Έτσι θυμόμαστε το χωριό κι έτσι θέλουμε να μείνει στη μνήμη μας... Όμορφο και αγαπημένο!

avli1290616
Αν πούμε ότι δεν μας έχει λείψει το χωριό και το πατρικό μας, θα ήταν ψέμα. Δυο χρόνια τώρα, κοντά τρία, έχουμε να πάμε... Όσο κρατάνε οι κακές συνθήκες της πανδημίας και όσο ο φόβος της υπάρχει γύρω μας και κυριαρχεί, κρατιόμαστε. Και ξαφνικά ήρθε και ο μεγάλος σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου που έκανε ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, καθώς οι μετασεισμοί δεν έχουν σταματημό..

kathriotita.thrapsano2.170321
Είναι όμως που μας λείπουν οι άνθρωποι, ο τόπος, το καθετί που κουβαλάει μνήμες όμορφες, πασπαλισμένες με τη χρυσόσκονη των παιδικών μας χρόνων. Ναι, είναι όλα αυτά μια νοσταλγία, αλλά πώς να πάμε; Κι ωστόσο ούτε στιγμή δεν πάψαμε να τους σκεφτόμαστε με πολύ αγάπη, καθώς δοκιμάζονται οι αντοχές τους, από πολλές απόψεις.

klisto. gimnastirio3
Ακούμε, διαβάζουμε, ζούμε την κάθε στιγμή και ξέρουμε πως θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο ακόμα. Να κάνουμε υπομονή. Η νέα μετάλληξη του κορονοϊού μας φοβίζει ακόμα περισσότερο και στις απογευματινές ανακοινώσεις οι νεκροί έχουν ακόμα πολύ μεγάλο αριθμό. Τι σχέδια να κάνεις μέσα σε μια εποχή κι ας έχει έρθει, το καλοκαίρι; Ας περιμένουμε λίγο ακόμα και βλέπουμε. Και ας μη ξεθαρρεύουμε με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για χαλάρωση των μέτρων...

livada1.230319
Ελπίζουμε ότι, κάποια στιγμή, όλο αυτό θα περάσει, οριστικά...Δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' άπειρον...  Και τότε, ίσως η ζωή ξαναγυρίσει στα μέτρα που την ξέραμε. Για την ώρα, μόνο να περιμένουμε μπορούμε. Με υπομονή, υπάκουη καρδιά και εγκαρτέρηση. Θα ξαναζήσουμε τέτοιες όμορφες στιγμές, λέμε. Δεν μπορεί, θα αλλάξουν τα πράγματα... Θελουμε να είμαστε αισιόδοξοι.

spiti3.150721
Για την ώρα κρατάμε μικρό καλάθι. Και η όποια αλλαγή δεν θα έρθει, επειδή το επιδιώκουν και το θέλουν οι άνθρωποι. Αυτοί έχουν φροντίσει ήδη να χωριστούν σε εμβολιασμένους και αντιεμβολιαστές. Σε υπάκουους και ανυπάκους. Σε νομοταγείς και... επαναστάτες! Αλλού έχουμε την βάσιμη ελπίδα μας. Και ευτυχώς, ο σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου, δεν έκανε μεγάλες ζημιές στο σπίτι μας.

agioplastio3

The News

Ευσέβιος — «Ο Πατέρας της Εκκλησιαστικής Ιστορίας». Τι δεν γνωρίζαμε γι' αυτόν...

efsevios
Ο Ευσέβιος είναι γνωστός για το έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία, το οποίο χαίρει μεγάλης εκτίμησης. Οι δέκα τόμοι του, που εκδόθηκαν περίπου το 324 Κ.Χ., θεωρούνται η σημαντικότερη εκκλησιαστική ιστορία που γράφτηκε στην αρχαιότητα.

sinodos.nikeas
Στη Σύνοδο της Νίκαιας, το έτος 325 Κ.Χ. «προήδρευε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος αυτοπροσώπως», αναφέρει Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, «κατευθύνοντας ενεργά τις συζητήσεις, και πρότεινε προσωπικά την κρίσιμη επίσημη διατύπωση που εξέφραζε τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του Χριστού και του Θεού και η οποία περιεχόταν στο σύμβολο πίστης που εκδόθηκε από τη σύνοδο, δηλαδή “ομοούσιος τω Πατρί”.

Το έτος 325 Κ.Χ., ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος συγκάλεσε όλους τους επισκόπους στη Νίκαια. Σκοπός του ήταν να τακτοποιήσει το ευρέως αμφιλεγόμενο ζήτημα της σχέσης του Θεού με τον Γιο του. Ανάμεσα στους παρόντες ήταν ο άνθρωπος ο οποίος θεωρείται ο πιο πολυμαθής της εποχής του, ο Ευσέβιος της Καισάρειας. Ο Ευσέβιος είχε μελετήσει τις Γραφές επιμελώς και ήταν υπερασπιστής του Χριστιανικού μονοθεϊσμού.

Στη Σύνοδο της Νίκαιας, «προήδρευε ο Κωνσταντίνος αυτοπροσώπως», αναφέρει Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα (The Encyclopædia Britannica), «κατευθύνοντας ενεργά τις συζητήσεις, και πρότεινε προσωπικά . . . την κρίσιμη επίσημη διατύπωση που εξέφραζε τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του Χριστού και του Θεού και η οποία περιεχόταν στο σύμβολο πίστης που εκδόθηκε από τη σύνοδο, δηλαδή “ομοούσιος τω Πατρί” . . . Κυριευμένοι από δέος για τον αυτοκράτορα, οι επίσκοποι, με δύο μόνο εξαιρέσεις, υπέγραψαν το σύμβολο της πίστης, πολλοί μάλιστα ενάντια στις δικές τους απόψεις». Ήταν άραγε ο Ευσέβιος ανάμεσα σε αυτές τις εξαιρέσεις; Τι μπορούμε να μάθουμε από τη στάση που διακράτησε; Ας δούμε το παρελθόν του Ευσέβιου—τα διαπιστευτήριά του καθώς και τα επιτεύγματά του.

Τα Αξιοσημείωτα Συγγράμματά Του

Ο Ευσέβιος γεννήθηκε πιθανότατα στην Παλαιστίνη γύρω στο 260 Κ.Χ. Σε νεαρή ηλικία, συνδέθηκε με τον Πάμφιλο, έναν επίσκοπο της εκκλησίας στην Καισάρεια. Φοίτησε στη θεολογική σχολή του Παμφίλου, όπου έγινε ένθερμος σπουδαστής. Χρησιμοποιούσε επιμελώς την πλούσια βιβλιοθήκη του Παμφίλου. Ο Ευσέβιος αφοσιώθηκε στις σπουδές του, κυρίως στη μελέτη της Γραφής. Έγινε επίσης επιστήθιος φίλος του Παμφίλου και αργότερα αποκαλούσε τον εαυτό του «Ευσέβιος ο Παμφίλου».

Αναφορικά με τις προσδοκίες του, ο Ευσέβιος δήλωσε: «Έχω σκοπό να γράψω μια αφήγηση για τη διαδοχή των αγίων Αποστόλων καθώς και για τον καιρό που έχει μεσολαβήσει από την ημέρα του Σωτήρα μας μέχρι και τις δικές μας ημέρες, να εξιστορήσω πώς λέγεται ότι συνέβησαν πολλά και σπουδαία γεγονότα στην ιστορία της εκκλησίας και, επιπλέον, να αναφέρω όσους είχαν θέση εξουσίας και προΐσταντο στην εκκλησία στις πιο εξέχουσες ενορίες και όσους σε κάθε γενιά έχουν διακηρύξει το θεϊκό λόγο είτε προφορικώς είτε γραπτώς».

Ο Ευσέβιος είναι γνωστός για το έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία, το οποίο χαίρει μεγάλης εκτίμησης. Οι δέκα τόμοι του, που εκδόθηκαν περίπου το 324 Κ.Χ., θεωρούνται η σημαντικότερη εκκλησιαστική ιστορία που γράφτηκε στην αρχαιότητα. Ως αποτέλεσμα αυτού του επιτεύγματος, ο Ευσέβιος έγινε γνωστός ως ο πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Εκτός από την Εκκλησιαστική Ιστορία, ο Ευσέβιος έγραψε το Χρονικόν, σε δύο τόμους. Ο πρώτος τόμος ήταν μια επιτομή της παγκόσμιας ιστορίας. Τον τέταρτο αιώνα, αποτέλεσε το βασικό κείμενο για αναφορά στην παγκόσμια χρονολόγηση. Ο δεύτερος τόμος παρέθετε ημερομηνίες ιστορικών γεγονότων. Χρησιμοποιώντας παράλληλες στήλες, ο Ευσέβιος έδειχνε τη διαδοχή των βασιλιάδων διαφόρων εθνών.

Ο Ευσέβιος έγραψε δύο άλλα ιστορικά έργα, τα οποία έφεραν τους τίτλους Περί των εν Παλαιστίνη Μαρτυρησάντων και Εις τον Βίον του Μακαρίου Κωνσταντίνου. Το πρώτο καλύπτει τα έτη 303-310 Κ.Χ. και ασχολείται με όσους υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο εκείνη την περίοδο. Ο Ευσέβιος θα μπορούσε να είναι αυτόπτης μάρτυρας αυτών των γεγονότων. Το δεύτερο έργο, το οποίο κυκλοφόρησε σε μια σειρά τεσσάρων βιβλίων μετά το θάνατο του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου το 337 Κ.Χ., περιείχε πολύτιμες ιστορικές λεπτομέρειες. Αντί να αποτελεί απροκατάληπτη ιστορία, είναι κατά κύριο λόγο εγκώμιο.

Ανάμεσα στα απολογητικά έργα του Ευσέβιου ανήκει και η απάντηση στον Ιεροκλή—έναν Ρωμαίο κυβερνήτη της εποχής του. Όταν ο Ιεροκλής έγραψε κατά των Χριστιανών, ο Ευσέβιος απάντησε υπερασπίζοντάς τους. Επιπλέον, υποστηρίζοντας τη θεϊκή προέλευση των Γραφών, έγραψε 35 βιβλία, ένα έργο που θεωρείται το πιο σπουδαίο και πιο προσεγμένο του είδους του. Στα πρώτα 15 βιβλία προσπαθεί να προασπίσει την αποδοχή των εβραϊκών ιερών συγγραμμάτων από τους Χριστιανούς. Τα άλλα 20 παρέχουν αποδείξεις για το ότι οι Χριστιανοί έχουν δίκιο να προχωρούν πέρα από τις διατάξεις των Ιουδαίων και να υιοθετούν νέες αρχές και συνήθειες. Όλα μαζί αυτά τα βιβλία παρουσιάζουν μια περιεκτική υπεράσπιση της Χριστιανοσύνης όπως την αντιλαμβανόταν ο Ευσέβιος.

Ο Ευσέβιος, ο οποίος έζησε σχεδόν 80 χρόνια (περ. 260-περ. 340 Κ.Χ.), ήταν ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς της αρχαιότητας. Τα συγγράμματά του περιέχουν τα γεγονότα των πρώτων τριών αιώνων μέχρι την εποχή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Στο τελευταίο τμήμα της ζωής του, το έργο του ως συγγραφέα συνδυάστηκε με τη δράση του ως επισκόπου της Καισάρειας. Αν και είναι περισσότερο γνωστός ως ιστορικός, ο Ευσέβιος ήταν επίσης απολογητής, τοπογράφος, κήρυκας, κριτικός και συγγραφέας εξηγητικών έργων.

Το Διπλό Κίνητρό Του

Γιατί επιδόθηκε ο Ευσέβιος στη συγγραφή τέτοιων άνευ προηγουμένου τεράστιων έργων; Η απάντηση βρίσκεται στην πεποίθηση που είχε ότι ζούσε σε περίοδο μετάβασης προς μια νέα εποχή. Πίστευε ότι στη διάρκεια των προηγούμενων γενεών είχαν λάβει χώρα βαρυσήμαντα γεγονότα και ότι ήταν αναγκαίο να υπάρχει κάποιο γραπτό υπόμνημα για τις μελλοντικές γενιές.

Ο Ευσέβιος είχε και έναν επιπρόσθετο σκοπό—εκείνον του απολογητή. Πίστευε ότι η Χριστιανοσύνη είχε θεϊκή προέλευση. Υπήρχαν όμως μερικοί που αντιτίθονταν σε αυτή την άποψη. Ο Ευσέβιος έγραψε: «Έχω επίσης σκοπό να παραθέσω τα ονόματα και τον αριθμό εκείνων που, εξαιτίας της αγάπης τους για νεωτερισμούς, έχουν υποπέσει στα μέγιστα σφάλματα—καθώς και τη συχνότητα με την οποία έχει συμβεί αυτό—και οι οποίοι διακηρύσσοντας ότι έχουν ανακαλύψει την ψευδώς αποκαλούμενη γνώση έχουν αποδεκατίσει αμείλικτα το ποίμνιο του Χριστού σαν άγριοι λύκοι».

Θεωρούσε ο Ευσέβιος τον εαυτό του Χριστιανό; Προφανώς ναι, εφόσον αναφέρθηκε στον Χριστό ως «Σωτήρα μας». Ο ίδιος δήλωσε: «Πρόθεσή μου είναι . . . να εξιστορήσω τα δεινά που επήλθαν άμεσα σε ολόκληρο το Ιουδαϊκό έθνος για τις πλεκτάνες τους εναντίον του Σωτήρα μας και να καταγράψω τους τρόπους και τις περιπτώσεις κατά τις οποίες έχει δεχτεί επίθεση ο θεϊκός λόγος από τους Εθνικούς, καθώς και να περιγράψω το χαρακτήρα όσων, σε διάφορες περιόδους, έχουν αγωνιστεί για αυτόν [το λόγο] χύνοντας αίμα και υφιστάμενοι βασανιστήρια, καθώς και τις ομολογίες που έχουν γίνει στις ημέρες μας και τη φιλεύσπλαχνη και στοργική βοήθεια που έχει παράσχει σε όλους αυτούς ο Σωτήρας μας».

Η Επισταμένη Έρευνά Του

Ο αριθμός των βιβλίων που είχε διαβάσει προσωπικά ο Ευσέβιος και στα οποία αναφέρθηκε είναι τεράστιος. Μόνο μέσω των συγγραμμάτων του έγιναν γνωστά πολλά επιφανή άτομα των πρώτων τριών αιώνων της Κοινής Χρονολογίας. Στα συγγράμματά του και μόνο υπάρχουν χρήσιμες πληροφορίες που δεν συναντώνται αλλού και οι οποίες ρίχνουν φως σε σημαντικά ρεύματα. Αυτά βασίζονται σε πηγές γνώσης που δεν είναι πλέον διαθέσιμες.

Ο Ευσέβιος συγκέντρωνε την ύλη του με επιμέλεια και σχολαστικότητα. Φαίνεται ότι προσπαθούσε επισταμένα να κάνει διάκριση ανάμεσα σε αξιόπιστες και αναξιόπιστες αναφορές. Εντούτοις, το έργο του δεν είναι αλάνθαστο. Μερικές φορές, παρερμηνεύει ή ακόμη παρανοεί κάποιους ανθρώπους και τις πράξεις τους. Στη χρονολόγηση, ορισμένες φορές είναι ανακριβής. Επίσης, ο Ευσέβιος δεν είχε την ικανότητα να παρουσιάζει την ύλη του με γλαφυρό τρόπο. Ωστόσο, παρά τις εμφανείς ελλείψεις, πολλά έργα του θεωρούνται ανεκτίμητοι θησαυροί.

Αγαπούσε την Αλήθεια;

Ο Ευσέβιος ενδιαφερόταν για το ανεπίλυτο ζήτημα της σχέσης μεταξύ Πατέρα και Γιου. Υπήρχε ο Πατέρας πριν από τον Γιο, όπως πίστευε ο Ευσέβιος; Ή συνυπήρχε ο Πατέρας με τον Γιο; «Αν συνυπάρχουν», ρώτησε, «πώς θα είναι Πατέρας ο Πατέρας και Γιος ο Γιος;» Υποστήριζε μάλιστα την πεποίθησή του με Γραφικές παραπομπές, παραθέτοντας τα εδάφια Ιωάννης 14:28, που λέει ότι “ο Πατέρας είναι μεγαλύτερος από τον Ιησού”, και Ιωάννης 17:3, όπου αναφέρεται ότι ο Ιησούς είναι εκείνος τον οποίο “απέστειλε” ο μόνος αληθινός Θεός. Αναφερόμενος στα εδάφια Κολοσσαείς 1:15 και Ιωάννης 1:1, ο Ευσέβιος ανέπτυξε το επιχείρημα ότι ο Λόγος είναι «η εικόνα του αόρατου Θεού»—ο Γιος του Θεού.

Το εκπληκτικό, όμως, είναι ότι στη λήξη της Συνόδου της Νίκαιας, ο Ευσέβιος υποστήριξε την αντίπαλη άποψη. Σε αντίθεση με τη Γραφική του θέση, ότι ο Θεός και ο Χριστός δεν ήταν συνυπάρχοντα ίσα πρόσωπα, ταυτίστηκε με τον αυτοκράτορα.

Το Μάθημα που Διδασκόμαστε

Γιατί ενέδωσε ο Ευσέβιος στη Σύνοδο της Νίκαιας και υποστήριξε ένα αντιγραφικό δόγμα; Μήπως είχε κάποιους πολιτικούς στόχους υπόψη του; Γιατί παρευρέθηκε στη σύνοδο; Μολονότι προσκλήθηκαν όλοι οι επίσκοποι, μόνο λίγοι—300—παρευρέθηκαν τελικά. Μήπως ο Ευσέβιος ενδιαφερόταν να διατηρήσει την κοινωνική του θέση; Και γιατί τον είχε σε μεγάλη υπόληψη ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος; Ο Ευσέβιος καθόταν στα δεξιά του αυτοκράτορα στη διάρκεια της συνόδου.

Προφανώς, ο Ευσέβιος αγνόησε την απαίτηση του Ιησού ότι οι ακόλουθοί Του “δεν έπρεπε να είναι μέρος του κόσμου”. (Ιωάννης 17:16· 18:36) «Μοιχαλίδες, δεν γνωρίζετε ότι η φιλία με τον κόσμο είναι έχθρα με τον Θεό;» ρώτησε ο μαθητής Ιάκωβος. (Ιακώβου 4:4) Και πόσο κατάλληλη είναι η νουθεσία του Παύλου: «Μην μπαίνετε άνισα κάτω από τον ίδιο ζυγό με απίστους»! (2 Κορινθίους 6:14) Είθε εμείς να παραμένουμε αποχωρισμένοι από τον κόσμο καθώς “λατρεύουμε [τον Πατέρα] με πνεύμα και αλήθεια”.—Ιωάννης 4:24.

  • Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Σκοπιά 15/7/2003 σ. 29-31

«Μήπως Πρέπει να Αλλάξετε Γνώμη;» Καμιά φορά τα στυλώνουμε χωρίς λόγο και αιτία…

skopia151214
Το περιοδικό ΣΚΟΠΙΑ της 15/12/2014 που είχε αυτό το εξώφυλλο μας δίνει μια ισορροπημένη άποψη σχετικά με το πότε πρέπει να έχουμε μια σταθερή άποψη και πότε αν χρειαστεί μπορούμε να την επανεξετάσουμε…

skopia1.151214
Μπορείτε να φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν ο Κάιν άλλαζε γνώμη και δεν επέλεγε να αγνοήσει τη θεϊκή συμβουλή; Σίγουρα δεν θα ήταν ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη που θα διέπραττε φόνο εκ προμελέτης… Πόσο άσοφα ενήργησε!

skopia2.151214
Καμιά φορά το να αλλάζουμε γνώμη μπορεί να αποδειχτεί ευλογία. Γιατί λοιπόν να μην αλλάξετε τρόπο σκέψης και να απολαύσετε και εσείς τη χαρά που νιώθουν όσοι προσφέρουν από τον εαυτό τους στον Θεό και στους άλλους;

skopia3.151214
Ξεκινούμε να πάμε  στον κινηματογράφο, βλέπουμε τις αφίσες με καταστροφικά όπλα και τις αποκαλυπτικά ντυμένες γυναίκες. Τι θα κάνουμε; Μήπως παρ’ όλα αυτά θα μπούμε στην αίθουσα και θα δούμε την ταινία;

Μια παρέα νεαρών Χριστιανών αποφασίζουν να πάνε να δουν κάποια ταινία. Έχουν ακούσει ότι άρεσε σε πολλούς συμμαθητές τους. Όταν φτάνουν όμως στον κινηματογράφο, βλέπουν αφίσες με καταστροφικά όπλα και αποκαλυπτικά ντυμένες γυναίκες. Τι θα κάνουν; Μήπως παρ’ όλα αυτά θα μπουν στην αίθουσα και θα δουν την ταινία;

Αυτό το περιστατικό μάς δείχνει ότι καλούμαστε συνεχώς να παίρνουμε αποφάσεις οι οποίες ίσως επηρεάσουν—είτε θετικά είτε αρνητικά—την πνευματικότητά μας και τη σχέση μας με τον Ιεχωβά. Μερικές φορές, ίσως έχετε την πρόθεση να κάνετε κάτι, αλλά κατόπιν επανεξετάζετε την κατάσταση και αλλάζετε γνώμη. Σημαίνει αυτό ότι είστε αναποφάσιστοι ή μήπως κάνατε το σωστό;

Πότε Δεν Είναι Σωστό να Αλλάξετε Γνώμη

Η αγάπη μας για τον Ιεχωβά μάς υποκίνησε να αφιερώσουμε τη ζωή μας σε αυτόν και να βαφτιστούμε. Θέλουμε με όλη μας την καρδιά να παραμείνουμε πιστοί στον Θεό. Εντούτοις, ο εχθρός μας, ο Σατανάς ο Διάβολος, το έχει βάλει σκοπό του να διαρρήξει την ακεραιότητά μας. (Αποκ. 12:17) Εμείς όμως έχουμε πάρει την απόφαση να υπηρετούμε τον Ιεχωβά και να τηρούμε τις εντολές του. Πόσο λυπηρό θα ήταν να αλλάξουμε γνώμη όσον αφορά την αφιέρωσή μας στον Ιεχωβά! Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μας κοστίσει τη ζωή.

Πριν από 26 και πλέον αιώνες, ο Βαβυλώνιος Βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ έστησε μια τεράστια χρυσή εικόνα και πρόσταξε να πέσουν όλοι στα γόνατα και να τη λατρέψουν. Όποιος δεν το έκανε αυτό θα ριχνόταν σε ένα πύρινο καμίνι. Τρεις θεοφοβούμενοι λάτρεις του Ιεχωβά—ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδενεγώ—δεν υπάκουσαν. Επειδή δεν προσκύνησαν εκείνη την εικόνα, ρίχτηκαν στο πύρινο καμίνι. Ο Ιεχωβά τούς έσωσε θαυματουργικά, αλλά εκείνοι είχαν δείξει ότι ήταν διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους παρά να συμβιβάσουν την απόφασή τους να τον υπηρετούν.—Δαν. 3:1-27.

Αργότερα, ο προφήτης Δανιήλ εγκαρτέρησε στην προσευχή, παρά την απειλή να ριχτεί στο λάκκο των λιονταριών. Ναι, συνέχισε να προσεύχεται στον Ιεχωβά τρεις φορές τη μέρα, κατά τη συνήθειά του. Ο Δανιήλ ήταν αποφασισμένος να λατρεύει τον αληθινό Θεό και αυτό δεν άλλαξε. Ως αποτέλεσμα, σώθηκε «από το πέλμα των λιονταριών».—Δαν. 6:1-27.

Παρόμοια και σήμερα, οι υπηρέτες του Θεού ζουν σύμφωνα με την αφιέρωσή τους. Σε ένα σχολείο στην Αφρική, κάποιοι μαθητές οι οποίοι είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε μια τελετή απόδοσης λατρείας σε κάποιο εθνικό σύμβολο. Τους απείλησαν ότι θα τους απέβαλλαν από το σχολείο αν δεν συμμετείχαν όπως τα υπόλοιπα παιδιά. Λίγο καιρό αργότερα, ο υπουργός παιδείας επισκέφτηκε την πόλη και μίλησε σε μερικούς από τους Μάρτυρες μαθητές. Με ευγένεια αλλά και αφοβιά, εκείνοι εξήγησαν τη θέση τους. Από τότε, δεν υπήρξε ποτέ ξανά τέτοιο ζήτημα. Οι νεαροί αδελφοί και αδελφές μπορούν τώρα να πηγαίνουν στο σχολείο χωρίς να δέχονται πιέσεις για να συμβιβάσουν τη σχέση τους με τον Ιεχωβά.

Σκεφτείτε επίσης τον Τζόζεφ, του οποίου η σύζυγος είχε καρκίνο και ξαφνικά πέθανε. Η οικογένειά του κατανοούσε και σεβόταν τις επιθυμίες του σχετικά με τις επικήδειες τελετουργίες. Ωστόσο, η οικογένεια της συζύγου του δεν είναι στην αλήθεια, και ήθελαν να τηρήσουν κάποια έθιμα τα οποία περιλάμβαναν τελετουργίες που δυσαρεστούν τον Θεό. Ο Τζόζεφ λέει: «Επειδή δεν συμβιβαζόμουν, προσπάθησαν να επηρεάσουν τα παιδιά μου, αλλά εκείνα κράτησαν σταθερή στάση. Οι συγγενείς προσπάθησαν επίσης να διοργανώσουν μια αγρυπνία στο σπίτι μου, όπως είναι το έθιμο, αλλά τους είπα ότι, αν επέμεναν να κάνουν αγρυπνία, αυτή δεν θα γινόταν στο σπίτι μου. Ήξεραν ότι κάτι τέτοιο δεν συμφωνούσε ούτε με τα δικά μου πιστεύω ούτε με της γυναίκας μου, γι’ αυτό έπειτα από πολλή συζήτηση έκαναν την αγρυπνία κάπου αλλού.

»Σε εκείνη τη δύσκολη περίοδο του πένθους, εκλιπαρούσα τον Ιεχωβά να βοηθήσει την οικογένειά μας να μην παραβεί τους νόμους του. Εκείνος άκουσε τις προσευχές μου και μας βοήθησε να μείνουμε σταθεροί παρά την πίεση». Σε ζητήματα λατρείας, ο Τζόζεφ και τα παιδιά του ήταν αποφασισμένοι να μην αλλάξουν γνώμη.

Πότε Ίσως Είναι Καλό να Αλλάξετε Γνώμη

Λίγο μετά το Πάσχα του 32 Κ.Χ., μια Συροφοίνισσα πλησίασε τον Ιησού Χριστό στην περιοχή της Σιδώνας. Του ζήτησε επανειλημμένα να εκβάλει έναν δαίμονα από την κόρη της. Αρχικά, ο Ιησούς δεν της απάντησε λέξη. Είπε στους μαθητές του: «Δεν στάλθηκα σε κανέναν παρά μόνο στα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ». Όταν εκείνη επέμεινε, ο Ιησούς είπε: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλάκια». Δείχνοντας μεγάλη πίστη, εκείνη απάντησε: «Ναι, Κύριε· αλλά και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». Ο Ιησούς ανταποκρίθηκε στο αίτημά της και γιάτρεψε την κόρη της.—Ματθ. 15:21-28.

Ενεργώντας έτσι, ο Ιησούς μιμούνταν τον Ιεχωβά, ο οποίος είναι πρόθυμος να αλλάζει γνώμη όταν οι περιστάσεις επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, αν και ο Θεός σκόπευε να εξοντώσει τους Ισραηλίτες όταν έφτιαξαν το χρυσό μοσχάρι, επέτρεψε στον Μωυσή να Τον ικετεύσει να επανεξετάσει την απόφασή Του.—Έξοδ. 32:7-14.

Ο απόστολος Παύλος μιμούνταν τον Ιεχωβά και τον Ιησού. Για κάποιο διάστημα, ο Παύλος πίστευε ότι, επειδή ο Ιωάννης Μάρκος είχε εγκαταλείψει τον ίδιο και τον Βαρνάβα στο πρώτο ιεραποστολικό τους ταξίδι, δεν ήταν κατάλληλο να τον πάρουν μαζί τους στα επόμενα ταξίδια τους. Αργότερα, όμως, προφανώς αναγνώρισε ότι ο Μάρκος είχε προοδεύσει και θα του ήταν πολύτιμος. Γι’ αυτό, είπε στον Τιμόθεο: «Πάρε τον Μάρκο και φέρε τον μαζί σου, γιατί μου είναι χρήσιμος για τη διακονία».—2 Τιμ. 4:11.

 Τι θα λεχθεί για εμάς; Μιμούμενοι τον ελεήμονα, υπομονετικό και στοργικό ουράνιο Πατέρα μας, ίσως διαπιστώσουμε ότι είναι σωστό να αλλάξουμε γνώμη. Παραδείγματος χάρη, μπορεί να αναθεωρήσουμε την άποψή μας για τους άλλους. Ανόμοια με τον Ιεχωβά και τον Ιησού, εμείς είμαστε ατελείς. Εφόσον εκείνοι ήταν πρόθυμοι να αλλάξουν, δεν θα μπορούσαμε άραγε και εμείς να λάβουμε υπόψη μας κάποια ελαφρυντικά στοιχεία στους άλλους και ίσως να αλλάξουμε γνώμη;

Μερικές φορές, ίσως είναι καλό να αλλάξουμε γνώμη όσον αφορά τους θεοκρατικούς στόχους. Ορισμένοι οι οποίοι μελετούν τη Γραφή και παρακολουθούν τις συναθροίσεις για κάποιο διάστημα ίσως αναβάλλουν το βάφτισμα. Ή, μερικοί ίσως διστάζουν να αναλάβουν την υπηρεσία σκαπανέα, αν και είναι σε θέση να επεκτείνουν τη διακονία τους κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ορισμένοι δε αδελφοί φαίνεται πως δεν έχουν τη διάθεση να επιδιώξουν ευθύνες στην εκκλησία. (1 Τιμ. 3:1) Μήπως ταυτίζεστε με μια από τις παραπάνω περιπτώσεις; Ο Ιεχωβά σάς καλεί στοργικά να γευτείτε τέτοια προνόμια. Γιατί λοιπόν να μην αλλάξετε τρόπο σκέψης και να απολαύσετε και εσείς τη χαρά που νιώθουν όσοι προσφέρουν από τον εαυτό τους στον Θεό και στους άλλους;

Η Έλα λέει σχετικά με την υπηρεσία της σε κάποιο γραφείο τμήματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Αφρική: «Όταν πρωτοήρθα στο Μπέθελ, δεν ήξερα αν θα έμενα για καιρό. Είχα την επιθυμία να υπηρετώ τον Ιεχωβά ολόψυχα, αλλά ήμουν επίσης πολύ δεμένη με την οικογένειά μου. Στην αρχή, μου έλειπε πάρα πολύ! Ωστόσο, με την ενθάρρυνση της συγκατοίκου μου, αποφάσισα να μείνω. Τώρα, έπειτα από δέκα χρόνια στο Μπέθελ, νιώθω ότι θέλω να συνεχίσω όσο το δυνατόν περισσότερο να υπηρετώ τους αδελφούς και τις αδελφές μου παραμένοντας στο διορισμό μου».

Πότε Είναι Απαραίτητο να Αλλάξετε Γνώμη

Θυμάστε τι συνέβη στον Κάιν όταν ζήλεψε τον αδελφό του και άναψε από θυμό; Βλέποντάς τον κατσουφιασμένο, ο Θεός τού είπε ότι, αν στρεφόταν στο να κάνει το καλό, θα επέστρεφε στην εύνοιά Του. Τον συμβούλεψε να επιβληθεί στην αμαρτία που “καθόταν συσπειρωμένη στην είσοδο”. Ο Κάιν θα μπορούσε να είχε αλλάξει στάση και άποψη, αλλά επέλεξε να αγνοήσει τη θεϊκή συμβουλή. Δυστυχώς, σκότωσε τον αδελφό του και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που διέπραξε φόνο!—Γέν. 4:2-8.

Εξετάστε επίσης το παράδειγμα του Βασιλιά Οζία. Στην αρχή, έπραττε το σωστό στα μάτια του Ιεχωβά και αναζητούσε διαρκώς τον Θεό. Δυστυχώς, όμως, ο Οζίας έγινε αλαζόνας και έτσι αμαύρωσε το καλό του υπόμνημα. Μολονότι δεν ήταν ιερέας, μπήκε στο ναό για να προσφέρει θυμίαμα. Όταν οι ιερείς τον προειδοποίησαν να μην κάνει αυτή την αυθάδη ενέργεια, μήπως άλλαξε γνώμη; Όχι. Ο Οζίας «εξοργίστηκε» και αγνόησε την προειδοποίησή τους. Ως αποτέλεσμα, ο Ιεχωβά τον πάταξε με λέπρα.—2 Χρον. 26:3-5, 16-20.

Ναι, σε κάποιες περιπτώσεις είναι επιτακτικό να αλλάξουμε γνώμη. Ας δούμε ένα σύγχρονο παράδειγμα. Ο Ζακίμ βαφτίστηκε το 1955 αλλά το 1978 αποκόπηκε. Έπειτα από 20 και πλέον χρόνια, έδειξε μετάνοια και επανεντάχθηκε στις τάξεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Πρόσφατα, ένας πρεσβύτερος τον ρώτησε γιατί περίμενε τόσο πολύ για να κάνει αίτηση επανένταξης. Εκείνος απάντησε: «Ήμουν θυμωμένος και περήφανος μαζί. Μετανιώνω που περίμενα τόσο πολύ. Όσο ήμουν αποκομμένος, γνώριζα ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν την αλήθεια». Ο Ζακίμ χρειαζόταν να αλλάξει στάση και να μετανοήσει.

Ίσως βρεθούμε και εμείς σε μια κατάσταση που απαιτεί να αλλάξουμε γνώμη και πορεία. Είθε να είμαστε πρόθυμοι να το κάνουμε αυτό προκειμένου να είμαστε ευάρεστοι στα μάτια του Ιεχωβά.—Ψαλμ. 34:8.

  • Άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Σκοπιά 15 Δεκεμβρίου 2014, σελ. 17-20

Τι λέει ο Αγία Γραφή για την αποτέφρωση των νεκρών, μετά την ψήφιση του νόμου

vuli.kafsi.nekron

Η είδηση είναι γνωστή: Ψηφίστηκε ομόφωνα από την Ολομέλεια της Βουλής σε νόμο το νομοσχέδιο για την αποτέφρωση των νεκρών. Ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών Γιάννος Λαμάρης ανέφερε ότι ο νόμος αφορά ένα ζήτημα όχι εύκολο να συζητάς, σε κλειστή κοινωνία με τις συνήθειές της.

Πρόσθεσε ότι η Επιτροπή κατέληξε στο τελικό κείμενο του νόμου με πολλή συναίνεση, δηλώνοντας ότι αδυναμίες που τυχόν να παρουσιασθούν, θα συμπληρωθούν στην πορεία της εφαρμογής του νόμου.

Στην έκθεση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, προς την Ολομέλεια του νομοθετικού Σώματος αναφέρεται ότι η Επιτροπή Εσωτερικών αφού έλαβε υπόψη όλα όσα τέθηκαν ενώπιόν της, αποφάσισε να επαναδιατυπώσει μεγάλο μέρος του κειμένου του νόμου, έτσι που η διάθεση της σορού οποιουδήποτε αποθανόντος μέσω αποτέφρωσης να επιτρέπεται, μόνο εφόσον ο ίδιος το είχε επιλέξει ως αποκλειστικό του δικαίωμα πριν από το θάνατό του.

Ο νόμος έχει σκοπό τη ρύθμιση της αποτέφρωσης ανθρώπινων σορών και την αδειοδότηση κέντρων αποτέφρωσης, κατ’ εφαρμογή συγκεκριμένων διαδικασιών και υπό ορισμένους όρους και προϋποθέσεις.

Η Άποψη της Αγίας Γραφής

Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η αποτέφρωση—δηλαδή η καύση ενός πτώματος μέχρι να γίνει στάχτη—ατιμάζει το σώμα και τη μνήμη του νεκρού. Ισχυρίζονται ότι “έχει ειδωλολατρική προέλευση και γι’ αυτό πρέπει να την αποφεύγουν όσοι αξιώνουν ότι λατρεύουν τον Θεό”. Άλλοι πιστεύουν ότι η αποτέφρωση είναι απόλυτα αποδεκτός και αξιοπρεπής τρόπος διαχείρισης της ανθρώπινης σορού. Τι πιστεύετε εσείς για αυτό το ζήτημα;

Στους Βιβλικούς χρόνους συνηθιζόταν η ταφή των νεκρών. Για παράδειγμα, ο Αβραάμ έθαψε τη σύζυγό του, τη Σάρρα, σε μια σπηλιά. Το σώμα του Ιησού τοποθετήθηκε σε ένα μνημείο λαξευμένο στο βράχο. (Γένεση 23:9· Ματθαίος 27:60) Μήπως η Αγία Γραφή ορίζει την ταφή ως το μόνο αποδεκτό τρόπο διαχείρισης της ανθρώπινης σορού; Μήπως δείχνει αυτό ότι οι αρχαίοι υπηρέτες του Θεού αντιτίθεντο στην αποτέφρωση των νεκρών;

Ένδειξη Θεϊκής Αποδοκιμασίας;

Με μια πρώτη ματιά, ίσως φαίνεται ότι αρκετές Γραφικές περικοπές παρουσιάζουν την αποτέφρωση ως την κατάληξη κάποιων ανθρώπων που πέθαναν έχοντας τη δυσμένεια του Θεού. Λόγου χάρη, ο Μωσαϊκός Νόμος δήλωνε ότι, αν η κόρη ενός από τους ιερείς του Ιεχωβά γινόταν πόρνη, έπρεπε να «καεί στη φωτιά» αφού πρώτα θανατωνόταν. (Λευιτικό 20:10· 21:9) Παρόμοια, όταν η ανυπακοή του Αχάν και της οικογένειάς του επέφερε την ήττα του Ισραήλ στη Γαι, οι συμπατριώτες τους τούς λιθοβόλησαν και έπειτα «τους έκαψαν με φωτιά». (Ιησούς του Ναυή 7:25) Κάποιοι μελετητές αναφέρουν ότι έτσι μεταχειρίζονταν όσους πέθαιναν με ατιμωτικό θάνατο και ότι η αποτέφρωση στερούσε από τους φαύλους αυτό που θεωρούνταν αξιοπρεπής ταφή.

Επιπλέον, όταν ο Βασιλιάς Ιωσίας προσπάθησε να καθαρίσει τον Ιούδα από την ειδωλολατρία, άνοιξε τους τάφους των ιερέων οι οποίοι είχαν θυσιάσει στον Βάαλ και έκαψε τα κόκαλά τους πάνω στα θυσιαστήριά τους. (2 Χρονικών 34:4, 5) Μήπως αυτά τα παραδείγματα υποδηλώνουν ότι εκείνοι των οποίων η σορός αποτεφρώνεται έχουν την αποδοκιμασία του Θεού; Όχι, όπως φαίνεται από μια άλλη Γραφική αφήγηση.

Όταν οι Φιλισταίοι νίκησαν τον Βασιλιά Σαούλ του Ισραήλ στη μάχη, κρέμασαν με ασέβεια το πτώμα του καθώς και τα πτώματα των τριών γιων του στο τείχος της πόλης Βαιθ-σαν. Ωστόσο, οι Ισραηλίτες κάτοικοι της Ιαβείς-γαλαάδ, ακούγοντας για αυτή την ατιμωτική μεταχείριση των πτωμάτων, τα πήραν και τα έκαψαν, ενώ μετά έθαψαν τα κόκαλα. (1 Σαμουήλ 31:2, 8-13) Εκ πρώτης όψεως, αυτή η αφήγηση ίσως φαίνεται ότι επιβεβαιώνει την αρνητική χροιά της αποτέφρωσης. Εξάλλου, και ο Σαούλ ήταν πονηρός. Είχε πολεμήσει τον Δαβίδ, τον χρισμένο του Ιεχωβά, και πέθανε έχοντας τη θεϊκή δυσμένεια.

Ωστόσο, προσέξτε ποιος πέθανε μαζί με τον Σαούλ. Ένας από τους γιους του, του οποίου το πτώμα υπέστη την ίδια μεταχείριση, ήταν ο Ιωνάθαν. Εκείνος δεν ήταν κακός. Αντιθέτως, ο Ιωνάθαν ήταν στενός φίλος και σύμμαχος του Δαβίδ. Οι Ισραηλίτες αναγνώρισαν ότι ο Ιωνάθαν “εργάστηκε μαζί με τον Θεό”. (1 Σαμουήλ 14:45) Όταν ο Δαβίδ έμαθε για τις πράξεις των αντρών της Ιαβείς-γαλαάδ, τους επαίνεσε και τους ευχαρίστησε για αυτό που είχαν κάνει: «Ευλογημένοι να είστε από τον Ιεχωβά, επειδή εκδηλώσατε αυτή τη στοργική καλοσύνη προς τον κύριό σας, προς τον Σαούλ». Προφανώς, η καύση των σωμάτων του Σαούλ και του Ιωνάθαν δεν ενόχλησε τον Δαβίδ.—2 Σαμουήλ 2:4-6.

Δεν Αποτελεί Εμπόδιο για την Ανάσταση

Η Γραφή διδάσκει σαφώς ότι ο Ιεχωβά Θεός θα επαναφέρει στη ζωή πολλούς οι οποίοι κοιμούνται τώρα τον ύπνο του θανάτου. (Εκκλησιαστής 9:5, 10· Ιωάννης 5:28, 29) Περιγράφοντας προφητικά τον καιρό κατά τον οποίο οι νεκροί θα επιστρέψουν στη ζωή, το Γραφικό βιβλίο της Αποκάλυψης αναφέρει: «Η θάλασσα έδωσε εκείνους που ήταν νεκροί σε αυτήν, και ο θάνατος και ο Άδης έδωσαν εκείνους που ήταν νεκροί σε αυτούς». (Αποκάλυψη 20:13) Ο Παντοδύναμος Θεός θα το επιτελέσει αυτό ανεξάρτητα από το αν το σώμα κάποιου έχει θαφτεί, έχει καεί, έχει χαθεί στη θάλασσα, έχει φαγωθεί από άγρια θηρία ή ακόμη και αν έχει εξαϋλωθεί από ατομική έκρηξη.

Η Γραφή δεν δίνει συγκεκριμένες οδηγίες για το τι πρέπει να γίνεται με τα σώματα των νεκρών. Η αποτέφρωση δεν καταδικάζεται από τον Ιεχωβά. Είναι σαφές, όμως, ότι οι επικήδειες διευθετήσεις πρέπει να χαρακτηρίζονται από αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Ένα πράγμα το οποίο μπορεί, ωστόσο, να επηρεάσει τις αποφάσεις κάποιου ατόμου που κάνει αυτές τις διευθετήσεις είναι το πώς βλέπει η τοπική κοινωνία τα επικήδεια έθιμα. Εκείνοι που συμμορφώνονται με τις Γραφικές αρχές δεν θέλουν ασφαλώς να κάνουν οτιδήποτε θα μπορούσε να προσβάλει χωρίς λόγο τους γύρω τους. Επίσης θα ήταν ακατάλληλο να τηρήσουν κάποια συνήθεια που ίσως υποδηλώνει πίστη σε ψευδείς θρησκευτικές διδασκαλίες, όπως η αθανασία της ψυχής. Πέρα από αυτά, ό,τι και αν αποφασίσει ένα άτομο σχετικά με τη διαχείριση της δικής του σορού, ή της σορού κάποιου άλλου, αποτελεί στην πραγματικότητα προσωπικό ή οικογενειακό ζήτημα.

  • Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΞΥΠΝΑ 3/09 με τον τίτλο: «Πρέπει να αντιτίθεστε στην αποτέφρωση των νεκρών;»

Πλούσια συναισθήματα από την αναθεωρημένη Μετάφραση Νέου Κόσμου που πήραμε

ag.grafi.nea

Έζησα κι εγώ μαζί με όλους τους αδελφούς το διήμερο 21 -22/10 τη μεγάλη χαρά καθώς μας δόθηκε η νέα Γραφή που περιμέναμε τόσο καιρό καθώς την είχαμε δει στην αγγλική γλώσσα. Στην ελληνική λοιπόν, τεκμηριωμένη, όμορφη, δερματόδετη. Εργαλείο, πραγματικά στο έργο.

lavrio
Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ότι είχε γίνει η διευθέτηση ώστε όχι μόνο στη Μαλακάσα, αλλά και σε όλες της ελληνόφωνες εκκλησίες στην Ελλάδα και στην Κύπρο που παρακολουθούσαν ζωντανά μέσω στρίμινγκ να δοθεί ταυτόχρονα… Η συγκίνηση ήταν μεγάλη.

ag.nikolaos
Οι περισσότεροι καταφέραμε και κρατήσαμε τον ενθουσιασμό μας, επειδή την ίδια μέρα και την επόμενη κάποιοι άλλοι είχαν συναθροίσεις όπου δεν έπρεπε να χάσουν τη χαρά της έκπληξης… Πολλές εκκλησίες, όπως εδώ στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης φωτογραφήθηκαν χαρούμενοι…

alikarnasos
Ίδια η ομορφιά και την εκκλησία της Αλικαρνασσού του Ηρακλείου Κρήτης. Φωτογραφημένοι όλοι μαζί, χαρούμενοι και με τη νέα Γραφή στα χέρια τους. Και πόσο χαιρόμαστε που γέμισε το διαδίκτυο από εκδηλώσεις χαρά και ευγνωμοσύνης για το δώρο του Ιεχωβά.


lefkada
Και η Λευκάδα με την ίδια πανομοιότυπη ομορφιά. Τι σπουδαίο που είναι να αισθάνεσαι ότι ανήκεις σ’ αυτή την ξεχωριστή αδελφότητα που χαίρεσαι με τη χαρά της και κλαις με τον πόνο τους… Η Αγίας Γραφή, το βιβλίο που περιέχει το λόγο του Θεού…

rodos
Ένα τελευταίο στιγμιότυπο από τη Ρόδο. Μέσα στην Αίθουσα Βασιλείας. Έχουν πάρει ήδη στα χέρια τους τη νέα αναθεωρημένη έκδοση της Μετάφρασης Νέου Κόσμου της Αγίας Γραφής. Θα μπορούσε να μπει κι από μόνη της η φωτογραφία. Μιλά τόσο!

Αφήνουμε εμείς τον Μεγάλο Αγγειοπλάστη να μας Διαπλάθει; Ας το κάνουμε με χαρά!

agioplastis

«Δείτε! Όπως ο πηλός στο χέρι του αγγειοπλάστη, έτσι είστε εσείς στο χέρι μου».—ΙΕΡ. 18:6.

agioplastis1
Οταν οι Ιουδαίοι εξόριστοι μπήκαν στην αρχαία Βαβυλώνα, αντίκρισαν μια πόλη γεμάτη είδωλα και βρήκαν έναν λαό υποδουλωμένο σε πονηρά πνεύματα. Εντούτοις, οι πιστοί Ιουδαίοι, όπως ο Δανιήλ και οι τρεις σύντροφοί του, αρνήθηκαν να διαπλαστούν από τον κόσμο της Βαβυλώνας. (Δαν. 1:6, 8, 12· 3:16-18) Ο Δανιήλ και οι σύντροφοί του ήταν αποφασισμένοι να δίνουν αποκλειστική αφοσίωση στον Ιεχωβά ως τον Αγγειοπλάστη τους. Και τα κατάφεραν! Ο Δανιήλ έζησε στη Βαβυλώνα σχεδόν όλη του τη ζωή, αλλά ο άγγελος του Θεού είπε ότι ήταν “πολύ επιθυμητός άνθρωπος”.—Δαν. 10:11, 19.

Στους Βιβλικούς χρόνους, ο αγγειοπλάστης μπορεί να συμπίεζε τον πηλό σε ένα καλούπι ώστε να πάρει το επιθυμητό σχήμα. Οι αληθινοί λάτρεις σήμερα αναγνωρίζουν τον Ιεχωβά ως τον Παγκόσμιο Κυρίαρχο, εκείνον που έχει την εξουσία να διαπλάθει λαούς και έθνη. (Διαβάστε Ιερεμίας 18:6) Ο Θεός έχει επίσης την εξουσία να διαπλάθει εμάς προσωπικά. Ωστόσο, αναγνωρίζει την ελεύθερη βούλησή μας και επιθυμεί να υποτασσόμαστε σε αυτόν με τη θέλησή μας. Ας εστιάσουμε στο πώς μπορούμε να παραμένουμε σαν μαλακός πηλός στα χέρια του Θεού, εξετάζοντας τρεις τομείς: (1) Πώς μπορούμε να αποφεύγουμε χαρακτηριστικά που θα ήταν δυνατόν να μας κάνουν να σκληρυνθούμε απέναντι στις συμβουλές του Θεού; (2) Πώς μπορούμε να καλλιεργούμε ιδιότητες που μας βοηθούν να παραμένουμε μαλακοί και υποτακτικοί; (3) Πώς μπορούν οι Χριστιανοί γονείς να υποτάσσονται στον Θεό όταν διαπλάθουν τα παιδιά τους;

Να αποφεύγετε χαρακτηριστικά που μπορεί να σκληρύνουν την καρδιά

«Περισσότερο από όλα όσα πρέπει να φυλαχτούν, προφύλασσε την καρδιά σου, γιατί από αυτήν εξέρχονται οι πηγές της ζωής», λέει το εδάφιο Παροιμίες 4:23. Από ποια χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να μας σκληρύνουν πρέπει να φυλαγόμαστε; Σε αυτά περιλαμβάνεται η υπέρμετρη υπερηφάνεια, το να αμαρτάνουμε κατά συνήθεια και η απιστία. Αυτά θα μπορούσαν να προάγουν ένα ανυπάκουο, στασιαστικό πνεύμα. (Δαν. 5:1, 20· Εβρ. 3:13, 18, 19) Ο Βασιλιάς Οζίας του Ιούδα σίγουρα εκδήλωσε υπερηφάνεια. (Διαβάστε 2 Χρονικών 26:3-5, 16-21) Στην αρχή, ο Οζίας «έπραξε το σωστό στα μάτια του Ιεχωβά» και «ήθελε πάντοτε να αναζητάει τον Θεό». Αλλά «μόλις έγινε ισχυρός, η καρδιά του έγινε υπεροπτική», παρότι η δύναμή του προερχόταν από τον Θεό! Μάλιστα, αποπειράθηκε ακόμα και να κάψει θυμίαμα στον ναό—προνόμιο που προοριζόταν μόνο για τους Ααρωνικούς ιερείς. Κατόπιν, όταν οι ιερείς πρόβαλαν αντίσταση, ο υπερήφανος Οζίας εξοργίστηκε! Το αποτέλεσμα; Υπέστη ταπεινωτική “συντριβή” στα χέρια του Θεού και πέθανε λεπρός.—Παρ. 16:18.

Αν δεν φυλαχτούμε από την υπερηφάνεια, θα μπορούσαμε και εμείς να αρχίσουμε “να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας κάτι παραπάνω από όσο είναι απαραίτητο να σκεφτόμαστε”, φτάνοντας ίσως στο σημείο να αντιστεκόμαστε στις Γραφικές συμβουλές. (Ρωμ. 12:3· Παρ. 29:1) Δείτε την εμπειρία ενός Χριστιανού πρεσβυτέρου ονόματι Τζιμ ο οποίος διαφώνησε με τους συμπρεσβυτέρους του για κάποιο εκκλησιαστικό ζήτημα. Ο ίδιος αφηγείται: «Αφού είπα στους αδελφούς ότι δεν ήταν καθόλου στοργικοί, σηκώθηκα και έφυγα από τη συνάθροιση του πρεσβυτερίου». Έξι μήνες αργότερα, άλλαξε εκκλησία και πήγε σε μια γειτονική, όπου όμως δεν διορίστηκε πρεσβύτερος. Ο Τζιμ παραδέχεται: «Αυτό με καταρράκωσε. Μέσα μου υπερίσχυσε η αυτοδικαίωση, έτσι λοιπόν εγκατέλειψα την αλήθεια». Ο Τζιμ παρέμεινε πνευματικά αδρανής δέκα χρόνια. Όπως αναγνωρίζει: «Είχε πληγωθεί η υπερηφάνειά μου, και άρχισα να κατηγορώ τον Ιεχωβά για ό,τι συνέβαινε. Όλα αυτά τα χρόνια, διάφοροι αδελφοί με επισκέπτονταν και προσπαθούσαν να με λογικέψουν, αλλά εγώ δεν δεχόμουν τη βοήθειά τους».

Η εμπειρία του Τζιμ δείχνει πώς η υπερηφάνεια μπορεί να μας κάνει να δικαιολογούμε τις ενέργειές μας, καθιστώντας μας κάθε άλλο παρά εύπλαστους. (Ιερ. 17:9) «Δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου το λάθος που φαινόταν να έχουν κάνει οι άλλοι», εξηγεί ο ίδιος. Έχετε εσείς πληγωθεί ποτέ από κάποιον συγχριστιανό σας ή από την απώλεια προνομίων; Αν ναι, πώς αντιδράσατε; Μήπως ήρθε στο προσκήνιο η υπερηφάνεια; Ή το κύριο μέλημά σας ήταν να κάνετε ειρήνη με τον αδελφό σας και να παραμείνετε όσιοι στον Ιεχωβά;—Διαβάστε Ψαλμός 119:165· Κολοσσαείς 3:13.

Κάτι άλλο που μπορεί να κάνει κάποιον μη δεκτικό στις θεϊκές συμβουλές είναι το να αμαρτάνει κατά συνήθεια, ίσως διαπράττοντας ακόμα και κρυφές αμαρτίες. Η αμαρτία τότε μπορεί να γίνει πιο εύκολη. Ένας αδελφός είπε ότι με τον καιρό η ακατάλληλη διαγωγή του δεν τον ενοχλούσε πια καθόλου. (Εκκλ. 8:11) Κάποιος άλλος αδελφός, ο οποίος απέκτησε τη συνήθεια να παρακολουθεί πορνογραφία, παραδέχτηκε αργότερα: «Άρχισα να αναπτύσσω επικριτική στάση απέναντι στους πρεσβυτέρους». Η συνήθειά του τού προκαλούσε πνευματική βλάβη. Τελικά, η διαγωγή του αποκαλύφτηκε, και εκείνος έλαβε την απαραίτητη βοήθεια. Φυσικά, είμαστε όλοι ατελείς. Αν, όμως, αρχίσουμε να αναπτύσσουμε επικριτική στάση ή να δικαιολογούμε μια εσφαλμένη πορεία αντί να επιζητούμε τη συγχώρηση και τη βοήθεια του Θεού, η καρδιά μας μπορεί ήδη να σκληραίνει.

Ένα παράδειγμα για το πώς η απιστία μπορεί να σκληρύνει την καρδιά βρίσκουμε στην περίπτωση των Ισραηλιτών τους οποίους ο Ιεχωβά απελευθέρωσε από την Αίγυπτο. Το έθνος είδε τον Θεό να εκτελεί πολλά θαύματα για χάρη τους, μερικά εκ των οποίων ενέπνεαν πραγματικά δέος! Ωστόσο, όταν ο λαός πλησίαζε στην Υποσχεμένη Γη, έδειξε απιστία. Αντί να εμπιστευτούν στον Ιεχωβά, φοβήθηκαν και άρχισαν να γογγύζουν εναντίον του Μωυσή. Ήθελαν μάλιστα να επιστρέψουν στην Αίγυπτο, εκεί όπου ήταν σκλάβοι! Ο Ιεχωβά πληγώθηκε βαθιά. «Ως πότε θα μου συμπεριφέρεται αυτός ο λαός χωρίς σεβασμό;» είπε. (Αριθ. 14:1-4, 11· Ψαλμ. 78:40, 41) Εξαιτίας της σκληροκαρδίας και της απιστίας τους, εκείνη η γενιά αφανίστηκε στην έρημο.

Σήμερα, καθώς πλησιάζουμε στον νέο κόσμο, δοκιμάζεται η δική μας πίστη. Θα ήταν καλό να αξιολογήσουμε την ποιότητα της πίστης μας. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε την άποψή μας για τα λόγια του Ιησού στο εδάφιο Ματθαίος 6:33. Ρωτήστε τον εαυτό σας: “Δείχνουν οι προτεραιότητες και οι αποφάσεις μου ότι πιστεύω πράγματι τα λόγια του Ιησού; Θα αποφάσιζα να χάνω συναθροίσεις ή υπηρεσία αγρού προκειμένου να αυξήσω το εισόδημά μου; Τι θα κάνω αν οι κοσμικές πιέσεις συνεχίσουν να αυξάνονται; Θα επιτρέψω στον κόσμο να με βάλει στο καλούπι του—και ίσως να με βγάλει από την αλήθεια;”

Ένα άλλο παράδειγμα που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε είναι κάποιος υπηρέτης του Ιεχωβά που διστάζει κάπως να ακολουθεί τους Γραφικούς κανόνες, ίσως αναφορικά με τις συναναστροφές, την αποκοπή ή την ψυχαγωγία. Αναρωτηθείτε: “Μήπως συμβαίνει το ίδιο και με εμένα;” Αν διαπιστώσουμε ότι αναπτύσσεται μέσα μας τέτοια σκληρυνόμενη στάση, χρειάζεται να εξετάσουμε επειγόντως την πίστη μας! «Να δοκιμάζετε τον εαυτό σας σχετικά με το αν είστε στην πίστη· να αποδεικνύετε τι είστε», μας συμβουλεύει η Γραφή. (2 Κορ. 13:5) Η έντιμη αυτοεξέταση στο φως του Λόγου του Θεού πρέπει να είναι τακτικό κομμάτι του τρόπου σκέψης μας.

Να παραμένετε εύπλαστοι

Οι προμήθειες που έχει κάνει ο Θεός προκειμένου να μας βοηθήσει να παραμένουμε σαν μαλακός πηλός περιλαμβάνουν τον Λόγο του, τη Χριστιανική εκκλησία και τη διακονία αγρού. Όπως το νερό μαλακώνει τον πηλό, έτσι και η καθημερινή ανάγνωση της Γραφής και ο στοχασμός μπορούν να μας βοηθήσουν να είμαστε εύπλαστοι στα χέρια του Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά απαιτούσε από τους βασιλιάδες του Ισραήλ να γράφουν για τον εαυτό τους ένα αντίγραφο του Νόμου του Θεού και να το διαβάζουν καθημερινά. (Δευτ. 17:18, 19) Οι απόστολοι αντιλαμβάνονταν ότι η ανάγνωση των Γραφών και ο στοχασμός γύρω από αυτές ήταν απαραίτητα πράγματα για τη διακονία τους. Στα συγγράμματά τους παρέθεσαν από τις Εβραϊκές Γραφές και παρέπεμψαν σε αυτές εκατοντάδες φορές, παρότρυναν δε τους ανθρώπους στους οποίους κήρυτταν να κάνουν και αυτοί το ίδιο. (Πράξ. 17:11) Σήμερα, και εμείς επίσης βλέπουμε πόσο σημαντικό είναι να διαβάζουμε καθημερινά τον Λόγο του Θεού και να κάνουμε στοχασμούς γύρω από αυτόν με προσευχή. (1 Τιμ. 4:15) Ενεργώντας έτσι, θα βοηθηθούμε να παραμένουμε ταπεινοί ενώπιον του Ιεχωβά και να είμαστε εύπλαστοι στα χέρια του.

Μέσω της Χριστιανικής εκκλησίας, ο Ιεχωβά μπορεί να μας διαπλάθει σύμφωνα με τις ατομικές μας ανάγκες. Η στάση του Τζιμ, ο οποίος αναφέρθηκε νωρίτερα, άρχισε να μαλακώνει όταν ένας πρεσβύτερος ενδιαφέρθηκε προσωπικά για εκείνον. «Ούτε μία φορά δεν με κατηγόρησε για την κατάστασή μου ούτε και με επέκρινε», λέει ο ίδιος. «Απεναντίας, παρέμενε θετικός και έδειχνε ότι επιθυμούσε ειλικρινά να βοηθήσει». Έπειτα από τρεις περίπου μήνες, ο πρεσβύτερος κάλεσε τον Τζιμ σε μια συνάθροιση. Ο Τζιμ θυμάται: «Η εκκλησία με υποδέχτηκε θερμά, και η αγάπη τους αποτέλεσε σημείο στροφής για εμένα. Άρχισα να βλέπω ότι τα αισθήματά μου δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Με την υποστήριξη των αδελφών και της αγαπημένης μου συζύγου—η οποία ποτέ δεν κλονίστηκε πνευματικά—ανέκτησα σταδιακά το πνευματικό μου σθένος. Πήρα επίσης πολλή ενθάρρυνση από τα άρθρα “Δεν Πρέπει να Επιρρίπτεται Ευθύνη στον Ιεχωβά” και “Να Υπηρετείτε Όσια τον Ιεχωβά”, που βρίσκονται στη Σκοπιά 15 Νοεμβρίου 1992».

Αργότερα, ο Τζιμ ξαναδιορίστηκε πρεσβύτερος. Έκτοτε, έχει βοηθήσει άλλους αδελφούς να ξεπεράσουν παρόμοιες δοκιμασίες και να αναρρώσουν πνευματικά. Καταλήγει ως εξής: «Πίστευα ότι είχα ισχυρή σχέση με τον Ιεχωβά ενώ στην πραγματικότητα δεν είχα! Μετανιώνω που επέτρεψα στην υπερηφάνεια να με τυφλώσει ως προς τα πιο σπουδαία πράγματα και να μου προξενήσει εμμονή με τα λάθη των άλλων».—1 Κορ. 10:12.

Πώς μπορεί η διακονία αγρού να μας διαπλάθει για το καλό μας; Καθώς μεταδίδουμε τα καλά νέα στους άλλους, βοηθούμαστε να καλλιεργούμε ταπεινοφροσύνη και διάφορες πτυχές του καρπού του πνεύματος του Θεού. (Γαλ. 5:22, 23) Σκεφτείτε τις καλές ιδιότητες που έχετε καλλιεργήσει στη διακονία. Επιπλέον, καθώς εκδηλώνουμε τη Χριστιανική προσωπικότητα, στολίζουμε το άγγελμά μας, πράγμα που μπορεί να επηρεάσει τη στάση μερικών ατόμων. Λόγου χάρη, δυο Μάρτυρες στην Αυστραλία άκουγαν με σεβασμό καθώς μια οικοδέσποινα τους μιλούσε αγενέστατα. Αργότερα όμως, εκείνη μετάνιωσε για τον τρόπο της και έστειλε μια επιστολή στο γραφείο τμήματος. Μεταξύ άλλων, έλεγε: «Σε εκείνους τους δύο τόσο υπομονετικούς και ταπεινούς ανθρώπους, θα ήθελα να μεταβιβάσετε τη συγνώμη μου για την άκρως υπεροπτική και απαξιωτική συμπεριφορά μου. Νιώθω ανόητη που, ενώ είχα μπροστά μου δυο άτομα τα οποία μετέδιδαν τον Λόγο του Θεού, εγώ προσπαθούσα να τους διώξω με αυτόν τον τρόπο». Θα εκφραζόταν έτσι αυτή η κυρία αν οι ευαγγελιζόμενοι είχαν δείξει έστω και ίχνος θυμού; Πιθανότατα όχι. Πράγματι, πόσο ωφέλιμη είναι η διακονία μας—και για εμάς και για τους πλησίον μας!

Να υποτάσσεστε στον Θεό καθώς διαπλάθετε τα παιδιά σας

Τα περισσότερα μικρά παιδιά λαχταρούν να μαθαίνουν, και συνήθως είναι ταπεινά. (Ματθ. 18:1-4) Συνεπώς, οι σοφοί γονείς μπορούν να προσπαθούν να ενσταλάζουν γνώση για την αλήθεια καθώς και αγάπη για αυτήν στη διάνοια και στην καρδιά των παιδιών τους. (2 Τιμ. 3:14, 15) Βέβαια, για να τα καταφέρουν οι γονείς, πρέπει πρώτα να εντυπώσουν την αλήθεια στη δική τους καρδιά, κάνοντάς την τρόπο ζωής. Όταν οι γονείς ενεργούν έτσι, τα παιδιά τους, όχι μόνο ακούν την αλήθεια, αλλά επίσης τη βιώνουν. Επιπλέον, μαθαίνουν να βλέπουν τη διαπαιδαγώγηση από τους γονείς ως έκφραση αγάπης η οποία αντανακλά την αγάπη του Ιεχωβά.

Παρά τη Χριστιανική τους ανατροφή, ωστόσο, μερικά παιδιά αργότερα εγκαταλείπουν την αλήθεια ή αποκόπτονται, φέρνοντας πόνο στην οικογένειά τους. «Όταν αποκόπηκε ο αδελφός μου», είπε μια Χριστιανή στη Νότια Αφρική, «ήταν σαν να είχε πεθάνει. Ράγισε η καρδιά μου!» Πώς αντέδρασε η κοπέλα και οι γονείς της; Ακολούθησαν την οδηγία που δίνει ο Λόγος του Θεού. (Διαβάστε 1 Κορινθίους 5:11, 13) «Ήμασταν αποφασισμένοι να εφαρμόσουμε τη Γραφή», είπαν οι γονείς, «αναγνωρίζοντας ότι, αν κάναμε τα πράγματα με τον τρόπο του Ιεχωβά, θα υπήρχε η καλύτερη έκβαση. Είδαμε την αποκοπή ως θεϊκή διαπαιδαγώγηση και ήμασταν πεπεισμένοι ότι ο Ιεχωβά διαπαιδαγωγεί από αγάπη και στον κατάλληλο βαθμό. Έτσι λοιπόν, κρατήσαμε την επαφή με τον γιο μας στα απολύτως απαραίτητα οικογενειακά ζητήματα».

Πώς ένιωθε ο γιος; «Ήξερα ότι η οικογένειά μου δεν με μισούσε», είπε αργότερα ο ίδιος, «αλλά υπάκουαν στον Ιεχωβά και στην οργάνωσή του». Και πρόσθεσε: «Όταν αναγκάζεσαι να ικετεύσεις τον Ιεχωβά για βοήθεια και συγχώρηση, συνειδητοποιείς πόσο πολύ τον χρειάζεσαι». Φανταστείτε τη χαρά της οικογένειάς του όταν αυτός ο νεαρός επανεντάχθηκε! Ναι, όταν δίνουμε προσοχή στον Θεό σε όλες μας τις οδούς, μπορούμε να έχουμε την καλύτερη έκβαση.—Παρ. 3:5, 6· 28:26.

Ο προφήτης Ησαΐας έστρεψε την προσοχή στον καιρό κατά τον οποίο θα τερματιζόταν η Ιουδαϊκή εξορία και οι μετανοημένοι θα συνειδητοποιούσαν: «Ιεχωβά, εσύ είσαι ο Πατέρας μας. Εμείς είμαστε ο πηλός και εσύ ο Αγγειοπλάστης μας· και όλοι μας είμαστε το έργο του χεριού σου». Κατόπιν, θα ικέτευαν: «Μη θυμάσαι για πάντα το σφάλμα μας. Δες τώρα, σε παρακαλούμε: είμαστε όλοι λαός σου». (Ησ. 64:8, 9) Όταν παρόμοια και εμείς υποτασσόμαστε ταπεινά στον Ιεχωβά και κάνουμε αυτή την υποταγή τρόπο ζωής, εκείνος θα μας θεωρεί πολύ επιθυμητούς, όπως θεωρούσε και τον προφήτη Δανιήλ. Επιπλέον, ο Ιεχωβά θα συνεχίσει να μας διαπλάθει μέσω του Λόγου του, του πνεύματός του και της οργάνωσής του ώστε μια μέρα να μπορέσουμε να σταθούμε ενώπιόν του ως τέλεια “παιδιά του Θεού”.—Ρωμ. 8:21.

  • Αναδημοσίευση από τη ΣΚΟΠΙΑ μελέτης, τεύχος Ιουνίου 2016

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA