Είμαστε όλοι καλεσμένοι στη Διεθνή Συνέλευση της Αθήνας. ΟΑΚΑ, 5-6-7 Ιουλίου 2019

diethni.sinelefsi.athinas1.2019
Πλησιάζουμε! Και όλα κινούνται σε καλούς ρυθμούς... Κάποιες τελευταίες πινελιές και η προετοιμασία για τη Διεθνή Συνέλευση της Αθήνας, των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά, είναι σε εξέλιξη... Μοιράζουμε κιόλας την πρόσκληση, σε όσους θα ήθελαν να παρευρεθούν μαζί μας. Δείτε ΕΔΩ.

athens2019.logo
Αυτό είναι το λογότυπο για την Αθήνα... Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο θα παρακολουθήσουν τις εργασίες της. Και θα είναι μια χαρούμενη περίσταση για όλους μας... Όλοι έχουμε κάτι να κάνουμε για την επιτυχία της. Και παρά το γεγονός ότι ήρθε έτσι η συγκυρία, ώστε η τελευταία ημέρα της Συνέλευσης να είναι ημέρα εκλογών για τη χώρα μας, είμαστε βέβαιοι ότι χαρη στον Ιεχωβά, όλα θα πάνε καλά. Επειδη η όλη προσπάθεια έχει τις ευλογίες Εκείνου που έχει και τη δύναμη και τη θέληση να το κάνει αυτό. Δείτε ΕΔΩ...

sinelefsi.2imera1
Τέτοιες εικόνες θα τις ξαναζήσουμε στο Ολυμπιακό Στάδια της Καλογρέζας, στο Μαρούσι... Είναι από το όχι και τόσο μακρινό 2014, όταν και τότε έγινε Διεθνής Συνέλευση στην Αθήνα. Κάποιοι από μας, είχαμε και τότε, τη χαρά να τη ζήσουμε... Και είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα το ξανακάνουμε... Ελάτε να δείτε πώς και γιατί, είναι χαρούμενος ο λαός του Θεού!

sinelefsi.2imera4

Τα δικά μου

Με το μυαλό μας και τη σκέψη μας στο χωριό, το πατρικό μας σπίτι... Σα να είμαστε εκεί!

arodara1.1180519
Τα κάνουμε συχνά αυτά τα ταξίδια με το μυαλό και τη σκέψη. Είναι εύκολα, αδάπανα και δεν χρειάζονται και πολύ δουλειά. Τα αποφασίζουμε και... φεύγουμε. Ας πάμε λοιπόν στην Κρήτη, στο χωριό μου το Θραψανό και πιο συγκεκριμένα, στο σπίτι μας. Οι φωτογραφίες έχουν κανένα μήνα που πάρθηκαν, αλλά για μας είναι τώρα.

mantarinia3.040619
Η μανταρινιά που φυτέψαμε πέρσι, στην εξωτερική αυλή, μάλλον δείχνει να έχει πιάσει. Θα χρειαστεί χρόνο για να μεγαλώσει φυσιολογικά, αλλά ήδη έκανε ανθούς και ίσως τα καταφέρουμε να δούμε και κανένα μανταρινάκι... Απίστευτο μου φαίνεται, πόσο γρήγορα περνά ο καιρός. Άμα είσαι απασχολημένος περνά...

mantarinia1.080519
Δες ένα πιο κοντινό πλάνο με τους ανθούς της. Κάπως έτσι γίνονται δέντρα. Αγάπη χρειάζονται και λίγο νερό που και πού, ιδιαίτερα τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες, μαζί με λίγη φροντίδα. Και όλα αυτά τα έχουν από τους ανθρώπους μας. Και με το παραπάνω. Δεν το βλέπετε κι εσείς στην ανάπτυξη τους;

arodara2.1180519
Και η τριανταφυλλιά είναι πανέμορφη. Δίπλα της η βουκαμβίλια έβαγαλε τα άνθη της, γέμισε ο τόπος ομορφιά και τώρα τα έριξε. Αν περάσεις τώρα από τον ανεμόμυλο δεν θα δεις τίποτα από όλα αυτά, αλλά είμαστε και στο τέλος Ιουνίου. Υπάρχουν αλλα δέντρα που ετοιμάζουν τον καρπό τους, αυτή την εποχή.

lemonia.0419
Και όχι βέβαια η λεμονιά. Αυτή θα χρειαστεί λίγο χρόνο ακόμα για να πάρει πάνω της. Αλλά, δεν απογοητευόμαστε. Έχουμε υπομονή και μπορούμε να περιμένουμε. Το καθετί στον καιρό του. Του χρόνου θα είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Επειδή, όπως είπαμε, έχουν φροντίδα...

mantarinia2.080519
Θα περιμένουμε την ώρα που θα γίνει σαν την μανταρινιά... Με τα άνθη της και τον καρπό της. Αλλά όπως όλα στον κόσμο έχουν μια διαφορετικότητα κι αυτό κάνει ακόμα πιο όμορφη της ποικιλία τους, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τα δέντρα. Καθένα θέλει το χρόνο του. Είπαμε, θα περιμένουμε.

Με την καρδιά, στους ανθρώπους που αγαπάμε, στην Κρήτη και τη Στασούλα μας…

kukia1
Οι φωτογραφίες είναι της περασμένης εβδομάδας, τότε που γυρνούσαμε την Ελλάδα και είχα υλικό πολύ, οπότε τις κράτησα... Αλλά δεν ήθελα να πάνε και χαμένες. Στα κάτω - κάτω της γραφής, μόνο μια φορά το χρόνο συμβαίνει αυτό που αποτυπώνουν, το αλώνισμα των κουκιών του σπιτιού.

kukia2
Και η Στασούλα μας, παρούσα... Σε εκείνην είναι αφιερωμένο το σημερινό κομμάτι. Με πολύ αγάπη και με προσευχές για τη δυσκολία που περνάει... Είμαστε δίπλα της. Με την ψυχή μας, την καρδιά μας, το μυαλό μας. Και είναι στη σκέψη μας, κάθε στιγμή.

kukia3
Σ' αυτό το πολύ όμορφο αλώνισμα, δεν θα μπορούσε να λείπει ο Αγησίλαος. Η ψυχή, όλης αυτής της κατάστασης... Δείτε που έκαναν το αλώνι τους, πάνω στο δημόσιο δρόμο, δίπλα στη λίμνη της Λειβάδας...Τι όμορφη που είναι η ζωή, όταν την κάνεις πολύ απλή, στην καθημερινότητα της.

kukia4
Μαζί και ο ξάδελφος μου, ο Γιώργος, που αυτόν τον καιρό είναι στο χωριό... Επιλέγει να μένει πολύ καρό στο Θραψανό και να συμμετέχει ενεργά σε τέτοιες δράσεις. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα, από το να μπορείς να κάνεις αυτό που σου αρέσει και να είσαι κοντά και δίπλα, με αυτούς που επιθυμείς.

kukia5
Δεν το είχα ξαναδεί και μου έκανε εντύπωση... Το τρακτέρ του Αγησίλαου, το Zetor έγινε... αλωνιστική μηχανή, στα κουκιά! Και τα πήγε μια χαρά, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα. Αυτό το μηχάνημα, το θυμάμαι χρόνια, να βγάζει ασπροπρόσωπο τον Αγησίλαο στις αγροτικές δουλειές.

kukia6
Στις φωτογραφίες, όπως θα διαπιστώσατε κι εσείς, το πήγαμε λίγο ανάποδα το πράγμα... Ξεκινήσαμε με το τέλος, το λίχνισμα και κλείνουμε με την αρχή, πώς δηλαδή έβαλαν κάτω τα δεμάτια τα κουκιά και άρχισε το τρακτέρ να περνάει από πάνω τους, για να τα αλωνίσει. Συμβαίνουν κι έτσι στη ζωή...

Περνάνε οι μέρες, σαν αέρας... Να, αύριο το πρωί, θα είναι κοντά μας ο Κώστας και η Άννυ…

triantafilia.vukamvilia1.180519
Με ανθισμένα λουλούδια από τον μικρό κήπο μου στο χωριό, θέλουμε να καλωσορίσουμε τα παιδιά της Σούλας που, αύριο τέτοια ώρα, θα είναι κοντά μας, σύμφωνα με το πρόγραμμά τους. Είναι η τριανταφυλλιά που φύτεψε η μητέρα μου και πίσω της η βουκαμβίλια που φυτέψαμε εμείς.

triantafilia.vukamvilia2.180519
Όντως ο καιρός φεύγει γρήγορα όταν αφήνεις τη σκέψη σου να ταξιδεύει και δεν επικεντρώνεις στο γεγονός που περιμένεις πώς και πώς. Κι εμείς κάναμε πολλά. Στη βεράντα του σπιτιού στην Αθήνα, στον κήπο κάτω, στην είσοδο. Κι ακόμα, ολοκλήρωσα τη φορολογική μου δήλωση για το 2018.

arodara3.1180519
Γι' αυτή την τριανταφυλλιά σας έχω πει πως άντεξε πολλά όταν έφτιαχνα το σπίτι στο χωριό. Επέζησε ανάμεσα σε ασβέστες και τσιμέντα, ένα περιβάλλον αφιλόξενο. Και μόλις την περιποιήθηκε η Σούλα και της έβαλε λίγο λίπασμα, αμέσως πήρε τ' απάνω της. Σήμερα έχει αυτή την ομορφιά!

triantafilia.vukamvilia3.180519
Για την βουκαμβίλια, θυμάστε πως την έκαψε ο χιονιά του 2017. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε πως ήταν κάποτε, όταν τις πήραμε και τις φυτέψαμε με χαρά... Τόση χαρά που, όπως μοιράζομαι όλα τα πράγματα θεώρησα καλό να κάνω ένα δημοσίευμα και να τονίσω αυτή την όμορφη πλευρά της ζωής. Το είχα τόσο ανάγκη.

triantafilia.vukamvilia4.180519
Κάθε φορά που βλέπω πως είναι τώρα, θυμάμαι πώς ξεκίνησε αυτό το πράγμα... Δείτε πως ήταν το σπίτι όταν τις φυτέψαμε, ΕΔΩ. Όπως θα δείτε στο δημοσίευμα, τους δώσαμε και ονόματα. Μπορεί για τους άλλους να μη λένε τίποτα, αλλά για μας που ξέραμε, έλεγαν και λένε, πολλά...

vukamvilia1.180519
Η νοσταλγία θα υπάρχει πάντα για το χωριό... Ίσως γιατί εκεί έζησα τα πιο όμορφα παιδικά μου χρόνια και οι μνήμες που έχω είναι οι καλύτερες... Έτσι συχνά στο παρελθόν από τούτο το Site, έγραφα για το σπίτι. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα, πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή... Κι ΕΔΩ άλλο ένα...

Ένα ανθοδοχείο με λουλούδια, κρινάκια, εποχιακά, που αρέσουν τόσο στη Στασούλα μας

luludia.stasoulas1
Οι φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης, αποτελούν μια συλλογή των τελευταίων ημερών επικοινωνίας με την αδελφή μου Στασούλα. Και είναι τραβηγμένες μέσα στο σπίτι της, καθώς στην ίδια αρέσει πολύ να μαζεύει λουλούδια και να στολίζει τους χώρους που κινείται καθημερινά.

luludia.stasoulas2
Τι είναι αυτά τα κρινάκια; Δεν ξέρω πώς τα λένε, αλλά θα συμφωνήσετε κι εσείς πως είναι τόσο όμορφα και κάνουν ακόμα πιο ωραίο και πιο ζεστό το σπίτι. Άσε που γεμίζουν την καρδιά και οδηγούν το μυαλό και τη σκέψη, σε μονοπάτια καλά που σε όλους μας αρέσουν… Αλλά, απ’ ότι θυμάμαι στη Στασούλα μας, άρεσε αυτό πάντα…

luludia.stasoulas3
Ήταν και παραμένει ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Της αρέσει να προσφέρεται στους άλλους και ζει και αναπνέει για ένα χαμόγελο τους. Απ’ όταν έχω μνήμες ως παιδί, έτσι την έχω στην καρδιά μου. Ακόμα και στα δικά της δύσκολα χρόνια, χαιρόμουν να τη βλέπω ήρεμη, έτσι αποδεχόμουν πάντα τις επιλογές της που τότε δεν ήξερα πού ακριβώς οδηγούσαν.

luludia.stasoulas4
Μου αρκούσε που την έβλεπα καλά. Τώρα που ξέρω πολύ καλά τι σήμαιναν οι επιλογές της, είμαι κοντά της ακόμα περισσότερο... Ωστόσο και η ίδια, ξέρει ότι μου αρέσουν τα λουλούδια. Έτσι συχνά πέρα από τα εικονίδια κοινής λήψεως, φροντίζει να μου στέλνει αυθεντικές φωτογραφίες με λουλούδια. Μερικές φορές πηγαίνει επί τούτου να τις βγάλει. Θυσίες…

luludia.stasoulas5
Το κάνω κι εγώ πολλές φορές στη ζωή μου… Γι’ αυτό και μου αρέσει όταν βλέπω να το υιοθετούν από μόνοι τους , φίλοι αυτού του ιστότοπου. Χαίρομαι που μοιράζομαι όμορφα πράγματα με ανθρώπους που έχουμε κοινά ενδιαφέροντα. Είναι πολύ όμορφο αυτό το συναίσθημα. Σας εύχομαι να το ζήσετε…

luludia.stasoulas4
Και κοίτα τώρα ένα ευαίσθητο κομμάτι που μου προέκυψε για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σε μια μέρα που έχει να παρουσιάσει έντονη δράση με αφορμή κάποια κρινάκια στο ανθοδοχείο που έχει η Στασούλα μας στο τραπέζι της κουζίνας της. Τελικά, θα το ξαναπούμε κι ας γινόμαστε κουραστικοί με την επανάληψη: Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει γεμάτος και καλά…

Διαδρομές γνωστές στο χωριό μου. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια τις κάναμε με το ποδήλατο

kasteli1.aprilis19
Αυτή την ανθισμένη γη, την γνωρίζω από κοντά. Όσο κι αν έχουν περάσει τα χρόνια, η φύση με τίποτα δεν αλλάζει, αν δεν δράσει πιεστικά πάνω της ο άνθρωπος. Κι εδώ, μάλλον δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι τέτοιο. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, θυμήθηκα, όταν τις είδα. τον καιρό που πήγαινα γυμνάσιο στο Καστέλι.

kasteli2.aprilis19
Την αρχή πηγαίναμε με την κλούβα, ένα διαμορφωμένο ιδιωτικό όχημα που περνούσε από το χωριό και μας μάζευε για το σχολείο, το γυμνάσιο. Συχνά, εμάς τα αγόρια μας έβαζαν πίσω, σαν σε κλουβί, όρθιοι και όλοι το μόνο επιθυμούσαμε ήταν να πάρουμε ένα ποδήλατο και να πηγαίνουμε μ' αυτό.

kasteli3.aprilis19
Στο κάτω - κάτω η απόσταση Θραψανό - Καστέλι δεν ήταν και υπερβολικά μεγάλη. Μόλις εννιά χιλιόμετρα να πας κι άλλα τόσα η επιστροφή. Αλλά τι ήταν για μας που ήμασταν παιδιά τότε και ξεχυλίζαμε από δύναμη; Τίποτα! Το πρόβλημα όμως ήταν αλλού. Να μάθουμε ποδόλατο και να μας πάρει ο πατέρας μας, αυτό το ποδήλατο.

kasteli4.aprilis19
Χρειάστηκε να δώσω μερικά κάστανα από αυτά που έφερνε ο πατέρας μου από τη βεντέμα τα καλοκαίρια... Ναι, εκείνα τα υπέροχα χανιώτικα κάστανα τα έδωσα ως... ενοίκιο για να μάθω ποδήλατο. Στο παλιό χωματένιο γήπεδο, γίνονταν τα μαθήματα, εκεί που είναι χτισμένο σήμερα το δημαρχείο του χωριού.

kasteli5.aprilis19
Ο όρος από την πλευρά του πατέρα μου, για να μου πάρει ποδήλατο, ήταν να με δει να το οδηγώ... Να βεβαιωθεί δηλαδή ότι ήξερα. Λογικό. Δοκίμασα να πάω στο σπίτι μου. Κι ενώ στην ευθεία τα πήγαινα μια χαρά, εκεί που αντιμετώπιζα πρόβλημα, ήταν οι στροφές. Και για την εξωτερική αυλή του σπιτιού μας είχε δύο ανάποδες στροφές...

kasteli6.aprilis19
Την πρώτη την κατάφερα με μια μεγάλη προσπάθεια. Τη δεύτερη όμως όχι. Έπεσα πάνω στον τοίχο του σπιτιού του θείου Μιχάλη Μιχάλη! Σηκώθηκα όρθιος στο δευτερόλεπτο, ανέβηκα ξανά στο ποδήλατο και φώναξα να με δουν. Αυτό ήταν! Αμέσως μου το πήρε. Δεκαετία του '70 ένα γαλλικό ποδήλατο μεταχειρισμένο, δραχμαί 1.000.

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκαεννιά μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA