Αυτή την Πέμπτη, θα είναι στην Αθήνα, τα παιδιά της Σούλας, Κώστας και Άννυ...

karathona1
Έρχονται! Τα παιδιά της Σούλας, ο Κώστας και η Άννυ... Θα είναι στην Αθήνα το πρωί της Πέμπτης 23 Μαϊου και θα καθίσουν κοντά μας ώς τις 17 Ιουνίου 2019! Μετράμε ανάποδα τις μέρες, περιμένοντας τους... Εδώ μια βόλτα στην Καραθώνα του Ναυπλίου, πέρσι όταν ήταν πάλι εδώ.

beliz.4
Και εδώ είναι η Άννυ, η σύζυγος του. Ο άνθρωπος πίσω από την οργάνωση των πραγμάτων... Ξέρει να χειρίζεται το διαδίκτυο κι έτσι φρόντισε για τα εισιτήρια τους, καθώς και σε συνεννόηση με τον Κώστα, για τις ημέρες που θα καθίσουν, κοντά μας. Στη φωτογραφία είναι από το Μπελίζ (η μεσαία), όπου έχει πάει στη συνάθροιση... Το πρόγραμμα, μας περιμένει να το εφαρμόσουμε... Και θα επισκεφτούμε, αρκετά μέρη της Ελλάδας. Μετέωρα, Άνδρος, Μονεμβασιά, Τζιά... Θα δείτε εικόνες από όλα αυτά τα μέρη... Με το καλό να έρθουν! Τους περιμένουμε...

kostas.ani5

Κρήτη

Ήταν ωραίο διάλειμμα αυτό που έζησα στην Κρήτη. Κάτι περισσότερο από μια εβδομάδα…

spiti211214
Από το πρωί είμαι πια στον Πειραιά… Στο σπίτι μου, στην Αθήνα, για δουλειά… Ολοκληρώθηκε ο κύκλος. Μια τελευταία χθεσινή ματιά στο πατρικό μου, λίγο πριν φύγω…

vukamvilies1.211214
Ήθελα να δω λίγο πιο μαζεμένες τις βουκαμβίλιες… Φρόντισα να τις περιποιηθώ λίγο, να τις μαζέψω… Και τώρα να’ τες, όμορφες και καμαρωτές που είναι εδώ και χαιρετούν…

vukamvilies2.211214
Η αλήθεια είναι ότι μου πήρε ένα απόγευμα για να το κάνω αυτό. Και δεν ήμουν μόνος μου. Χαλάσαμε αρκετό σπάγκο, αλλά άξιζε τον κόπο… Να προλάβω το καλοκαίρι, να το βάψω λίγο απ’ έξω γιατί οι βουκαμβίλιες «τρέχουν» πια…

Κοιτάζω πίσω… Απολογιστικά το ταξίδι μου. Φάνηκε ο χρόνος λίγος, αλλά δεν ήταν… Κι άλλος τόσος να ήταν θα έφευγε γρήγορα… Έκανα τόσα πράγματα, γέμισα κάθε στιγμή μου, δεν έμεινε ούτε δράμι για να πω πως έχω λίγο να κάνω και κάτι που δεν έκανα…

Είδα ανθρώπους, μίλησα, χάρηκα… Κι αν κουράστηκα στη δουλειά, το ήξερα πως είναι σκληρή η αγροτική εργασία, αλλά κι εκεί το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Οι ελιές που, αν δεν κατέβαινα να ραβδίσω, θα πήγαιναν χαμένες, έδωσαν καρπό όμορφο, το λάδι της χρονιάς.

Κι ήταν ωραία, έτσι όπως δουλέψαμε όλοι μαζί, με τον Αγησίλαο, τη Στασούλα, τον ανιψιό μου Μανώλη, τη γυναίκα του Βούλα και τα παιδιά τους… Τα χάρηκα κι αυτά καθώς διαπίστωσα πόσο προσπάθησαν να συμβάλλουν… Σπουδάζουν στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο κι όμως ήρθαν να βοηθήσουν τους γονείς τους στο μάζεμα των ελιών. Μπράβο τους!

Χθες είχα την ευκαιρία να περπατήσω λίγο περισσότερο στο χωριό μου. Παρέα με τη μηχανή μου. Το κάνω αυτό πάντα την ημέρα της επιστροφής μου. Ήθελα να πάρω μερικές, τις τελευταίες εικόνες από τα μέρη που μεγάλωσα κι αγάπησα σαν παιδι…

Φυσικά ο τόπος έχει αλλάξει… Πολλά πράγματα, δεν είναι τα ίδια… Μου φάνηκαν μόνο οι άνθρωποι ίδιοι, αλλά κι αυτοί πιο φοβισμένοι, λίγο. Έχουν να αντιμετωπίσουν τις μικροκλοπές που αφορούν τα ζώα τους, τον καρπό τους, την παραγωγή τους.

Η κρίση φαίνεται «χτυπά» κι εδώ με τον πιο άσχημο τρόπο… Κανείς πια δεν διανοείται να αφήσει ελιές στα σακιά, στο χωράφι του, ούτε τα βγοδώματα του, για μια μέρα… Κινδυνεύει να μην τα βρει εκεί την επομένη.

Ένας φίλος που ήρθε από το Ηράκλειο με την οικογένεια του για να μείνει μόνιμα στο χωριό, παιδί του χωριού, μου έλεγε χθες πως το σκέφτεται σοβαρά αν πρέπει να πάρει μια κατσίκα για να πίνουν το γάλα της. Μια αποθήκη που έχει λίγο πιο έξω από αυτό, την έχουν ανοίξει ως τώρα τέσσερις φορές, προκειμένου να του κλέψουν τις 18 κότες και μικροπράγματα. Μέχρι και τη σκυλοτροφή του πήραν…

Του αδελφού μου, του Κωστή, του έκλεψαν 40 κότες, σε άλλον λάδι από το πιθάρι και κρεμμύδια, σε άλλον τα λίγα πρόβατα που είχε. Όλοι υποψιάζονται τον δράστη, αλλά κανείς δεν έχει αποδείξεις και δεν τολμάει να πει ονόματα.

Δεν ήταν πάντα έτσι… Οι κλοπές στα χρόνια τα δικά μου ήταν σπάνιες και δακτυλοδεικτούμενες. Τώρα η φτώχεια και η ανέχεια έχει φέρει τραγικά αποτελέσματα.

Ας είναι… Εγώ θέλω να κρατήσω τα όμορφα πράγματα που έζησα αυτές τις μέρες στην Κρήτη, που δεν είναι και λίγα. Και οι καλές εικόνες, με επιλογή μου, είναι πολύ περισσότερες, τόσες που βγάζουν έξω όλα αυτά τα μελανά σημεία της εποχής, που, εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι και τόσο τοπική. Η φτώχεια και η ανέχεια είναι η βάση που τα δημιουργεί…

Αποχαιρετώ το Θραψανό και τους ανθρώπους του, σήμερα το βράδυ. Φεύγω με το FESTOS...

limni.livada.ximonas1.2014
Φεύγω απόψε το βράδυ με το FESTOS PALLACE. Το ίδιο καράβι των Μινωικών Γραμμών που με έφερε πριν εννιά μέρες στην Κρήτη… Όμορφα ήταν… Το είδατε στις αναρτήσεις μου, όλες αυτές τις ημέρες... Ώρα για έναν μικρό αποχαιρετισμό στο χωριό μου, που με φιλοξένησε…

limni.livada.ximonas2.2014
Το κάνω κάθε φορά που κατεβαίνω στον τόπο μου... Το θεώρησα πολύ φυσιολογικό κι αυτή τη φορά κι ας ήταν χειμώνας και τα φύλλα από το πλατάνια είχαν πέσει, να πάω μια βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας και να απολαύσω το τοπίο με το δικό μου ξεχωριστό τρόπο…

limni.livada.ximonas3.2014
Είχε μια όμορφη ηλιοφάνεια χθες, την ώρα που πέρασα –κατά το μεσημέρι- και μ’ άρεσε πολύ… Η λίμνη είναι μικρή, αλλά χαριτωμένη και πολύ ενδιαφέρουσα σε ότι αφορά τη χλωρίδα της. Και κάθε εποχή έχει να δώσει θαυμάσια πράγματα... Το ένιωθα αυτό σε κάθε βήμα μου…

limni.livada.ximonas4.2014
Έκανα τον κύκλο της, περπατώντας, δεν είναι και μεγάλος. Και το περπάτημα στις όχθες της είναι πανέμορφο… Συχνά – πυκνά, σταματούσα να πάρω μια φωτογραφία. Όχι με σκοπό να την απολαύσω αργότερα… Τις αισθήσεις εκείνης της στιγμής κατέγραφα, όπως άλλωστε κάνω πάντα…

limni.livada.ximonas5.2014
Ούτε ένα κυματάκι στην επιφάνεια της… Ήρεμα τα νερά της, γαλήνια. Η αλήθεια είναι ότι δεν φυσούσε καθόλου… Κι αυτό την έκανε ακόμα πιο όμορφη στα μάτια μου. Δεν κάθισα πολύ αν και θα το ήθελα… Τέτοιον καιρό, ακόμα κι ο ήλιος όταν βγαίνει, έχει «δόντια»…

limni.livada.ximonas6.2014
Έμεινα όσο έκρινα πως θα γέμιζα τις μπαταρίες των συναισθημάτων μου και θα έπαιρνα πολλά πράγματα στην επιστροφή μου, στην Αθήνα… Είναι κάποιες ώρες που νιώθεις ότι το χρειάζεσαι και το παλεύεις να το έχεις... Μια τέτοια μέρα, ήταν για μένα η χθεσινή…

limni.livada.ximonas7.2014
Δεν θα ξεχάσω με πόση λαχτάρα ήρθαν οι πάπιες κοντά μου, μόλις ένοιωσαν την παρουσία του ανθρώπου στη λίμνη… Ήρθαν, προσδοκώντας πως θα είχα κάτι να τους ρίξω για φαγητό, λίγο ψωμί ίσως, αλλά δυστυχώς δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο…

limni.livada.ximonas8.2014
Περπάτησα λίγο στο πλακόστρωτο μονοπάτι, δίπλα στη λίμνη Λιβάδα. Είναι πολύ όμορφο κι αυτή την εποχή και πάντα… Πήρα τη μηχανή μου που είχα αφήσει στο δρόμο της δημοσιάς κι έφυγα ακολουθώντας το πρόγραμμά μου... Δεν άντεχα άλλο τόση ομορφιά…

Μαζεύω τις υποχρεώσεις μου στην Κρήτη… Ετοιμάζομαι για την επιστροφή μου στην Αθήνα…

fisi.xidas1.171214
Για πότε φεύγει ο καιρός όταν κυλά όμορφα, ούτε που το καταλαβαίνεις… Λες και χθες πάτησα τα πόδια μου στην Κρήτη και πρέπει κιόλας να ετοιμάζομαι για την επιστροφή… Κάθε φορά, το ίδιο πρόβλημα. Όμορφο μεν, δύσκολο όμως στην αντιμετώπιση του…

fisi.xidas2.171214
Κρατάω μερικές εικόνες μέσα μου… Εικόνες όμορφες από αυτές που έζησα, μια εβδομάδα τώρα στην Κρήτη, στο χωριό μου Θραψανό, στην επαφή μου με τους ανθρώπους του… Πάντα ο χρόνος είναι λίγος για να τα κάνεις όλα και πάντα θα αφήνεις εκκρεμότητες που δεν θέλεις…

fisi.xidas3.171214
Ήθελα, ας πούμε, να μπορούσα να ανταποκριθώ στα καλέσματα αγάπης των φίλων, να πάω στη Μάρθα να δω την αδελφή Καλλιόπη, στο Ηράκλειο,να πιω έναν καφέ με τον φίλο μου τον Γιώργο που τόσο ήθελε και ο ίδιος και μου το ζήτησε, να δω τον Διονύση, τη Φοίβη, τον Γιώργο και τόσους άλλους, μα στάθηκε αδύνατον…

fisi.xidas4.171214
Τέσσερις μέρες δούλεψα σκληρά, αλλά χρειαζόταν και χρόνο για να συνέλθω… Το σημαντικό όμως είχε ήδη συμβεί… Το μάτι μου μπόρεσε να αφεθεί στον ορίζοντα και να χαθεί ανάμεσα στο πράσινο που, παρά τις καταστροφικές ανθρώπινες επεμβάσεις, συνεχίζει να είναι πανέμορφο.

fisi.xidas5.171214
Ναι, για μένα ήταν άλλη μια εξαιρετική εμπειρία που τελειώνει αύριο… Μακάρι να διαρκούσε για πάντα… Περπάτησα στον τόπο μου, μίλησα με ανθρώπους, τους άκουσα, δέχτηκα πολύ θετικά μηνύματα σε ρυθμούς πιο χαλαρούς από αυτούς της Αθήνας… Και το χρειαζόμουν… Θέλουμε τις διαφορετικές παραστάσεις…

fisi.xidas6.171214
Θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου αυτή η ελιά του ανιψιού μου Μανώλη στου Ξιδά (Λύττος, όπως το λένε σήμερα το χωριό…) που έχει πλεχτεί πάνω της ένας κισσός… Για τους ιδιοκτήτες είναι πανωλεθρία, καταστροφή για την ελιά, σε βάρος της οποία ζει ο κισσός…

fisi.xidas7.171214
Για μένα όμως, αυτό το μπέρδεμα, είχε μια ξεχωριστή ομορφιά. Η αρμονία στο μάτι ήταν κάτι το συναρπαστικό. Η ίδια η φύση χωρίς το χέρι ανθρώπου, είχε προχωρήσει πολύ όμορφα, συνθέτοντας ένα υπέροχο παζλ. Την κοίταζα από όλες τις μεριές και δεν μπορούσα ούτε στιγμή να μη θαυμάζω Εκείνον που βοήθησε σ’ αυτή τη δημιουργία…

fisi.xidas8.171214
Δείτε λίγο από πιο κοντά τον κισσό που είναι αναπτυγμένος πάνω στην ελιά, δεν είναι πανέμορφος; Ένας τεράστιος θάμνος που για τα μάτια των ανθρώπων κοντεύει να την πνίξει. Αναπτύσσεται αγέρωχα κι ασταμάτητα. Τι κι αν οι άνθρωποι, του έχουν κόψει τις ρίζες, μήπως και ξεραθεί… Αυτός έχει βγάλει νέες, καθώς έχει απλωθεί πάνω στον κορμό της ελιάς…

Ο καρπός έδωσε το λάδι του. Η ώρα του ελαιουργείου έφτασε και είναι η καλύτερη…

eleotrivio1.161214
Ολοκληρώνεται σήμερα η παρουσίαση του λιομαζώματος με το άλεσμα των ελιών και την εξαγωγή του ελαιολάδου. Είναι η τελευταία φάση όλης της διαδικασίας και αξίζει να πάμε μια βόλτα στο ελαιουργείο, εκεί που παραδίδεται ο καρπός για να γίνει λάδι…

eleotrivio2.161214
Τα μηχανήματα είναι τελευταίας τεχνολογίας, δουλεύουν άψογα και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η εξαγωγή είναι ψυχρός. Έτσι νομίζω τον λένε. Σε κάθε περίπτωση το λάδι είναι πολύ εύγευστο, υγιεινό και φαγώσιμο από την πρώτη στιγμή, καθώς στην ουσία είναι ένας τεράστιος σύγχρονος αποχυμωτής..

eleotrivio3.161214
Προσπάθησα να σας μεταφέρω στο εσωτερικό του, αν και δεν είμαι σίγουρος τι μπορεί να καταλάβετε από μερικές φωτογραφίες… Για μένα που τον έζησα από κοντά, στη μία περίπου ώρα που χρειάστηκαν να αλεστούν οι ελιές μου, ήταν μια εξαιρετική εμπειρία.

eleotrivio4.161214
Είναι φανερό ότι πρόκειται για τις πλέον σύγχρονες μεθόδους εξαγωγής ελαιολάδου… Και το πιο σπουδαίο για έναν παραγωγό, πολύ μικρό όπως εγώ, είναι να βλέπεις τον καρπό που μάζευες τη μια μέρα, να γίνεται λάδι την επομένη… Αυτό μόνο αν το ζήσεις μπορείς να το εισπράξεις…

eleotrivio5.161214
Εδώ, μέσα σ’ αυτούς τους κυλίνδρους, γίνεται η ζύμωση, προκειμένου να πάρεις το λιόλαδο… Το περιεργαζόμουν με την απορία ενός παιδιού, που πρώτη φορά στη ζωή του βλέπει ένα περίπλοκο παιχνίδι και το έχει ξετρελάνει… Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι όλα δουλεύουν ρολόι…

eleotrivio6.161214
Δείτε μια πιο γενική άποψη του ελαιουργείου… Οι δικές μου οι ελιές τέλειωσαν, δεν ήταν και πολλές, μόλις εννιά τσουβάλια και τώρα είναι έτοιμοι να βάλουν πάνω τις επόμενες που περιμένουν… Το ελαιουργείο δεν σταματά να δουλεύει ούτε στιγμή. Από τα ξημερώματα, ως τις 2 μετά τα μεσάνυχτα…

eleotrivio7.161214
Να και η πιο όμορφη, ευλογημένη ώρα… Το λάδι βγαίνει, για να μπει σε ειδικά δοχεία που θα βοηθήσουν για να μεταφερθεί στο σπίτι των ιδιοκτητών. Το εργοστάσιο θα κρατήσει ένα 9% της παραγωγής για τα έξοδα του και ένα 2% για τη δακοκτονία. Η δική μου παραγωγή έφτασε τα 115 κιλά λάδι. Δεν είναι κι άσχημα…

eleotrivio8.161214
Και ο κύκλος συνεχίζεται… Τα άδεια τσουβάλια, δεμένα όμορφα και με το όνομα του ιδιοκτήτη πάνω τους, περιμένουν να τα παραλάβουν… Μ’ αυτά θα φέρουν τις νέες ελιές που έχουν να μαζέψουν ή θα τα αφήσουν στην αποθήκη για του χρόνου. Μια διαδικασία που δεν σταματά ποτέ.

Περάσαμε πολύ όμορφα, μαζέψαμε τις ελιές μου και το χαρήκαμε στ’ αλήθεια ώς την ψυχή…

elies.2014.1.161214
Έτσι θυμόμουν, παιδί, τις ελιές… Ήταν πανηγύρι. Το κάναμε, εμείς να είναι πανηγύρι… Είχαμε ανάγκη αυτό το κλίμα... Η δουλειά ήταν σκληρή και χρειαζόταν κάτι τέτοιο για να τα βγάζουμε πέρα… Σήμερα βέβαια, οι συνθήκες άλλαξαν… Δείτε εδώ στη φωτογραφία, οι άντρες κρατάνε από μια ηλεκτρική βέργα και δουλεύουν… Η παραγωγή είναι έτσι μεγαλύτερη, στη διάρκεια της μέρας.

elies.2014.2.161214
Μια από τις ωραίες στιγμές στο μάζωμα των ελιών, είναι η ώρα της ρακής… Εκεί, γύρω στις 9:30 – 10:00 το πρωί σταματούν τη δουλειά, ότι κι αν κάνουν και κάθονται να πιούν μια… Φυσικά η ρακή, το αλκοολούχο αυτό ποτό, δεν πίνετε έτσι, ξεροσφύρι... Στρώνουν κάτω σαν σε φαί και είναι πραγματικά, κάτι σαν δεκατιανό.

elies.2014.3.161214
Λίγο πριν, είναι καλό να ρίξουμε μια ματιά, πώς πάει η παραγωγή σήμερα… Θα πρέπει να καθαριστούν τα σπασμένα κλαδιά και να μπει ο καρπός της ελιάς, με όσο το δυνατόν λιγότερα φύλλα στα τσουβάλια, τα σακιά όπως τα λένε αλλού. Και αυτά δεν είναι μικρά. Γύρω στα 60 κιλά χωράνε, το καθένα… Μέσα σ αυτά θα πάνε οι ελιές στο ελαιουργείο, για τα περαιτέρω…

elies.2014.4.161214
Η αδελφή μου, η Στασούλα, την ώρα του διαλείμματος, στο δεκατιανό… Είναι στο χωράφι μου με τις ελιές στην περιοχή Μπάρκα του χωριού μου και βοήθησε ουσιαστικά μαζί με τον άνδρα της, Αγησίλαο και το γιο της Μανώλη με τη γυναίκα του, Βούλα… Λειτούργησε όπως η μάνα μας, τα χρόνια που θυμούμαι από τις ελιές... Ετοίμασε το φαί και όλες τις απαραίτητες προμήθειες…

elies.2014.5.161214
Κάπως έτσι, απλά, στρώνουν κάτω στο χώμα… Τα μικρά χαρτόνια που φαίνονται μέσα στη φωτογραφία αποτελούν μάλλον εξέλιξη των ημερών. Χρησιμοποιούνται ως καθίσματα για να καθίσουν οι εργάτες, εντελώς πάνω στη γη… Αν προσέξετε λίγο περισσότερο τη φωτογραφία θα δείτε τα καλούδια. Καρύδια, ξεραμένα σύκα, λουκουμάδες με μέλι, σταφίδες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς…

elies.2014.6.161214
Ύστερα, επιστροφή στη δουλειά… Το μηχανάκι ,αυτό που είναι μπροστά από τον Μανώλη, είναι κρητική πατέντα. Είναι δίχρονο και παράγει τόσο ρεύμα, έτσι που με το σταθεροποιητή που έχει πάνω του να μπορέσουν να δουλέψουν δύο με τρεις βέργες ραβδίσματος. Εφεύρεση δυνατή που βοηθά πολύ στο μάζωμα των ελιών…

elies.2014.7.161214
Και κάπως έτσι μάζεψα τις ελιές μου στη Μπάρκα και στο παπούρι, στο Βαθύλακκο. Τρεις η ώρα και κάτι το μεσημέρι, είχαμε τελειώσει. Και βάλαμε μπροστά 9 παρά το πρωί με δύο διαλείμματα για ρακή και μεσημεριανό φαγητό. Να είναι καλά οι άνθρωποι που με βοήθησαν. Για μένα, τα εννιά τσουβάλια που έβγαλα θα μου δώσουν το λάδι της χρονιάς. Ελπίζω να αλέσω, σήμερα…

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκαοκτώ μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA