Υπευθυνότητα σημαίνει να προστατεύεις το σπουδαίο και σημαντικό δώρο της ζωής!

veveosi.emboliu

Αυτή είναι η βεβαίωση για τον εμβολιασμό μου. Ναι, έκρινα με καθαρή συνείδηση ότι στην κατάσταση που βρισκόμαστε, έπρεπε να το κάνω. Για μένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, την κοινωνία… Τα μεγάλα λόγια και τις συνωμοσιολογίες τα αφήνουμε για άλλους. Εμείς προτιμούμε τις πράξεις…


pistopiitiko
Και με επίσημο ευρωπαϊκό πιστοποιητικό! Έτοιμος για... ταξίδια! Άλλο αν μπορούμε ή αν θέλουμε, στην κατάσταση που είμαστε. Ωστόσο έκανα χρήση του δικαιώματος μου, ως πολίτη. Το πιστοποιητικό έχει εκδοθεί στο όνομα μου...

emvilio.sula
Κι αυτό είναι το πιστοποιητικό εμβολιασμού της Σούλας. Φυσικά τίποτα δε διασφαλίζει τη ζωή μας πέρα από την προσοχή που ωφείλουμε να δώσουμε εμείς οι ίδιοι στην καθημερινότητα μας. Αλλά τουλάχιστον κάναμε αυτό που έπρεπε. Με ήσυχη τη συνείδηση μας. Ακολουθώντας τους νόμους της Πολιτείας.

  • Πατώντας ΕΔΩ μπορείτε να παρακολουθείτε την πορεία των εμβολιασμών στην χώρα μας...

Η αγαπημένη μας Κωνσταντινιά, δίνει τη δική της αξιοπρεπή μάχη της, αναρρώνοντας…

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

konstantinia1.200319
Είναι 90 χρονών, αλλά η καρδιά της «πεταρίζει σαν μικρού παιδιού. Πρόκειται για την Κωνσταντινιά, τη φίλη μας που εδώ και μερικές εβδομάδες δοκιμάζεται, ύστερα από μια σοβαρή εγχείριση που χρειάστηκε να κάνει… Αλλά είναι όρθια και δυνατή. Και μείς που πήγαμε να τη δούμε που μένει και να την ενθαρρύνουμε, μάλλον ενθαρρυμένοι φύγαμε.

konstantinia2.200319
Αυτές τι μέρες, μετά την έξοδο της από το Ιατρικό Κέντρο Αθηνών του Παλαιού Φαλήρου, όπου έκανε την εγχείρηση της, μένει στο σπίτι της κόρης της, Εύη, στη Νέα Σμύρνη και εκεί πήγαμε κι εμείς την περασμένη Τετάρτη για να τη δούμε… Και ήταν μια χαρά, όπως τη βλέπτε στις φωτογραφίες που πήραμε. Με κέφι και διάθεση για ζωή…

konstantinia3.200319
Ήταν λίγο πριν το μεσημέρι και κρίναμε σκόπιμο να μην καθίσουμε πολύ, αν και η ίδια έδειχνε να απολαμβάνει την παρέα μας και δεν θα την πείραζε να καθόμαστε και περισσότερο από μια ώρα… Είχε να μας πει πολλά πράγματα, πώς ενθάρρυνε τους γιατρούς που τη χειρπύργησαν και πώς έδινε καθημερινά μαρτυρία.

konstantinia4.200319
Την παρατηρούσα καθώς μίλαγε ή άκουγε. Ήταν πολύ προσεκτική με όσα διαμείβονταν. Και διέκρινα πως ήταν σε θέση να παρακολουθήσει και να συμμετέχει εκφράζοντας την άποψη της, όπου και όταν αυτό ήταν αναγκαίο. Τι όμορφο και τι εποικοδομητικό που είναι να έχουμε τέτοιους πιστούς, πνευματικούς αδελφούς, όπως η Κωνσταντινιά…

konstantinia5.200319
Αλλά και η κόρη της, η Εύη με τον σύζυγο της Νίκο που ζήτησε να μην φωτογραφηθεί μαζί μας κι εμείς σεβαστήκαμε τη άποψη του, ήταν πολύ φιλόξενοι και χαμογελαστοί… Είδαμε με πόση αγάπη πρόσφερε τα πάντα στη μητέρα της, από τα φάρμακα της στην ώρα τους, μ΄λεχρι το να φροντίσει στο ανθοδοχείο, τα λουλούδια που τους πήγαμε.

konstantinia6.200319
Για μας ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Και όπως είπα ήδη, πάρα πολύ εποικοδομητική… Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα, από το να είσαι κοντά στους ηλικιωμένους της εκκλησίας σου, Ιδιαίτερα όταν περνάνε δύσκολες ώρες. Φεύγεις πιο δυνατός, απ’ ότι, όταν πήγες και διαπιστώνεις από κοντά την αξιοπρέπεια με την οποία δίνει την προσωπική της μάχη.

konstantinia7.200319
Γεννημένη και μεγαλωμένη σε κάποιο ορεινό χωριό της Πίνδου, εξοπλίστηκε από νωρίς με πολύ υπομονή και δύναμη. Γνώρισε την αλήθεια και εδραιώθηκε σ’ αυτήν με αληθινή πίστη, μέσα από την καρδιά της. Στην Αθήνα, όταν ήρθε με τον σύζυγο της, τα πράγματα δεν ήταν πάντα ρόδινα. Αλλά δεν λιποψύχησε ποτέ, δεν έσκυψε το κεφάλι. Αγωνίστρια, πάντα!

Η επίδοση των διπλωμάτων στους σπουδαστές της 143ης τάξης, της Σχολής Γαλαάδ!...

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

apofitisi1
Ας ολοκληρώσουμε αυτό το μικρό αφιέρωμα, με την επίδοση των διπλωμάτων στους σπουδαστές της 143ης τάξης της Σχολής Γαλαάδ. Δείτε ΕΔΩ το σχετικό βίντεο από την αποφοίτηση, την Τελική Ομιλία και Διορισμούς. Δείτε όμως ΕΔΩ και το πρώτο, κι ΕΔΩ το δεύτερο μέρος αυτού του Broadcasting του Δεκεμβρίου 2017.

apofitisi2

Είμαστε έτοιμοι για την επίδοση των διπλωμάτων. Αρχικά, έχουμε τον αδελφό και την αδελφή Ακμάτοφ οι οποίοι επιστρέφουν στο Κιργιζιστάν. Ο αδελφός και η αδελφή Αρενσίμπια επιστρέφουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο αδελφός και η αδελφή Μπουά επιστρέφουν στο Μπενίν.

Ο αδελφός Μποσεόφσκι επιστρέφει στον Καναδά. Η αδελφή Γκαλάσινα επιστρέφει στην Ανατολική Ευρώπη. Και τώρα ο τραγουδιστής μας. Ο αδελφός Χαμπάμπ επιστρέφει στις Φιλιππίνες. Ο αδελφός και η αδελφή Γιακόμπ επιστρέφουν στη Γερμανία.

Ο αδελφός και η αδελφή Καταλίνιτς επιστρέφουν στην Κροατία. Η αδελφή Κανγκ επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο αδελφός και η αδελφή Κομαρόμι επιστρέφουν στη Σερβία. Ο αδελφός και η αδελφή Κουμαγκάι επιστρέφουν στην Ιαπωνία. Ο αδελφός και η αδελφή Μαγκάνια επιστρέφουν στη Βραζιλία.

Ο αδελφός και η αδελφή Μαπφούμο επιστρέφουν στη Ζιμπάμπουε. Ο αδελφός και η αδελφή Μαρίνοβιτς επιστρέφουν στην Ουκρανία. Ο αδελφός και η αδελφή Μισόνγκο επιστρέφουν στη Νότια Αφρική. Ο αδελφός και η αδελφή Ντουνγού επιστρέφουν στην Κένυα. Ο αδελφός και η αδελφή Νισικούρα επιστρέφουν στην Ασία.

Ο αδελφός Ογκέλε επιστρέφει στη Νιγηρία. Ο αδελφός και η αδελφή Ουατσόμι επιστρέφουν στο Καμερούν. Ο αδελφός και η αδελφή Περέρα επιστρέφουν στη Σρι Λάνκα. Η αδελφή Πρανγκισβίλι επιστρέφει στη Γεωργία. Η αδελφή Πραγιόγκο επιστρέφει στην Ινδονησία. Ο αδελφός Ρέμπαου επιστρέφει στη Νότια Αφρική.

Ο αδελφός Σαβολάινεν επιστρέφει στη Φινλανδία. Ο αδελφός και η αδελφή Σερέρ επιστρέφουν στη Γαλλία. Ο αδελφός και η αδελφή Στάνκοβιτς επιστρέφουν στην Ουγγαρία. Ο αδελφός Τόλι επιστρέφει στη Σιέρα Λεόνε. Ο αδελφός και η αδελφή Βασίλιεφ επιστρέφουν στην Ανατολική Ευρώπη. Και τέλος, ο αδελφός και η αδελφή Γουάις επιστρέφουν στο Κονγκό (Κινσάσα).

Κι ένα μεγάλο "Ευχαριστώ" από τους σπουδαστές

Τώρα, θα καλέσουμε τον αδελφό Νέλσον Ογκέλε ο οποίος επιστρέφει στη Νιγηρία για να μας διαβάσει την επιστολή της τάξης.

9 Σεπτεμβρίου 2017, Προς το Κυβερνών Σώμα και την οικογένεια Μπέθελ.

Αγαπητοί αδελφοί Στα εδάφια Ψαλμός 25:12, 13 ο Δαβίδ έγραψε «Ποιος είναι ο άνθρωπος που φοβάται τον Ιεχωβά; Εκείνος θα τον διδάξει την οδό που πρέπει να διαλέξει. Θα γευτεί αυτό που είναι αγαθό». Η διδασκαλία που λάβαμε από το χέρι του Ιεχωβά τους περασμένους πέντε μήνες έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις προσδοκίες μας. Πράγματι, η καρδιά μας έχει γεμίσει με πολλά καλά πράγματα! Όταν αρχίσαμε την εκπαίδευσή μας τα Γραφικά εδάφια ήταν σαν πολλές μεμονωμένες κουκίδες σε έναν καμβά. Διδαχτήκαμε πώς να τις συνδέουμε ανακαλύπτοντας μια υπέροχη εικόνα. Επιπρόσθετα, μάθαμε πώς να συνεργαζόμαστε με τον Ιεχωβά, ακόμα πιο στενά.

Διδαχτήκαμε, επίσης, πώς να εκδηλώνουμε τον νου του Χριστού πληρέστερα ιδιαίτερα μιμούμενοι την αγάπη του στις σχέσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές μας. Σαν τον Παύλο, ρωτάμε και εμείς «Τι θα πούμε λοιπόν για αυτά τα πράγματα;»

Έχουμε ανάμικτα αισθήματα μας κατακλύζει βαθιά ευγνωμοσύνη αλλά και ένα αίσθημα ασημαντότητας. Ευγνωμοσύνης προς εσάς, τα μέλη του Κυβερνώντος σώματος για τις στοργικές και ειλικρινείς συμβουλές σας ευγνωμοσύνης προς εσάς, αγαπητοί μας εκπαιδευτές για τις ακούραστες προσπάθειες που καταβάλατε να φτάσετε και να αγγίξετε την καρδιά μας και ευγνωμοσύνης προς εσάς, τα αγαπητά μέλη της οικογένειας Μπέθελ. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το θερμό καλωσόρισμα και τον τρόπο με τον οποίο μας συμπεριλάβατε στην οικογένειά σας.

Από την άλλη πλευρά, αισθανόμαστε ασήμαντοι μπροστά στη μεγαλοσύνη της οργάνωσης του Ιεχωβά, ασήμαντοι καθώς αρχίζουμε να κατανοούμε το βάθος του Λόγου του Θεού, ασήμαντοι μπροστά στο τεράστιο έργο που βρίσκεται μπροστά μας, καθώς αγωνιζόμαστε να εφαρμόζουμε όλα όσα έχουμε μάθει.

Επιπρόσθετα, η διαμονή μας στο Πάτερσον επί 20 εβδομάδες μας έδωσε τη δυνατότητα να νιώσουμε τον παλμό του επίγειου μέρους της οργάνωσης του Ιεχωβά. Απολαύσαμε το πρόθυμο πνεύμα πολλών νεαρών και το υπέροχο παράδειγμα πιστής υπηρεσίας των πιο ηλικιωμένων αδελφών μας. Καθώς εργαζόμασταν μαζί σας συνειδητοποιήσαμε πόσο πολλά πράγματα επιτελούνται στο παρασκήνιο.

Μας άγγιξε βαθιά όταν είδαμε από πρώτο χέρι τον τρόπο με τον οποίο το Κυβερνών Σώμα εκδηλώνει γνήσιο ενδιαφέρον για τους αγαπητούς μας αδελφούς και αδελφές σε όλο τον κόσμο και ειδικά τώρα στη Ρωσία. «Όμως, αυτές δεν είναι απλώς αναμνήσεις. Αποτελούν σημείο στροφής στη ζωή μας.

Κατανοούμε ότι η μεγαλύτερη δοκιμή δεν έχει έρθει ακόμα. Όποιος διορισμός και αν μας δοθεί είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για τη δόξα του Ιεχωβά και προς όφελος της οργάνωσής του. Πράγματι, «αυτό που κάνει κάποιον πλούσιο είναι η ευλογία του Ιεχωβά».

Γίναμε πλουσιότεροι αποκτώντας καινούριους φίλους για όλη μας τη ζωή και μέσω της θαυμάσιας κληρονομιάς που λάβαμε στη Γαλαάδ. Τώρα, αποτελεί επιθυμία και ευχαρίστησή μας να μοιραστούμε αυτές τις ευλογίες με άλλους στους διορισμούς μας. Οι αδελφοί και οι αδελφές σας 143η τάξη της Γαλαάδ

Ευγνώμονες...

Αναμφίβολα, σήμερα μας δόθηκε η υπενθύμιση ότι ο Ιεχωβά είναι ο Μεγάλος Εκπαιδευτής μας. Δεν υπάρχει κανένας σαν αυτόν σε ολόκληρο το σύμπαν. Είναι τόσο υπομονετικός μαζί μας, τόσο καλοσυνάτος, τόσο ελεήμων και, σίγουρα, πάρα πολύ στοργικός. Ήταν αγαθός μαζί μας σήμερα και θα είναι αγαθός μαζί μας για πάντα.

Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα. Μπουσουλάμε. Σύντομα, όμως, θα σηκωθούμε, θα περπατήσουμε και θα τρέξουμε. Ο Ιεχωβά βρίσκεται στην ύψιστη θέση. Σήμερα, δεν δίδαξε μόνο εσάς, αλλά και όλους εμάς. Κανείς από εμάς, ως ατελής άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πει αυτά τα λόγια που άγγιξαν την καρδιά μας χωρίς τη βοήθεια του αγίου πνεύματος του Ιεχωβά.

Και δεν υπάρχει ούτε ένας αδελφός ή αδελφή που να μη ζητάει αυτό το πνεύμα καθώς βγαίνει εδώ μπροστά στα πρόβατα του Θεού για να προσφέρει οποιαδήποτε ενθάρρυνση ή διδασκαλία. Ο Ιησούς μάς έδωσε μια υπόσχεση στο εδάφιο Ιωάννης 14:26. Το Ιωάννης 14:26, λέει «Αλλά ο βοηθός, το άγιο πνεύμα το οποίο θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα και θα επαναφέρει στη μνήμη σας όλα όσα σας είπα».

Έτσι λοιπόν, το άγιο πνεύμα θα σας βοηθάει να θυμάστε. Χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσατε να θυμάστε. Αλλά προσευχόμαστε για το άγιο πνεύμα, αποστέλλεται σε εμάς και θυμόμαστε.

Μερικές φορές μένουμε έκπληκτοι από το πόσο πολλά θυμόμαστε σε μια δεδομένη στιγμή. Δεν θυμόμαστε από μόνοι μας. Κάποιος μας βοηθάει να θυμόμαστε και δεν θα πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε αυτό. Η υπόσχεση που έδωσε ο Ιησούς τότε, αποδείχτηκε αληθινή όχι μόνο για τους μαθητές του Ιησού εκείνης της εποχής που τον αγαπούσαν πάρα πολύ αλλά και για εκείνους σήμερα που τον αγαπούν όπως τον αγαπάμε εμείς.

Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τον αγαπάμε. Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία στη διάνοιά μας σχετικά με την αγάπη που έχουμε στην καρδιά μας για τον Ιεχωβά Θεό και τον Ιησού. Είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Ιεχωβά ανοίγει τη διάνοια και την καρδιά μας για να δεχτούμε τον Λόγο του.

Σκεφτείτε απλώς όσα ακούσαμε σήμερα από αυτό το βήμα πράγματα που αγγίζουν την καρδιά θερμαίνουν την ψυχή μας. Ο Ιεχωβά ήταν μαζί μας σήμερα μέσω του αγίου του πνεύματος.

Φυσικά, αυτό συνέβη πριν από χρόνια σε κάποιο άτομο που λάτρευε τον Ιεχωβά. Δεν ήταν άντρας, ήταν γυναίκα. Πρόκειται για τη Λυδία, για την οποία διαβάζουμε στο εδάφιο Πράξεις 16:14 «Και κάποια γυναίκα που λεγόταν Λυδία πωλήτρια πορφύρας από την πόλη των Θυατείρων η οποία λάτρευε τον Θεό, άκουγε και ο Ιεχωβά άνοιξε διάπλατα την καρδιά της για να προσέχει τα όσα έλεγε ο Παύλος».

Όταν μιλάει ο Ιεχωβά και ανοίγει την καρδιά μας δεν πρέπει να την κλείνουμε αποτυγχάνοντας να δώσουμε προσοχή στον αδελφό που χρησιμοποιεί ο Ιεχωβά για να μας μιλήσει. Αν δεν είμαστε προσεκτικοί, μπορεί να κλείσουμε την καρδιά μας για αυτόν τον αδελφό επειδή η γραβάτα του δεν είναι ίσια ή τα παπούτσια του δεν είναι γυαλισμένα.

Αυτό είναι επικίνδυνο. Θέλουμε να τον ακούσουμε. Ο Ιεχωβά τον έβαλε εκεί και πρέπει να ακούσουμε τι έχει να μας πει. Μην ασχολείστε τόσο πολύ με την εμφάνιση. Αν κάποιον τον απασχολούσε η εμφάνιση ενός γαϊδουριού δεν θα είχε δώσει καμία προσοχή πριν από χρόνια γιατί ο Ιεχωβά μίλησε μέσω του γαϊδουριού. Τα γαϊδούρια δεν είναι τα πιο όμορφα ζώα. Αλλά ο Ιεχωβά διαλέγει αυτό που θέλει να διαλέξει και παρέχει διδάγματα για τον καθέναν από εμάς.

Καθώς η Λυδία άνοιγε την καρδιά της με τη βοήθεια του Ιεχωβά μπροστά της έβλεπε τον Παύλο. Ο Παύλος ίσως να μην ήταν ο ομορφότερος άντρας που θα μπορούσε να βλέπει κανείς. Δεν γνωρίζουμε. Κάποιοι λένε ότι τα φρύδια του ενώνονταν. Άλλοι λένε ότι δεν έβλεπε καλά. Μερικοί λένε ότι ήταν φαλακρός. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε. Σύντομα θα μάθουμε. Λοιπόν, εσείς δεν είστε πλέον σπουδαστές της Γαλαάδ είστε πρώην σπουδαστές της Γαλαάδ. Ευχόμαστε όμως να μη γίνετε ποτέ πρώην σπουδαστές του Ιεχωβά του Μεγάλου Εκπαιδευτή σας. 

  • Χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καλό μας φίλο MBabis Ggrreeccee. Χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό, εφικτό. Αλλά είπαμε, όταν ο ένας βοηθάει τον άλλον, τότε το αποτέλεσμα είναι το καλύτερο!

Η Ζωή μου ως Λεπρού — Χαρούμενος και Πνευματικά Ευλογημένος. Ενθάρρυνση!

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

anatoli.zagora

ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ Ο ΑΪΖΑΪΑ ΑΝΤΑΓΚΜΠΟΝΑ
anixi.2018

Με μια ανατολή ηλίου από τη Ζαγορά Πηλίου και με ανθισμένα λουλούδια που παραπέμπουν στο Μάη που αύριο έρχεται στη Ζωή μας, εικονογραφούμε αυτό το κομμάτι. Και τα δυο δημιουργήματα του αληθινού Θεού για τις αισθήσεις μας. Για να απολαμβάνουμε τη ζωή, όχι να ζούμε απλά…

keyΜεγάλωσα στην Ακούρε της Νιγηρίας. Η οικογένειά μου καλλιεργούσε γλυκοπατάτες, μπανάνες, κασσάβα και κακάο. Ο πατέρας μου δεν ήθελε να πάω στο σχολείο. Μου έλεγε: «Εσύ είσαι αγρότης. Κανένας δεν θα σου ζητήσει ποτέ να διαβάσεις γλυκοπατάτες».

Εντούτοις, εγώ ήθελα να μάθω να διαβάζω. Τα απογεύματα στεκόμουν στο παράθυρο κάποιου σπιτιού και άκουγα ένα δάσκαλο που παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα σε μερικά παιδιά. Αυτό γινόταν το 1940 όταν ήμουν περίπου 12 χρονών. Όταν με έβλεπε ο πατέρας των παιδιών, έβαζε τις φωνές και με έδιωχνε. Αλλά εγώ ξαναπήγαινα. Μερικές φορές δεν ερχόταν ο δάσκαλος, και τότε έμπαινα κρυφά στο σπίτι για να δω μαζί με τα παιδιά τα βιβλία τους. Μερικές φορές μου δάνειζαν τα βιβλία τους. Έτσι έμαθα να διαβάζω.

Γίνομαι Μέρος του Λαού του Θεού

Αργότερα απέκτησα μια Αγία Γραφή και τη διάβαζα τακτικά προτού πέσω για ύπνο. Κάποιο απόγευμα διάβασα το 10ο κεφάλαιο του Ματθαίου, το οποίο δείχνει ότι οι άνθρωποι θα μισούσαν και θα δίωκαν τους μαθητές του Ιησού.

Θυμήθηκα πως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είχαν έρθει στο σπίτι μου και είχαν αντιμετωπίσει άσχημη μεταχείριση. Με συγκλόνισε το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να ήταν εκείνοι για τους οποίους είχε μιλήσει ο Ιησούς. Όταν ξαναήρθαν οι Μάρτυρες, πήρα ένα περιοδικό από αυτούς. Καθώς άρχισα να συναναστρέφομαι μαζί τους, έγινα αντικείμενο χλευασμού. Εντούτοις, όσο περισσότερο προσπαθούσαν να με αποθαρρύνουν οι άλλοι, τόσο πιο πολύ βεβαιωνόμουν ότι είχα βρει την αληθινή θρησκεία και χαιρόμουν για αυτό.

Εκείνο που με εντυπωσίαζε πραγματικά σε σχέση με τους Μάρτυρες ήταν πως, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες θρησκευτικές ομάδες της περιοχής μου, δεν αναμείγνυαν τη λατρεία τους με τα έθιμα και τις παραδόσεις της τοπικής ειδωλολατρικής θρησκείας. Για παράδειγμα, μολονότι η οικογένειά μου ανήκε στην Αγγλικανική εκκλησία, ο πατέρας μου είχε ένα ιερό που ήταν αφιερωμένο στον θεό Ογκούν των Γιορούμπα.

Μετά το θάνατο του πατέρα μου, έπρεπε κανονικά να κληρονομήσω το ιερό. Δεν το ήθελα, όμως, διότι γνώριζα ότι η Αγία Γραφή καταδικάζει την ειδωλολατρία. Προόδευσα πνευματικά με τη βοήθεια του Ιεχωβά και, το Δεκέμβριο του 1954, βαφτίστηκα.

Χτυπάει η Λέπρα

Νωρίτερα τον ίδιο χρόνο, παρατήρησα κάποια διόγκωση και απώλεια της αίσθησης στα πόδια μου. Αν τυχόν περπατούσα πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, δεν πονούσα. Έπειτα από λίγο καιρό, εμφανίστηκαν ερυθρωπά έλκη στο μέτωπο και στα χείλη μου. Ούτε εγώ ούτε η οικογένειά μου ξέραμε το πρόβλημα· νομίζαμε πως ήταν έκζεμα. Πήγα σε 12 βοτανοθεραπευτές αναζητώντας γιατρειά. Τελικά, ένας από αυτούς μας είπε ότι ήταν λέπρα.

Πόσο με συγκλόνισε αυτό! Ήμουν αναστατωμένος και δεν κοιμόμουν καλά. Είχα εφιάλτες. Αλλά η γνώση της Γραφικής αλήθειας και η εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά με βοήθησαν να αποβλέπω στο μέλλον με σιγουριά.

Οι άνθρωποι έλεγαν στη μητέρα μου πως, αν πήγαινα σε κάποιο μάντη να προσφέρω θυσίες, θα βελτιωνόταν η υγεία μου. Αρνήθηκα να πάω, επειδή γνώριζα ότι κάτι τέτοιο θα δυσαρεστούσε τον Ιεχωβά. Οι φίλοι της μητέρας μου, καταλαβαίνοντας ότι είχα πάρει την απόφασή μου σε σχέση με αυτό το ζήτημα, της πρότειναν να πάρει ένα καρύδι από δέντρο κόλα και να αγγίξει με αυτό το μέτωπό μου. Κατόπιν θα το παρουσίαζε στο μάντη ο οποίος θα έκανε με αυτό θυσίες για χάρη μου. Δεν ήθελα να έχω καμιά σχέση με όλα αυτά και της το είπα. Τελικά, παραιτήθηκε από τις προσπάθειες να με αναμείξει στην ειδωλολατρική θρησκεία.

Όταν πήγα στο νοσοκομείο, η λέπρα είχε προχωρήσει αρκετά. Είχα έλκη σε όλο μου το σώμα. Στο νοσοκομείο μού έδωσαν φάρμακα, και σταδιακά το δέρμα μου επανήλθε στη φυσιολογική του κατάσταση.

Νόμιζαν πως Είχα Πεθάνει

Αλλά τα προβλήματά μου δεν είχαν τελειώσει. Το δεξί μου πόδι έπαθε σοβαρή μόλυνση, και το 1962 χρειάστηκε να κοπεί. Μετά την εγχείρηση, παρουσιάστηκαν επιπλοκές. Οι γιατροί δεν περίμεναν ότι θα ζούσα. Ένας λευκός ιεραπόστολος-ιερέας ήρθε για να με μεταλάβει. Δεν είχα δύναμη να μιλήσω, αλλά μια νοσοκόμα τού είπε πως ήμουν Μάρτυρας του Ιεχωβά.

Ο ιερέας μού είπε: «Θέλεις να αλλάξεις και να γίνεις Καθολικός για να πας στον ουρανό;» Αυτό με έκανε να γελάσω μέσα μου. Προσευχήθηκα στον Ιεχωβά να μου δώσει τη δύναμη να απαντήσω. Με μεγάλη προσπάθεια, κατάφερα να πω: «Όχι!» Ο ιερέας γύρισε την πλάτη και έφυγε.

Η κατάστασή μου επιδεινώθηκε τόσο πολύ ώστε το νοσηλευτικό προσωπικό νόμιζε πως είχα πεθάνει. Σκέπασαν το πρόσωπό μου με ένα σεντόνι. Δεν με πήγαν όμως στο νεκροτομείο, επειδή έπρεπε πρώτα να επιβεβαιωθεί ο θάνατός μου από κάποιο γιατρό ή νοσοκόμα. Κανένας γιατρός δεν είχε βάρδια και όλες οι νοσοκόμες είχαν πάει σε κάποιο πάρτι. Έτσι με άφησαν στο θάλαμο όλη τη νύχτα. Το επόμενο πρωί, όταν ο γιατρός έκανε επισκέψεις στους ασθενείς, κανείς δεν ήρθε στο κρεβάτι μου εφόσον ήμουν ακόμη σκεπασμένος και με νόμιζαν νεκρό. Τελικά, κάποιος παρατήρησε ότι το «πτώμα» κάτω από το σεντόνι κουνιόταν!

Τελικά συνήλθα και, το Δεκέμβριο του 1963, με μετέφεραν στο Λεπροκομείο Αμπεόκουτα στη νοτιοδυτική Νιγηρία. Έκτοτε ζω εκεί.

Το Κήρυγμά μου Φέρνει Εναντίωση

Όταν έφτασα, υπήρχαν περίπου 400 λεπροί στο ίδρυμα, και εγώ ήμουν ο μόνος Μάρτυρας. Έγραψα στην Εταιρία, και οι αδελφοί απάντησαν αμέσως ειδοποιώντας την Εκκλησία Ακόμοτζι να επικοινωνήσει μαζί μου. Έτσι, ποτέ δεν έχασα την επαφή με τους αδελφούς.

Μόλις πήγα στο ίδρυμα, άρχισα να κηρύττω. Αυτό δεν χαροποίησε τον τοπικό ιερέα, ο οποίος με ανέφερε στον εκπρόσωπο της κοινωνικής πρόνοιας που ήταν διευθυντής του οικισμού. Ο διευθυντής ήταν ένας ηλικιωμένος άντρας που είχε έρθει από τη Γερμανία. Μου είπε ότι δεν ήταν δουλειά μου να διδάσκω την Αγία Γραφή επειδή δεν είχα πάει σε σχολή ούτε είχα πτυχίο· εφόσον δεν είχα τα προσόντα, θα δίδασκα εσφαλμένα πράγματα στους ανθρώπους. Αν συνέχιζα, θα με έδιωχναν από το ίδρυμα και δεν θα μου παρείχαν ιατρική περίθαλψη. Δεν μου επέτρεψε να πω τίποτα σε απάντηση.

Στη συνέχεια έδωσε την οδηγία να μη μελετάει κανείς την Αγία Γραφή μαζί μου. Ως αποτέλεσμα, εκείνοι που είχαν δείξει κάποιο ενδιαφέρον σταμάτησαν να με πλησιάζουν.

Έθεσα το ζήτημα στον Ιεχωβά με προσευχή, ζητώντας σοφία και κατεύθυνση. Την επόμενη Κυριακή, πήγα στην εκκλησία των Βαπτιστών που υπήρχε στο ίδρυμα, μολονότι δεν συμμετείχα στις τελετουργίες. Σε κάποιο σημείο της συνάθροισης, οι παρόντες μπορούσαν να κάνουν ερωτήσεις. Σήκωσα το χέρι μου και ρώτησα: «Αν όλοι οι καλοί άνθρωποι πηγαίνουν στον ουρανό και όλοι οι κακοί πηγαίνουν κάπου αλλού, τότε γιατί το εδάφιο Ησαΐας 45:18 λέει ότι ο Θεός έκανε τη γη για να κατοικείται;»

Στην εκκλησία δημιουργήθηκε αρκετή αναστάτωση. Τελικά ο πάστορας, που ήταν ιεραπόστολος, είπε ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τις οδούς του Θεού. Τότε απάντησα εγώ ο ίδιος στην ερώτησή μου, διαβάζοντας εδάφια τα οποία δείχνουν ότι στον ουρανό θα πάνε 144.000 άτομα, ότι οι πονηροί θα εξαλειφθούν και ότι οι δίκαιοι άνθρωποι θα ζήσουν στη γη για πάντα. — Ψαλμός 37:10, 11· Αποκάλυψη 14:1, 4.

Όλοι χειροκρότησαν επιδοκιμάζοντας την απάντηση. Στη συνέχεια ο πάστορας είπε: «Χειροκροτήστε δεύτερη φορά επειδή αυτός ο άντρας κατέχει πραγματικά την Αγία Γραφή». Έπειτα από τη συνάθροιση, μερικοί με πλησίασαν και είπαν: «Εσύ ξέρεις περισσότερα από τον πάστορα!»

Συνεχίζουν τις Πιέσεις για την Εκδίωξή Μου

Αυτό ανέκοψε το διωγμό, και οι άνθρωποι άρχισαν πάλι να έρχονται για να μελετάμε την Αγία Γραφή. Εντούτοις, εξακολούθησαν να υπάρχουν εναντιούμενοι οι οποίοι πίεζαν το διευθυντή να με απομακρύνει. Περίπου ένα μήνα έπειτα από εκείνη τη λειτουργία, με φώναξε και μου είπε: «Γιατί συνεχίζεις να κηρύττεις; Στη χώρα μου οι άνθρωποι δεν συμπαθούν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, και το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Γιατί μου δημιουργείς προβλήματα; Δεν ξέρεις ότι μπορώ να σε διώξω;»

Απάντησα τα εξής: «Παππού, σε σέβομαι για τρεις λόγους. Πρώτον, επειδή είσαι μεγαλύτερος από εμένα, και η Αγία Γραφή λέει πως πρέπει να σεβόμαστε τα γκρίζα μαλλιά. Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο σε σέβομαι είναι ότι άφησες τη χώρα σου για να βοηθήσεις εμάς εδώ. Ο τρίτος λόγος είναι ότι είσαι καλός, γενναιόδωρος και βοηθάς εκείνους που υποφέρουν. Αλλά με ποιο δικαίωμα πιστεύεις ότι μπορείς να με διώξεις; Ο πρόεδρος της χώρας δεν διώχνει τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Ο παραδοσιακός αρχηγός αυτής της περιοχής δεν μας διώχνει. Ακόμη και αν με πετάξεις έξω από αυτόν τον οικισμό, ο Ιεχωβά θα εξακολουθήσει να με φροντίζει».

Ποτέ δεν του είχα ξαναμιλήσει με τόσο ευθύ τρόπο, και διέκρινα ότι αυτό τον εντυπωσίασε. Έφυγε χωρίς να πει λέξη. Αργότερα, όταν κάποιος έκανε παράπονα για εμένα, εκείνος απάντησε απογοητευμένος: «Δεν ανακατεύομαι άλλο με αυτή την ιστορία. Αν σε ενοχλεί το κήρυγμα που κάνει, συζήτησέ το με τον ίδιο!»

Τάξη Εκμάθησης Ανάγνωσης και Γραφής

Εκείνοι που πήγαιναν στην εκκλησία των Βαπτιστών στον οικισμό συνέχισαν να εναντιώνονται στο κήρυγμα που έκανα. Κατόπιν μου ήρθε μια ιδέα. Πήγα στο διευθυντή και τον ρώτησα αν θα μπορούσα να οργανώσω μια τάξη εκμάθησης ανάγνωσης και γραφής. Όταν ρώτησε πόσα ήθελα ως αμοιβή, είπα ότι θα έκανα τα μαθήματα δωρεάν.

Μου παραχώρησαν μια αίθουσα, έναν πίνακα και κιμωλίες, και έτσι άρχισα να διδάσκω ανάγνωση σε μερικούς άλλους τρόφιμους. Είχαμε μαθήματα καθημερινά. Τα πρώτα 30 λεπτά δίδασκα ανάγνωση και κατόπιν αφηγούμουν και εξηγούσα μια ιστορία της Αγίας Γραφής. Στη συνέχεια, διαβάζαμε την αφήγηση από την Αγία Γραφή.

Στην τάξη υπήρχε και μια γυναίκα ονόματι Νιμότα. Αυτή είχε βαθύ ενδιαφέρον για τα πνευματικά πράγματα και έκανε διάφορες ερωτήσεις για τη θρησκεία τόσο στην εκκλησία όσο και στο τζαμί. Οι ερωτήσεις της δεν απαντήθηκαν εκεί, και έτσι ήρθε να ρωτήσει εμένα. Τελικά, αφιέρωσε τη ζωή της στον Ιεχωβά και βαφτίστηκε. Το 1966 παντρευτήκαμε.

Οι περισσότεροι από εκείνους που ανήκουν στην εκκλησία μας σήμερα έμαθαν να διαβάζουν και να γράφουν σε εκείνη την τάξη. Δεν ήμουν εγώ εκείνος που είχε τη σοφία να προτείνει εκείνα τα μαθήματα. Ασφαλώς, η ευλογία του Ιεχωβά ήταν φανερή. Κανένας δεν προσπάθησε να με σταματήσει να κηρύττω έπειτα από αυτό.

Μια Αίθουσα Βασιλείας στον Οικισμό

Την εποχή που η Νιμότα και εγώ παντρευτήκαμε, συναθροιζόμασταν τακτικά τέσσερα άτομα για να μελετάμε μαζί τη ΣΚΟΠΙΑ. Επί ένα χρόνο περίπου, συναθροιζόμασταν στο χώρο όπου καθάριζαν τις πληγές των λεπρών. Αργότερα, ο διευθυντής, με τον οποίο στο μεταξύ είχαμε γίνει φίλοι, μου είπε: «Δεν είναι καλό να λατρεύετε τον Θεό σας σε ένα θάλαμο θεραπείας».

Είπε ότι μπορούσαμε να κάνουμε τις συναθροίσεις μας σε μια άδεια παράγκα ξυλουργείου. Αργότερα, αυτή η παράγκα μετατράπηκε σε Αίθουσα Βασιλείας. Το 1992, με τη βοήθεια αδελφών από την πόλη, ολοκληρώσαμε αυτή την αίθουσα. Η αίθουσά μας είναι ένα κανονικό κτίριο — σοβατισμένο και βαμμένο, με τσιμεντένιο πάτωμα και γερή οροφή.

Κήρυγμα Ανάμεσα σε Λεπρούς

Εδώ και 33 χρόνια ο τομέας μου είναι το λεπροκομείο. Πώς είναι το κήρυγμα ανάμεσα σε λεπρούς; Εδώ στην Αφρική οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι τα πάντα προέρχονται από τον Θεό. Έτσι, όταν προσβάλλονται από λέπρα, πιστεύουν ότι ο Θεός είναι κατά κάποιον τρόπο υπεύθυνος. Μερικοί στενοχωριούνται πολύ για την κατάστασή τους. Άλλοι θυμώνουν και λένε: «Μη μας μιλάτε εμάς για στοργικό και ελεήμονα Θεό. Αν ήταν έτσι, αυτή η αρρώστια θα εξαλειφόταν!» Τότε εμείς διαβάζουμε και αναλύουμε το εδάφιο Ιακώβου 1:13, το οποίο λέει: “Με κακά πράγματα ο Θεός δεν δοκιμάζει κανέναν”. Στη συνέχεια εξηγούμε για ποιο λόγο επιτρέπει ο Ιεχωβά να ταλαιπωρούν οι αρρώστιες τους ανθρώπους και στρέφουμε την προσοχή στην υπόσχεσή του σχετικά με μια παραδεισένια γη όπου κανένας δεν θα είναι άρρωστος. — Ησαΐας 33:24.

Πολλοί έχουν ανταποκριθεί ευνοϊκά στα καλά νέα. Από τότε που ήρθα σε αυτόν τον οικισμό, ο Ιεχωβά με έχει χρησιμοποιήσει για να βοηθήσω πάνω από 30 ανθρώπους —όλοι λεπροί— να φτάσουν στην αφιέρωση και στο βάφτισμα. Πολλοί έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους μετά την αποθεραπεία τους ενώ ελάχιστοι έχουν πεθάνει. Τώρα έχουμε 18 ευαγγελιζομένους της Βασιλείας και περίπου 25 άτομα παρακολουθούν τακτικά τις συναθροίσεις. Δύο από εμάς υπηρετούμε ως πρεσβύτεροι και έχουμε ένα διακονικό υπηρέτη και έναν τακτικό σκαπανέα. Πόσο ευτυχισμένος νιώθω καθώς βλέπω τόσο πολλά άτομα να υπηρετούν τώρα πιστά τον Ιεχωβά σε αυτόν τον οικισμό! Όταν ήρθα εδώ, φοβόμουν πως θα ήμουν μόνος, αλλά ο Ιεχωβά με έχει ευλογήσει με θαυμάσιο τρόπο.

Χαρούμενος Επειδή Υπηρετώ τους Αδελφούς Μου

Έπαιρνα φάρμακα για τη λέπρα από το 1960 μέχρι και πριν από πέντε χρόνια περίπου. Τώρα είμαι εντελώς καλά, όπως και οι υπόλοιποι στην εκκλησία. Η λέπρα άφησε τα σημάδια της —έχασα το κάτω μέρος του ποδιού μου και δεν μπορώ να τεντώσω τα χέρια μου— αλλά η αρρώστια έχει θεραπευτεί.

Εφόσον έχω γίνει καλά, μερικοί αναρωτιούνται γιατί δεν φεύγω από τον οικισμό για να επιστρέψω στο σπίτι μου. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους μένω, αλλά ο βασικός είναι ότι επιθυμώ να συνεχίσω να βοηθώ τους αδελφούς μου εδώ. Η χαρά τού να φροντίζω τα πρόβατα του Ιεχωβά ξεπερνάει οτιδήποτε θα μπορούσε να μου προσφέρει η οικογένειά μου αν επέστρεφα κοντά τους.

Είμαι πολύ ευγνώμων που γνώρισα τον Ιεχωβά προτού μάθω ότι είχα λέπρα. Διαφορετικά, ίσως να είχα αυτοκτονήσει. Στο πέρασμα των ετών, υπήρξαν πολλές δυσκολίες και προβλήματα, αλλά εκείνο που με στήριξε δεν ήταν τα φάρμακα — ήταν ο Ιεχωβά. Όταν σκέφτομαι το παρελθόν, νιώθω χαρά· και όταν σκέφτομαι το μέλλον κάτω από τη Βασιλεία του Θεού, νιώθω ακόμη μεγαλύτερη χαρά.

  • Αναδημοσίευση από τη ΣΚΟΠΙΑ 1/4/1998

Η πιο διαφορετική Ανάμνηση που έκανε ποτέ ο Λαός του Ιεχωβά Θεού! Και όλα πήγαν καλά

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

anamnisi1.2020
Οι παλιοί, θυμούνται καλύτερα. Και οι εμπειρίες τους είναι πολύ σημαντικές σε τέτοιες κρίσιμες ώρες... Ναι, εγώ δεν τα έχω ζήσει αυτά, αλλά τούτες τις μέρες, άκουσα να λένε, πως τουλάχιστον 50 χρόνια είχαν να κάνουν τέτοια Ανάμνηση... Από τα σπίτια τους και με τηλεδιάσκεψη!

anamnisi2.2020
Μέσω κομπιούτερ, λοιπόν, καταφέραμε μαζί με την εκκλησία μας, αλλά και όλες οι εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε όλο τον πλανήτη και σε όλες τις γλώσσες, να τηρήσουμε την Ανάμνηση του Θανάτου του Ιησού Χριστού, τη μοναδική γιορτή που μας κάλεσε να τηρούμε, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες...

anamnisi3.2020
Και είναι καταπληκτικό που σε κάθε σπίτι υπήρχε άζυμο ψωμί και κόκκινο ανόθευτο κρασί ως σύμβολα του σώματος και του αίματος του Ιησού που θυσιάστηκε για ολόκληρη την ανθρωπότητα προκειμένου να έχουμε εμείς σήμερα τη δυνατότητα να συμφιλιωθούμε με τον Θεό, αυτά που λέμε, εμβλήματα...

anamnisi4.2020
Το είχαμε κι εμείς, αλλά το είδαμε και στα τραπέζια των φίλων μας και αδελφών μας! Τι όμορφη διευθέτηση! Και όλα πήγαν καλά. Διότι με  όσα προέκυψαν από τον εγκλεισμό μας σπίτια μας και με τον κορονοϊό Covid-19 να απειλεί εμείς τηρήσαμε την εντολή του Ιησού και φέτος. Και θα το θυμόμαστε για πολλά χρόνια!

anamnisi5.2020
Αυτό ακριβώς ήθελα να σας δείξω με τη σημερινή μου ανάρτηση κι αφού έχει πια περάσει... Ζήσαμε, μοναδικές στιγμές. Αυτό συμβαίνει όταν χρησιμοποιείς την τεχνολογία με τον καλύτερο τρόπο, παίρνοντας από αυτήν ότι πιο σπουδαίο μπορεί να σου δώσει... Εμείς το είδαμε και το ζούμε κάθε βδομάδα στην πράξη, αυτό.

anamnisi6.2020
Κρατάμε αυτές τις εικόνες ως μοναδικά στοιχεία... Κι αν κρατήσει πολύ αυτό το σύστημα, θα έχουμε να το διηγούμαστε στους ανθρώπους που αγαπάμε και θα δυσκολεύονται να το πιστέψουν. Αλλά δεν είναι υπερβολές, είναι η απόλυτη και αυθεντική πραγματικότητα, όπως εμείς τη ζήσαμε.

Ήταν μια υπέροχη περίσταση, να βρεθούμε μαζί με την αδελφότητα μας στη Μαλακάσα...

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Ενθαρρυντικές Εμπειρίες

sinelefsi2018a.1
Ζήσαμε μια ξεχωριστή μέρα χθες, στη Μαλακάσα. Μια περίσταση μοναδική, καθώς βρεθήκαμε στην Συνέλευση Περιοχής. 1.600 αδελφοί και απολαύαμε ένα πολύ πλούσιο και αναζωογονητικό πνευματικό πρόγραμμα που μας έκανε ακόμα πιο ισχυρούς στην πίστη!

sinelefsi2018a.2
Έτσι συμβαίνει κάθε φορά... Τα λόγια είναι φτωχά να περιγράψουν τις στιγμές... Αυτές τις ζεις, τις απολαμβάνεις και τις κουβαλάς μαζί σου, μέσα σου, πολύ καιρό μετά. Έτσι και χθες. Αισθανθήκαμε πολύ προνομιούχοι που ήμασταν εκεί, ανάμεσα στην αδελφότητα.

sinelefsi2018a.3
Εδώ, στο φουαγιέ, πέρασα αρκετές ώρες, ως μέρος της υπηρεσίας μου... Ήταν η ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η Συνέλευση και ελάχιστοι κυκλοφορούσαν στους εξωτερικούς χώρους. Ήρεμα, όμορφα, εύτακτα, όπως ακριβώς έχουμε εκπαιδευτεί, όλοι, να κάνουμε.

sinelefsi2018a.4
Η Εριφύλλη, η αγαπημένη μας αδελφή από την Άνδρο, ήταν εκεί. Χάρηκα πολύ που την είδα. Τελευταία φορά ήταν τον περασμένο Ιούνιο, όταν είχαμε πάει για δέκα μέρες στο νησί της. Ήταν ανάμεσα σε εκείνες τις αδελφές που άνοιξαν το σπίτι τους μας. Δεν το ξεχάσουμε, ποτέ!

sinelefsi2018a.5
Φυσικά δεν έλειψαν και οι καλές παρέες φίλων. Όπως εδώ με τον Γιώργο και τον Άρη, κοντά στα πούλμαν, λίγο πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για τα σπίτια μας. Τελικά είναι πολύ όμορφο καθετί που κάνεις με αγάπη και χαρά. Έτσι;

sinelefsi2018a.6
Η μέρα τέλειωσε... Η φωτογραφία αυτή, όπως και η επόμενη, έχουν τραβηχτεί μέσα από το πούλμαν της εκκλησίας μας. Πέσαμε πάνω σε μια μεγάλη κίνηση που προκλήθηκε από τη διακοπή της κυκλοφορίας ύστερα από ένα ατύχημα, λίγο μετά την έξοδο για την Αττική οδό.

sinelefsi2018a.7
Συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Αλλά δεν χάλασε καθόλου τη μέρα μας. Κι ας καθυστερήσαμε λίγο να φτάσουμε σπίτια μας. Ξεκουραστήκαμε το βράδυ από την σωματική κούραση. Τι μπορεί όμως συγκριθεί με την πνευματική ανάταση και την ενθάρρυνση που πήραμε;

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA