Έτσι θυμόμαστε το χωριό κι έτσι θέλουμε να μείνει στη μνήμη μας... Όμορφο και αγαπημένο!

avli1290616
Αν πούμε ότι δεν μας έχει λείψει το χωριό και το πατρικό μας, θα ήταν ψέμα. Δυο χρόνια τώρα, κοντά τρία, έχουμε να πάμε... Όσο κρατάνε οι κακές συνθήκες της πανδημίας και όσο ο φόβος της υπάρχει γύρω μας και κυριαρχεί, κρατιόμαστε. Και ξαφνικά ήρθε και ο μεγάλος σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου που έκανε ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, καθώς οι μετασεισμοί δεν έχουν σταματημό..

kathriotita.thrapsano2.170321
Είναι όμως που μας λείπουν οι άνθρωποι, ο τόπος, το καθετί που κουβαλάει μνήμες όμορφες, πασπαλισμένες με τη χρυσόσκονη των παιδικών μας χρόνων. Ναι, είναι όλα αυτά μια νοσταλγία, αλλά πώς να πάμε; Κι ωστόσο ούτε στιγμή δεν πάψαμε να τους σκεφτόμαστε με πολύ αγάπη, καθώς δοκιμάζονται οι αντοχές τους, από πολλές απόψεις.

klisto. gimnastirio3
Ακούμε, διαβάζουμε, ζούμε την κάθε στιγμή και ξέρουμε πως θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο ακόμα. Να κάνουμε υπομονή. Η νέα μετάλληξη του κορονοϊού μας φοβίζει ακόμα περισσότερο και στις απογευματινές ανακοινώσεις οι νεκροί έχουν ακόμα πολύ μεγάλο αριθμό. Τι σχέδια να κάνεις μέσα σε μια εποχή κι ας έχει έρθει, το καλοκαίρι; Ας περιμένουμε λίγο ακόμα και βλέπουμε. Και ας μη ξεθαρρεύουμε με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για χαλάρωση των μέτρων...

livada1.230319
Ελπίζουμε ότι, κάποια στιγμή, όλο αυτό θα περάσει, οριστικά...Δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' άπειρον...  Και τότε, ίσως η ζωή ξαναγυρίσει στα μέτρα που την ξέραμε. Για την ώρα, μόνο να περιμένουμε μπορούμε. Με υπομονή, υπάκουη καρδιά και εγκαρτέρηση. Θα ξαναζήσουμε τέτοιες όμορφες στιγμές, λέμε. Δεν μπορεί, θα αλλάξουν τα πράγματα... Θελουμε να είμαστε αισιόδοξοι.

spiti3.150721
Για την ώρα κρατάμε μικρό καλάθι. Και η όποια αλλαγή δεν θα έρθει, επειδή το επιδιώκουν και το θέλουν οι άνθρωποι. Αυτοί έχουν φροντίσει ήδη να χωριστούν σε εμβολιασμένους και αντιεμβολιαστές. Σε υπάκουους και ανυπάκους. Σε νομοταγείς και... επαναστάτες! Αλλού έχουμε την βάσιμη ελπίδα μας. Και ευτυχώς, ο σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου, δεν έκανε μεγάλες ζημιές στο σπίτι μας.

agioplastio3

«Ο Ιεχωβά μάς Δίδαξε Υπομονή και Εγκαρτέρηση». Μια πολύ διδακτική βιογραφία για όλους

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

liri.tu.kokora

ΑΦΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ

Στους βόρειους πρόποδες του Καυκάσου βρίσκεται το Πιατιγκόρσκ, μια πόλη της Ρωσίας φημισμένη για τις μεταλλικές πηγές και το ήπιο κλίμα της. Γεννήθηκα εκεί από Έλληνες πρόσφυγες το 1929. Δέκα χρόνια αργότερα, μετά τον εφιάλτη της σταλινικής τρομοκρατίας και των εθνικών εκκαθαρίσεων, γίναμε ξανά πρόσφυγες, εφόσον αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε στην Ελλάδα.

ΑΦΟΥ εγκατασταθήκαμε στον Πειραιά, η λέξη «πρόσφυγες» πήρε εντελώς νέα σημασία για εμάς. Νιώθαμε τελείως ξένοι. Μολονότι ο αδελφός μου και εγώ φέραμε τα ονόματα δύο φημισμένων Ελλήνων φιλοσόφων, του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, σπάνια ακούγαμε να μας φωνάζουν με αυτά τα ονόματα. Όλοι μας αποκαλούσαν «τα Ρωσάκια».

Λίγο μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η αγαπημένη μου μητέρα πέθανε. Είχε αποτελέσει το στήριγμα του σπιτιού μας και η απώλειά της μας συνέτριψε. Εφόσον ήταν φιλάσθενη για κάποιο διάστημα, με είχε διδάξει να κάνω πολλές δουλειές του σπιτιού. Αυτή η εκπαίδευση αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη αργότερα στη ζωή μου.

Πόλεμος και Απελευθέρωση

Ο πόλεμος, η ναζιστική κατοχή και οι ανελέητοι βομβαρδισμοί των συμμαχικών δυνάμεων έκαναν την κάθε ημέρα να φαίνεται σαν να ήταν η τελευταία. Η φτώχεια, η πείνα και ο θάνατος σάρωναν. Από 11 ετών, αναγκάστηκα να εργάζομαι πολύ σκληρά μαζί με τον πατέρα μου για να μπορούμε να συντηρούμαστε και οι τρεις μας. Επειδή δεν ήξερα καλά ελληνικά, καθώς επίσης λόγω του πολέμου και των συνεπειών του, η κοσμική μου εκπαίδευση ήταν περιορισμένη.

Η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα τελείωσε τον Οκτώβριο του 1944. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ήρθα σε επαφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Μέσα στην απόγνωση και στη δυστυχία εκείνης της περιόδου, η Γραφική ελπίδα για ένα λαμπρό μέλλον υπό τη Βασιλεία του Θεού άγγιξε την καρδιά μου. (Ψαλμός 37:29) Η υπόσχεση του Θεού για αιώνια ζωή κάτω από ειρηνικές συνθήκες εδώ στη γη αποδείχτηκε πραγματικό βάλσαμο για τα τραύματά μου. (Ησαΐας 9:7) Το 1946 ο πατέρας μου και εγώ βαφτιστήκαμε, συμβολίζοντας την αφιέρωσή μας στον Ιεχωβά.

Το επόμενο έτος, είχα τη χαρά να λάβω τον πρώτο μου διορισμό ως υπηρέτης διαφημίσεων (αργότερα αποκαλούνταν υπηρέτης περιοδικών) στη δεύτερη εκκλησία που ιδρύθηκε στον Πειραιά. Ο τομέας μας άρχιζε από τον Πειραιά και έφτανε μέχρι την Ελευσίνα, μια απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων. Εκείνον τον καιρό υπηρετούσαν στην εκκλησία πολλοί χρισμένοι με το πνεύμα Χριστιανοί. Είχα το προνόμιο να συνεργαστώ μαζί τους και να μάθω πολλά από αυτούς. Απολάμβανα τη συναναστροφή τους επειδή είχαν να αφηγηθούν ατέλειωτες εμπειρίες σχετικά με τις σθεναρές προσπάθειες που απαιτούνταν για την επιτέλεση του έργου κηρύγματος. Από την πορεία της ζωής τους ήταν ξεκάθαρο ότι, για να υπηρετεί κάποιος τον Ιεχωβά πιστά, απαιτείται μεγάλη υπομονή και εγκαρτέρηση. (Πράξεις 14:22) Πόσο χαρούμενος είμαι που σε αυτή την περιοχή υπάρχουν σήμερα 50 και πλέον εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά!

Μια Απρόσμενη Πρόκληση

Λίγο καιρό αργότερα, γνώρισα την Ελένη, μια αξιαγάπητη, ζηλώτρια νεαρή Χριστιανή από την Πάτρα. Αρραβωνιαστήκαμε στα τέλη του 1952. Έπειτα από λίγους μήνες, όμως, η Ελένη αρρώστησε βαριά. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι είχε όγκο στον εγκέφαλο και η κατάστασή της ήταν κρίσιμη. Έπρεπε να υποβληθεί σε εγχείρηση επειγόντως. Ύστερα από πολλές προσπάθειες, μπορέσαμε να βρούμε έναν γιατρό στην Αθήνα ο οποίος—παρά τα ανεπαρκή μέσα που υπήρχαν τότε—ήταν διατεθειμένος να συμμορφωθεί με τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις και να τη χειρουργήσει χωρίς αίμα. (Λευιτικό 17:10-14· Πράξεις 15:28, 29) Μετά την εγχείρηση οι γιατροί ήταν συγκρατημένα αισιόδοξοι για την εξέλιξη της υγείας της αρραβωνιαστικιάς μου, χωρίς να αποκλείουν την πιθανότητα υποτροπής.

Τι έπρεπε να κάνω εγώ σε αυτή την περίπτωση; Ενόψει των καινούριων περιστάσεων, μήπως θα έπρεπε να διαλύσω τον αρραβώνα και να αποδεσμευτώ; Όχι! Όταν αρραβωνιάστηκα έδωσα μια υπόσχεση, και ήθελα το ναι μου να σημαίνει ναι. (Ματθαίος 5:37) Ούτε για μια στιγμή δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να σκεφτεί διαφορετικά. Με τη φροντίδα της μεγαλύτερης αδελφής της, η Ελένη ανέρρωσε σε κάποιον βαθμό, και παντρευτήκαμε το Δεκέμβριο του 1954.

Έπειτα από τρία χρόνια, η Ελένη υπέστη υποτροπή, και ο ίδιος γιατρός χρειάστηκε να κάνει άλλη μια εγχείρηση. Αυτή τη φορά προχώρησε βαθύτερα στον εγκέφαλο για να αφαιρέσει πλήρως τον όγκο. Ως αποτέλεσμα, η σύζυγός μου έμεινε μερικώς παράλυτη και επηρεάστηκε σοβαρά το κέντρο ομιλίας της. Τώρα ανέκυψαν εντελώς καινούριες και πολύπλοκες προκλήσεις και για τους δυο μας. Ακόμη και η απλούστερη εργασία γινόταν μεγάλο εμπόδιο για την αγαπημένη μου σύζυγο. Η άσχημη κατάστασή της επέβαλε δραστικές αλλαγές στην καθημερινή μας ρουτίνα. Πάνω από όλα, απαιτούσε τεράστια υπομονή και εγκαρτέρηση.

Σε αυτή την περίοδο της ζωής μου αποδείχτηκε εξαιρετικά πολύτιμη η εκπαίδευση που είχα λάβει από τη μητέρα μου. Νωρίς κάθε πρωί, ετοίμαζα όλα τα υλικά για τα γεύματα και η Ελένη μαγείρευε. Αρκετά συχνά είχαμε καλεσμένους, μεταξύ αυτών και ολοχρόνιους διακόνους, άτομα με τα οποία μελετούσαμε την Αγία Γραφή καθώς και συγχριστιανούς μας από την εκκλησία που είχαν ανάγκη. Όλοι τους συμφωνούσαν ότι εκείνα τα γεύματα ήταν πραγματικά πολύ νόστιμα! Η Ελένη και εγώ συνεργαζόμασταν και σε άλλες δουλειές του σπιτιού ώστε να είναι καθαρό και τακτοποιημένο. Αυτή η τρομερά απαιτητική κατάσταση επρόκειτο να συνεχιστεί επί 30 χρόνια.

Ζήλος Παρά την Αναπηρία

Ήταν πολύ συγκινητικό τόσο για εμένα όσο και για τους άλλους να παρατηρούμε ότι τίποτα δεν μπορούσε να μειώσει την αγάπη της συζύγου μου για τον Ιεχωβά και το ζήλο της για την υπηρεσία του. Με τον καιρό, και με επίμονες προσπάθειες, η Ελένη κατόρθωσε να εκφράζεται με πολύ περιορισμένο λεξιλόγιο. Της άρεσε να πλησιάζει τους ανθρώπους στο δρόμο μιλώντας τους για τα καλά νέα από τη Γραφή. Σε διάφορες μετακινήσεις μου για επαγγελματικούς λόγους, την έπαιρνα μαζί μου και στάθμευα το αυτοκίνητο κοντά σε κάποιο πολυσύχναστο πεζοδρόμιο. Εκείνη άνοιγε το παράθυρο του αυτοκινήτου και προσκαλούσε τους περαστικούς να πάρουν αντίτυπα της Σκοπιάς και του Ξύπνα! Σε μια περίπτωση, έδωσε 80 περιοδικά μέσα σε δύο ώρες. Πολύ συχνά χρησιμοποιούσε όλα τα παλιότερα περιοδικά που υπήρχαν διαθέσιμα στην εκκλησία. Η Ελένη ήταν επίσης τακτική και σε άλλες μορφές κηρύγματος.

Στη διάρκεια όλων εκείνων των ετών που η σύζυγός μου ήταν ανάπηρη, με συνόδευε πάντοτε στις συναθροίσεις. Δεν έχασε ποτέ ούτε μία συνέλευση περιφερείας ή περιοχής, ακόμη και όταν έπρεπε να ταξιδεύουμε στο εξωτερικό λόγω του διωγμού που αντιμετώπιζαν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα. Παρά τους περιορισμούς της, παρευρέθηκε με χαρά σε συνελεύσεις που διεξάχθηκαν στην Αυστρία, στη Γερμανία, στην Κύπρο και σε άλλες χώρες. Η Ελένη δεν παραπονιόταν ποτέ ούτε ήταν απαιτητική, ακόμη και όταν οι αυξημένες ευθύνες μου στην υπηρεσία του Ιεχωβά έκαναν κάπου κάπου τα πράγματα δύσκολα για εκείνη.

Όσο για εμένα, αυτή η κατάσταση αποδείχτηκε μια μακρόχρονη περίοδος εκπαίδευσης στην υπομονή και στην εγκαρτέρηση. Αισθάνθηκα πολλές φορές να με βοηθάει το χέρι του Ιεχωβά. Αδελφοί και αδελφές έκαναν πραγματικές θυσίες για να μας βοηθούν με κάθε δυνατό τρόπο, και οι γιατροί μάς συμπαραστέκονταν με καλοσύνη. Όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια, δεν μας έλειψαν ποτέ τα αναγκαία της ζωής, παρ’ όλο που οι απαιτητικές περιστάσεις μας δεν μου επέτρεπαν να έχω εργασία πλήρους απασχόλησης. Τα συμφέροντα του Ιεχωβά και η υπηρεσία του είχαν πάντοτε ύψιστη προτεραιότητα.—Ματθαίος 6:33.

Πολλοί ρωτούν τι ήταν αυτό που μας στήριζε στη διάρκεια εκείνων των δύσκολων καιρών. Καθώς σκέφτομαι τα περασμένα, συνειδητοποιώ ότι η προσωπική μελέτη της Γραφής, η ένθερμη προσευχή στον Θεό, η τακτική παρακολούθηση των Χριστιανικών συναθροίσεων και η γεμάτη ζήλο συμμετοχή στο έργο κηρύγματος ενίσχυσαν την υπομονή και την εγκαρτέρησή μας. Θυμόμασταν πάντοτε τα ενθαρρυντικά λόγια των εδαφίων Ψαλμός 37:3-5: «Να εμπιστεύεσαι στον Ιεχωβά και να κάνεις το καλό· . . . Να βρίσκεις εξαιρετική ευχαρίστηση στον Ιεχωβά . . . Εναπόθεσε στον Ιεχωβά την οδό σου και βασίσου σε αυτόν, και αυτός θα ενεργήσει». Ένα άλλο εδάφιο που αποδείχτηκε πολύτιμο για εμάς ήταν το εδάφιο Ψαλμός 55:22 «Ρίξε στον Ιεχωβά το βάρος που σηκώνεις, και αυτός θα σε στηρίξει». Όπως ένα παιδί που έχει πλήρη εμπιστοσύνη στον πατέρα του, έτσι και εμείς όχι μόνο ρίξαμε στον Ιεχωβά τα βάρη που σηκώναμε, αλλά και τα αφήσαμε σε εκείνον.—Ιακώβου 1:6.

Στις 12 Απριλίου 1987, ενώ η σύζυγός μου κήρυττε μπροστά από το σπίτι μας, μια βαριά μεταλλική πόρτα έκλεισε με δύναμη πίσω της και την έριξε στο πεζοδρόμιο τραυματίζοντάς την σοβαρά. Ως αποτέλεσμα, παρέμεινε σε κώμα τα επόμενα τρία χρόνια. Πέθανε το Μάρτιο του 1990.

Υπηρετώ τον Ιεχωβά Όσο Καλύτερα μου το Επιτρέπουν οι Δυνατότητές Μου

Το 1960, διορίστηκα να υπηρετώ ως υπηρέτης εκκλησίας στη Νίκαια. Από τότε, είχα το προνόμιο να υπηρετήσω σε αρκετές εκκλησίες του Πειραιά. Αν και δεν απέκτησα ποτέ δικά μου παιδιά, είχα τη χαρά να βοηθήσω πολλά πνευματικά παιδιά να σταθεροποιηθούν στην αλήθεια. Μερικά από αυτά υπηρετούν τώρα ως πρεσβύτεροι, διακονικοί υπηρέτες, σκαπανείς και μέλη της οικογένειας Μπέθελ.

Αφότου αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ελλάδα το 1975, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μπορούσαν να διεξάγουν τις συνελεύσεις τους ελεύθερα, και δεν ήταν αναγκασμένοι να κρύβονται πια στα δάση. Η πείρα που είχαμε αποκτήσει μερικοί από εμάς καθώς οργανώναμε συνελεύσεις στο εξωτερικό αποδείχτηκε τώρα ανεκτίμητη. Έτσι λοιπόν, είχα τη χαρά και το προνόμιο να υπηρετήσω σε διάφορες επιτροπές συνέλευσης επί πολλά χρόνια.

Κατόπιν, το 1979, έγιναν σχέδια για την οικοδόμηση της πρώτης Αίθουσας Συνελεύσεων στην Ελλάδα, λίγο έξω από την Αθήνα. Διορίστηκα να βοηθήσω στην οργάνωση και στη διεκπεραίωση αυτού του τεράστιου οικοδομικού προγράμματος. Και αυτό το έργο απαίτησε επίσης αρκετή υπομονή και εγκαρτέρηση. Η τριετής συνεργασία με εκατοντάδες αυτοθυσιαστικούς αδελφούς και αδελφές σφυρηλάτησε ανάμεσά μας έναν ισχυρό δεσμό αγάπης και ενότητας. Οι αναμνήσεις από αυτό το πρόγραμμα οικοδόμησης έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην καρδιά μου.

Ικανοποιούνται οι Πνευματικές Ανάγκες των Φυλακισμένων

Έπειτα από λίγα χρόνια, άνοιξε μια νέα πόρτα για δραστηριότητα. Κοντά στον τομέα της εκκλησίας μου, στον Κορυδαλλό, υπάρχει μια από τις μεγαλύτερες φυλακές της Ελλάδας. Από τον Απρίλιο του 1991, έχω διοριστεί να επισκέπτομαι αυτή τη φυλακή κάθε εβδομάδα ως λειτουργός των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Εκεί μου επιτρέπουν να διεξάγω Γραφικές μελέτες και Χριστιανικές συναθροίσεις με φυλακισμένους που εκδηλώνουν ενδιαφέρον. Αρκετοί από αυτούς έχουν κάνει μεγάλες αλλαγές, πράγμα που αποδεικνύει την τεράστια δύναμη του Λόγου του Θεού. (Εβραίους 4:12) Αυτό έχει καταπλήξει τόσο το προσωπικό των φυλακών όσο και άλλους φυλακισμένους. Μερικά άτομα σε εκείνη τη φυλακή με τα οποία μελέτησα τη Γραφή έχουν αποφυλακιστεί και τώρα συμμετέχουν στο ευαγγελιστικό έργο.

Για κάποιο διάστημα μελετούσα με τρεις διαβόητους εμπόρους ναρκωτικών. Καθώς έκαναν πνευματική πρόοδο, ήρθαν στη Γραφική τους μελέτη ξυρισμένοι και καλοχτενισμένοι, φορώντας μάλιστα πουκάμισο και γραβάτα μέσα στον Αύγουστο—έναν από τους θερμότερους μήνες στην Ελλάδα! Ο διευθυντής της φυλακής, ο αρχιφύλακας και μερικοί υπάλληλοι έτρεξαν από τα γραφεία τους να δουν αυτό το ασυνήθιστο θέαμα. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους!

Κάποια άλλη ενθαρρυντική εμπειρία έλαβε χώρα στο γυναικείο τμήμα των φυλακών. Κάποια γυναίκα που εξέτιε ποινή ισόβιας κάθειρξης για φόνο άρχισε Γραφική μελέτη. Αυτή ήταν γνωστή για τη στασιαστική συμπεριφορά της. Ωστόσο, έπειτα από λίγο καιρό η Γραφική αλήθεια που μάθαινε προκάλεσε τέτοιες αξιοπρόσεκτες αλλαγές ώστε πολλοί σχολίασαν ότι ήταν σαν να μεταμορφωνόταν ένα λιοντάρι σε αρνί! (Ησαΐας 11:6, 7) Γρήγορα κέρδισε το σεβασμό και την εμπιστοσύνη της διευθύντριας της φυλακής. Χάρηκα πολύ που την είδα να κάνει καλή πνευματική πρόοδο και να φτάνει στο σημείο να αφιερωθεί στον Ιεχωβά.

Φροντίδα Ασθενών και Ηλικιωμένων

Το γεγονός ότι έζησα την πολύχρονη πάλη της συζύγου μου με την πάθησή της με έχει κάνει πιο ευαίσθητο στις ανάγκες των ασθενών και των ηλικιωμένων που βρίσκονται ανάμεσά μας. Κάθε φορά που τα έντυπά μας δημοσίευαν άρθρα τα οποία μας ενθάρρυναν να προσφέρουμε τον εαυτό μας και να παρέχουμε στοργική βοήθεια σε τέτοια άτομα, αυτά κέντριζαν το ενδιαφέρον μου. Θεωρούσα πολύτιμα τέτοια άρθρα και τα μάζευα. Με τα χρόνια, έχω συγκεντρώσει σε ένα ντοσιέ εκατό και πλέον σελίδες—ξεκινώντας από το άρθρο «Φροντίδα για τους Ηλικιωμένους και τους Πάσχοντας», στο τεύχος της Σκοπιάς 15 Οκτωβρίου 1962. Πολλά από αυτά τα άρθρα έδειχναν ότι είναι επωφελές να παρέχει η κάθε εκκλησία οργανωμένη βοήθεια στους ασθενείς και στους ηλικιωμένους.—1 Ιωάννη 3:17, 18.

Οι πρεσβύτεροι δημιούργησαν μια ομάδα από αδελφούς και αδελφές οι οποίοι πρόσφεραν τον εαυτό τους ώστε να φροντίζουν για τις ανάγκες των ασθενών και των ηλικιωμένων της εκκλησίας μας. Οργανώσαμε τους εθελοντές σε επιμέρους ομάδες—εκείνους που μπορούσαν να βοηθούν στη διάρκεια της ημέρας, άλλους που μπορούσαν να βοηθούν ολόκληρη τη νύχτα, εκείνους που μπορούσαν να παρέχουν μεταφορικό μέσο και εκείνους που ήταν διαθέσιμοι σε 24ωρη βάση. Οι τελευταίοι αποτέλεσαν ένα είδος άμεσης δράσης.

Τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών είναι ενθαρρυντικά. Λόγου χάρη, σε κάποια από τις καθημερινές επισκέψεις που γίνονταν σε μια ασθενή αδελφή, η οποία ζούσε μόνη της, αυτή βρέθηκε αναίσθητη στο πάτωμα. Ειδοποιήσαμε κάποια αδελφή που ζούσε εκεί κοντά και η οποία είχε αυτοκίνητο. Εκείνη μετέφερε την άρρωστη αδελφή στο πλησιέστερο νοσοκομείο σε χρόνο ρεκόρ—μόνο δέκα λεπτά! Οι γιατροί είπαν ότι αυτό της έσωσε τη ζωή.

Η ευγνωμοσύνη που εκδηλώνουν οι ασθενείς και οι ηλικιωμένοι στα μέλη της ομάδας φέρνει μεγάλη ικανοποίηση. Η ελπίδα να ζήσουμε με αυτούς τους αδελφούς και τις αδελφές στο νέο σύστημα του Θεού υπό διαφορετικές συνθήκες είναι συγκινητική. Επίσης, το ότι γνωρίζουμε πως αυτοί βοηθήθηκαν να υπομείνουν λόγω της υποστήριξης που έλαβαν στη διάρκεια των παθημάτων τους είναι και αυτό ανταμειφτικό.

Η Εγκαρτέρηση Έχει Φέρει Ανταμοιβές

Τώρα υπηρετώ ως πρεσβύτερος σε μια εκκλησία του Πειραιά. Παρά την προχωρημένη ηλικία και τα προβλήματα υγείας, είμαι χαρούμενος που εξακολουθώ να έχω ενεργή συμμετοχή στις δραστηριότητες της εκκλησίας.

Στο διάβα των ετών, οι αντίξοες περιστάσεις, οι δύσκολες προκλήσεις και οι απρόβλεπτες καταστάσεις έχουν απαιτήσει υπέρμετρη επιμονή και εγκαρτέρηση. Εντούτοις, ο Ιεχωβά μού έδινε πάντοτε την απαιτούμενη δύναμη για να ξεπερνάω αυτά τα προβλήματα. Επανειλημμένα, έχω αισθανθεί πόσο αληθινά είναι τα λόγια του ψαλμωδού: «Όταν έλεγα: “Σίγουρα το πόδι μου θα παραπατήσει”, η στοργική σου καλοσύνη, Ιεχωβά, με στήριζε. Όταν οι ανησυχητικές μου σκέψεις πληθύνθηκαν μέσα μου, η παρηγοριά σου άρχισε να χαϊδεύει την ψυχή μου».—Ψαλμός 94:18, 19.

  • Αναδημοσίευση από τη ΣΚΟΠΙΑ 1/2/2002

«Στον Ιεχωβά, η Πεποίθησή μου από τα Νεανικά μου Χρόνια». Μια πολύ μεγάλη αλήθεια!

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

luludi6.2015

ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΑΤΟΣ

Kids ekplixiΉταν το έτος 1920, ο τόπος, οι λόφοι της Αρκαδίας στην όμορφη Πελοπόννησο στην Ελλάδα. Ήμουν στο κρεβάτι, σοβαρά άρρωστος από τη φοβερή ισπανική γρίπη που σάρωνε τον κόσμο.

ΚΑΘΕ φορά που χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησίας, καταλάβαινα ότι ανακοίνωνε το θάνατο ενός ακόμα θύματος. Μήπως θα ήμουν εγώ το επόμενο θύμα; Ευτυχώς εγώ ανέρρωσα, εκατομμύρια όμως δεν ανέρρωσαν. Μολονότι ήμουν τότε μόνο οχτώ χρονών, αυτή η τρομακτική εμπειρία παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου.

Πρώτες Πνευματικές Ανησυχίες

Λίγο καιρό αργότερα, πέθανε ο παππούς μου. Μετά την κηδεία, θυμάμαι τη μητέρα μου να έρχεται και να κάθεται μαζί με την αδελφή μου και εμένα στο μπαλκόνι του σπιτιού μας. Προσπαθώντας, χωρίς αμφιβολία, να μετριάσει τη λύπη μας, είπε με απαλή φωνή: «Λοιπόν, παιδιά, όλοι μας πρέπει να γεράσουμε και να πεθάνουμε».

Παρ’ όλο που το διατύπωσε με τόση ηρεμία, τα λόγια της με προβλημάτισαν. ‘Πόσο λυπηρό! Πόσο άδικο!’ σκέφτηκα. Αλλά και οι δυο μας χαρήκαμε όταν η μητέρα πρόσθεσε: «Ωστόσο, όταν έρθει ξανά ο Κύριος θα αναστήσει τους νεκρούς, και δεν θα πεθαίνουμε πια!» Ω, πόσο παρηγορητικό ήταν αυτό!

Από τότε και ύστερα άρχισα να ενδιαφέρομαι βαθιά να ανακαλύψω πότε ακριβώς θα ερχόταν αυτός ο ευτυχισμένος καιρός. Ρώτησα πολλούς ανθρώπους, αλλά κανένας δεν μπορούσε να μου πει τίποτα, και για να λέμε την αλήθεια, κανένας δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται καν να συζητήσει αυτό το ζήτημα.

Μια μέρα όταν ήμουν περίπου 12 χρονών, ο πατέρας μου έλαβε ένα βιβλίο από τον αδελφό του που ζούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είχε τον τίτλο «Η Κιθάρα του Θεού», και ήταν έκδοση της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά. Κοίταξα τον πίνακα των περιεχομένων και τα μάτια μου φωτίστηκαν από χαρά όταν είδα το κεφάλαιο «Η Επάνοδος του Κυρίου ημών». Το διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά απογοητεύτηκα επειδή δεν αναφερόταν το έτος της επανόδου του Κυρίου. Ωστόσο, το βιβλίο έδειχνε ότι αυτή δεν ήταν πολύ μακριά.

Σύντομα άρχισα να πηγαίνω στο γυμνάσιο και απορροφήθηκα εντελώς από τις σπουδές μου. Όμως, κάπου - κάπου, ο θείος μου από την Αμερική μου έστελνε αντίτυπα της ΣΚΟΠΙΑΣ, τα οποία μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Επίσης, κάθε Κυριακή πήγαινα στο κατηχητικό, όπου ερχόταν συχνά ο μητροπολίτης και μας μίλαγε.

Κάποια συγκεκριμένη Κυριακή, ο μητροπολίτης ήταν πολύ αναστατωμένος και είπε: «Υπάρχουν επισκέπτες που γεμίζουν την πόλη μας με αιρετικά έντυπα». Κατόπιν μας έδειξε ένα αντίτυπο της ΣΚΟΠΙΑΣ και φώναξε: «Αν κάποιος από εσάς βρει τέτοια έντυπα στο σπίτι του, να τα φέρει στην εκκλησία και εγώ θα τα κάψω».

Ο τόνος της φωνής του με ενόχλησε, αλλά ακόμα περισσότερο με ενόχλησε το εκδικητικό του πνεύμα. Γι’ αυτό δεν συμμορφώθηκα με το αίτημά του. Ωστόσο, έγραψα στο θείο μου και του ζήτησα να μη μου στέλνει πια άλλα έντυπα της Εταιρίας Σκοπιά. Εντούτοις, συνέχισα να συλλογίζομαι το ζήτημα της επανόδου του Χριστού.

Η Πνευματική Όρεξη Μεγαλώνει

Όταν έφτασαν οι καλοκαιρινές διακοπές, έβγαλα τη βαλίτσα μου για να πακετάρω τα ρούχα μου. Εκεί, στον πάτο της βαλίτσας, υπήρχαν τρία βιβλιάρια που είχαν εκδοθεί από την Εταιρία Σκοπιά. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ποτέ πριν δεν τα είχα προσέξει. Το ένα είχε τον τίτλο «Πού Είναι οι Νεκροί;»

‘Αυτό φαίνεται ενδιαφέρον’, σκέφτηκα. Παρ’ όλο που θυμόμουνα την προειδοποίηση του μητροπολίτη, αποφάσισα να διαβάσω τα βιβλιάρια προσεκτικά για να βρω τα λάθη που πίστευα ότι περιείχαν. Πήρα ένα μολύβι και άρχισα προσεκτικά την έρευνά μου. Προς έκπληξή μου, όλα όσα υπήρχαν στα βιβλιάρια φαίνονταν λογικά, και για κάθε δήλωση παρατίθονταν εδάφια ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να ελέγχει τι λέει η Αγία Γραφή.

Εφόσον δεν είχαμε Αγία Γραφή, αναρωτιόμουν μήπως γινόταν λάθος εφαρμογή των εδαφίων που παρατίθονταν για να ταιριάζουν με το σκοπό των συγγραφέων. Έτσι, έγραψα στο θείο μου και του ζήτησα να μου στείλει ένα αντίτυπο ολόκληρης της Αγίας Γραφής. Εκείνος μου την έστειλε αμέσως. Τη διάβασα από την αρχή μέχρι το τέλος δυο φορές, και μολονότι υπήρχαν σε αυτήν πολλά πράγματα που δεν μπορούσα να καταλάβω, μου κίνησαν το ενδιαφέρον τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης. Ήθελα να κατανοήσω τα πράγματα που προφήτευαν, αλλά δεν υπήρχε κανένας γύρω μου που να μπορούσε να με βοηθήσει.

Σταμάτησα το σχολείο το 1929, και σύντομα έπειτα από αυτό, ο θείος μου που ήταν στην Αμερική μου έστειλε ξανά αντίτυπα της ΣΚΟΠΙΑΣ. Άρχισαν να μου αρέσουν όλο και περισσότερο και του ζήτησα να μου τα στέλνει τακτικά. Άρχισα επίσης να μιλάω σε άλλους αναφορικά με την ελπίδα που υπάρχει σχετικά με το μέλλον για την οποία μάθαινα από τα περιοδικά. Κατόπιν, όμως, η ζωή μου άλλαξε με συγκλονιστικό τρόπο.

Πνευματική Πρόοδος στη Βιρμανία

Οι αδελφοί της μητέρας μου είχαν μεταναστεύσει στη Βιρμανία (τώρα Μιανμάρ), και η οικογένεια αποφάσισε ότι, αν πήγαινα και εγώ μαζί τους, αυτό θα διεύρυνε τους ορίζοντές μου και θα μου άνοιγε ίσως επαγγελματικές ευκαιρίες. Η Ανατολή με γοήτευε πάντοτε, γι’ αυτό η προοπτική να πάω εκεί με ενθουσίαζε. Στη Βιρμανία, συνέχισα να λαβαίνω τη ΣΚΟΠΙΑ από το θείο μου, αλλά ποτέ δεν είχα συναντήσει προσωπικά ένα Σπουδαστή της Γραφής, όπως ονομάζονταν τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Κάποια μέρα συγκινήθηκα όταν είδα μια ανακοίνωση στη ΣΚΟΠΙΑ σχετικά με τα βιβλία «Φως», δυο τόμους που εξηγούσαν το Γραφικό βιβλίο της Αποκάλυψης. Επιπρόσθετα, έμαθα ότι το τμήμα της Εταιρίας Σκοπιά στην Ινδία, το οποίο βρισκόταν στη Βομβάη, φρόντιζε για τη δραστηριότητα των Σπουδαστών της Γραφής στη Βιρμανία. Τους έγραψα αμέσως για να τους παρακαλέσω να μου στείλουν τα βιβλία «Φως», καθώς επίσης να τους ζητήσω να σταλούν Σπουδαστές της Γραφής από την Ινδία για να κηρύξουν στη Βιρμανία.

Τα βιβλία έφτασαν γρήγορα με το ταχυδρομείο και περίπου μια εβδομάδα αργότερα, με επισκέφτηκαν ντόπιοι Βιρμανοί Σπουδαστές της Γραφής. Χάρηκα όταν έμαθα ότι υπήρχε ένας μικρός όμιλος από αυτούς στην πόλη που έμενα, στη Ρανγκούν (τώρα Γιανγκόν), την πρωτεύουσα της Βιρμανίας. Με προσκάλεσαν να παρακολουθώ την τακτική τάξη μελέτης τους της Αγίας Γραφής και επίσης να συμμετέχω μαζί τους στο κήρυγμα από σπίτι σε σπίτι. Στην αρχή ήμουν λιγάκι διστακτικός, αλλά σύντομα άρχισα να απολαμβάνω τη μετάδοση της Γραφικής γνώσης σε Βουδιστές, Ινδουιστές και Μουσουλμάνους, καθώς επίσης σε κατ’ όνομα Χριστιανούς.

Το τμήμα της Ινδίας έστειλε τότε στη Ρανγκούν δυο ολοχρόνιους διακόνους (σκαπανείς), τον Γιούαρτ Φράνσις και τον Ράνταλ Χόπλεϊ. Και οι δυο τους κατάγονταν από την Αγγλία αλλά υπηρετούσαν στην Ινδία αρκετά χρόνια. Με ενθάρρυναν πάρα πολύ και, το 1934, βαφτίστηκα συμβολίζοντας την αφιέρωσή μου στον Ιεχωβά.

Μια Θαρραλέα Μάρτυρας

Αργότερα το τμήμα της Ινδίας έστειλε περισσότερους σκαπανείς στη Βιρμανία. Δυο από αυτούς, ο Κλάουντ Γκούντμαν και ο Ρον Τίπιν, επισκέφτηκαν ένα σιδηροδρομικό σταθμό και μίλησαν στον Σίντνεϊ Κουτ, το σταθμάρχη. Εκείνος δέχτηκε τα βιβλία, τα διάβασε από την αρχή μέχρι το τέλος και άρχισε να γράφει στην παντρεμένη αδελφή του, την Ντέζι Ντε Σούζα, που βρισκόταν στη Μανταλέι. Και εκείνη επίσης βρήκε τα βιβλία ενδιαφέροντα και ζήτησε περισσότερα.

Η Ντέζι, η οποία ήταν δραστήρια Καθολική, ήταν άτομο που είχε μεγάλο θάρρος. Άρχισε να επισκέπτεται τους γείτονές της και να τους λέει τα πράγματα που μάθαινε. Μάλιστα, όταν την επισκέφτηκε ο ιερέας της ενορίας, ο οποίος ζήτησε να μάθει γιατί είχε σταματήσει να πηγαίνει στην εκκλησία, αυτή του έδειξε ότι η Αγία Γραφή δεν υποστήριζε τα πράγματα που δίδασκε εκείνος, όπως ήταν ο πύρινος άδης.

Τελικά, τη ρώτησε: «Έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια που τους λέω για έναν πύρινο άδη, πώς μπορώ τώρα να τους πω ότι δεν υπάρχει τέτοιο μέρος; Κανένας δεν θα θέλει να έρθει στην εκκλησία».

«Αν είσαι έντιμος Χριστιανός», αποκρίθηκε η Ντέζι, «θα τους διδάξεις την αλήθεια, άσχετα με τις συνέπειες». Κατόπιν πρόσθεσε: «Αν δεν το κάνεις εσύ, τότε θα το κάνω εγώ!» Και το έκανε.

Ο Ντικ, η Ντέζι και οι δυο μεγαλύτερες κόρες τους βαφτίστηκαν στη Ρανγκούν τον ίδιο καιρό που βαφτίστηκα και εγώ. Τρία χρόνια αργότερα, το 1937, παντρεύτηκα τη δεύτερη κόρη τους, τη Φίλις.

Διαφυγή στην Ινδία

Οι ιαπωνικές δυνάμεις εισέβαλαν στη Βιρμανία στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, και η Ρανγκούν έπεσε στις 8 Μαρτίου 1942. Οι ξένοι πολίτες αναγκάστηκαν να καταφύγουν βιαστικά στην Ινδία. Εκατοντάδες προσπάθησαν να ξεφύγουν περνώντας μέσα από τις ζούγκλες, αλλά πολλοί πέθαναν στη διάρκεια του ταξιδιού. Εγώ τύχαινε να ξέρω προσωπικά τον αξιωματικό που ήταν υπεύθυνος για την εκκένωση, και έτσι μπόρεσα να εξασφαλίσω εισιτήρια σε ένα από τα τελευταία φορτηγά πλοία που έφευγε από τη Ρανγκούν για την Καλκούτα. Ήταν πολύ λυπηρή στιγμή για όλους μας το να αφήσουμε το σπίτι μας και τα αποκτήματά μας με τόσο βιαστικό τρόπο. Η Βιρμανία ήταν υπό ιαπωνική κατοχή από το 1942 έως το 1945.

Όταν φτάσαμε στην Ινδία τα οικονομικά μας ήταν άθλια και το να βρούμε εργασία δεν ήταν εύκολο. Αυτό κατέληξε σε δοκιμασία της πίστης. Συνάντησα ένα Βρετανό αξιωματικό, ο οποίος μου πρόσφερε μια επικερδή μη μάχιμη εργασία, αλλά αυτή περιλάμβανε το να υπηρετώ ως μέρος του στρατιωτικού μηχανισμού. Με τη βοήθεια του Ιεχωβά, μπόρεσα να απορρίψω την προσφορά και να διατηρήσω έτσι καθαρή Χριστιανική συνείδηση. (Ησαΐας 2:2-4) Αισθανθήκαμε το στοργικό χέρι του Ιεχωβά και με άλλους τρόπους επίσης.

Εγκατασταθήκαμε στο Νέο Δελχί, την πρωτεύουσα της Ινδίας, όπου ήταν σχεδόν αδύνατον να βρει κανείς σπίτι. Παρ’ όλα αυτά, βρήκαμε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα ακριβώς στην καρδιά της πόλης. Είχε ένα μεγάλο καθιστικό με ανεξάρτητη είσοδο, και αυτό το δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε τα επόμενα λίγα χρόνια ως η Αίθουσα Βασιλείας της Εκκλησίας Δελχί των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ωστόσο, εξαιτίας της απαγόρευσης που είχε επιβληθεί το 1941 σε όλα τα έντυπα της Εταιρίας Σκοπιά στην Ινδία, δεν μπορούσαμε να πάρουμε Βιβλικά έντυπα.

Πώς Άρθηκε η Απαγόρευση

Μια Κυριακή του 1943, εκείνοι που παρακολουθούσαν τη λειτουργία στις εκκλησίες του Χριστιανικού κόσμου στο Δελχί πήραν ένα φυλλάδιο υπογραμμένο από 13 ιερείς διαφορετικών εκκλησιών. Αυτό περιείχε την εξής προειδοποίηση: «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΔΕΛΧΙ ΦΥΛΑΧΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ». Η κατηγορία ήταν πως είχαμε τεθεί υπό απαγόρευση στην Ινδία για πολιτικούς λόγους.

Με την έγκριση του γραφείου τμήματος στη Βομβάη, αμέσως τυπώσαμε και διανείμαμε ένα φυλλάδιο που εξέθετε τον κλήρο. Εφόσον εγώ ήμουν ο προεδρεύων επίσκοπος, το όνομα και η διεύθυνσή μου τυπώθηκαν στο κάτω μέρος αυτού του φυλλαδίου, το οποίο ήταν γραμμένο σε έντονο ύφος. Σύντομα έπειτα από αυτό, όταν η αστυνομία βρήκε τη Μάργκριτ Χόφμαν και εμένα να μοιράζουμε αντίτυπα αυτού του φυλλαδίου, μας συνέλαβε και μας φυλάκισε. Εντούτοις, σύντομα αποφυλακιστήκαμε με εγγύηση.

Αργότερα, στη διάρκεια της διακονίας της, η Μάργκριτ επισκέφτηκε το σπίτι του Σερ Σριβαστάβα, ενός πολύ γνωστού υπουργού στο ινδικό υπουργικό συμβούλιο του αντιβασιλιά. Ο Σερ Σριβαστάβα τη δέχτηκε φιλόξενα, και στη διάρκεια της συζήτησης εκείνη του είπε ότι τα έντυπά μας είχαν άδικα απαγορευτεί στην Ινδία. Την ίδια μέρα η Μάργκριτ έτυχε επίσης να συναντήσει ένα μέλος του κοινοβουλίου από την επαρχία του Μαντράς. Αυτός βρισκόταν στην πόλη για να παρακολουθήσει μια συνέλευση του κοινοβουλίου. Εκείνη του ανέφερε το πόσο άδικη ήταν η απαγόρευση που είχε επιβληθεί στα έντυπά μας, και αυτός της υποσχέθηκε να φέρει αυτό το ζήτημα σε μια από τις επόμενες συνελεύσεις.

Τότε εργαζόμουν ως φυσιοθεραπευτής σε ένα τοπικό νοσοκομείο. Ο Σερ Σριβαστάβα έτυχε να τραυματιστεί και το νοσοκομείο με έστειλε να δω αν θα μπορούσε να τον βοηθήσει η φυσιοθεραπεία. Διαπίστωσα ότι ο Σερ Σριβαστάβα ήταν φιλικό άτομο και καθώς κουβεντιάζαμε του ανέφερα περιστασιακά ότι η δεσποινίδα Χόφμαν και εγώ είχαμε αποφυλακιστεί με εγγύηση. Του εξήγησα πως το γεγονός ότι τα Βιβλικά μας έντυπα είχαν απαγορευτεί για πολιτικούς λόγους οφειλόταν στην πίεση του κλήρου και ότι εμείς δεν είχαμε καμιά απολύτως σχέση με την πολιτική. Ο αντιπρόσωπος του τμήματός μας, ο Έντουιν Σκίνερ, συνέχισα, έχει υποβάλει αιτήσεις για να υπάρξει κάποια συνέντευξη στην οποία θα εξηγήσει τη θέση μας, αλλά τις απέρριψαν.

Λίγες μέρες αργότερα, ο Σερ Σριβαστάβα μου είπε: «Ο κ. Τζένκινς [ο κυβερνητικός αξιωματούχος που αντιμετώπιζε αρνητικά το έργο μας] θα συνταξιοδοτηθεί σε λίγες μέρες, και τη θέση του θα πάρει ο Σερ Φράνσις Μάντι. Πείτε στον κ. Σκίνερ να έρθει και θα τον συστήσω στον Σερ Φράνσις».

Ο Σερ Σριβαστάβα διευθέτησε να γίνει η συνάντηση όπως είχε υποσχεθεί. Στη διάρκειά της, ο Σερ Φράνσις Μάντι είπε στον αδελφό Σκίνερ: «Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ τίποτα, αλλά θα εξετάσω το ζήτημα». Εφόσον το κοινοβούλιο επρόκειτο να αρχίσει τις εργασίες του σε λίγες μέρες, ο αδελφός Σκίνερ έμεινε για να δει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Κρατώντας το λόγο του, το μέλος του κοινοβουλίου από το Μαντράς σηκώθηκε και ρώτησε: «Είναι αλήθεια ότι τα έντυπα της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά είναι απαγορευμένα για πολιτικούς λόγους;»

«Όχι, η απαγόρευση επιβλήθηκε για προληπτικούς λόγους», απάντησε ο Σερ Φράνσις Μάντι, «αλλά η κυβέρνηση έχει τώρα αποφασίσει να ανακαλέσει την απαγόρευση».

Τι συγκινητική στιγμή ήταν για εμάς όταν ακούσαμε εκείνα τα νέα! Μια εβδομάδα αργότερα το γραφείο τμήματος στη Βομβάη έλαβε μια επιστολή που επιβεβαίωνε το τέλος της απαγόρευσης.

Επιστροφή στη Σπαρασσόμενη από τον Πόλεμο Βιρμανία

Η βρετανική κυριαρχία επανήλθε στη Βιρμανία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και δέκα Μάρτυρες επιστρέψαμε στη Ρανγκούν λίγους μήνες αργότερα. Χαρήκαμε που είδαμε ξανά τους λίγους ντόπιους Μάρτυρες που είχαν απομείνει. Η χώρα ήταν σε οικτρή κατάσταση. Οι δημόσιες υπηρεσίες, περιλαμβανομένης της εταιρίας ηλεκτρισμού και των δημόσιων μέσων μεταφοράς, βρίσκονταν εκτός λειτουργίας. Γι’ αυτό αγοράσαμε ένα τζιπ από το στρατό και το χρησιμοποιήσαμε για καλό σκοπό μεταφέροντας ανθρώπους στις συναθροίσεις που είχαμε οργανώσει λίγο μετά την επιστροφή μας.

Ένα ενδιαφερόμενο άτομο μας πρόσφερε γη και, με τη βοήθεια καλοσυνάτων ανθρώπων στην περιοχή, χτίσαμε μια αρκετά μεγάλη Αίθουσα Βασιλείας. Για την κατασκευή της χρησιμοποιήθηκαν χοντρές κολόνες από μπαμπού, ψάθινοι τοίχοι από μπαμπού και στέγη από καλάμια. Εδώ έκαναν ομιλίες, τον Απρίλιο του 1947, ο τότε πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά Νάθαν Ο. Νορ και ο γραμματέας του Μίλτον Τζ. Χένσελ, στη διάρκεια της επίσκεψής τους στη Ρανγκούν. Εκείνον τον καιρό, είχαμε 19 Μάρτυρες σε όλη τη Βιρμανία. Αλλά τη δημόσια ομιλία που έκανε ο αδελφός Νορ, στο Νιου Εξέλσιορ Θίατερ, την παρακολούθησαν 287 άτομα!

Η Εγκατάστασή μας στην Αυστραλία

Στις 4 Ιανουαρίου 1948, παρασχέθηκε στη Βιρμανία ανεξαρτησία από τη Μεγάλη Βρετανία, και οι περισσότεροι Ευρωπαίοι θεώρησαν ότι θα ήταν καλύτερο να φύγουν από τη χώρα. Αφού σκεφτήκαμε το ζήτημα με προσευχή, η Φίλις και εγώ αποφασίσαμε να πάρουμε την κόρη μας και να μεταναστεύσουμε στην Αυστραλία. Εγκατασταθήκαμε στο Περθ, την πρωτεύουσα του δυτικού τμήματος της Αυστραλίας.

Το να φύγουμε από τη Βιρμανία ξανά, και αυτή τη φορά για πάντα, ήταν πολύ λυπηρή στιγμή για εμάς. Πότε - πότε, μαθαίναμε νέα από τα αγαπητά μας πρόσωπα που έμεναν εκεί και ήμασταν χαρούμενοι που ξέραμε ότι το έργο της Βασιλείας προόδευε σταθερά σε εκείνη τη χώρα.

Αρχίζοντας από το 1978, και επί τέσσερα χρόνια, είχαμε τη χαρά να υπηρετούμε όλες τις ελληνόφωνες εκκλησίες στις μεγαλύτερες πόλεις της Αυστραλίας. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να ταξιδεύουμε πολύ, εφόσον η απόσταση από τη δυτική ακτή μέχρι την ανατολική ακτή αυτής της μεγάλης χώρας είναι πάνω από 4.200 χιλιόμετρα. Έπειτα από λίγο καιρό, το κλίμα, το οποίο διαφέρει αρκετά από τη μια πολιτεία στην άλλη, συνέβαλε στην εξασθένηση της υγείας μας. Έτσι, εγκατασταθήκαμε ξανά στο Περθ, όπου συνεχίζω να υπηρετώ ως πρεσβύτερος σε μια από τις 44 εκκλησίες της πόλης.

Με το πέρασμα των ετών, η όρασή μου έχει ελαττωθεί και μου είναι δύσκολο να διαβάζω. Ωστόσο, παρά τα προβλήματα υγείας που έχουμε, η καρδιά μας είναι ακόμα νέα. Περιμένουμε και οι δυο με πεποίθηση την ευτυχισμένη μέρα που όλοι όσοι φοβούνται τον Ιεχωβά θα δουν τον ήλιο της εύνοιάς του να ‘ανατέλλει, με θεραπεία στα φτερά του και εμείς θα προχωράμε και θα χτυπάμε το έδαφος με τα πόδια μας σαν θρεμμένα μοσχάρια’. —Μαλαχίας 4:2, ΜΝΚ.

[Υποσημειώσεις]

Στις 13 Δεκεμβρίου 1992, ενώ ολοκληρωνόταν αυτή η βιογραφία, ο αδελφός Τσάτος κοιμήθηκε στο θάνατο.

  • Αναδημοσίευση από τη ΣΚΟΠΙΑ 1/8/1993

Άλλη μια όμορφη μέρα παρέα με τους Αμερικανούς αδελφούς μας, Elliot και Darbie Day!

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

ergo1.030719
Όπως σας είχαμε πει ήδη, η χθεσινή ημέρα ήταν στο έργο στα Σεπόλια με τους φίλους μας και αδελφούς μας Elliot και Darbie Day από το Σικάγο των ΗΠΑ. Εκείνος πρεσβύτερος. Υπέροχο ζευγάρι. Μια αναμνηστική φωτογραφία στο περιθώριο της συνεργασίας μας...

ergo2.030719
Τα κορίτσια, η Σούλα και η Darbie, σε μια αγκαλιά αδελφικής αγάπης. Επειδή ο κόσμος στα μάτια του Θεού είναι πραγματικά πολύ μικρός. Και όλοι εμείς, τα δημιουργήματα του, χαιρόμαστε τέτοιες επικοινωνίες και κοινωνικές συναναστροφές που μας εποικοδομούν.

ergo3.030719
Κι εγώ μαζί με τον Elliot. Έτσι δουλέψαμε στο διορισμό μας. Καλύψαμε τον τομέα και τα δυο ζευγάρια, με τη μεγαλύτερη ευσυνειδησία... Το εκπληκτικό ήταν ότι σε κάθε γωνία συναντούσες ζευγάρια αδελφών, όπου ο ένας ήταν εκπρόσωπος, καλεσμένος στη χώρα μας να παρακολουθήσει της Διεθνή Συνέλευση.

ergo4.030719
Όταν τελειώσαμε πήγαμε στο "Σπιτικό" να πιούμε ένα καφέ φραπέ, ο Elliot και μια παγωμένη coca cola lite, η Darbie. Είχαμε ακόμα την ευκαιρία να τσιμπήσουμε μια πολύ φρέσκια μπουγάτσα που μόλις είχαν φτιάξει στο εργαστήριο του μαγαζιού. Άρεσε πολύ στο ζευγάρι, των φίλων μας, Αμερικανών.

ergo5.030719
Ύστερα πήραμε το δρόμο για τη "Γωνιά του Κάδμου", το σουβλατζίδικο στη Σεπολίων 59... Οι φίλοι μας είχαν το απόγευμα στις 5 να πάνε εκδρομή στο Σούνιο κι έτσι προλάβαιναν να φάμε μαζί, ένα σουβλάκι και να πιούμε μια μπύρα. Η διαδρομή από το ένα μαγαζί στο άλλο, είναι μικρή και την κάναμε με τα πόδια.

ergo6.030719
Ήμασταν οι πρώτοι πελάτες στη "Γωνιά του Κάδμου" και μας πρόσεξαν ιδιαίτερα. Τόσο στο σέρβις όσο και στην ποιότητα των πραγμάτων που πήραμε. Σουβλάκι και χωριάτικη ελληνική σαλάτα με φέτα. Η Darbie τα φωτογράφιζε και τα ανέβαζε στο Instagram. Για να τα μοιραστεί με φίλους της...

Αν ο Απόστολος Παύλος ζούσε, κάπως έτσι θα έγραφε την αυτοβιογραφία του!

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

pavlos1
Ο Τιμόθεος είχε δει τον Παύλο να ζει σύμφωνα τα λόγια του, αντιμετωπίζοντας τον διωγμό με θάρρος προκειμένου να μεταδίδει τα καλά νέα στους άλλους. Ήξερε λοιπόν ότι, αν ακολουθούσε το παράδειγμα του Παύλου, οι κάτοικοι των Λύστρων θα του εναντιώνονταν. Ίσως μάλιστα να του εναντιωνόταν και ο ίδιος του ο πατέρας. Αλλά ο Τιμόθεος δεν επρόκειτο να επιτρέψει σε τέτοιου είδους πιέσεις να επηρεάσουν την απόφασή του για το πώς θα υπηρετούσε τον Θεό.

pavlos
Μπορείτε να σκεφτείτε κάποιον απόστολο που κάποτε είχε κάνει πολύ άσχημα πράγματα;— Εκείνος ο απόστολος έγραψε: «Ο Χριστός Ιησούς ήρθε στον κόσμο για να σώσει αμαρτωλούς. Από αυτούς κυριότερος είμαι εγώ». Ο απόστολος που το είπε αυτό ήταν ο Παύλος. Είπε ότι “κάποτε ήταν ασύνετος” και ότι είχε ζήσει «στην κακία».—1 Τιμόθεο 1:15· Τίτο 3:3.
 
Γεννήθηκα Ρωμαίος πολίτης στην Ταρσό, μια σημαντική πόλη της Κιλικίας (Πράξεις 22:3). Οι γονείς μου με ονόμασαν Σαύλο[ελλ. μορφή του εβρ. Σαούλ, που σημαίνει «Αυτός που Έχει Ζητηθεί [από τον Θεό]· Αυτός για τον Οποίο Έχει Ερωτηθεί [ο Θεός]»]. 

Ήμουν από το γένος του Ισραήλ, από τη φυλή του Βενιαμίν. Όταν ήμουν βρέφος οχτώ ημερών οι γονείς μου, μου έκαναν περιτομή. Εβραίος γεννημένος από Εβραίους· όσον αφορά το νόμο, Φαρισαίος· όσον αφορά το ζήλο, άτομο που δίωκε την εκκλησία· όσον αφορά τη δικαιοσύνη που είναι μέσω νόμου, κάποιος που αποδείχτηκε άμεμπτος. (Φιλιππ. 3:5-6). Εσείς, φυσικά, ακούσατε για τη διαγωγή μου παλιότερα στον Ιουδαϊσμό, ότι δίωκα σε υπερβολικό βαθμό την εκκλησία του Θεού και την ερήμωνα, και έκανα μεγαλύτερη πρόοδο στον Ιουδαϊσμό από πολλούς ομογενείς συνομηλίκους μου, καθώς ήμουν πολύ πιο ζηλωτής για τις παραδόσεις των πατέρων μου (Γαλ. 1:13-14). Έμαθα την τέχνη του σκηνοποιού από τον πατέρα μου. Στην Ιερουσαλήμ, όμως, έλαβα εκπαίδευση από τον πολυμαθή Φαρισαίο Γαμαλιήλ. Προέρχομαι από επιφανή οικογένεια. Γνωρίζω δύο γλώσσες, την ελληνική και την εβραϊκή. Δεν είμαι παντρεμένος. Ωστόσο, έχω μια αδελφή και έναν ανιψιό που κατοικούν στην Ιερουσαλήμ. (Πράξεις 23:16-22)  

Φερόμουν βάναυσα στην εκκλησία. Εισβάλλοντας στο ένα σπίτι μετά το άλλο και σέρνοντας έξω άντρες και γυναίκες, τους παρέδιδα στη φυλακή (Πράξ. 8:3). Επιδοκίμασα το φόνο του Στεφάνου και, εξαιτίας του παροδηγημένου ζήλου μου για την παράδοση, άρχισα μια εκστρατεία άγριου διωγμού εναντίον των ακολούθων του Χριστού. Όταν επρόκειτο να εκτελεστούν, ψήφιζα εναντίον τους. Όταν δικάζονταν στις συναγωγές, προσπαθούσα να τους εξαναγκάσω να αποκηρύξουν την πίστη τους. Επέκτεινα δε το διωγμό και σε άλλες πόλεις εκτός της Ιερουσαλήμ, εξασφαλίζοντας μάλιστα γραπτή έγκριση από τον αρχιερέα να ψάξω για μαθητές του Χριστού βορειότερα, ως και στη Δαμασκό της Συρίας, και να τους φέρω δεμένους στην Ιερουσαλήμ, για να δικαστούν από το Σάνχεδριν.

Καθώς πλησίαζα, όμως, στη Δαμασκό, ο Χριστός Ιησούς μου αποκαλύφτηκε μέσα σε αστραποβόλο φως λέγοντάς μου «Σαούλ, Σαούλ, γιατί με διώκεις;» Κι εγώ είπα: «Ποιος είσαι, Κύριε;» Εκείνος μου είπε: «Εγώ είμαι ο Ιησούς, τον οποίο εσύ διώκεις». Ως Παύλος, πλέον, «έλαβα παρ’ αξία καλοσύνη» και μου ανέθεσε την αποστολή να είμαι υπηρέτης και μάρτυρας των όσων είχα δει αλλά και όσων έμελλε να δω. Παρότι εκείνοι που με συνόδευαν έπεσαν και αυτοί στο έδαφος εξαιτίας της φανέρωσης αυτής και άκουσαν μια φωνή, μόνο εγώ κατάλαβα τι έλεγε η φωνή και τυφλώθηκα, οπότε χρειάστηκε να με οδηγήσουν από το χέρι για να φτάσω στη Δαμασκό. 

Σε εμένα, έναν άνθρωπο μικρότερο και από τον πιο μικρό από όλους τους αγίους, δόθηκε αυτή η παρ’ αξία καλοσύνη για να διακηρύξω στα έθνη τα καλά νέα σχετικά με τον ανεξερεύνητο πλούτο του Χριστού και να κάνω τους ανθρώπους να δουν πώς γίνεται η διαχείριση του ιερού μυστικού, το οποίο από τους αιώνες του παρελθόντος έχει παραμείνει κρυμμένο στον Θεό, ο οποίος δημιούργησε τα πάντα. (Εφ. 3:8-9)

Μετά τη μεταστροφή μου έφυγα στην Αραβία και κατόπιν επέστρεψα στη Δαμασκό. Έμεινα λίγο καιρό με τους μαθητές στη Δαμασκό και «αμέσως» άρχισα να κηρύττω στις συναγωγές εκεί. Λόγω της δράσης μου στο έργο κηρύγματος αναγκάστηκα να φύγω από τη Δαμασκό εξαιτίας μιας πλεκτάνης εναντίον της ζωής μου. Πραγματοποίησα τέσσερις ιεραποστολικές περιοδείες διανύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα, περνώντας από πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, η Βέροια, η Αθήνα, η Κόρινθος, η Αντιόχεια κ.ά. Αντιμετώπισα απειλές και κακουχίες, σε κόπους περισσότερο, σε φυλακές περισσότερο, σε χτυπήματα μέχρις υπερβολής, κοντά στο θάνατο συχνά.

Από Ιουδαίους πέντε φορές έλαβα σαράντα παρά ένα χτυπήματα,  τρεις φορές ραβδίστηκα, μία φορά λιθοβολήθηκα, τρεις φορές ναυάγησα, ένα μερόνυχτο έχω περάσει στα βαθιά· σε ταξίδια συχνά, σε κινδύνους από ποταμούς, κινδύνους από ληστές, κινδύνους από το ίδιο μου το γένος, κινδύνους από τα έθνη, κινδύνους στην πόλη, κινδύνους στην ερημιά, κινδύνους στη θάλασσα, κινδύνους μεταξύ ψευδαδέλφων, σε κόπο και μόχθο, σε νύχτες αγρύπνιας συχνά, σε πείνα και δίψα, σε αποχή από τροφή πολλές φορές, σε κρύο και γύμνια. Εκτός από αυτά τα εξωτερικής φύσης πράγματα, υπάρχει και εκείνο που ορμάει πάνω μου καθημερινά, η ανησυχία για όλες τις εκκλησίες. (2 Κορ. 11:23-28)

Ήμουν ελεύθερος, χωρίς εξάρτηση από κανέναν, κι όμως, έκανα τον εαυτό μου το δούλο όλων, για να κερδίσω τους περισσότερους. Έτσι λοιπόν, στους Ιουδαίους έγινα ως Ιουδαίος, για να κερδίσω Ιουδαίους· σε εκείνους που είναι κάτω από νόμο έγινα ως κάτω από νόμο, αν και εγώ δεν είμαι κάτω από νόμο, για να κερδίσω εκείνους που είναι κάτω από νόμο. Σε εκείνους που είναι χωρίς νόμο έγινα ως χωρίς νόμο, αν και εγώ δεν είμαι χωρίς νόμο ως προς τον Θεό, αλλά κάτω από νόμο ως προς τον Χριστό, για να κερδίσω εκείνους που είναι χωρίς νόμο. Στους αδύναμους έγινα αδύναμος, για να κερδίσω τους αδύναμους. Έγινα τα πάντα σε ανθρώπους κάθε είδους, για να σώσω με κάθε τρόπο μερικούς.  Κάνω δε τα πάντα για χάρη των καλών νέων, για να γίνω συμμέτοχος σε αυτά μαζί με άλλους. (1 Κορ. 9:19-22). 

Κι τώρα που έφτασε ο καιρός να φύγω από αυτόν τον κόσμο είμαι σε θέση να διακηρύξω με βεβαιότητα: «Διότι εγώ χύνομαι ήδη σαν σπονδή, και ο ορισμένος καιρός για την απελευθέρωσή μου επίκειται. Έχω αγωνιστεί τον καλό αγώνα, έχω τρέξει τη διαδρομή μέχρι το τέρμα, έχω τηρήσει την πίστη. Από τώρα και στο εξής μου επιφυλάσσεται το στεφάνι της δικαιοσύνης, το οποίο ο Κύριος, ο δίκαιος κριτής, θα μου δώσει ως ανταμοιβή εκείνη την ημέρα, εντούτοις όχι μόνο σε εμένα, αλλά και σε όλους εκείνους που έχουν αγαπήσει τη φανέρωσή του». (2 Τιμ. 4:6-8)

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΜΟΥ

-Να γίνεστε μιμητές μου, όπως είμαι και εγώ του Χριστού (1 Κορ. 11:1)
-Όσα είναι αληθινά, όσα είναι σοβαρού ενδιαφέροντος, όσα είναι δίκαια, όσα είναι αγνά, όσα είναι αξιαγάπητα, όσα έχουν καλή φήμη, όποια αρετή υπάρχει και ό,τι αξιέπαινο υπάρχει, αυτά να συλλογίζεστε. Αυτά που μάθατε, καθώς και αποδεχτήκατε και ακούσατε και είδατε σε σχέση με εμένα, αυτά να πράττετε· και ο Θεός της ειρήνης θα είναι μαζί σας. (Φιλιππ. 4:8-9)
-Σε οποιεσδήποτε συνθήκες να είστε αυτάρκεις.
-Για όλα τα πράγματα να έχετε τη δύναμη χάρη σε αυτόν που σας δίνει δύναμη.
-Πάντοτε να χαίρεστε σε σχέση με τον Κύριο.
-Όσα είναι κέρδη για εσάς, αυτά να τα θεωρήσετε ζημιά για χάρη του Χριστού. Να θεωρείτε ότι τα πάντα είναι ζημιά για χάρη της υπερέχουσας αξίας της γνώσης του Χριστού Ιησού του Κυρίου μας.
-Να προσεύχεστε ακατάπαυστα. Σε σχέση με το καθετί να κάνετε ευχαριστήριες προσευχές.
-Να βεβαιώνεστε για όλα τα πράγματα· να κρατάτε γερά ό,τι είναι καλό.  
-Να απέχετε από κάθε μορφή πονηρίας.
-Να αγωνιστείτε τον καλό αγώνα, να τρέξετε τη διαδρομή μέχρι το τέρμα, να τηρήσετε την πίστη.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ

Στην πραγματικότητα, κανείς από εμάς δεν ζει μόνο για τον εαυτό του και κανείς δεν πεθαίνει μόνο για τον εαυτό του· διότι και αν ζούμε, ζούμε για τον Ιεχωβά, και αν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για τον Ιεχωβά. Συνεπώς, και αν ζούμε και αν πεθαίνουμε, ανήκουμε στον Ιεχωβά. (Ρωμαίους 14:7-8)

Χαιρετήστε όλους τους αδελφούς με άγιο φιλί.
Η παρ’ αξία καλοσύνη του ας είναι μαζί σας.
Σε αυτόν ας είναι η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Αναπολώντας 93 Χρόνια Ζωής - Όπως το αφηγήθηκε ο Φρέντερικ Γουίλιαμ Φρανς

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

frans1

Ένα υπόδειγμα για όλους μας ήταν ο αδελφός Φρέντερικ Φρανς. Ενθαρρυντικό, υπομονετικός… Το 1977, μετά τον θάνατο του αδελφού Νάθαν Ο. Νορ έγινε πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά και απόλαυσε το μεγάλο προνόμιο να δει τους Μάρτυρες του ιεχωβά να αυξάνονται από λίγες χιλιάδες σε περίπου τεσσεράμισι εκατομμύρια! Τι ευλογίες! Και πόσο ενισχυτικό είναι για όλους μας…

frans2

frans3ΣΤΙΣ 12 Σεπτεμβρίου 1893, γεννήθηκε ένα αγοράκι στο Κόβινγκτον του Κεντάκυ, που βρίσκεται στη νότια πλευρά του ποταμού απέναντι από το Σινσινάτι του Οχάιο. Ο ευτυχισμένος πατέρας του, ο Έντουαρντ Φρέντερικ Φρανς, και η χαρούμενη μητέρα του, η Ίντα Λουίζ το γένος Κρούγκερ, ονόμασαν το γιο τους Φρέντερικ Γουίλιαμ Φρανς.

Έτσι άρχισε η 93χρονη ζωή μου. Ο πατέρας μου, που είχε γεννηθεί στη Γερμανία, έλεγε ότι ανήκε στη Λουθηρανική Εκκλησία και γι’ αυτό με πήγε σ’ έναν ιερέα που με βάφτισε ακουμπώντας τα βρεγμένα του χέρια στο μέτωπό μου. Ο πατέρας μου πήρε τη ληξιαρχική πράξη βάφτισης που του έδωσαν, την κορνίζωσε και την κρέμασε σ’ έναν τοίχο στο σπίτι, μαζί με τις ληξιαρχικές πράξεις βάφτισης των δυο μεγαλύτερων αδελφών μου, του Άλμπερτ Έντουαρντ και του Χέρμαν Φρέντερικ. Μόνο μετά από 20 χρόνια θα μάθαινα ότι αυτή η θρησκευτική ενέργεια είναι αντιγραφική.

Είχαμε μετακομίσει στην οδό Γκρίναπ όταν είδα για πρώτη φορά αμάξι χωρίς άλογα, ένα διθέσιο ανοιχτό αυτοκίνητο, που ανηφόριζε το δρόμο. Χρόνια αργότερα είδα για πρώτη φορά αεροπλάνο. Μέναμε τότε δίπλα στο φούρνο του Κρίγκερ όπου δούλευε φούρναρης ο πατέρας μου τα βράδια. Γύριζε στο σπίτι το πρωί και έπεφτε για ύπνο. Έπειτα, το απόγευμα, που δεν δούλευε, πέρναγε την ώρα του μ’ εμάς τα αγόρια.

Όταν ήρθε ο καιρός να πάω σχολείο, μ’ έστειλαν στο ενοριακό σχολείο και στις λειτουργίες του Αγίου Ιωσήφ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, γιατί ήταν κοντά στο σπίτι μας, στη γωνία των οδών 12ης και Γκρίναπ. Θυμάμαι ακόμα την τάξη του σχολείου. Μια φορά, ένας θρησκευτικός «αδελφός» που εκτελούσε χρέη δασκάλου, μ’ έβγαλε μπροστά στην τάξη και μου έδωσε αρκετές ξυλιές στα χέρια μ’ ένα χάρακα 30 πόντους μακρύ, επειδή είχα κάνει κάποιο μικρό σφάλμα.

Θυμάμαι επίσης που πήγαινα στο σκοτεινό εξομολογητήριο του ναού, μίλαγα με τον εξομολογητή που ήταν πίσω από το χώρισμα, του έλεγα μια προσευχή που είχα αποστηθίσει και του εξομολογιόμουν πόσο κακό παιδί ήμουν. Μετά, πήγαινα και γονάτιζα στα κάγκελα μπροστά στην αγία τράπεζα και ο ιερέας μού έβαζε ένα κομμάτι ψωμί στο στόμα, για θεία κοινωνία όπως δίδασκε η εκκλησία, ενώ κρατούσε το κρασί για να το πιει αργότερα ο ίδιος. Αυτή ήταν η αρχή της επίσημης θρησκευτικής μου εκπαίδευσης και του σεβασμού μου για τον Θεό που θα μεγάλωνε στα χρόνια που θα έρχονταν.

Αφού έβγαλα μια χρονιά στο ενοριακό σχολείο το 1899, μετακομίσαμε στην άλλη μεριά του ποταμού Οχάιο, στο Σινσινάτι, στην οδό Μαίρης 17 (που ονομάζεται τώρα Ανατολική 15η Οδός). Αυτή τη φορά μ’ έστειλαν στο δημόσιο σχολείο και μπήκα στην τρίτη τάξη. Ήμουν απρόσεκτος μαθητής και θυμάμαι μια φορά που μας πήγαν, εμένα και το μαθητή που καθόταν στο θρανίο δεξιά μου, στο γραφείο του διευθυντή εξαιτίας της διαγωγής μας. Εκεί, ο διευθυντής, ο κύριος Φίτζσιμμονς, μας έβαλε και τους δυο να σκύψουμε και να ακουμπήσουμε τα δάχτυλά μας στις μύτες των παπουτσιών μας και εκείνος μας έριξε μερικές βιτσιές στα μαλακά. Όπως καταλαβαίνετε, έμεινα στην ίδια τάξη.

Αλλά ο πατέρας μου δεν ήθελε να μείνω δυο χρονιές στην ίδια τάξη. Έτσι, όταν άρχισε η επόμενη σχολική χρονιά, με πήγε στο σχολείο της οδού Λίμπερτυ, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου, κυρίου Λόγκαν. Ο πατέρας μου του ζήτησε να με γράψει στην τετάρτη τάξη. Ο κύριος Λόγκαν με πήρε από καλό μάτι και είπε: «Ας δούμε τι ξέρει ο νεαρός μας». Αφού ικανοποιήθηκε από τις απαντήσεις που του έδωσα στις εξονυχιστικές ερωτήσεις του, δήλωσε: «Λοιπόν, μου φαίνεται ότι είναι κατάλληλος για την τετάρτη τάξη». Μ’ αυτόν το τρόπο, με προβίβασε ο ίδιος στην επόμενη τάξη απ’ αυτήν που είχα μείνει. Από ’κεί και ύστερα, αποφάσισα να στρωθώ στα μαθήματά μου, και ποτέ πια δεν ξανάμεινα.

Και η θρησκευτική πλευρά της παιδικής μου ζωής άλλαξε επίσης. Κάποιοι εκπρόσωποι της Δεύτερης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας του Σινσινάτι γνωρίστηκαν με τη μητέρα μου, και εκείνη αποφάσισε να στείλει τον Άλμπερτ, τον Χέρμαν και εμένα στο κατηχητικό εκείνου του δόγματος. Εκείνο τον καιρό, διευθυντής του κατηχητικού ήταν ο κύριος Φίσερ, και η νεαρή Μπέση Ο’Μπαρ ήταν η κατηχήτριά μου. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ήρθα σε επαφή με τη θεόπνευστη Αγία Γραφή. Πόσο ευχαριστήθηκα όταν η κατηχήτριά μου μού έδωσε για χριστουγεννιάτικο δώρο μια Αγία Γραφή!

Αποφάσισα ότι θα το έκανα κανόνα στη ζωή μου να διαβάζω ένα κομμάτι της Αγίας Γραφής κάθε μέρα. Το αποτέλεσμα ήταν να εξοικειωθώ, τελικά, πάρα πολύ καλά μ’ αυτό το άγιο βιβλίο. Και η ευεργετική του επιρροή δεν μ’ άφησε να αναμειχθώ στην ανήθικη ομιλία και διαγωγή των συμμαθητών μου. Δεν είναι να απορεί κανείς που με θεωρούσαν διαφορετικό απ’ αυτούς.

frans4Λύκειο και Πανεπιστήμιο

Αφού έβγαλα το γυμνάσιο το 1907, οι γονείς μου μού επέτρεψαν να συνεχίσω τις σπουδές μου και μπήκα στο λύκειο Γούντγουορντ, στο λύκειο στο οποίο είχε φοιτήσει ένα χρόνο και ο Άλμπερτ, ο μεγαλύτερός μου αδελφός. Αποφάσισα και εγώ, όπως και εκείνος, να ακολουθήσω τον κλασικό κλάδο. Έτσι, άρχισα να μελετώ λατινικά, και συνέχισα να τα μελετώ τα εφτά επόμενα χρόνια.

Στη συνέχεια, ήρθε ο καιρός της αποφοίτησης την άνοιξη του έτους 1911. Αποφασίστηκε να εκφωνήσω εγώ τον αποχαιρετιστήριο λόγο του λυκείου Γούντγουορντ στην τελετή αποφοίτησης που θα γινόταν στη μεγαλύτερη αίθουσα θεάτρου του Σινσινάτι, το Μιούζικ Χωλ.

Εκείνο τον καιρό, και τα τρία λύκεια του Σινσινάτι—το Γούντγουορντ, το Χιούς και το Γουόλνατ Χιλς—έκαναν μαζί την τελετή αποφοίτησης. Οι τελειόφοιτοι λυκείου κάθονταν στη μεγάλη εξέδρα έχοντας μπροστά τους τη γεμάτη αίθουσα. Την εναρκτήρια ομιλία αποφασίστηκε να την εκφωνήσει ο εκπρόσωπος του λυκείου Γούντγουορντ. Το θέμα που διάλεξα για την περίσταση ήταν «Το Σχολείο και η Ζωή μας ως Πολίτες». Το ακροατήριο χειροκρότησε θερμά και τους τρεις ομιλητές. Ήμουν τώρα 18 χρονών.

Οι γονείς μου μού επέτρεψαν να συνεχίσω τις σπουδές μου, κι έτσι γράφτηκα στο πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, και ακολούθησα τον κλάδο των ελεύθερων τεχνών. Είχα ήδη αποφασίσει ότι θα γινόμουν πρεσβυτεριανός κήρυκας.

Ενώ συνέχισα να σπουδάζω λατινικά, άρχισα τώρα να σπουδάζω και ελληνικά. Είχα το ευτύχημα να μελετήσω τα ελληνικά της Αγίας Γραφής με καθηγητή τον Άρθουρ Κινσέλλα! Και κάτω από τον καθηγητή Δρ Τζόζεφ Χάρυ, που είχε γράψει μερικά ελληνικά συγγράμματα, μελέτησα και τα αρχαία ελληνικά. Ήξερα ότι, αν ήθελα να γίνω πρεσβυτεριανός κληρικός, έπρεπε να κατέχω καλά τα ελληνικά της Γραφής. Έτσι στρώθηκα με ζήλο στη μελέτη και πέρασα το μάθημα.

Παράλληλα με τις σχολικές μου σπουδές στα ελληνικά και στα λατινικά, άρχισα να μαθαίνω και ισπανικά, που τα βρήκα να μοιάζουν πολύ με τα λατινικά. Ούτε που φανταζόμουν τότε πόσο θα χρησιμοποιούσα τα ισπανικά στη χριστιανική μου διακονία.

Ένας σταθμός στην ακαδημαϊκή μου ζωή ήταν όταν ο Δρ Λάιον, ο πρύτανης του πανεπιστημίου, ανακοίνωσε σε μια φοιτητική συνέλευση στην αίθουσα διαλέξεων ότι αποφάσισαν να με στείλουν στο πολιτειακό πανεπιστήμιο του Οχάιο να συμμετάσχω μαζί με άλλους στο διαγωνισμό για την υποτροφία Σέσιλ Ρόουντς, που αν την έπαιρνα θα μπορούσα να μπω στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στην Αγγλία. Ένας από τους υποψηφίους του πανεπιστημίου μας είχε καλύτερες επιδόσεις σε μερικά αγωνίσματα στίβου, αλλά επειδή είχα κι εγώ μεγάλους βαθμούς, ήθελαν να στείλουν και εμένα και αυτόν στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Καταλάβαινα πόσο σημαντικό ήταν που είχα τα προσόντα για να κερδίσω την υποτροφία, και αυτό, φυσιολογικά, θα έπρεπε να με ικανοποιεί πολύ.

«Αυτή Είναι η Αλήθεια!»

Θυμούμαστε ότι σε μια περίπτωση ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «και θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει». (Ιωάννης 8:32) Τον προηγούμενο χρόνο, το 1913, ο αδελφός μου, ο Άλμπερτ, γνώρισε την «αλήθεια» στο Σικάγο. Πώς γνώρισε ο Άλμπερτ την «αλήθεια»;

Ένα Σάββατο βράδυ, την άνοιξη του 1913, ο Άλμπερτ είχε πέσει νωρίς για ύπνο στους κοιτώνες της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων, όπου έμενε τον καιρό που δούλευε στο Σικάγο. Μετά από λίγη ώρα, ο συγκάτοικός του μπήκε βιαστικά στο δωμάτιο και του είπε ότι είχε ένα πρόβλημα. Εκείνο το βράδυ ήταν καλεσμένος στο σπίτι κάποιων Χίντμαν, και η κόρη τους, η Νόρα, θα έφερνε και μια φίλη της στο σπίτι. Θα του ήταν πολύ δύσκολο να τα βγάλει πέρα με δυο κορίτσια στην παρέα. Αμέσως ο Άλμπερτ προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει. Καθώς το βράδυ κυλούσε, ο συγκάτοικος του Άλμπερτ τα κατάφερνε περίφημα με τις δυο δεσποινίδες. Αλλά ο κύριος και η κυρία Χίντμαν συγκέντρωσαν την προσοχή τους στον Άλμπερτ, φέρνοντάς τον σε επαφή με τις διδασκαλίες της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά.

Στη συνέχεια, ο Άλμπερτ μου έστειλε ένα βιβλιάριο με τίτλο Πού Είναι οι Νεκροί; που το είχε γράψει ένας Σκωτσέζος γιατρός, ο Τζων Έντγκαρ, μέλος της εκκλησίας της Γλασκώβης των Διεθνών Σπουδαστών της Γραφής. Στην αρχή, το έβαλα κατά μέρος, αλλά αργότερα, ένα βραδάκι, μια και είχα λίγο χρόνο πριν πάω στην πρόβα που θα είχαμε με τη χορωδία, άρχισα να το διαβάζω. Το βρήκα τόσο ενδιαφέρον που δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Το διάβαζα στο δρόμο για τον πρεσβυτεριανό ναό που ήταν ενάμισι χιλιόμετρο περίπου μακριά. Η πόρτα του ναού ήταν ακόμη κλειδωμένη κι έτσι κάθησα στα κρύα πέτρινα σκαλοπάτια και συνέχισα να διαβάζω. Όταν ήρθε αυτός που έπαιζε το εκκλησιαστικό όργανο και είδε πόσο απορροφημένος ήμουν σ’ αυτό που διάβαζα, μου είπε: «Πρέπει να είναι ενδιαφέρον βιβλίο». Απάντησα: «Όσο δεν λέγεται!»

Επειδή απολάμβανα τόσο πολύ τις νέες αλήθειες που μάθαινα, σκέφτηκα να ρωτήσω τον κήρυκα, τον Δρ Γουάτσον, ποια ήταν η γνώμη του για το βιβλιάριο αυτό. Έτσι, το ίδιο εκείνο βράδυ, του έδωσα το βιβλιάριο και τον ρώτησα: «Δρ Γουάτσον, τι ξέρετε γι’ αυτό;»

Πήρε το βιβλιάριο, το άνοιξε, χαμογέλασε σαρκαστικά και είπε: «Ω, είναι εκείνου του Ρώσσελ. Τι ξέρει αυτός από εσχατολογία;» Τα έχασα με την περιφρονητική του στάση. Καθώς έπαιρνα το βιβλιάριο και γυρνούσα να φύγω, σκέφτηκα: «Δεν με νοιάζει τι λέει αυτός. Αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!»

Λίγο αργότερα, όταν ο Άλμπερτ ήρθε σπίτι να μας δει, μου έφερε τους τρεις πρώτους τόμους των Γραφικών Μελετών του Κάρολου Τέηζ Ρώσσελ. Ο Άλμπερτ με έφερε επίσης σε επαφή με την τοπική εκκλησία των Σπουδαστών της Γραφής, που έτυχε να συναθροίζεται ακριβώς δίπλα στον πρεσβυτεριανό ναό. Αυτά που μάθαινα μου έδιναν μεγάλη χαρά και σύντομα αποφάσισα ότι είχε έρθει πια ο καιρός να πάψω να έχω σχέσεις με την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία.

Έτσι αργότερα, όταν ο Άλμπερτ ξανάρθε να μας δει, πήγαμε την Κυριακή το βράδυ στη διάλεξη του Δρ Γουάτσον. Μετά, ο Άλμπερτ και εγώ τον πλησιάσαμε καθώς εκείνος αποχαιρετούσε τους ενορίτες του. Του είπα: «Δρ Γουάτσον, αποχωρώ από την εκκλησία».

Είπε: «Το ’ξερα! Το ’ξερα! Απ’ τη στιγμή που σε είδα να διαβάζεις εκείνες τις ανοησίες του Ρώσσελ. Αυτόν τον κύριο, τον Ρώσσελ, δεν θα τον άφηνα ούτε να πατήσει στην πόρτα μου!» Πρόσθεσε μετά: «Φρεντ, δεν νομίζεις πως είναι καλύτερο να πάμε στο ιερό και να προσευχηθούμε μαζί;» Του είπα: «Όχι, Δρ Γουάτσον, έχω ήδη πάρει την απόφασή μου».

Μετά απ’ αυτό, ο Άλμπερτ και εγώ βγήκαμε από το ναό. Τι υπέροχο να αισθάνομαι ελεύθερος από τα δεσμά ενός θρησκευτικού συστήματος που δίδασκε ψέματα! Πόσο θαυμάσιο ήταν να γίνω μέλος της εκκλησίας των Διεθνών Σπουδαστών της Γραφής, οι οποίοι έδειχναν μεγάλη οσιότητα στο Λόγο του Θεού! Στις 5 Απριλίου 1914, στο Σικάγο του Ιλλινόις, συμβόλισα την καθιέρωσή μου—όπως λέγαμε τότε την αφιέρωση—με το βάφτισμα στο νερό.

Ποτέ δεν το μετάνιωσα που, λίγο πριν ανακοινώσει η επιτροπή τα αποτελέσματα του διαγωνισμού για την υποτροφία Σέσιλ Ρόουντς, τους έγραψα γράμμα με το οποίο τους εξηγούσα ότι δεν ενδιαφερόμουν ούτε για την υποτροφία, ούτε για το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ότι ήθελα να με βγάλουν από τον κατάλογο των υποψηφίων. Το έκανα αυτό παρ’ όλο που ο καθηγητής μου στο μάθημα των ελληνικών, ο Δρ Τζόζεφ Χάρυ, μου είπε ότι θα έπαιρνα εγώ την υποτροφία.

Δυο μήνες αργότερα, δηλαδή στις 28 Ιουνίου 1914, δολοφόνησαν τον αρχιδούκα της Αυστροουγγαρίας Φερδινάνδο και τη σύζυγό του στο Σεράγεβο της Βοσνίας. Εκείνη ακριβώς η μέρα ήταν η τρίτη μέρα της γενικής συνέλευσης των Διεθνών Σπουδαστών της Γραφής στο Μεμόριαλ Χωλ, στο Κολόμπους του Οχάιο. Ακριβώς ένα μήνα αργότερα, δηλαδή στις 28 Ιουλίου 1914, ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος της ανθρώπινης ιστορίας. Εμείς οι Σπουδαστές των Γραφών περιμέναμε το τέλος των 2.520 χρόνων των Καιρών των Εθνών γύρω στην 1η Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς.

Με την άδεια του πατέρα μου, διέκοψα τη φοίτησή μου στο πανεπιστήμιο του Σινσινάτι το Μάιο του 1914, λίγες μόνο βδομάδες πριν τελειώσω την τρίτη μου φοιτητική χρονιά. Έκανα αμέσως διευθετήσεις με τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά για να γίνω βιβλιοπώλης, δηλαδή σκαπανέας, όπως λέγονται σήμερα τέτοιοι ολοχρόνιοι διάκονοι. Είχα ήδη γίνει ενεργό μέλος της εκκλησίας των Διεθνών Σπουδαστών της Γραφής στο Σινσινάτι.

Αργότερα, έγινα πρεσβύτερος στην εκκλησία του Σινσινάτι. Έτσι, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μπήκαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων και επιστράτευσαν τους νεαρούς άντρες, εγώ πήρα απαλλαγή επειδή ήμουν διάκονος του ευαγγελίου.

frans5Γνωριμία με τον Αδελφό Ρώσσελ

Ανάμεσα στα περιστατικά της ζωής μου που αναπολώ με ευχαρίστηση είναι οι περιπτώσεις που είχα τη χαρά να συναντήσω τον πρώτο πρόεδρο της Εταιρίας, τον Κάρολο Τέηζ Ρώσσελ. Τον γνώρισα από κοντά για πρώτη φορά μια μέρα πριν την πρώτη επίσημη προβολή του Φωτοδράματος της Δημιουργίας, που θα γινόταν στο Μιούζικ Χωλ, την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 1914. Εκείνο το Σάββατο, ένας πρεσβύτερος της εκκλησίας του Σινσινάτι με βρήκε έξω από το Μιούζικ Χωλ και μου είπε: «Τα ’μαθες, ο αδελφός Ρώσσελ είναι εδώ. Πήγαινε στα παρασκήνια να τον δεις». Μπήκα μέσα με λαχτάρα και κατέληξα να συζητάω μαζί του πρόσωπο με πρόσωπο. Είχε έρθει για να επιθεωρήσει τις διευθετήσεις που είχαν γίνει για την πρώτη παρουσίαση του Φωτοδράματος της Δημιουργίας.

Το 1916 πάλι, ο αδελφός έτυχε να μείνει λίγες ώρες στο Σινσινάτι περιμένοντας την ανταπόκριση του τρένου του. Εγώ και μια αδελφή το μάθαμε αυτό και τρέξαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό, όπου τον βρήκαμε μαζί με τον γραμματέα του. Ο αδελφός είχε φέρει μαζί και το μεσημεριανό του, έτσι όταν ήρθε η ώρα του μεσημεριανού φαγητού, το μοιράστηκε με εμάς.

Αφού φάγαμε, μας ρώτησε αν είχαμε κάποια Γραφική ερώτηση. Τον ρώτησα αν υπήρχε πιθανότητα να αναστηθεί ο Αδάμ αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι ήταν ένας αμετανόητος, εκούσιος αμαρτωλός. Τα μάτια του χαμογελούσαν όταν μου απάντησε: «Αδελφέ, κάνεις μια ερώτηση και ταυτόχρονα δίνεις και την απάντηση. Τώρα, ποια ακριβώς ήταν η ερώτησή σου;»

«Το Τετελεσμένον Μυστήριον»

Την Τρίτη 31 Οκτωβρίου 1916, ο Κάρολος Τέηζ Ρώσσελ πέθανε, χωρίς να έχει γράψει τον έβδομο τόμο της σειράς των Γραφικών Μελετών του. Την ώρα που ψυχορραγούσε, στο τρένο της επιστροφής από την Καλιφόρνια, ο γραμματέας του τον ρώτησε τι θα γίνει με τον έβδομο τόμο και εκείνος απάντησε: «Κάποιος άλλος πρέπει να τον γράψει».

Και πράγματι, τον επόμενο χρόνο, το 1917, ο έβδομος τόμος εκδόθηκε και περιείχε σχόλια πάνω στα προφητικά βιβλία του Ιεζεκιήλ και της Αποκάλυψης και ακόμα, εξηγούσε θαυμάσια άλλο ένα βιβλίο της Αγίας Γραφής, το Άσμα Ασμάτων. Η Εταιρία σχεδίαζε να θέσει αυτό το νέο βιβλίο σε πολύ μεγάλη κυκλοφορία. Για το σκοπό αυτό έστειλαν χαρτοκιβώτια με τέτοια βιβλία σε ορισμένα άτομα σε όλες τις εκκλησίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Έστειλαν πολλά χαρτοκιβώτια και στο σπίτι μου, στην οδό Μπάιμιλλερ 1810 στο Σινσινάτι του Οχάιο· τα αποθήκευσα και περιμέναμε επιπρόσθετες οδηγίες για το πώς να διαθέσουμε τους τόμους.

Υπήρχαν οχτώ σελίδες στο βιβλίο Το Τετελεσμένον Μυστήριον που παρέθεταν δηλώσεις που εξέχουσες προσωπικότητες είχαν κάνει σχετικά με τον πόλεμο. Με την υποκίνηση των θρησκευτικών οργανώσεων του χριστιανικού κόσμου, καθολικών και προτεσταντικών, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έφερε αντιρρήσεις, κι έτσι οι σελίδες 247-254 λογοκρίθηκαν. Εμείς με τη σειρά μας όταν προσφέραμε το βιβλίο Το Τετελεσμένον Μυστήριον στους ανθρώπους, τους εξηγούσαμε γιατί αυτές οι σελίδες έλειπαν. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έμεινε ευχαριστημένη μ’ αυτή την ενέργεια, και κάτω από τη συνεχιζόμενη υποκίνηση των θρησκευτικών οργανώσεων της χώρας, απαγόρευσε την κυκλοφορία ολόκληρου του έβδομου τόμου των Γραφικών Μελετών.

Θυμάμαι μια Κυριακή πρωί που δούλευα στην πίσω πόρτα του σπιτιού μας. Μερικοί άντρες κατηφόρισαν το δρόμο προς το σπίτι, και ο αρχηγός γύρισε το πέτο του παλτού του, μου έδειξε το σήμα του και μου ζήτησε να μπει στο σπίτι. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, γι’ αυτό τους άφησα να μπουν και τους έδειξα τα χαρτοκιβώτια με τα αντίτυπα του βιβλίου Το Τετελεσμένον Μυστήριον. Λίγες μέρες αργότερα, έστειλαν ένα φορτηγό και τα πήρε όλα.

Μετά, μάθαμε ότι ο Ιωσήφ Φ. Ρόδερφορντ, ο δεύτερος πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά, και έξι συνεργάτες του που υπηρετούσαν στα κεντρικά γραφεία στο Μπρούκλιν, καταδικάστηκαν εσφαλμένα για παρέμβαση στις πολεμικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών. Τους καταδίκασαν για κάθε μια από τις τέσσερις κατηγορίες σε 20 χρόνια φυλάκιση στην ομοσπονδιακή φυλακή της Ατλάντας, οι ποινές, όμως, ήταν κατά συγχώνευση. Ο πόλεμος τέλειωσε στις 11 Νοεμβρίου 1918, και μετά, στις 25 Μαρτίου 1919, ο αδελφός Ρόδερφορντ και οι συνεργάτες του αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση. Αργότερα έλαβαν πλήρη απαλλαγή από τις κατηγορίες. Άρθηκε, επίσης, η απαγόρευση της κυκλοφορίας του βιβλίου Το Τετελεσμένον Μυστήριον και επιτράπηκε για μια ακόμα φορά η ελεύθερη κυκλοφορία του.

Πόσο αναζωογονηθήκαμε πνευματικά όταν η Εταιρία διευθέτησε την πρώτη μας μεταπολεμική συνέλευση στο Σήνταρ Πόιντ, που βρίσκεται στην άκρη μιας τουριστικής χερσονήσου κοντά στο Σαντάσκι του Οχάιο, από 1-8 Σεπτεμβρίου 1919! Ήταν ένα πολύ μεγάλο και χαρωπό προνόμιο για μένα να παρακολουθήσω τη συνέλευση εκείνη.

frans6Πρόσκληση στο Μπέθελ

Τον επόμενο χρόνο, το 1920, ο πρόεδρος Ρόδερφορντ δέχτηκε την πρόσκληση να δώσει μια δημόσια ομιλία στο Σινσινάτι του Οχάιο. Έκανα έργο βιβλιοπώλη εκείνο τον καιρό, και ο αδελφός Ρόδερφορντ με ενθάρρυνε να ζητήσω με γράμμα μου να υπηρετήσω στα κεντρικά γραφεία του Μπέθελ στο Μπρούκλιν.

Έστειλα το γράμμα, και αφού μου απάντησαν καταφατικά, μπήκα στο τρένο για την Πόλη της Νέας Υόρκης. Έφτασα την Τρίτη το βράδυ, 1 Ιουνίου 1920, και εκεί με περίμενε ο Λεό Πέλλε, ένας παλιός μου φίλος από το Λούισβιλ του Κεντάκυ, ο οποίος και με συνόδεψε στο Μπέθελ. Την άλλη μέρα, Τετάρτη, μου είπαν ότι θα έμενα με τον Ούγκο Ρέιμερ και τον Κλάρενς Μπίτη σ’ ένα δωμάτιο μιας σοφίτας, και έτσι, έγινα το 102ο μέλος της οικογένειας Μπέθελ του Μπρούκλιν.

Οι πρώτες τυπογραφικές εγκαταστάσεις της Εταιρίας βρίσκονταν στην οδό Μυρτλ 35· στο υπόγειο είχε εγκατασταθεί το πρώτο μας περιστροφικό πιεστήριο, που το λέγαμε Θωρηκτό εξαιτίας του μεγέθους του. Βγάζαμε το νέο περιοδικό της Εταιρίας, Ο Χρυσούς Αιών—που ονομάστηκε αργότερα Παρηγορία και τώρα Ξύπνα! Καθώς τα περιοδικά έβγαιναν από μια σχισμή στο πάτωμα και μεταφέρονταν με ένα καλωδιακό σύστημα σε μια επικλινή σανίδα, τα μάζευα, τα έφτιαχνα και τα στοίβαζα για να πάνε στην κοπτική και μετά στη διεκπεραίωση.

Το Σάββατο το πρωί, που το πιεστήριο δεν τύπωνε περιοδικά, μερικοί από μας βάζαμε τα περιοδικά σε καφέ φάκελα που το καθένα έγραφε πάνω το όνομα και τη διεύθυνση ενός συνδρομητή. Έπειτα, τα σφραγίζαμε για να τα πάρει το ταχυδρομείο και να τα στείλει. Έκανα αυτή τη δουλειά αρκετούς μήνες μέχρι που ο Ντόναλντ Χάσλετ, που υπηρετούσε στο Τμήμα Βιβλιοπωλών, έφυγε για να παντρευτεί τη Μέιμπελ Κάτελ. Τότε μεταφέρθηκα από την οδό Μυρτλ 35 στα γραφεία της Εταιρίας στην οδό Κολούμπια Χάιτς 124 για να υπηρετήσω στο Τμήμα Βιβλιοπωλών.

Επίσης, ως μέλος της εκκλησίας της Νέας Υόρκης, μου ανάθεσαν να διεξάγω τη μελέτη βιβλίου στο σπίτι της οικογένειας Άφτερμαν στην περιοχή Ρίτσγουντ του Μπρούκλιν.

Προνόμια στο Ραδιόφωνο και σε Συνελεύσεις

Υπηρέτησα στο Τμήμα Βιβλιοπωλών μέχρι το 1926. Στο μεταξύ, η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά είχε φτιάξει στο Στάτεν Άιλαντ τον πρώτο της ραδιοφωνικό σταθμό, τον WBBR. Αυτό έγινε το 1924. Είχα το χαρωπό προνόμιο να υπηρετήσω στα προγράμματα της Εταιρίας, είτε δίνοντας ομιλίες είτε τραγουδώντας σόλο τενόρος είτε παίζοντας μαντολίνο με τη συνοδεία πιάνου. Επιπλέον, τραγουδούσα δεύτερος τενόρος στο κουαρτέτο αντρών του σταθμού μας. Φυσικά, ο αδελφός Ρόδερφορντ, ως πρόεδρος της Εταιρίας, ήταν ο κύριος ομιλητής του σταθμού και είχε πάρα πολλούς ακροατές.

Το έτος 1922 η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά διοργάνωσε για δεύτερη φορά μια γενική συνέλευση στο Σήνταρ Πόιντ του Οχάιο. Εκεί ο αδελφός Ρόδερφορντ μας παρακίνησε δυναμικά: «Διαφημίσατε! Διαφημίσατε, διαφημίσατε τον Βασιλέα και την Βασιλεία!»

Ένα από τα πιο μεγάλα προνόμια που είχα στη δεκαετία του ’20 ήταν να υπηρετήσω μαζί με τον αδελφό Ρόδερφορντ στη γενική συνέλευση στο Λονδίνο της Αγγλίας, το 1926. Εκεί, ο αδελφός έδωσε τη δημόσια ομιλία του στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χωλ του Λονδίνου μπρος σ’ ένα τεράστιο ακροατήριο, αφού πρώτα τραγούδησα σόλο τενόρος με συνοδεία το φημισμένο όργανο που υπάρχει στην αίθουσα.

Το επόμενο βράδυ μίλησε σ’ ένα ακροατήριο ατόμων Εβραϊκής καταγωγής με θέμα «Η Παλαιστίνη για τους Εβραίους—Γιατί;», και τραγούδησα ένα σόλο από το ορατόριο του Χαίντελ Μεσσίας, «Παρηγορήσου, λαέ μου». Μερικές χιλιάδες Εβραίων παραβρέθηκαν σ’ αυτή την ειδική συγκέντρωση. Εκείνο τον καιρό εφαρμόζαμε εσφαλμένα τις προφητείες των Εβραϊκών Γραφών στους κατά σάρκα, περιτμημένους Ιουδαίους. Αλλά, το 1932 ο Ιεχωβά άνοιξε τα μάτια μας για να διακρίνουμε ότι αυτές οι προφητείες εφαρμόζονται στον πνευματικό Ισραήλ.

Και πόσο συναρπαστικό ήταν να παραβρεθώ στη συνέλευση στο Κολόμπους του Οχάιο το 1931, τότε που ο αδελφός Ρόδερφορντ ανακοίνωσε το ‘νέο όνομα’, Μάρτυρες του Ιεχωβά, το οποίο όλοι μας υιοθετήσαμε με ενθουσιασμό! Αμέσως μετά, όλες οι εκκλησίες του λαού του Ιεχωβά σε ολόκληρη τη γήινη σφαίρα υιοθέτησαν αυτό το ‘νέο όνομα’.—Παράβαλε Ησαΐας 62:2.

Η Παρασκευή 31 Μαΐου 1935 με βρήκε να υπηρετώ ως διευθυντής ορχήστρας στο χώρο που βρισκόταν ακριβώς κάτω από την εξέδρα, από όπου ο αδελφός Ρόδερφορντ έδωσε εκείνη τη μέρα μια ομιλία που άφησε εποχή, πάνω στα εδάφια Αποκάλυψη 7:9-17. Στην ομιλία αυτή προσδιορίστηκε ορθά ποιοι αποτελούν τα μέλη του ‘πολλού όχλου’ που περιγράφουν τα εδάφια. Προσκλήθηκαν ιδιαίτερα να παρακολουθήσουν την ομιλία τα μέλη της λεγόμενης τάξης Ιωναδάβ, και ο λόγος γι’ αυτό έγινε φανερός όταν ο αδελφός Ρόδερφορντ έδειξε ότι ο ‘πολύς όχλος’ θα αποτελούνταν από τα «άλλα πρόβατα» του «καλού ποιμένα», του Ιησού Χριστού. (Ιωάννης 10:14, 16) Ήταν μια συναρπαστική περίσταση. Πόσο συγκινήθηκα όταν είδα την επόμενη μέρα, Σάββατο 1 Ιουνίου, 840 άτομα με μάτια προσηλωμένα σ’ έναν επίγειο παράδεισο να βαφτίζονται στο νερό συμβολίζοντας την αφιέρωσή τους στον Θεό μέσω του Χριστού! Από ’κεί και ύστερα ο αριθμός των ‘άλλων προβάτων’ του Χριστού όλο και μεγάλωνε για να ξεπεράσει κατά πολύ τα μέλη του ‘μικρού ποιμνίου’ των με διάθεση προβάτου χρισμένων μαθητών του Καλού Ποιμένα, του Ιησού Χριστού, που όλο και λιγόστευαν.—Λουκάς 12:32. 

Όμως, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, φάνηκε σαν να ήταν αυτό το τέλος της σύναξης του ‘πολλού όχλου’. Θυμάμαι που ο αδελφός Ρόδερφορντ μου είπε μια μέρα: «Λοιπόν Φρεντ, φαίνεται ότι ο ‘πολύς όχλος’ δεν θα ’ναι και τόσο πολύς τελικά». Ούτε που φανταζόμασταν τότε τη μεγάλη σύναξη που βρισκόταν ακόμη μπροστά μας.

Η Εταιρία εισήγαγε το φορητό φωνόγραφο το 1934, και οι δισκογραφημένες ομιλίες του προέδρου Ρόδερφορντ χρησιμοποιούνταν για να εισαγάγουν τα Γραφικά έντυπα. Όταν οι ομιλίες του βγήκαν σε δίσκο στα ισπανικά, άρχισα να τις χρησιμοποιώ κατευθύνοντας τις προσπάθειές μου προς τους ισπανόφωνους που ζούσαν στη γειτονιά του εργοστασίου μας, στην οδό Άνταμς 117. Έπειτα, κάνοντας επανεπισκέψεις βοηθούσα τα ενδιαφερόμενα άτομα να μάθουν τις αλήθειες της Αγίας Γραφής, και μ’ αυτόν τον τρόπο είχα τελικά το προνόμιο να οργανώσω την πρώτη ισπανόφωνη εκκλησία στο Μπρούκλιν. Ανήκω στην Νο. 1 ισπανόφωνη εκκλησία του Μπρούκλιν, από τότε που σχηματίστηκε.

frans7Αλλαγές στην Προεδρία της Εταιρίας

Όταν ο αδελφός Ρόδερφορντ πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1942, τον διαδέχτηκε στην προεδρία της Εταιρίας ο Νάθαν Ο. Νορ. Παρ’ όλο που μαινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η δημόσια ομιλία που έδωσε ο αδελφός το καλοκαίρι του 1942 με θέμα «Ειρήνη—Δύναται να Διαρκέση;» ανάτρεψε τις προσδοκίες που είχαμε για το άμεσο μέλλον. Λίγο αργότερα, ο αδελφός Νορ εγκαινίασε τη Βιβλική Σχολή Γαλαάδ της Σκοπιάς στο Αγρόκτημα της Βασιλείας τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 1943, και εκατό σπουδαστές αποτέλεσαν την πρώτη σειρά. Είχα το προνόμιο να υπηρετήσω στο πρόγραμμα των εγκαινίων. Οι αδελφοί Εντουάρντο Κέλλερ, Μάξγουελ Τζ. Φρεντ, Βίκτορ Μπλάκγουελ και Άλμπερτ Ντ. Σρέντερ υπηρέτησαν ως εκπαιδευτές.

Στην εναρκτήρια ομιλία, ο αδελφός Νορ μας πληροφόρησε ότι η Εταιρία είχε τα χρήματα που χρειάζονταν για να λειτουργήσει η σχολή πέντε χρόνια. Αλλά να που μέχρι σήμερα ο Παντοδύναμος Θεός Ιεχωβά έχει διατηρήσει σε λειτουργία τη σχολή για εννιαπλάσιο χρόνο!

Ήταν θαυμάσιο το προνόμιο που είχα να γνωριστώ πιο στενά με τον Νάθαν Ο. Νορ. Δεν φανταζόμουν όταν βαφτιζόταν, μετά την ομιλία που έδωσα στους υποψήφιους για βάφτισμα στις 4 Ιουλίου 1923, στον ποταμό Λιτλ Λιχάι έξω από την πόλη που γεννήθηκε, το Αλλεντάουν της Πενσυλβανίας, ότι θα γινόταν ο τρίτος πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά.

Τον καιρό που ήταν πρόεδρος ο αδελφός Νορ, ταξίδεψα πάρα πολύ, δίνοντας ομιλίες σε μεγάλες συνάξεις αδελφών σε ολόκληρο τον κόσμο—έφτασα ως τη Λατινική Αμερική και την Αυστραλία—ενθαρρύνοντάς τους να παραμείνουν πιστοί. Σε μια τέτοια περίπτωση, το 1955, όταν το έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Ισπανία ήταν απαγορευμένο, υπηρέτησα σε μια συνέλευση που έγινε στα κρυφά σ’ ένα δάσος έξω από τη Βαρκελώνη. Καθώς ήμασταν συγκεντρωμένοι, μας περικύκλωσαν οπλισμένοι άντρες της μυστικής αστυνομίας, έβαλαν τους άντρες σε φορτηγά και τους πήγαν στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας. Μας κράτησαν εκεί και μας ανάκριναν. Επειδή ήμουν Αμερικανός πολίτης, προσποιήθηκα ότι δεν ήξερα ισπανικά. Επιπλέον, δυο αδελφές που είχαν ξεφύγει πληροφόρησαν το αμερικανικό προξενείο ότι συνελήφθηκα, και εκείνοι στη συνέχεια ήρθαν σε επαφή με την αστυνομία. Επειδή στην αστυνομία δεν ήθελαν το επεισόδιο να πάρει διεθνείς διαστάσεις σε βάρος τους, άφησαν τελικά εμάς τους ξένους και αργότερα και τους υπόλοιπους αδελφούς. Μετά απ’ αυτό, αρκετοί από εμάς συγκεντρωθήκαμε στο σπίτι των αδελφών Σερράνο, πολύ χαρούμενοι για την απελευθέρωση που έδωσε ο Ιεχωβά στους δικούς του ανθρώπους. Το 1970 η Ισπανία αναγνώρισε νομικά τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Σήμερα έχουμε γραφείο τμήματος κοντά στη Μαδρίτη, και τον περασμένο χρόνο η οργάνωση στην Ισπανία είχε πάνω από 65.000 ευαγγελιζόμενους της Βασιλείας και εκκλησίες σε ολόκληρη τη χώρα.

Στις 8 Ιουνίου 1977 ο Νάθαν Νορ απεβίωσε, τερματίζοντας την επίγεια πορεία του, και τον διαδέχτηκα στη θέση τού προέδρου της Εταιρίας. Ο αδελφός Νορ ήταν πρόεδρος πάνω από 35 χρόνια, πιο πολύ απ’ ό,τι οι προηγούμενοι πρόεδροι της Εταιρίας, Ρώσσελ και Ρόδερφορντ. Ως μέλος του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά, διορίστηκα να υπηρετώ στην Επιτροπή Εκδόσεων και στην Επιτροπή Συγγραφής του Κυβερνώντος Σώματος.

Είναι πράγματι και μεγάλο προνόμιο αλλά και ευχαρίστηση να συνεχίζω να υπηρετώ στα γραφεία της Εταιρίας στην οδό Κολούμπια Χάιτς 25. Αυτό σημαίνει ότι κάθε εργάσιμη μέρα περπατώ από τα κεντρικά γραφεία στα καταλύματα του Μπέθελ—μια θαυμάσια φυσική άσκηση για ένα περασμένης ηλικίας σώμα. Αν και είμαι 93 χρονών και η όρασή μου έχει εξασθενήσει, είμαι πολύ ευτυχισμένος που ο Ιεχωβά με έχει ευλογήσει με καλή υγεία, ώστε να μην έχω χάσει ούτε μια εργάσιμη ημέρα εξαιτίας κάποιας ασθένειας στα 66 χρόνια που είμαι στο Μπέθελ, και μπορώ ακόμη να υπηρετώ ολοχρόνια. Ήταν πραγματικά θεία εύνοια για μένα να είμαι εδώ από το έτος 1920 και να βλέπω την ανάπτυξη και την επέκταση της οργάνωσης και στα κεντρικά γραφεία του Μπρούκλιν και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Με πλήρη πεποίθηση στον Παγκόσμιο Κυρίαρχο, τον Ιεχωβά Θεό, και στον Αρχιστράτηγό του, τον Ιησού Χριστό, που είναι ο επικεφαλής στις αναρίθμητες στρατιές των σεραφείμ, χερουβείμ και των αγίων αγγέλων του ουρανού, αποβλέπω κι εγώ, γράφοντας αυτά τα λόγια, όπως και τα εκατομμύρια των συμμαρτύρων μου, σ’ αυτό που η Αγία Γραφή δείχνει ότι βρίσκεται ακόμη μπροστά μας: την καταστροφή της Βαβυλώνας της Μεγάλης, της παγκόσμιας αυτοκρατορίας της ψεύτικης θρησκείας και στον πόλεμο της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορα, τον Αρμαγεδδώνα, που θα αποκορυφωθεί στην πιο μεγαλειώδη νίκη όλων των εποχών από μέρους του Παγκόσμιου Κυρίαρχου, του Ιεχωβά Θεού, ο οποίος είναι «από πάντα και για πάντα». Αλληλούια!—Ψαλμός 90:2.

Ανταμείφτηκε με «το Στεφάνι της Ζωής»

ΣΤΟΝ απόστολο Ιωάννη ειπώθηκε να γράψει στον άγγελο της εκκλησίας της Σμύρνης: «Αποδείξου πιστός μέχρι θανάτου, και εγώ θα σου δώσω το στεφάνι της ζωής». (Αποκάλυψις 2:8, 10) Έτσι, είναι τόσο δυσάρεστη όσο και ευχάριστη η ανακοίνωση που γίνεται εδώ ότι ο Φρέντερικ Γουίλιαμ Φρανς, πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά της Πενσυλβανίας και της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά της Νέας Υόρκης καθώς και αρκετών άλλων θεοκρατικών οργάνων, τέλειωσε την επίγεια πορεία του το πρωί της 22ας Δεκεμβρίου 1992.

Αποτελεί δυσάρεστη ανακοίνωση επειδή έχει να κάνει με την αποχώρηση από την επίγεια σκηνή ενός πάρα πολύ αγαπητού και εξαιρετικά πιστού δούλου του Ιεχωβά. Ωστόσο, αποτελεί επίσης ευχάριστη ανακοίνωση επειδή στον αγαπητό μας αδελφό Φρανς εφαρμόζονται τώρα τα λόγια του εδαφίου Αποκάλυψη 14:13: «Και άκουσα φωνή από τον ουρανό να λέει: «Γράψε: Ευτυχισμένοι είναι οι νεκροί που πεθαίνουν σε ενότητα με τον Κύριο από τώρα και έπειτα. Ναι, λέει το πνεύμα, ας αναπαυτούν από τους κόπους τους, γιατί τα έργα τους πηγαίνουν μαζί τους». Ο αδελφός Φρανς ήταν ένα μετριόφρον και ταπεινό άτομο, ένας σκληρά εργαζόμενος και πολύ παραγωγικός διάκονος τον οποίο ο Ιεχωβά Θεός χρησιμοποίησε με δυναμικό τρόπο ως μέλος του ‘πιστού και φρόνιμου δούλου’ για να βοηθήσει στην παροχή πνευματικής τροφής στους ‘υπηρέτες’ καθώς και στους συντρόφους τους.—Ματθαίος 24:45-47.

Ο αδελφός Φρανς γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1893, στο Κόβινγκτον του Κεντάκι. Ήρθε σε επαφή με την αλήθεια μέσω ενός μεγαλύτερου αδελφού του. Εκείνον τον καιρό ο αδελφός Φρανς φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι και προετοιμαζόταν για να γίνει Πρεσβυτεριανός διάκονος. Αντί για αυτό, έκοψε κάθε δεσμό που είχε με την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία και συνταυτίστηκε με τους Σπουδαστές της Γραφής, όπως ονομάζονταν τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Βαφτίστηκε στις 30 Νοεμβρίου 1913 και το επόμενο έτος εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο και ανέλαβε το έργο βιβλιοπώλη (σκαπανέα). Την 1η Ιουνίου 1920 έγινε μέλος της οικογένειας Μπέθελ του Μπρούκλιν. Προτού περάσει πολύς καιρός, ανέλαβε την ευθύνη του τμήματος βιβλιοπωλών και το 1926 μεταφέρθηκε στο τμήμα των συντακτών, όπου υπηρέτησε με τον πιο παραγωγικό τρόπο. Το 1945 έγινε αντιπρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά και άλλων οργάνων που σχετίζονται με αυτήν. Το 1977, μετά το θάνατο του τότε προέδρου, του Νάθαν Ο. Νορ, έγινε πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά. Με την ιδιότητα αυτή υπηρέτησε μέχρι το θάνατό του. Στη διάρκεια της ζωής του, ο αδελφός Φρανς είδε τον αριθμό των Μαρτύρων του Ιεχωβά να αυξάνεται από λίγες χιλιάδες σε περίπου τεσσερισήμισι εκατομμύρια. Απόλαυσε πολλά προνόμια υπηρεσίας, περιλαμβανομένων και ομιλιών που εκφώνησε σε διεθνείς συνελεύσεις και επισκέψεων που πραγματοποίησε σε τμήματα και ιεραποστολικούς οίκους σε πολλά μέρη του κόσμου. Η βιογραφία του παρουσιάστηκε στο τεύχος της Σκοπιάς με ημερομηνία 1 Μαΐου 1987.

Το βράδυ της Δευτέρας 28 Δεκεμβρίου 1992, έγινε μια ομιλία κατάλληλη για την περίσταση στην Αίθουσα Βασιλείας του Μπέθελ του Μπρούκλιν. Η ομιλία που εκφωνήθηκε από τον αδελφό Άλμπερτ Ντ. Σρόντερ, του Κυβερνώντος Σώματος, ήταν πολύ θερμή και πνευματικά εποικοδομητική. Την παρακολούθησαν μέσω τηλεφωνικής σύνδεσης οι οικογένειες Μπέθελ των Αγροκτημάτων της Σκοπιάς, του Πάτερσον, του Αγροκτήματος Μάουντεν και του Αγροκτήματος της Βασιλείας, καθώς και η οικογένεια Μπέθελ του τμήματος του Καναδά.

Ο αδελφός Φρανς θα λείψει πολύ σε όλους και ιδιαίτερα σε εκείνους που συνεργάστηκαν στενά μαζί του. Εκείνος έδειχνε κατανόηση και ήταν ενθαρρυντικός και υπομονετικός με όλους όσους είχε συνεργαστεί και συνταξιδέψει. Πραγματικά, οι ομόπιστοί του ανταποκρίνονταν σε αυτόν σύμφωνα με το πνεύμα του εδαφίου Εβραίους 13:7: «Να θυμάστε εκείνους που ασκούν την ηγεσία μεταξύ σας, οι οποίοι σας έχουν αναγγείλει τον λόγο του Θεού, και καθώς συλλογίζεστε την έκβαση της διαγωγής τους, να μιμείστε την πίστη τους».

  • H βιογραφία και ο θάνατος του αδελφού Φρέντερικ Γ. Φρανς, όπως δημοσιεύτηκε στην Σκοπιά 1987 1/5 σελ. 22-30 και στην Σκοπιά 1993 15/3 σελ. 31, 32.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA