩ.
  • Δείτε ΕΔΩ άλλο ένα Site, το CreteDoc που έγραψε για το ίδιο θέμα... Αναπαρήγαγε τις ίδιες ασυναρτησίες...

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες! Κάθε μέρα που περνάει το διαπιστώνουμε στην πράξη…

dentro. akropoli
Ένα δέντρο παράξενο… Είναι στην Ακρόπολη. Έτσι λένε αυτοί που μας το έστειλαν. Προσωπικά δεν το έχω δει, αλλά εδώ που τα λέμε και να το έβλεπα, πώς θα το ξεχώριζα ανάμεσα σε τόσα άλλα που μπορεί κανείς να συναντήσει στην ευρύτερη ζώνη της πρωτεύουσας;

luludia.sept5
Ή μπορεί να είναι κάτι άλλο… Τι ωραίο που υπάρχουν για να διακοσμούν, πέρα από τη φυσική ομορφιά τους κι αυτή την ανάρτηση… Το χρειαζόμουν. Και το έψαξα για να το έχω… Συχνά μ’ αρέσει να τα φωτογραφίζω ο ίδιος, αλλά δεν με χαλάει και όταν μου τα στέλνουν…

luludia.sept6
Ας τα κρατήσουμε στη σκέψη μας. Είναι πολύ όμορφα. Αγνοήστε για λίγο το κρύο και δοκιμάστε με τη φαντασία σας να δείτε τι όμορφα που θα ήταν στον ίσκιο τους, το καλοκαίρι. Θα το έχετε ζήσει σίγουρα και άρα είστε σε θέση να καταλάβετε τι λέω…

clockΟι μέρες που περνάνε όλο και δυσκολεύουν για όλους μας… Κι αυτές οι δυσκολίες, προφανώς έχουν να δώσουν διαφορετικά πράγματα για τον καθέναν μας. Κανένας δεν βιώνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, τα προβλήματα του.

Και είμαστε μόλις στην πρώτη εβδομάδα ενός νέου χρόνου, του 2020… Κι ακόμα είναι σαν να ακούω εκείνους που έκαναν ευχές με βαθυστόχαστα νοήματα, χωρίς ούτε να τις πιστεύουν οι ίδιοι, απλά και μόνο γιατί το συνηθίζουν.

Αλλά, η ζωή συνεχίζεται… Και είναι σκληρή και αδυσώπητη. Τα προβλήματα, κυρίως οικονομικά, είναι ήδη εδώ και μας παρασύρουν, ώστε να θεωρήσουμε μικροδυσκολίες ως τεράστια ζητήματα, τέτοια που θα μπορούσαν να μας πνίξουν.

Μην τα αφήσουμε να μας πάρουν από κάτω… Μη σκύψουμε το κεφάλι. Μην υποχωρήσουμε, ούτε βήμα από τους στόχους που έχουμε βάλει. Μπορούμε! Επειδή, σ’ αυτή τη μάχη, δεν είμαστε μόνοι μας.

Το ξέρουμε, έτσι δεν είναι; Το έχουμε δει τόσες φορές σε καταστάσεις τόσο δύσκολες που έμοιαζαν με αδιέξοδα. Γιατί τώρα να είναι διαφορετικά τα πράγματα; Δεν θα είναι… Κάθε καινούρια μέρα έχει να μας δώσει κάτι… Φτάνει να έχουμε ανοιχτά το μυαλό, την καρδιά μας και τα μάτια μας. Θα τα δούμε, οπωσδήποτε και θα τα βάλουμε θετικά στη ζωή μας.

Κι αν δεν σταματήσουμε, ούτε στιγμή να χαμογελάμε, μπορεί και να νοιώσουμε καλύτερα. Διότι, αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει πιο ποιοτικά τα πράγματα; Δεν είναι οι μικρές καθημερινές στιγμές μας;

Φυσικά και θα συνεχίσουν να μας ανησυχούν πράγματα, καταστάσεις που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, ζητήματα που έτσι και αλλιώς έχουν πάρει το δρόμο τους. Όμως, στο βαθμό που μπορούμε να το ελέγξουμε, μην το αφήσουμε να γίνει βουνό, βράχος ασήκωτος.

Μερικές φορές αυτό το βάρος, είναι πολύ μεγάλο για τις δικές μας πλάτες… Θα μου πεις: Μα, έχουν μάθει πια από τη συνεχή καταπόνηση… Ναι, έτσι είναι, μόνο που αυτή συνεχής, ανεξέλεγκτη δοκιμασία, ίσως να μην έχει και τα καλύτερα αποτελέσματα. Οπότε, μάλλον δεν είναι σοφό να οδηγούμε τα πράγματα στα άκρα…

Καλές σκέψεις, θα μου πεις… Πώς όμως μπορούμε να τις εφαρμόζουμε στη ζωή μας; Ότι μοιάζει με την πρώτη ματιά απλό, δεν είναι πάντα έτσι. Και μια δεύτερη σκέψη θα βοηθήσει, οπωσδήποτε.

Λέω, τέτοιες μέρες, να μη μας πιάσει η μελαγχολία. Κάποιοι από εμάς είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι, από τη φύση μας… Μας αρκούν μερικά απλά, καθημερινά πράγματα και όλα αλλάζουν γύρω μας.

Θέλω να είμαι εκεί που θα συμβούν τα καλά και να τα υποδεχτώ με χαρά. Να στρώσω το κόκκινο χαλί, των επισήμων, επειδή ακόμα και στο πιο μικρό καλό αξίζουν τα καλύτερα… Προσέξτε, δεν είναι λόγια όλα αυτά, για να καλύψουν τον διαδικτυακό χώρα. Και βέβαια τα εννοώ. Όπως και καθετί που κάνω ή λέω στη ζωή μου.

Λέξεις χαραγμένες με την παλιά, κλασική και αγαπημένη μέθοδο. Αγαπημένο για μένα, τρόπο. Στο καφέ της πόλης, συντροφιά με μια σοκολάτα, στα χαρτιά που κουβαλώ πάντα μαζί μου… Και με το στυλό που με συνοδεύει πάντα για να καταγράφω τις στιγμές, ως ο καλύτερος σύντροφος.

Το γράψιμο έχει για μένα τη δική του γοητεία… Δεν ψάχνεις να βρεις τα πλήκτρα του υπολογιστή και οι σκέψεις δεν φεύγουν. Είναι εκεί και σου κάνουν συντροφιά, όπως έκαναν πάντα στους ανθρώπους, από τα πολύ παλιά χρόνια…

Είδατε την κινηματογραφική ταινία «Ευτυχία»; Θυμάστε πού έγραφε η ηρωίδα τους στίχους των τραγουδιών της; Σε όποιο χαρτί έβρισκε μπροστά της, με ένα μολυβάκι που είχε πάντα μαζί της… Υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν έτσι. Και τους αρέσει αυτός ο τρόπος έκφρασης.

Ύστερα είναι και το διαδίκτυο… Ο ηλεκτρονικός τρόπος που μπορείς να μοιραστείς και με τους άλλους φίλους σου, αληθινούς και… εικονικούς. Το θέμα είναι να διακρίνεις τους πρώτους και να τους κρατήσεις για πάντα στη ζωή σου. Αν καταφέρεις να το κάνεις αυτό πράξη, τότε προφανώς θα έχεις πετύχει πάρα πολλά.

Έξω κάνει κρύο… Μπορεί να μη χιόνισε στο κέντρο της Αθήνας, αλλά το νοιώθεις ένα γύρω, στα βουνά που περικλείουν το λεκανοπέδιο. Πάρνηθα, Πεντέλη, Υμηττός…

Αλλά στο καφέ, όλα είναι όμορφα… Χαμηλή μουσική και παρέες που συζητούν, όχι πάντα διακριτικά… Χωρίς να το θέλεις μαθαίνεις τα νέα που μοιράζονται μεταξύ τους. Και έτσι όλοι γινόμαστε μια μεγάλη παρέα…

Για λίγο… Όσο δηλαδή διαρκεί αυτή η στιγμή στο καφέ, μέχρι να ροκανίσω το χρόνο… Σε λίγο θα φύγω, αλλά οι σκέψεις μου εδώ, θα μείνουν…

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA