Αυτή την εβδομάδα, το μεγάλο βήμα... Ο νέος ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ, σε λίγο, κοντά σας...

terpsithea.anixi1 180421
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ είναι από μόνος μια ολόκληρη ιστορία. Στο πέρασμα των χρόνων, έχει καταγράψει και έχει ασχοληθεί με πάρα πολλά πράγματα. Αλλά κυρίως με το χωριό μου, το Θραψανό Ηρακλείου Κρήτης. 'Οπως ΕΔΩ ένα δημοσίευμα που κάναμε πέρσι για τις ζημιές από το σεισμό.

terpsithea.anixi2.190421
Αλλά όλο και σκεφτόμαστε τελευταία να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας. Στα σχέδια μας δεν είναι να "κατέβει" το site, όχι. Αυτό θα παραμείνει πια ως ιστορία, σαν αυτό ΕΔΩ το δημοσίευμα που κάναμε τον Σεπτέμβρη του 2020 τότε που οι βροχές δοκίμασαν και το χωριό μου.

terpsithea.anixi3.190421
Δυσκόλεψα και δυσκολεύω πολλούς που δεν ξέρουν τι μπορεί να σημαίνει το όνομα του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Αν και μέσα στον ιστότοπο το εξηγώ αναλυτικά, δεν είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι  διαβάζουν, το κάνουν αυτό προσεκτικά. Δείτε ΕΔΩ μια ανάρτηση που κάναμε τον Μάιο του 2020, όταν το συνεργείο του ALPHA επισκέφτηκε τα αγγειοπλαστεία του χωριού μου.

terpsithea.anixi4.190421
Λέμε λοιπόν αυτό το site κάποια στιγμή, όχι πολύ μακριά από τώρα, να περάσει στην ιστορία και να υπάρξει ένας νέος ιστότοπος, φρέσκος, με σύγχρονα χαρακτηριστικά που να καταγράψει την ιστορία από εδώ και πέρα. Δείτε ΕΔΩ άλλη μια ανάρτηση από την είσκεψη του ALPHA στα ανθοκήπια του Θραψανού.

terpsithea.anixi5.190421
Κι επειδή αυτός ο διαδικτυακός τόπος έχει πιο πολύ σχέση με την αληθινή ζωή, επιλέξαμε ως εικονογράφηση μερικά λουλούδια από την επιφάνεια γραφείου του υπολογιστή. Κάτι που μας αρέσει πολύ να κάνουμε. Δείτε ΕΔΩ ένα ακόμα δημοσίευμα από τα παλιά... Καλοκαίρι προς φθινόπωρο του 2018, στον Τσούτσουρα. Αυτή τη εβδομάδα, λοιπόνν, τα νεότερα...

The News

Ας γνωρίσουμε την Αίθουσα Βασιλείας στην Ελληνική Εκκλησία της Μελβούρνης...

melvurni1
Με την Αυστραλία έχουμε αναπτύξει τον τελευταίο καιρό μια πολύ όμορφη σχέση, εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Οι αδελφοί μας εκεί μας τροφοδοτούν με θέματα... Δείτε ΕΔΩ μερικά δημοσίευμα τα που κάναμε για να γνωρίσουμε την Ήπειρο αυτή..

melvurni2
Σήμερα όμως θα κάνουμε κάτι διαφορετικό. Θα ακολουθήσουμε τους ελληνόφωνες που μένουν στην Μελβούρνη σε μια συνάθροιση τους όπου από την Ελλάδα, μέσω στρίμιγκ, ολόκληρη την εκπαιδευτική λατρεία τους στον Ιεχωβά Θεό.

melvurni3
Χώρα με τεράστιες εκτάσεις που οι ανθρώποι στα λίγα χρόνια της ιστορίας της δεν έχουν προλάβει να καταστρέψουν. Αντίθετα, όπως εδώ στο πάργκινγ της Αίθουσας Βασιλείας μπορούμε να διακρίνουμε τους άνετους χώρους για τα αυτοκίνητα τους.

melvurni4
Η ομορφιά είναι παντού και αντανακλά την αγάπη στον Ιεχωβά. Ο τόπος λατρείας αντιπροσωπεύει ότι καλύτερο έχω ο άνθρωπος στην καρδιά τους για τον Δημιουργό. Κι αυτό φαίνεται καθαρά όπου κι αν κοιτάξεις στον περιβάλλοντα χώρο.

melvurni5
Μπαίνοντας στον εσωτερικό χώρο. Όμορφη η διευθέτηση της βιτρίνας με τα έντυπα και το υλικό που θα χρησιμοποποιήσουν οι ελληνόφωνες της Αυστραλίας στη διακονία του... Ένα χώρος για στοχασμό, μελέτη, λατρεία, κοινωνική συναναστροφή με τους αδελφούς.

melvurni6
Μέσα στην Αίθουσα, σε ώρα συνάθροισης. Οι αδελφοί μας παρακολουθούν από τις οθόνες τους το πρόγραμμα από την Ελλάδα. Στη γλώσσα της καρδιάς τους που καταλαβαίνουν. Και φυσικά θα αναζητήσουν στους τομείς ευθύνης τους, άλλους ελληνόφωνες για να τους μιλήσουν.

melvurni7
Φυσικά η εκκλησία έχει τη δική δική της οργανωτική διάρθρωση... Και πολλά πράγματα γίνονται εκεί με διορισμούς από τους ντόπιους αδελφούς όπως σε κάθε εκκλησία του ιεχωβά σε όλο τον κόσμο... Λίγοι, αλλά διαλεχτοί, ξεχωρισμένοι από τον ίδιο τον Ιεχωβά.

melvurni8
Εδώ θα δείς, όπως και σε όλες τις συναθροίσεις του λαού του Ιεχωβά ανθρώπους κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικού υπόβαθρου που έρχονται για να δοξάσουν και να εκπαιδευτούν από τον Ιεχωβά Θεό... Τι σπουδαίο προνόμιο! Τον ευχαριστούμε από την καρδιά μας που δεν μας κρατά στο σκοτάδι...

melvurni9

«Πόσο Πραγματική Είναι η Απειλή της Πείνας;» Μια σοβαρή διαπίστωση πριν 50 χρόνια…

skoupidia
Εικόνες σαν αυτές μπορείς να τη συναντήσεις στις μέρες της συνεχούς λιτότητας στους καιρούς των μνημονίων στην Ελλάδα και θλίβεσαι για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια… Το βέβαιο είναι ότι θα ζήσουμε ακόμα χειρότερες καταστάσεις καθώς τίποτα μπροστά μας δεν δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι σε θέση να ελέγξει τα πράγματα για την ωφέλεια του…

anergia

fovosΗ ΙΔΕΑ της πείνας μπορεί να σας φαίνεται μακρινή. Σ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας οι περισσότεροι άνθρωποι κατόρθωσαν να έχουν αρκετή τροφή. Και σεις, ίσως να έχετε άλλα προβλήματα που σας πιέζουν περισσότερο από την έλλειψη τροφίμων.

Αλλά πώς συμβαίνει ώστε το θέμα της πείνας να εμφανίζεται συνεχώς στις ειδήσεις; Γιατί οι αυθεντίες του κόσμου στον τομέα των τροφίμων και της διατροφής επανειλημμένα χρησιμοποιούν τον όρο «παγκόσμια πείνα»; Μήπως προσπαθούν απλώς να τρομάξουν τον κόσμο, προκαλώντας μια ψευδή αίσθηση συναγερμού;

Ή μήπως η πείνα πράγματι αποτελεί παγκόσμια απειλή σήμερα; Είναι δυνατόν οι ελλείψεις τροφίμων να σας επηρεάσουν προσωπικά στο άμεσο μέλλον;

Πριν από δύο χρόνια ο Δρ. Νόρμαν Ε. Μπόρλαουγκ, γνωστός ως ο «πατέρας της Πράσινης Επανάστασης,» είπε ότι ο κόσμος θα μπορούσε να κρατήσει ψηλά την παραγωγή τροφίμων στα επόμενα τριάντα χρόνια. Αλλά πιστεύει ακόμη το ίδιο; «Όχι, δεν είμαι πια τόσο αισιόδοξος.» απαντά ο Δρ. Μπόρλαουγκ και εξηγεί:

«Από το 1947 μέχρι τα μέσα του 1972, η παγκόσμια κατανάλωση τροφίμων φαινόταν καταπληκτικά σταθερή, και τα αποθέματα σιτηρών ασκούσαν ένα ρυθμιστικό ρόλο στις τιμές των τροφίμων. Αλλά κατόπιν ήλθε η ολέθρια συγκομιδή του 1972 που συνοδευόταν από μια ξηρασία που σάρωσε την Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και την Αυστραλία. Το γεγονός αυτό επέσπευσε τις μεγάλες αγορές σιτηρών εκ μέρους της Ρωσίας, και επέφερε αυτομάτως αυτόν τον τρομερό πληθωρισμό. Το ίδιο καλοκαίρι οι θερινοί μουσώνες που φέρνουν βροχές ήσαν πολύ φτωχοί σε όλη τη νότιο Ασία και η συγκομιδή του ρυζιού ήταν κακή. Τα αποθέματα τροφίμων που νομίζαμε ότι ήσαν αρκετά ν’ αντιμετωπίσουμε κάθε κατάσταση, απλώς εξαφανίζονταν από τη μια μέρα στην άλλη.»

Το αποτέλεσμα είναι ότι τώρα ο κόσμος έχει αποθέματα σιτηρών αρκετά μόνο για είκοσι πέντε μέρες παγκόσμιας κατανάλωσης, ενώ το 1961 υπήρχαν αρκετά αποθέματα για ενενήντα πέντε περίπου μέρες. Και το περιθώριο αποθεμάτων ελαττώνεται σταθερά καθώς η παγκόσμια κατανάλωση σιτηρών αυξάνει κατά 1,4 εκατομμύρια τόνους το έτος γρηγορότερα από την παγκόσμια παραγωγή σιτηρών.

Ένας ανταποκριτής του περιοδικού «Δε Γωλ Στρητ Τζόρναλ» προειδοποιεί ότι δεν μπορούμε πλέον να παραμερίζουμε τόσο εύκολα και χωρίς αρκετή σκέψη τρέχοντα δελτία ειδήσεων για έλλειψη τροφίμων:

«Σ’ εκείνους που σ’ όλη τους τη ζωή ακούν ότι ο κόσμος στην Κίνα, στην Αρμενία ή σε κάποιο άλλο μέρος λιμοκτονεί, τέτοιες φοβερές προφητείες φαίνονται ότι είναι υπερβολικές και ότι χωρίς λόγο σπείρουν τον φόβο. Σ’ όλη την ιστορία υπήρξαν λιμοί, . . . και προφήτες της Δευτέρας Παρουσίας τούς συνόδευαν· κάθε φορά, όμως, ο κόσμος με κάποιον τρόπο ανελάμβανε. Σήμερα, εν τούτοις, οι ειδικοί στα ζητήματα της γεωργίας, της διατροφής και της οικονομίας συμφωνούν ότι η παρούσα παγκόσμια κατάσταση τροφίμων είναι ουσιαστικά πολύ περισσότερο δυσοίωνη παρά ποτέ άλλοτε.»

Σ’ ένα άρθρο που τιτλοφορείται «Η Επόμενη Κρίσις: Παγκόσμια Πείνα» ο συγγραφεύς εξήγησε: «Αυτή τη φορά οι προφήτες της Δευτέρας Παρουσίας δεν μιλούν απλώς για κακομοιριά στην Ινδία, αλλά επίσης για ελλείψεις, υψηλές τιμές και ίσως ακόμη και δελτία τροφίμων στις Ηνωμένες Πολιτείες.» Μια έκθεση τον περασμένο Οκτώβριο από μια μεγάλη εξαγωγική εταιρία σιτηρών, την «Κάργκιλ Ινκ»., ανέφερε ότι η σημερινή μειωμένη προσφορά τροφίμων «αποκλείει τελείως» κατανάλωση σε επίπεδα παρόμοια μ’ εκείνα των τελευταίων δώδεκα μηνών. Η έκθεση προσθέτει: «Πρέπει να εφαρμοσθεί δελτίο και στην εσωτερική και στην εξαγωγική κατανάλωση.»

Προμήνυμα ενός Κόσμου Χωρίς Πείνα

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι προσεκτικοί μελετητές της Αγίας Γραφής, περίμεναν ότι η παγκόσμια πείνα θ’ απειλούσε αυτή τη γενεά. Ο Ιησούς προφήτευσε ότι η «παρουσία» του με Βασιλική εξουσία που άρχισε το έτος 1914 μ.Χ. σύμφωνα με τη χρονολογία της Γραφής, θα χαρακτηρίζονταν από «λιμούς . . . κατά τόπους.»—Ματθ. 24:3, 7· παράβαλε με Αποκάλυψη 6:1, 2, 5, 6.

Αυτό, όμως, δεν πρέπει ν’ αποτελεί αιτία απελπισίας, διότι ο Ιησούς συνέδεσε την «παρουσία» του με τη ‘συντέλεια του αιώνος’ ή ‘το τέλος του [παρόντος] συστήματος πραγμάτων.’ (Ματθ. 24:3) Σύντομα ένα νέο σύστημα θα εγκαθιδρυθεί σ’ όλη τη γη όπου το ανθρώπινο γένος ‘δεν θα πεινάσειη πλέον.’—Αποκάλ. 7:16· παράβαλε Ησαΐα 49:10.

Αλλά στο μικρό χρονικό διάστημα που απομένει προτού αυτή η υπόσχεση φτάσει στη μεγάλη εκπλήρωση, η πείνα πράγματι θερίζει την ανθρώπινη οικογένεια. Πώς επηρεάζει τους ανθρώπους όταν τους πλήττει;

Αναδημοσίευση από το ΞΥΠΝΑ του 1975 22/7 σ. 7-8

Αγάπη, ενθάρρυνση και μια ξεχωριστή ομορφιά, μέσα στο λαό του Ιεχωβά!

roma6.110218
Δικό μας το θέμα, σήμερα... Αποτελεί μέρος μιας διόρθωσης που εσείς επισημάνατε με αγάπη και σας ευχαριστούμε γι' αυτό. Αυτό είναι που κάνει αυτό το Site να ξεχωρίζει, αν τα έχει καταφέρει σ' αυτόν τον τομέα... Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Στη σημερινή δημοσίευση βλέπετε τρεις φωτογραφίες που είχατε δει και χθες... Νομίσαμε, μέσα στον ενθουσιασμό μας και στη ζήλο μας να προβάλλουμε μια όμορφη δράση των αδελφών μας, ότι η δράση των αδελφών μας στον όμιλο Παντζάμπι, εντάσσονταν μέσα στη Συνέλευση των Ρομά στο Βόλο...

roma7.110218
Μας το επισημάνατε όμορφα με σχόλιο πάνω στο δημοσίευμα, εσείς που ήσασταν εκεί... Και όντως έτσι ήταν... «Τσεκάραμε» την πληροφορία και είδαμε ότι έτσι είχαν τα πράγματα. Διορθώσαμε λοιπόν την παρουσίαση, αλλά αυτό έγινε αφορμή να μη χαθούμε από τις φωτογραφίες, επειδή πραγματικά είναι όμορφες και δείχνουν, αν μη τι άλλο τον αγώνα που γίνεται σε όλους τους τομείς, αυτές τις τελευταίες ημέρες ώστε να μάθουν όλοι οι άνθρωποι, κάθε γλώσσας και φυλής την αλήθεια για τον Ιεχωβά Θεό και τον άγιο σκοπό του πάνω στη γη...

roma8.110218
Η γλώσσα Πατζάμπι στο Πακιστάν φέρεται σήμερα να έχει συγχωνευτεί με τη τεχνητή γλώσσα Λάντα (Lanhda). Αντίθετα στην Ινδία, σύμφωνα με το υφιστάμενο σύνταγμα, αποτελεί μία από τις επίσημες αναγνωρισμένες ομιλούμενες γλώσσες του κράτους. Γενικά το λεξιλόγιο της Παντζάμπι παρουσιάζει πολλές και μεγάλες ομοιότητες με εκείνο της δυτικής Χίντι και Ούρντου. Για τους Μάρτυρες του ιεχωβά όλοι οι άνθρωποι σε κάθε γωνιά της γης πρέπει να γνωρίσουμε στην αλήθεια κι έτσι στη χώρα μας υπάρχει ένας όμιλος ανθρώπων που μιλούν αυτή τη γλώσσα..

Τι ομορφιά! Μια ιδιαίτερη φυλή, οι Ρομά, έρχονται κοντά στον Ιεχωβά! Πραγματική ευλογία!

roma1.110218
Το είδαμε σε χθεσινές αναρτήσεις αδελφών μας και χαρήκαμε ιδιαίτερα... Συνέλευση Ρομανί στον Βόλο, το πρωινό της Κυριακής, που την παρακολούθησαν 886 άτομα. Τι ευλογία να βλέπεις αυτόν το παραπεταμένο λαό, να ελκύεται από το Ιεχωβά στην αγκαλιά του! Ο Ιεχωβά που δεν είναι προσωπολήπτης το κάνει αυτό!

roma2.110218
Επικοινωνήσαμε με τους αδελφούς μας και ζητήσαμε την άδεια τους, να χρησιμοποιήσουμε τις φωτογραφίες τους, σ' αυτήν ανάρτηση. Η ενθάρρυνση για όλους μας είναι μεγάλη! Τέσσερα άτομα βαφτίστηκαν και, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες, έρχονται από παντού, ακόμα και από τους αγρούς...

roma3.110218
Με χαρά μας έδωσαν την άδεια και τους ευχαριστούμε για την ευγενική προθυμία τους... Είναι η πρώτη φορά που έγινε μία συνέλευση περιοχής Ρομά πανελλαδικής εμβέλειας στο Βόλο. Υπήρξε μέριμνα να φιλοξενηθούν αδερφοί Ρομά από τοπικούς αδελφούς. Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ γράφει για αυτό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

roma4.110218
Ιδού μερικά στοιχεία που αξίζει να έχουμε υπόψη μας βλέποντας τις φωτογραφίες: Η συνέλευση έγινε στο κλειστό γυμναστήριο της νέας Ιωνίας του Βόλου. Εδώ και περίπου 10 χρόνια οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, διεξάγουν σε αυτόν τον φιλόξενο χώρο τις Συνελεύσεις τους.

roma5.110218
Φυσικά χρειάστηκε μια εργασία για προετοιμαστεί ο χώρος. Αλλά όλα έγιναν με τάξη, όπως γίνεται πάντα, μέσα στο λαό του Ιεχωβά. Η προετοιμασία για την Συνέλευση, ξεκίνησε το απόγευμα του Σαββάτου, με την καθαριότητα του χώρου όπου ήταν περίπου 200 άτομα παρόντα. Όντως, οι αγροί είναι έτοιμοι για θερισμό.

allagi.1
Μετά την καθαριότητα, τοποθετήθηκαν τα ηχόπανα, στήθηκε η σκηνή και τοποθετήθηκαν οι επιγραφές. Και βέβαια έγιναν οι απαραίτητες εργασίες για ήχο και εικόνα. Κατά τις 11 η ώρα, ολοκληρώθηκε η προετοιμασία. Στη φωτογραφία, διακρίνουμε αδελφούς μας την ώρα της αποξήλωσης....

allagi.2
Έτσι κάνουν οι αδελφοί, κάθε φορά που έχουν συνέλευση στο Βόλο. Η προθυμία και η προσωπική εργασία είναι κάτι πολύ όμορφο. Η αποξήλωση των εγκαταστάσεων γίνεται πιο γρήγορα, διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα, μετά το τέλος της συνέλευσης. Αδελφοί μας εργάζονται εθλοντικά σ' αυτή την προσπάθεια.

allagi.3
Εικόνες όμορφες, ξεχωριστές. Πρόσωπα χαμογελαστά, χαρούμενα. Είναι φανερό πως ήξεραν γιατί ήταν εκεί. Και το απολάμβαναν. Αδελφοί, ευχαριστούμε που μοιραστήκατε μαζί μας τη χαρά σας... Οι περισσότεροι Ρομά είχαν έρθει με λεωφορεία και λιγότεροι με δικά τους αυτοκίνητα. Δεν έχει άλλωστε σημασία το πώς, αλλά να είσαι εκεί!

«Επέζησα από τη Βύθιση του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ». Μια εμπειρία με διδάγματα για όλους μας…

titanikos
Ο ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ, μήκους 269 μέτρων (882,5 ποδιών), ήταν το μεγαλύτερο πλοίο του καιρού του. Το ολικό του εκτόπισμα ξεπερνούσε το εκτόπισμα των συγχρόνων πολεμικών θωρηκτών πλοίων, κατά 5.000 τόνους. Το σκάφος του ήταν διαιρεμένο σε 16 στεγανά διαμερίσματα, και, επειδή τέσσερα απ’ αυτά θα μπορούσαν να πλημμυρίσουν χωρίς να βουλιάξει το πλοίο, το θεωρούσαν αβύθιστο. «Ως προς την ασφάλεια, . . . όλοι πίστευαν ότι ο ‘Τιτανικός’ είχε κατασκευαστεί με την τελευταία λέξη της επιστήμης.» («Τάιμς» της Νέας Υόρκης 16 Απριλίου 1912) Αλλά το μοιραίο παγόβουνο άνοιξε ένα ρήγμα 90 μέτρων (300 ποδιών) στο πλευρό του πλοίου, πλημμυρίζοντας πέντε από τα στεγανά διαμερίσματα του, και ο «αβύθιστος Τιτανικός» βούλιαξε.
titanikos

PenaΗ ιστορία άρχισε όταν επισκέφτηκα τους ηλικιωμένους γονείς μου και το θείο μου στο Τζάξονβιλ, στη Φλώριδα. Συνέβη λίγους μήνες πριν πεθάνει ο θείος μου. Ως συνήθως, πήγαμε στην Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά την Κυριακή το πρωί για να παρακολουθήσουμε μια δημόσια ομιλία. Ακούσαμε μια θαυμάσια διάλεξη, «Θα Είσαστε Ένας που θα Επιζήσει από τις Έσχατες Ημέρες;» Καθώς επιστρέφαμε σπίτι, ο θείος μου είπε: «Αυτή η ομιλία μου θύμισε τότε που σώθηκα από μια τρομερή καταστροφή.» Σταμάτησε για λίγο και μετά πρόσθεσε: «Ξέρεις, επέζησα από το ναυάγιο του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ

Αργότερα, ζήτησα από το θείο μου, τον Λούι Γκάρρετ, να μου αφηγηθεί την πείρα του στον ΤΙΤΑΝΙΚΟ.

«Ας ξεκινήσω από την αρχή», είπε. «Γεννήθηκα το 1900, στο Χάκουρ του Λιβάνου, ένα μικρό ορεινό χωριό περίπου 130 με 140 χιλιόμετρα (80 με 90 μίλια) στα βόρεια της Βηρυτού. Η οικογένεια μου είχε και δούλευε έναν υδροκίνητο μύλο που άλεθε το στάρι σε αλεύρι. Ο πατέρας μου ήταν ο μυλωνάς του χωριού. Η οικογένεια μου αποφάσισε να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1904 η μητέρα μου και οι δυο αδελφές μου έφυγαν από το Λίβανο. Αργότερα, το 1906, ο μεγαλύτερος αδελφός μου έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1912, για να ολοκληρωθεί η μετανάστευση της οικογένειας, ο πατέρας μου, η αδελφή μου κι εγώ θα φεύγαμε για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Το Μάρτιο του 1912, φύγαμε με πλοίο για τη Μασσαλία της Γαλλίας. Από κει, κόψαμε εισιτήριο για τον ΤΙΤΑΝΙΚΟ, που θα έκανε το παρθενικό ταξίδι του στη Νέα Υόρκη. Η ημερομηνία της αποπλεύσεώς του ήταν 10 Απριλίου 1912. Ο πατέρας μου έπρεπε να μείνει πίσω στη Μασσαλία, επειδή δεν μπορούσε να περάσει τις απαιτούμενες σωματικές εξετάσεις, λόγω μιας μολύνσεως του ματιού.» Ο θείος μου γέλασε κι αναφώνησε: «Πολύ ευνοϊκά τα πράγματα γι’ αυτόν!»

«Η αδελφή μου ήταν 14 χρονών», συνέχισε, «κι εγώ 12 όταν επιβιβαστήκαμε στον ΤΙΤΑΝΙΚΟ. Ήμασταν λυπημένοι που αφήναμε τον πατέρα μου πίσω, αλλά χαρούμενοι που θα ταξιδεύαμε με τον ΤΙΤΑΝΙΚΟ, το μεγαλύτερο, γρηγορότερο και πιο πολυτελές πλοίο της εποχής του — κι όπως έλεγαν, επίσης, ήταν αβύθιστο! Οι επιβάτες ήταν πάνω από 2.200, ανάμεσα στους οποίους μερικοί από τους πιο πλούσιους και πιο διάσημους εκείνο τον καιρό. Πολλοί ταξίδευαν με τον ΤΙΤΑΝΙΚΟ, για να γιορτάσουν το παρθενικό ταξίδι του. Ήταν το πιο «καθώς πρέπει» πράγμα που μπορούσαν να κάνουν για να έχουν μια κοινωνική προβολή. Η ταχύτητα του πλοίου ήταν όπως προβλέφθηκε. Η προβλεπόμενη άφιξη στη Νέα Υόρκη θα ήταν την Τετάρτη 17 Απριλίου. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, ο καιρός χαρακτηριστικά ψυχρός για τον Απρίλιο.

«Την Κυριακή, 14 Απριλίου, πέμπτη μας μέρα στη θάλασσα, ο καιρός έγινε υπερβολικά κρύος — έκανε τόσο δυνατό κρύο που δεν υπήρχαν πολλοί στο κατάστρωμα περιπάτου. Ακούσαμε πως δόθηκαν προειδοποιήσεις ότι υπήρχαν παγόβουνα στην περιοχή. Κανένας δεν περίμενε να φανεί κανένα απ’ αυτά στην πορεία του πλοίου, κι έτσι ο ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ συνέχισε την πορεία του με την ίδια ταχύτητα. Όμως, ο καπετάνιος του ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑΝ, ενός άλλου πλοίου στο Βόρειο Ατλαντικό, ειδοποίησε τον ΤΙΤΑΝΙΚΟ με τον ασύρματο ότι είχαν φανεί παγόβουνα στην πορεία μας. Η ειδοποίηση αγνοήθηκε. Το τίμημα που πληρώθηκε για την υπερβολική αυτοπεποίθηση που έδειξε ο Καπετάνιος Σμιθ, η απώλεια σχεδόν 700 μελών από το πλήρωμα και 800 και πλέον επιβατών, ήταν πράγματι πολύ μεγάλο.

«Γύρω στις 11:45 τη νύχτα της Κυριακής, 14 Απριλίου, η αδελφή μου κι εγώ ξυπνήσαμε από ένα τράνταγμα. Αυτή βρισκόταν στο πάνω κρεβάτι της καμπίνας και ξεφώνισε, «Κάτι συμβαίνει!»

«‘Κοιμήσου’, της φώναξα. ‘Ανησυχείς πάρα πολύ.’ Μετά από λίγο ένας ηλικιωμένος άνδρας, που είχαμε συναντήσει στο πλοίο και που είχε δείξει πατρικό ενδιαφέρον για μας, ήρθε στην καμπίνα μας και είπε ψύχραιμα: ‘Βγείτε από την καμπίνα σας και πηγαίνετε στο υψηλότερο κατάστρωμα. Μην πάρετε τώρα μαζί τα πράγματα σας. Θα τα πάρετε αργότερα.’

«Είχαμε εισιτήρια τρίτης θέσεως, που σημαίνει ότι μπορούσαμε ν’ ανέβουμε στο κατάστρωμα της δεύτερης θέσεως. Αλλά οι επιβάτες της δεύτερης και τρίτης θέσεως δεν μπορούσαν να περάσουν από μια φρουρούμενη πύλη, που οδηγούσε στο πάνω κατάστρωμα της πρώτης θέσεως. Όμως, μας είπαν ότι θα ήταν συνετό να πάμε στο πάνω κατάστρωμα της πρώτης θέσεως γιατί εκεί θα υπήρχε μεγαλύτερη πιθανότητα να μπούμε σε ναυαγοσωστική λέμβο. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να γίνει αυτό θα ήταν να σκαρφαλώσουμε από μια σιδερένια σκάλα από το κατάστρωμα της τρίτης θέσεως και να ανέβουμε πέντε ή έξι καταστρώματα μέχρι τις ναυαγοσωστικές λέμβους. Αυτό και κάναμε, με πολλή δυσκολία, γιατί ήταν δύσκολο για την αδελφή μου να σκαρφαλώσει τη σιδερένια σκάλα. Αλλά με τη βοήθεια των άλλων τα καταφέραμε.

«Τι θέαμα! Οι περισσότερες ναυαγοσωστικές λέμβοι είχαν φύγει. Το πλήρωμα επέτρεπε μονάχα στις γυναίκες και στα παιδιά να επιβιβάζονται στις ναυαγοσωστικές λέμβους — δεν επαρκούσαν για όλους. Είδαμε γυναίκες να φωνάζουν, να μη θέλουν ν’ αφήσουν τους άνδρες, τους· άνδρες να παρακαλάνε τις γυναίκες και τα παιδιά τους να βιαστούν και να μπουν στις βάρκες. Μέσα σ’ αυτό το πανδαιμόνιο και την ομαδική υστερία, στεκόμασταν η αδελφή μου κι εγώ, δυο παιδιά μετανάστες, χωρίς να ξέρουμε Αγγλικά, αφάνταστα τρομαγμένοι, κλαίγοντας και ζητώντας βοήθεια.

«Η τελευταία ναυαγοσωστική λέμβος κόντευε να γεμίσει. Ένας μεσήλικας βρισκόταν εκεί με την πολύ νεαρή, έγκυο σύζυγο του. Τη βοήθησε να μπει στη ναυαγοσωστική λέμβο, κατόπιν κοίταξε πίσω στο κατάστρωμα και είδε κι άλλους που ήθελαν να μπουν. Αποχαιρέτησε τη γυναίκα του φιλώντας την, και, όταν επέστρεψε στο κατάστρωμα, άρπαξε τον πρώτο που βρήκε μπροστά του. Ευτυχώς, εγώ βρισκόμουν εκεί στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή, και με έμπασε στη ναυαγοσωστική λέμβο. Φώναξα για την αδελφή μου που είχε παγώσει από το φόβο. Με τη βοήθεια των άλλων, μπήκε κι αυτή μέσα στη ναυαγοσωστική λέμβο. Ποιος ήταν ο γενναίος άνδρας που έκανε αυτή την καλή πράξη; Μας είπαν ότι ήταν ο Τζων Τζέικομπ Άστορ Δ΄. Τότε αυτός ήταν 48 χρονών και η σύζυγος του, Μανταλένα, ήταν 19. Πήγαιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή ήθελαν το παιδί τους να γεννηθεί εκεί. Πολλές ιστορίες γράφτηκαν στις εφημερίδες που έλεγαν πώς ο Τζων Τζέικομπ Άστορ χαλάλησε τη ζωή του για ένα μικρό μετανάστη. Τα απομνημονεύματα της οικογένειας Άστορ δείχνουν ότι, σύμφωνα με την Κα Άστορ, ο Κος Άστορ είχε έρθει στα λόγια μ’ έναν από το πλήρωμα, που προσπάθησε να τον εμποδίσει να βοηθήσει τη γυναίκα του να μπει στη ναυαγοσωστική λέμβο. Το έκανε όμως. Και, όπως είπα, τη φίλησε και, όταν επέστρεψε στο κατάστρωμα, άρχισε να βοηθάει κι άλλους να μπουν στη ναυαγοσωστική λέμβο.

«Ήμουν ευτυχισμένος που βρισκόμουν στη ναυαγοσωστική λέμβο, αλλά λυπόμουνα για εκείνους που έμειναν στον ΤΙΤΑΝΙΚΟ. Κοιτάζοντας πίσω αυτό το μεγάλο, ωραίο πλοίο, μπορούσα να το δω από μια διαφορετική άποψη και με μερικά από τα φώτα του αναμμένα, μπορούσα να δω το μέγεθος και την ομορφιά του πλοίου. Στην ηρεμία της νύχτας και με τον ήχο που μεταδιδόταν τόσο καλά πάνω στο νερό, μπορούσαμε ν’ ακούμε την ορχήστρα να παίζει στο κατάστρωμα και τους ανθρώπους να τραγουδούν ‘Πιο κοντά Θεέ σε Σένα’. Το πλήρωμα κωπηλατούσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, για απομακρυνθούν από το πλοίο. Υπήρχε ο φόβος μήπως γίνει απορρόφηση όταν θα βυθιζόταν τελικά στα βάθη του ωκεανού. Αυτό δεν συνέβη, ούτε και έγινε καμιά έκρηξη όπως περίμεναν μερικοί. Τα νερά ήταν ασυνήθιστα ήρεμα εκείνη τη νύχτα κι αυτό ήταν καλό, γιατί πολλές από τις ναυαγοσωστικές λέμβους ήταν παραφορτωμένες.

«Ο ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ βούλιαξε γύρω στις 2:20 π.μ., στις 15 Απριλίου 1912, σύμφωνα με τα πρακτικά. Τον είδα να βυθίζεται μέσα στον ωκεανό στο φρικτό τέλος του. Η στιγμή που βούλιαξε άφησε μια ανάμνηση που με βασανίζει μέχρι σήμερα. Ήταν τα παράξενα βογκητά και τα μανιασμένα ξεφωνητά των ανθρώπων για βοήθεια, καθώς έπεφταν μέσα στα παγωμένα νερά. Σχεδόν όλοι πέθαναν από το κρύο νερό. Οι φωνές διήρκεσαν περίπου 45 λεπτά και κατόπιν έσβησαν.»

Ο θείος μου σώπασε για λίγο για να θυμηθεί. Κατόπιν συνέχισε: «Ένα σήμα SOS είχε σταλεί περίπου τα μεσάνυχτα. Το πήρε το πλοίο ΚΑΡΠΑΘΙΑ της Κιούναρντ Γουάιτ Σταρ Λάιν. Βρισκόταν περίπου 93 χιλιόμετρα (58 μίλια) μακριά κι αμέσως άλλαξε την πορεία του, που ήταν προς το Γιβραλτάρ, και προχώρησε ολοταχώς για τη διάσωση. Έφτασε γύρω στις 4:30 μ.μ. Είναι αξιοσημείωτο ότι το πλοίο ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑΝ βρισκόταν μόνο 32 χιλιόμετρα (20 μίλια) μακριά από το σημείο που βούλιαξε ο Τιτανικός, αλλά ο ασυρματιστής δεν πήρε το σήμα SOS επειδή ήταν εκτός υπηρεσίας. Μετέπειτα ειδήσεις έδειξαν ότι το ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑΝ είδε τις φωτοβολίδες τη νύχτα, αλλά νόμιζε ότι οι επιβάτες του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ γιόρταζαν με πυροτεχνήματα το παρθενικό ταξίδι.

«Το Καρπάθια ολοκλήρωσε τις υπηρεσίες διασώσεως γύρω στις 8:30 π.μ. Η ναυαγοσωστική μας λέμβος ήταν ανάμεσα στις τελευταίες που διασώθηκαν. Όταν ανεβήκαμε στο πλοίο και μας έδωσαν ζεστά ρούχα, καυτό τσάι και μας περιποιήθηκαν, ήμουνα ευτυχισμένος που ζούσα, αν και το παλτό και τα παπούτσια που μου έδωσαν ήταν πολύ μεγάλα.

«Αργότερα ο καπετάνιος του ΚΑΡΠΑΘΙΑ κάλεσε όλους όσοι σώθηκαν να έρθουν στο κατάστρωμα και να δουν το παγόβουνο. Η 12χρονη διάνοια μου το κατέγραψε τόσο ψηλό, όσο ένα διώροφο σπίτι, πολύ πιο πλατύ και με μια πελώρια καμινάδα. Το πλοίο μας πήγε στη Νέα Υόρκη, προτού συνεχίσει το ταξίδι του για το Γιβραλτάρ, μια πολύ ευγενική πράξη από μέρους της διευθύνσεως της Κιούναρντ Γουάιτ Σταρ Λάιν. Φτάσαμε στη Νέα Υόρκη στις 8:30 μ.μ., την Πέμπτη 18 Απριλίου, και μας μετέφεραν στις αποβάθρες της Κιούναρντ Γουάιτ Σταρ.

«Αναπολώντας εκείνες τις ατέλειωτες ώρες στη ναυαγοσωστική λέμβο, τώρα φαίνεται θαύμα που φτάσαμε ασφαλείς στο ΚΑΡΠΑΘΙΑ. Το δυνατό κρύο ήταν σχεδόν αφόρητο. Στριμωχτήκαμε μαζί για να ζεσταινόμαστε. Οι άνθρωποι ήταν ευγενικοί ο ένας με τον άλλον. Θυμάμαι πόσο φυσούσε στο κατάστρωμα του ΚΑΡΠΑΘΙΑ. Οι άνεμοι έτρεχαν με αρκετούς κόμβους την ώρα. Ευτυχώς που δεν φύσαγε για όσο διάστημα χρειάστηκε για τη διάσωση. Αν τα νερά δεν παρέμεναν ήρεμα και γαλήνια εκείνη την ώρα, είναι αμφίβολο αν το έργο διασώσεως θα ήταν τόσο πετυχημένο.»

«Πέθανε κανένας στις ναυαγοσωστικές λέμβους;» ρώτησα.

«Ξέρω μόνο έναν από τη ναυαγοσωστική λέμβο μας που πέθανε από το κρύο. Το σώμα τυλίχτηκε μ’ ένα σεντόνι και τον έριξαν στη θάλασσα.»

«Υπήρχαν άνδρες στη ναυαγοσωστική σας λέμβο;»

«Μόνο γυναίκες και παιδιά, όπως είχε διατάξει το πλήρωμα, εκτός από λίγα μέλη του πληρώματος που κωπηλατούσαν. Ήταν κι ένα νεαρό ανδρόγυνο μ’ ένα μωρό που ‘ξεγέλασε’ το πλήρωμα. Η σύζυγος ήταν παμπόνηρη· έντυσε το νεαρό άνδρα της σαν γυναίκα, κάλυψε το κεφάλι του μ’ ένα μαντήλι και του έδωσε το μωρό. Αυτός μπήκε σε μια ναυαγοσωστική λέμβο κι αυτή μπήκε στη δική μας. Και οι δυο διασώθηκαν από το ΚΑΡΠΑΘΙΑ.

«Όταν φτάσαμε στη Νέα Υόρκη, νομίζαμε ότι θα μας πήγαιναν στο Νησί Έλλις για να τακτοποιήσουμε τη διαδικασία μεταναστεύσεως. Όμως, δεν έγινε αυτό λόγω των βασάνων και των παθημάτων που υπόφεραν οι επιζώντες. Μας παρέπεμψαν στον Ερυθρό Σταυρό για να βρούμε τις οικογένειες μας. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου, Ισαάκ, ήταν στη Νέα Υόρκη και η συνάντηση μας ήταν ανάμικτη από χαρά και λύπη. Ο πατέρας μου βρισκόταν ακόμη στη Γαλλία. Όμως, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αν βρισκόταν μαζί μας στον ΤΙΤΑΝΙΚΟ, δεν θα είχε επιζήσει, εξ αιτίας της διαταγής για τη διάσωση γυναικών και παιδιών μόνο. Ίσως ακόμη να είχε επηρεαστεί και η δική μας διάσωση. Θα δυσκολευόμασταν ν’ αφήσουμε τον πατέρα πάνω στον ΤΙΤΑΝΙΚΟ κι εμείς να ζητήσουμε τη δική μας ασφάλεια. Ευτυχώς γι’ αυτόν, έφτασε χωρίς κανένα κίνδυνο μετά από τρεις μήνες μ’ ένα άλλο πλοίο.»

Ο θείος μου σταμάτησε να μιλάει, χάθηκε στις σκέψεις αυτής της τρομερής δοκιμασίας. Τελικά, διέκοψα το ονειροπόλημα του. «Σώθηκες απ’ αυτή την τραγωδία. Τώρα, πότε έμαθες γι’ αυτή την επερχόμενη θλίψη των ‘εσχάτων ημερών’;»

«Ας πάμε από το 1912 στο 1930», είπε. «Ένας ολοχρόνιος διάκονος από το Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης, επισκέφθηκε το Τζάξονβιλ της Φλώριδας, όπου κατοικούσε η οικογένεια του μεγαλύτερου αδελφού μου και η οικογένεια μου, που την αποτελούσε η σύζυγός μου, ο γιος μου κι εγώ. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου μελετούσε τη Γραφή με μερικούς Μάρτυρες του Ιεχωβά που μιλούσαν Αραβικά. Ο ίδιος είχε γίνει ζηλωτής Μάρτυρας. Ο διάκονος που λεγόταν Τζώρτζ Καφούρυ, διεξήγε αρκετές συναθροίσεις γι’ αυτούς που μιλούσαν Αραβικά. Πήρα ένα αντίτυπο του βιβλίου «Η Κιθάρα του Θεού» στα Αραβικά. Μετά από πολλούς καυγάδες με τον αδελφό μου, νευρίασα τόσο που τελικά του είπα, Σε αποκηρύσσω από αδελφό μου, επειδή εγκατέλειψες την αρχική Ελληνορθόδοξη θρησκεία σου. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ποτέ δεν θα ξανακάνεις το σημείο του σταυρού, το σύμβολο της Τριάδας.’

«Αγαπούσα τον αδελφό μου και μ’ ενοχλούσε πάρα πολύ αυτό το ρήγμα που υπήρχε ανάμεσα μας. Μετά από μήνες, συνέβη να πέσει στα χέρια μου αυτό το αντίτυπο της «Κιθάρας του Θεού» που είχα πάρει. Είχε πιάσει σκόνη, αλλά το άνοιξα κι άρχισα να το διαβάζω νωρίς το απόγευμα, και συνέχισα μετά τα μεσάνυχτα. Η αλήθεια του Λόγου του Θεού άρχισε να μπαίνει στην καρδιά μου. Άρχισα να παρακολουθώ μια αραβόφωνη μελέτη και βαφτίστηκα το 1933.

«Ένα ακόμα γεγονός ξεχωρίζει στη ζωή μου. Ήταν το 1949, όταν τελικά μπόρεσα να κάνω ένα ταξίδι που το ονειρευόμουνα πολλά χρόνια. Στο Λίβανο, είχα ένα μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό, τον οποίο ήθελα να επισκεφθώ και να του μεταφέρω την ελπίδα της Βασιλείας. Καθώς πετούσαμε για το Λίβανο, περάσαμε πάνω από τη Γροιλανδία και επίσης πολύ κοντά πάνω από το σημείο που βούλιαξε ο Τιτανικός. Συγκινήθηκα καθώς κοιτούσα κάτω τα κρύα νερά του Ατλαντικού και θυμήθηκα εκείνη τη θλιβερή περίπτωση.

«Μια συνοδός, παρατηρώντας τα δάκρυα που μούσκεψαν το πρόσωπό μου, έσκυψε αθόρυβα, χτύπησε ελαφρά τον ώμο μου και ρώτησε: ‘Συμβαίνει τίποτα; Μπορώ να βοηθήσω;’ Απάντησα: ‘Όχι, απλώς σκεπτόμουν τότε που ήμουνα παιδί 12 χρονών. Βρισκόμουνα σ’ ένα μεγάλο πλοίο, τον ΤΙΤΑΝΙΚΟ που βούλιαξε και χάθηκαν 1.500 άνθρωποι μέσα σ’ αυτά τα νερά. Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το μανιασμένο πρωινό και τις κραυγές για βοήθεια που έρχονταν από το σκοτάδι κι εκείνα τα παγωμένα νερά.’ ‘Ποσό θλιβερό είναι,’ είπε η όμορφη μελαχρινή συνοδός. ‘Θυμάμαι που διάβασα για τη συμφορά του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ.

«Ολοκλήρωσα το ταξίδι στο Λίβανο. Ευτυχώς, ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός μου ενδιαφέρθηκε για τη Βίβλο. Αργότερα έγινε ένας αφιερωμένος Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά.»

Ο θείος μου Λούι, τελείωσε την ιστορία του με μια έκφραση ελπίδας ότι η βασιλεία του Θεού θα αντικαταστήσει το σημερινό σατανικό σύστημα πραγμάτων.

«Η αλήθεια του Λόγου του Θεού», δήλωσε, «είναι μια κατευθυντήρια δύναμη στη ζωή μου. Ευχαριστώ τον Ιεχωβά που επέζησα από τη καταστροφή του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ κι έχω την ευκαιρία να τον υπηρετώ τώρα σ’ αυτές τις κρίσιμες έσχατες ημέρες.» Έζησε κοντά στον μεγαλύτερο αδελφό του και τη σύζυγο του και μαζί μ’ αυτούς υπηρέτησε τον Ιεχωβά κάνοντας το καλύτερο που μπορούσε μέχρι την ημέρα του θανάτου του. Ποτέ δεν έπαψε να προσεύχεται να γίνει το θέλημα του Θεού στη γη όπως στον ουρανό. (Ματθ. 6:9, 10) Η ζωηρή του ελπίδα ήταν, αν πέθαινε πριν από τον Αρμαγεδδώνα να τον απελευθερώσει ο Θεός από τη δύναμη του τάφου με ανάσταση σε ζωή.

  • Αναδημοσίευση από το ΞΥΠΝΑ του 1982, 22/3 σ. 3-8 

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA