Όμορφες και σκληρές μνήμες ξύπνησαν μέσα μου, αυτές οι φωτογραφίες με τον πατέρα μου!

o.pateras.mu
Τις είδα ανεβασμένες στο Facebook από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μου, Θραψανού. Φωτογραφίες τραβηγμένες τη δεκαετία του 80, οι έγχρωμες... Ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης του Κουμαλή, "σέρνει" τη στομωσά ως μάστορας στον αγγειοπλαστικό συνεταιρισμό "Μίνωας". Το θυμάμαι αυτό το εγχείρημα. Και είναι ενθαρρυντικό ότι, παρά τα όσα πέρασε, υπάρχει και λειτουργεί, ακόμα στο χωριό.

bambas
Εδώ, ο πατέρας μου πιο νέος, τότε σίγουρα δεν υπήρχαν χρωματιστές φωτογραφίες. Είναι με συγγενείς και φίλους σε ένα τραπέζι για τον πολιτευτή της Ενώσεως Κέντρου, δικηγόρο Γ. Α. Μαγκάκη... Εκείνη την εποχή, εγώ ήμουν πολύ μικρός και δεν καταλάβαινα, γιατί έπρεπε στο πρόσωπο μου να τιμωρηθεί η όποια πολιτική δράση του πατέρα μου... Μισόν αιώνα μετά, ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό.

o.pateras.mu1
Τα πιθάρια όμως ήταν η ζωή του... Έφτιαξε ο ίδιος, εκατοντάδες σε όλη την την Κρήτη στις βεντέμες που πήγαινε από τον Μάη ώς τον Οκτώβρη, κάθε χρόνο. Και εκπαίδευσε τον αδελφό μου Κωστή, να τον ακολουθήσει μετά το θάνατο του ή λίγο νωρίτερα, όταν πια ο ίδιος είχε αποσυρθεί, φτιάχνοντας το δικό του καμίνι στο Λιγαρά και κρατώντας το σε λειτουργία μέχρι που μπορούσε. Ενέπνευσε ακόμα τον εγγονό του, Μανώλη Βολυράκη και τον γιο του, Αγησίλαο να συνεχίσουν και σήμερα την τέχνη του αγγειοπλάστη... δεν ξεχνιέται εύκολα αυτός ο άνθρωπος!

Τα δικά μου

Πέντε χρόνια γάμου με τη Σούλα! Η επέτειος μας σε μια πάρα πολύ ιδιόμορφη περίοδο...

gamos1
Μνήμες... Κάτι τέτοιες μέρες, σαν τη σημερινή, μας κατακλύζουν. Και δικαιολογημένα. Γι' αυτό ανασύρουμε από τα συρτάρια μας φωτογραφίες από την εποχή του γάμου μας και όσα ζήσαμε το 2015 στο φιλόξενο Βανκούβερ του Καναδά, κοντά στα παιδιά της Σούλας, Έστερ και Κώστα και τους συζύγους τους, αλλά και τα παιδιά τους. Αριστερά ο Κώστας, δειξιά η Έστερ, μάρτυρες στο γάμο μας.

taxidikanada5.220315
Για μένα ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα Καναδά... Ένα ταξίδι 14 ωρών στον αέρα με μια πτήση μέχρι το αεροδρόμιο του Λονδίνου, το Χίθροου και μετά μια υπερατλαντικό πτήση μέχρι το Βανκούβερ. Η επιστροφή μας έγινε μέσω Φρανκφούρτης... Πρωτόγνωρη εμπειρία... Η Σούλα τα είχε κάνει πολλές φορές αυτά τα ταξίδια. Εδώ, καθώς το αεροπλάνο της AEGEAN προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Χίθροου, του Λονδίνου... Από κεί, θα παίρναμε άλλο για Καναδά!

dip.gov8.240315
Και εκεί, πώς ήταν τα πράγματα; Στις δεκαπέντε μέρες που μείναμε, τα παιδιά της Σούλας με πήγαν παντού... Σχεδόν κάθε μέρα κι ένας νέος τόπος! Ναι, τον αγάπησα αυτόν το τόπο. Και μακάρι να μας δοθεί η ευκαιρία και η δυνατότητα να ξαναπάμε, για περισσότερο χρόνο αυτή τη φορά... Θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε ακόμα περισσότερους τόπους...

epistrofi.sto.north3.070415
Αλλά ένα όμορφο μέρος που επισκεφτήκαμε κατά την παραμονή μας εκεί... Πανέμορφη πόλη το Βανκούβερ ακόμα και το κέντρο του. Πολυπολιτισμική. Άνθρωποι λευκοί, μαύροι, κίτρινοι (Κινέζοι ή Ιάπωνες) κοκκινόχρωμοι (Ινδιάνοι αυτόχθονες) κι όλοι αυτοί, ζούσαν αρμονικά και χωρίς εθνικισμούς και ρατσιστικά ξεσπάσματα... Τι ωραία!

gefira1

epetios.gamuΛοιπόν, ότι ο καιρός περνά και τα ίχνη που αφήνει, απλά επιβεβαιώνουν το γεγονός, πως ότι ζούμε είναι πέρα για πέρα αληθινό. Το αισθανόμαστε, το νιώθουμε, καθώς παραμένουμε υποχρεωτικά κλεισμένοι σπίτια μας, ακολουθώντας τα μέτρα που επιβάλει η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να μη διασπείρεται ο κορονοϊός Covid-19.

Αυτή την πολύ πρωτόγνωρη, ιδιόμορφη και παράξενη από πολλές απόψεις, εποχή, εγώ με τη Σούλα, κλείνουμε πέντε χρόνια γάμου! Πέντε χρόνια κοινής ζωής!

Φυσικά δεν πρόκειται να αφήσουμε να περάσει έτσι, αυτό το γεγονός. Για μας είναι πολύ σημαντικό και σπουδαίο, ακόμα και μέσα στις συγκεκριμένες δύσκολες συνθήκες.

Καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε με σχολαστικότητα τους κανόνες της καραντίνας, τα περιθώρια για δράση που έχουμε, είναι προφανώς, πολύ λίγα και συγκεκριμένα. Αλλά δεν πτοούμαστε, δεν το βάζουμε κάτω, δεν παραιτούμαστε από τη ζωή…

Είμαστε υγιείς ώς την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και η ψυχολογία μας είναι καλή. Μοιραζόμαστε πράγματα και δεν ξαφνιαστήκαμε, όταν χρειάστηκε να ζήσουμε πολλές ώρες του 24ώρου, μαζί μέσα στο σπίτι.

Το θέλαμε και είχαμε δουλέψει πάνω σε αυτό, πολύ πριν εμφανιστεί μ' αυτόν τον δραματικό τρόπο, το πρόβλημα με τον κορονοϊό Covid-19. Κι αυτό ήταν κάτι που μας βοήθησε...

Έτσι ονειρευόμαστε την κοινή ζωή μας, όταν αποφασίσαμε πριν πέντε χρόνια να ενώσουμε τις ζωές μας. Και βλέπω αυτές τις μέρες, καθημερινά, από την ειδική εφαρμογή του Facebook πώς ήταν τότε τα πράγματα. Και τα χαίρομαι!

Όμορφες αναμνήσεις από το Βανκούβερ του Καναδά, εκεί που έγινε ο γάμος μας... Εικόνες βαθιά χαραγμένες στην καρδιά μας από έναν τόπο ξεχωριστό και ανθρώπους, επίσης εξαιρετικούς και σπάνιους.

Δεν κάνουμε σχέδια για την ώρα... Τι σχέδια να κάνεις μέσα σ' αυτό που ζούμε; Ευχαριστούμε μόνο τον Θεό, κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει, επειδή ξέρουμε πως αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Σε Εκείνον το οφείλουμε και με τη βοήθεια Του προσπαθούμε να καλλιεργούμε την ιδιότητα της υπομονής.

Είμαστε βέβαιοι ότι θα 'ρθουν καλύτερες μέρες! Και αυτή η σιγουριά μας, δεν βασίζεται, ούτε στις δικές μας δυνάμεις, που είναι μικρές, ούτε σε ανθρώπινες υποσχέσεις που δεν είναι σε θέση να τις υλοποιήσουν, αλλά σε κάτι πολύ Ανώτερο και πολύ πιο Δυνατό.

Όπως και αν έχει το πράγμα κάτι θα κάνουμε και φέτος για να τιμήσουμε αυτή την όμορφη επέτειο... Κι αυτό επειδή τιμούμε τον θεσμό του γάμου και Εκείνον που τον θέσπισε. Και θα συνεχίσουμε να δίνουμε μαζί, τις μικρές και μεγάλες καθημερινές μας μάχες...

Ανησυχούμε και όχι άδικα για πολλά, όπως άλλωστε όλοι οι άνθρωποι, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, όπου τα πράγματα είναι τόσο ρευστά. Αλλά δεν είμαστε, ούτε τρομοκρατημένοι, ούτε πανικοβλημένοι.

Αν είναι θέλημα Του, θα τον περάσουμε κι αυτόν τον δύσκολο κάβο. Αν όχι, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα χαθούμε... Εφόσον διαφυλάξουμε, όπως και κάνουμε, τον εαυτό μας, ξέρουμε ότι θα έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε την πραγματική ζωή υγιείς και για πάντα, χαρούμενοι και κυριολεκτικά ευτυχισμένοι.

Προσβλέποντας σε ένα μέλλον όμορφο, όπου κανένας ιός και καμιά πανδημία δεν θα είναι σε θέση να μπει εμπόδιο μπροστά μας και αγωνιζόμαστε να είναι η κάθε μας μέρα ξεχωριστή, στις συγκεκριμένες συνθήκες που ζούμε.

Και όπως είπα και πριν, ότι κάνουμε, το κάνουμε μαζί και το χαιρόμαστε! Αυτές οι πολλές μικρές στιγμές, είναι που μας γεμίζουν χαρά και ευτυχία.

Πέντε χρόνια μαζί, έχουμε ζήσει πολλές όμορφες καταστάσεις... Φυσικά υπήρξαν και δυσκολίες, που ευτυχώς, πάντα τις ξεπερνούσαμε.

Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο χρονικό αυτό διάστημα των πέντε χρόνων, μπορώ με βεβαιότητα να πω (και όχι μόνο εγώ, αλλά και η Σούλα) πως η απόφαση μας να ενώσουμε τις ζωές μας, ήταν ότι πιο όμορφο έχουμε κάνει σ' αυτό το μικρό πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο.

Συνεχίζουμε να δουλεύουμε γι' αυτόν τον γάμο, επειδή ξέρουμε πως ότι αφήνεις σ' αφήνει. Και επειδή μας γεμίζει χαρά και ικανοποίηση... Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό, επειδή το έχει ευλογήσει ο Πρωτουργός του γάμου, ο Ιεχωβά Θεός!

Αν είναι θέλημα Του και περάσει το κακό που ζούμε και βγούμε ζωντανοί απ' αυτή τη δοκιμασία, υπόσχομαι η επόμενη έκτη επέτειος μας, να είναι όπως το πεθυμά η ψυχή μας. Πολύ πιο όμορφη και οπωσδήποτε πολύ διαφορετική...

Σχόλια (2)

  1. Ρούλα

Αγαπημένοι μου Νίκο κ Σουλα
Για ευχή θα κρατήσω Νίκο τα τελευταία σου λόγια ..μόνο θα προσθέσω χωροταξικά να βρίσκεστε του χρόνου εκει που βρίσκεται η ελπιδα όλων μας.
Με πολυ πολυ αγαπη .

  Συννημένα
 
  1. Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Αυτό το "χωροταξικά" μας άρεσε πολύ! Ναι, εκεί θέλουμε να είμαστε. Με όλη μας την καρδιά! Ευχαριστούμε για την αγάπη σας. Μας ενθαρρύνετε σε δύσκολους καιρούς...

  Συννημένα
 
There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγλάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές οι προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Περιμένοντας τη σύνταξη...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Φλεβάρη του 2012 απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983, ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά; Μάλλον πολύ μακρυα, όπως δείχνουν τα πράγματα...
Την 1 Νοέμβρη 2019, κατέθεσα τα χαρτιά μου για τη συνταξιοδότηση... Και περιμένω. Μέχρι στιγμή, κανένα νέο.
Αλλά δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς… Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα την εποχή του κονοϊού Covid-19
Όλοι, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη, πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ να εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά! Δίνω καθημερινά τις μικρές ή μεγάλες μάχες. Με αξιοπρέπεια!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA