Αυτή την Πέμπτη, θα είναι στην Αθήνα, τα παιδιά της Σούλας, Κώστας και Άννυ...

karathona1
Έρχονται! Τα παιδιά της Σούλας, ο Κώστας και η Άννυ... Θα είναι στην Αθήνα το πρωί της Πέμπτης 23 Μαϊου και θα καθίσουν κοντά μας ώς τις 17 Ιουνίου 2019! Μετράμε ανάποδα τις μέρες, περιμένοντας τους... Εδώ μια βόλτα στην Καραθώνα του Ναυπλίου, πέρσι όταν ήταν πάλι εδώ.

beliz.4
Και εδώ είναι η Άννυ, η σύζυγος του. Ο άνθρωπος πίσω από την οργάνωση των πραγμάτων... Ξέρει να χειρίζεται το διαδίκτυο κι έτσι φρόντισε για τα εισιτήρια τους, καθώς και σε συνεννόηση με τον Κώστα, για τις ημέρες που θα καθίσουν, κοντά μας. Στη φωτογραφία είναι από το Μπελίζ (η μεσαία), όπου έχει πάει στη συνάθροιση... Το πρόγραμμα, μας περιμένει να το εφαρμόσουμε... Και θα επισκεφτούμε, αρκετά μέρη της Ελλάδας. Μετέωρα, Άνδρος, Μονεμβασιά, Τζιά... Θα δείτε εικόνες από όλα αυτά τα μέρη... Με το καλό να έρθουν! Τους περιμένουμε...

kostas.ani5

«Συμπαθητικές Χορδές», ένα παράξενο εκ πρώτης όψεως θέμα για ομιλία, τόσο όμορφο

Γράφτηκε από τον/την Νίκος Θεοδωράκης. Posted in Δημόσιες Ομιλίες

jeims.kothon
Ομιλητής, ο αδελφός Τζέιμς Κόθον, εκπαιδευτής στις Θεοκρατικές Σχολές των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Την ομιλία που θα διαβάσετε παρακάτω μπορείτε να τη δείτε ΕΔΩ, μέσα από το Broadcasting του Δεκεμβρίου που είναι αφιερωμένο εξολοκλήρου στην τελετή αποφοίτησης της 143ης  τάξης της Σχολής Γαλαάδ.

diapason

Φανταστείτε ότι είχατε τη δυνατότητα να κάνετε από ένα ακριβό δώρο σε όλους τους φίλους σας. Τι θα συνέβαινε τότε; Θα τους κάνατε ευτυχισμένους! Και εσείς θα νιώθατε μεγαλύτερη ευτυχία, εφόσον θα δίνατε στους άλλους, όπως είπε ο Ιησούς. Αλλά μπορείτε να δίνετε στους άλλους κάτι πολύ ξεχωριστό που το χρειάζονται πραγματικά και δεν κοστίζει τίποτα.

Τι είναι αυτό; Η προσοχή σας. Στο εδάφιο Ρωμαίους 12:15 ο απόστολος Παύλος είπε «Να χαίρεστε με όσους χαίρονται να κλαίτε με όσους κλαίνε». Πρέπει να μάθουμε να κατανοούμε και να συναισθανόμαστε τους άλλους, είτε νιώθουν χαρά είτε λύπη. Αλλά γιατί; Πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό γιατί ζούμε σε “καιρούς δύσκολους και επικίνδυνους”.

Άρα μπορούμε να συνοψίσουμε τη συμβουλή της Γραφής «να κλαίτε με όσους κλαίνε» ως εξής: Να δείχνετε συμπόνια, συμπάθεια. Γιατί πρέπει να το κάνουμε αυτό; Ας δούμε τι μας υπενθυμίζει το εδάφιο Ρωμαίους 12:5. «Έτσι και εμείς, αν και πολλοί είμαστε ένα σώμα σε ενότητα με τον Χριστό αλλά ατομικά είμαστε μέλη που ανήκουν το ένα στο άλλο».

Φυσικά, αυτά τα λόγια γράφτηκαν κυρίως για όσους συμμετέχουν στη νέα διαθήκη, αλλά στην πραγματικότητα, όλοι στον λαό του Ιεχωβά ανήκουν ο ένας στον άλλον. Είναι ενδιαφέρον ότι στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές υπάρχουν περίπου 50 εντολές που περιέχουν τη φράση “ο ένας τον άλλον”.

Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, να ενθαρρύνετε ο ένας τον άλλον, να παρακινείτε ο ένας τον άλλον, να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον, και ούτω καθεξής. Η ΣΚΟΠΙΑ έγραψε τα εξής «Πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι στον πόνο και στη θλίψη των αδελφών μας.

Πολλές φορές, μπορούμε να προσφέρουμε μεγάλη ανακούφιση στους ομοπίστους μας που υποφέρουν συναισθηματικά, αν αφιερώνουμε χρόνο για να τους ακούμε με γνήσια συμπόνια». Δείχνω συμπόνια όταν συμπάσχω με τον άλλον. Μερικές φορές χρησιμοποιούμε και τη λέξη “συμπάθεια” που σημαίνει, μεταξύ άλλων συμμετοχή στον πόνο ή στην ανάγκη του άλλου. Αλλά χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον περισσότερο σε καιρούς κρίσης, θλίψης και αμφιβολιών.

Πώς μπορούμε λοιπόν να δείχνουμε το ενδιαφέρον μας; Η απάντηση είναι απλή: Να ακούμε με συμπάθεια. Αυτό μοιάζει με τις συμπαθητικές χορδές που χρησιμοποιούνται για να εμπλουτίσουν τον ήχο και την αρμονία ορισμένων μουσικών οργάνων. Τα όργανα αυτά έχουν χορδές που δεν παίζονται απευθείας, αλλά αντιδρούν στις δονήσεις των χορδών που παίζονται και έτσι γίνονται συμπαθητικές.

Παράγουν δε απαράμιλλη αρμονία. Γίνονται ένα. Το αποτέλεσμα αυτής της λειτουργίας είναι πολύ ξεχωριστό. Για να κατανοήσουμε αυτή τη λειτουργία ας παρατηρήσουμε τη χρήση δύο διαπασών. Προσέξτε ότι το ένα αντιδράει όταν το χτυπήσουμε. Το δεύτερο, χωρίς να το χτυπήσουμε, αντιδράει στη δόνηση του πρώτου. Τότε το πρώτο δεν είναι πια μόνο του. Υπάρχει και δεύτερο διαπασών που επηρεάζεται από τις δονήσεις, δηλαδή γίνεται συμπαθητικό.

Και τα δύο λειτουργούν αρμονικά. Μετά τον θάνατο ενός προσφιλούς της, μια αδελφή είπε «Μόνο με δάκρυα μπορούσα να εκφράσω τα αισθήματά μου. Το εκτιμούσα λοιπόν όταν οι αδελφοί έρχονταν και κλαίγαμε μαζί». Γίνονταν ένα —εναρμονίζονταν μαζί της. Και εκείνη το ένιωθε. Αλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί άλλο το να μοιραζόμαστε τη χαρά του άλλου και άλλο το να ακούμε με συμπόνια τον πόνο της καρδιάς του. Το δεύτερο μπορεί να είναι συναισθηματικά επίπονο και χρονοβόρο.

Όπως φαίνεται στο παράδειγμά μας, αφού απομακρύνουμε το πρώτο διαπασών το δεύτερο, το συμπαθητικό εξακολουθεί να υφίσταται τις συνέπειες. Να γιατί, είτε μας αρέσει είτε όχι, οι ενέργειές μας αποκαλύπτουν τι νιώθουμε στην καρδιά μας για τους αδελφούς και τις αδελφές μας.

Επιστρέφουμε στο εδάφιο Ρωμαίους 12:10 που μας το υπενθυμίζει αυτό. «Με αδελφική αγάπη να νιώθετε τρυφερή στοργή ο ένας για τον άλλον». Το να ακούμε, είναι μια απλή στοργική κίνηση. Συχνά το πρόβλημα είναι ότι βιαζόμαστε τόσο πολύ να διορθώσουμε την κατάσταση, ώστε δεν έχουμε χρόνο να ακούσουμε τον άλλον να του δείξουμε συμπόνια.

Ή άλλοτε είμαστε τόσο απασχολημένοι με τα δικά μας βάσανα, ώστε είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτά. Η αυτολύπηση, όμως, καταπνίγει τη συμπόνια για τους άλλους. Και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί μερικές φορές, θέλοντας να λύσουμε το πρόβλημα αμέσως, ίσως πούμε πράγματα που δεν βοηθούν τον άλλον που υποφέρει. «Ξέρεις, πρέπει να γίνεις πιο δυνατός». Ή ένα από τα αγαπημένα μου «Και άλλοι υποφέρουν, τώρα ήρθε η σειρά σου».

Ή κάνουμε συγκρίσεις: «Τουλάχιστον εσύ μπορείς και περπατάς». Βέβαια δεν τα λέμε όλα αυτά με κακό κίνητρο, αλλά το ζήτημα είναι πώς τα εκλαμβάνει ο άλλος. Ο άλλος τα εκλαμβάνει ως επίκριση. Είναι σαν να λέμε «δεν με νοιάζει» ή «δεν με νοιάζει και πολύ». Ο Ιώβ προσπάθησε 10 φορές να εξηγήσει τα αισθήματά του στους παρηγορητές του.

Και τελικά, μετά τη 10η φορά είπε: «Μακάρι να με άκουγε κάποιος!» Τα βάσανα και ο πόνος του χειροτέρευαν επειδή οι σύντροφοί του δεν τον άκουγαν. Πόσο λυπηρό είναι αυτό. Ούτε ενδιαφέρονταν για τον Ιώβ ούτε νοιάζονταν να κατανοήσουν τα αισθήματά του. Τον σιώπησαν.

Υπάρχει περίπτωση να κάνουμε και εμείς το ίδιο ή κάτι παρόμοιο; Πόσο λυπηρό θα ήταν αυτό. Για να συναισθανθούμε τη θλίψη και τον πόνο του άλλου, πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε, να αφιερώσουμε χρόνο να νοιαστούμε περισσότερο για εκείνον παρά για τον εαυτό μας. Πρέπει να μάθουμε να αφήνουμε τον εαυτό μας κατά μέρος.

Το εδάφιο Ρωμαίους 12:10 λέει κατόπιν «Στην απόδοση αμοιβαίας τιμής, να παίρνετε την πρωτοβουλία». Τιμάμε τους άλλους, αν δεν είμαστε επικριτικοί, αν τους παίρνουμε στα σοβαρά και αν δίνουμε ειλικρινή, εγκάρδια προσοχή στα λόγια και στα αισθήματά τους. Πρέπει να θυμόμαστε το εξής: Η σχέση μας με τον Θεό και η σχέση μας με τους αδελφούς μας είναι ένα και το αυτό. Να το ξαναπώ αυτό:  Η σχέση μας με τον Θεό και η σχέση μας με τους αδελφούς μας είναι ένα και το αυτό.

Η σχέση μας με τον Θεό και η σχέση μας με τους αδελφούς μας είναι ένα και το αυτό. Ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται βαθιά, για τις μεταξύ μας σχέσεις. Ο Ιεχωβά θέλει να ξεχωρίζουν οι υπηρέτες του πάνω από όλα, για την αγάπη που έχουν μεταξύ τους. Συνεπώς, το συμπονετικό ενδιαφέρον, αποτελεί δώρο ισχυρό μέσο για να δείχνουμε αγάπη και να βοηθάμε άλλους να εξασφαλίσουν σε κάποιον βαθμό αρμονία στη ζωή τους.

  • Εδώ σταδιακά θα δούμε όλες τις ομιλίες από το Broadcasting Δεκεμβρίου 2017
  • Χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καλό μας φίλο MBabis Ggrreeccee. Χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό, εφικτό. Αλλά είπαμε, όταν ο ένας βοηθάει τον άλλον, τότε το αποτέλεσμα είναι το καλύτερο!

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκαοκτώ μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA