Ενισχυμένοι και δυναμωμένοι από την πρόσφατη Διεθνή Συνέλευση της Αθήνας...

diethni.sinelefsi.athinas1.2019
Μετά τη Διεθνή Συνέλευση της Αθήνας, όλα επιστρέφουν πια στον κανονικό τους ρυθμό. Αποτελεί ήδη μια όμορφη ανάμνηση... Ο Ιεχωβά, έστρωσε για όλους εμάς που την παρακολουθήσαμε το τριήμερο 5-6-7 Ιουλίου, ένα πολύ πλούσιο πνευματικό τραπέζι, από το οποίο εποικοδομηθήκαμε και ενθαρρυνθήκαμε… Ο λαός του αληθινού Θεού, νιώθει πάρα πολύ όμορφα, έχοντας τη δυνατότητα, με τον σωστό και αποδεκτό τρόπο.

athens2019.logo
Αυτό ήταν το λογότυπο για την Αθήνα... Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο παρακολούθησαν μαζί μας τις εργασίες της. Και ήταν μια πραγματικά χαρούμενη περίσταση! Όλοι είχαμε κάτι να κάνουμε, για την επιτυχία της. Τώρα όλο αυτό αποτελεί πια μια ανάμνηση, όμορφη ανάμνηση... Οι περισσότεροι αδελφοί μας έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους, ασφαλείς. Κουρασμένοι, αλλά γεμάτοι καθώς εισέπραξαν τόσα όμορφα πράγματα... Ευχαριστούμε τον Ιεχωβά Θεό, που μας φροντίζει τόσο στοργικά!

sinelefsi1.oaka
Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, τις ημέρες των εργασιών. Τραβηγμένες από της θύρα 19, όπου είχα διορισμό ταξιθέτη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ωφεληθήκαμε τόσο από την 3ήμερη διαδικασία των εργασιών. Στην επάνω φωτογραφία η αδελφή μου Στασούλα που έφυγε το ίδιο βράδυ για το Ηράκλειο, με το πλοίο των Μινωικών Γραμμών και είναι ήδη σπίτι της, κοντά στους δικούς της. Κάτω, μια άποψη του σταδίου. Και τώρα, συλλογισμός και σκέψεις, στοχασμός, πάνω στα σήμεια που έβαλε η Συνέλευση. Και ώρα για πρακτική εφαρμογή...

sinelefsi2.oaka

Κρήτη

«Ξεχειλίζει» η λίμνη της Λιβάδας από τις πρόσφατες δυνατές βροχοπτώσεις στο χωριό…

livada1.170215
Τις εικόνες που θα δείτε στο σημερινό δημοσίευμα και αφορούν το υψηλό της στάθμης επίπεδο των νερών στην τεχνητή λίμνη του χωριού μου, Θραψανού, της Λιβάδας, τις πήραμε από το αξιόλογο Site PediadaNews. Έτσι για να έχουμε μια γεύση του τι συμβαίνει στο χωριό, τώρα…

livada2.170215
Δείχνουν μια λίμνη που έχει φτάσει στα όρια της το νερό και ήδη αυτό αρχίζει να φεύγει από τη δίοδο ασφαλείας που έχει δημιουργηθεί κατά την κατασκευή της, προκειμένου να προστατευθεί από ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως αυτό που ζει τούτες τις μέρες…

livada3.170215
Οι πάπιες δεν έχουν κανένα πρόβλημα που τα νερά της είναι κόκκινα από τον χείμαρρο ποταμό που χύνεται μέσα της… Μάλλον το βρίσκουν ενδιαφέρον, αφού όλο και κάποια τροφή βρίσκουν να μεταφέρεται... Το νερό, ιδιαίτερα όταν είναι ορμητικό, παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του…

livada4.170215
Εδώ είναι εμφανέστατο το ύψος των νερών της λίμνης… Έχει φτάσει ήδη τα επίπεδα του ασφαλτοστρωμένου δρόμου που περνά δίπλα της. Το μικρό βανάκι στο βάθος του δρόμου, το μαρτυρά καθαρά… Ναι, έχουν ανεβεί, υπερβολικά για τα δικά της δεδομένα…

livada5.170215
Οι πάπιες μάλιστα έχουν βγει με… άνεση από την έξω πλευρά της λίμνης στο δρόμο που κι αυτός μοιάζει λίγο με… λίμνη. Παντού υπάρχει νερό και ο ουρανός στο βάθος είναι «δεμένος», δείγμα ότι μάλλον θα συνεχίσει και τις επόμενες ημέρες να δοκιμάζεται η αντοχή της λίμνης της Λιβάδας.

livada6.170215
Δείτε τη λίμνη της Λιβάδας κι από ένα σημείο που μ’ αρέσει κι εμένα να τη θαυμάζω το καλοκαίρια που τα απογεύματα τα περνώ στο χωριό μου. Ολοκόκκινα από τις λάσπες τα βρόχινα νερά της, είναι μάλλον περισσότερο από εμφανή. Έχω γράψει κομμάτια δίπλα σ’ αυτή την ξύλινη κουπαστή…

livada7.170215
Τα δέντρα με πεσμένα τα φύλλα, γυμνά, λόγω εποχής μοιάζουν σαν θάμνοι μέσα στο νερό που τα έχει σκεπάσει… Ναι, είναι πραγματικά μοναδικό το θέαμα… Όταν, κάποια στιγμή σταματήσουν τα καιρικά φαινόμενα και υποχωρήσει το νερό στα φυσιολογικά του επίπεδα, όλα θα είναι διαφορετικά…

livada8.170215
Άλλη μια πλευρά της λίμνης της Λιβάδας σ’ αυτή την κατάσταση που έχει προκύψει μετά τις πρωτοφανείς σε ένταση και διάρκεια, βροχοπτώσεις… Δείτε την ΕΔΩ και ΕΔΩ τι όμορφη που είναι σε παλιότερα δημοσιεύματα του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Ναι, πάντα μου άρεσε να βρίσκομαι δίπλα της.

livada9.170215
Ακόμα και ο μικρός ποταμός, ο χείμαρρος που φέρνει τα νερά του στη λίμνη της Λιβάδας έχει γεμίσει με κοκκινόνερα καθώς συνεχίζει να βρέχει. Η νοτισμένη άσφαλτος το αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο. Ακόμα όμως και τώρα συνεχίζει κατά διαστήματα και βρέχει…

Παρέα με τους «Μεσελέρους» μια όμορφη, τοπική εφημερίδα της περιφέρειας του Λασιθίου…

meseleri.59.1
Η εφημεριδούλα αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη. Πρόκειται για μια έκδοση καρδιάς που κινείται από την αγάπη των ανθρώπων για τον τόπο που γεννήθηκαν. Το χωριό Μεσελέροι που βρίσκεται νότια της Κρήτης, κάπου κοντά στην Ιεράπετρα… Έναν τόπο που θα ήθελα κάποια στιγμή να τον γνωρίσω από κοντά.

meseleri.59.2
Ποια είναι η σχέση μου μαζί τους; Καμία, πέρα από το γεγονός ότι έχουμε κοινές ρίζες καταγωγής. Η Κρήτη είναι και για τους δυο μας, κοινός τόπος καταγωγής. Θραψανιώτης εγώ, Μεσελεριανοί αυτοί… Ετούτο το μικρό, 24σέλιδο σε σχήμα Α4 ασπρόμαυρο έντυπο με καρφίτσα, κυκλοφορεί κάθε τρίμηνο και το στέλνουν με το ταχυδρομείο παντού…

meseleri.59.3
Ανάμεσα σ’ αυτούς που το στέλνουν, είμαι κι εγώ. Με έχουν επιλέξει «τιμής ένεκεν» επειδή γνωρίζουν την αγάπη μου για το διάβασμα και το «δέσιμο» που έχω με την Κρήτη, αφού μέσα στα όνειρα μου παραμένει πάντα, να κατάφερνα, μετά τη συνταξιοδότηση μου να καταλήξω εκεί…

meseleri.59.4
Αυτό που μ’ αρέσει μ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι η καλώς νοούμενη εμμονή σε κάποιους θησαυρούς, όπως είναι η ελιά… Ένα ολόκληρο άρθρο δισέλιδο αφιερώνει στο να την προβάλει από όλες τις πλευρές της και θετικά… Τις δικές μας απόψεις πάνω σ’ αυτό μάλλον τις γνωρίζετε…

meseleri.59.5
Οι αναμνήσεις τους είναι ότι πιο πολύτιμο έχουν. Τις κουβαλούν μαζί τους και ακουμπούν πάνω τους τα όνειρα τους, όσο φυσικά έχουν αφήσει τα περιθώρια οι κυβερνήτες να το κάνουν… Και μαζί τους τα κοινωνικά. Η απουσία κάποιων ανθρώπων είναι δυσαναπλήρωτη…

meseleri.59.6
Όπως κι αυτά τα μικρά διηγήματα που επιχειρούν να συνδέσουν τις παλιές με τις νέες γενιές. Έτσι προβάλουν ιστορίες από την καθημερινότητα πολλές φορές με τους ιδιωματισμούς της κρητικής γλώσσας… Κι αυτό είναι πολύ όμορφο για όποιους αισθάνονται ότι έχουν ρίζες…

meseleri.59.7
Και ποια είναι, παρακαλώ η θέση της γυναίκας στην κρητική κοινωνία; Μεγάλη, αν προσέξετε λίγο το δημοσίευμα. Τρομερή η κατάληξη του άρθρου. Η δημοκρατία, λέει, προέρχεται από την κρητική ισοκρατική γυναικοκρατία. Είναι κι αυτή μια άποψη, διαφορετική ίσως σήμερα… Αλλά υπήρξε και υπάρχει…

Μία οικογενειακή υπόθεση Α Family Affair. Η Κρήτη μέσα από ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ

ikogeniaki.ipothesi

Η αφίσα της ταινίας «Μία οικογενειακή υπόθεση» | «Α FamilyAffair», σε σκηνοθεσία Αγγελικής Αριστομενοπούλου, ώρες: 22:20, ΑΙΘΟΥΣΑ Δαναός 2.

cine cine logoΤελικά δεν κατάφερα να τη δω αυτή την ταινία. Και ήθελα τόσο… Πήγα μέχρι την αίθουσα προβολής στον κινηματογράφο της Πανόρμου, αλλά δυστυχώς είχε παράσταση μόνο10:20. Έφυγα. Ίσως μια άλλη φορά…

Οι Ξυλούρηδες είναι η πιο γνωστή μουσική οικογένεια της Ελλάδας. Από τον θρυλικό Νίκο Ξυλούρη και τα αδέρφια του, τον φημισμένο λυράρη Ψαραντώνη και τον δεξιοτέχνη λαουτιέρη Ψαρογιάννη, μέχρι τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, τρεις γενιές μουσικών κρατούν ζωντανή τη μουσική παράδοση της οικογένειας και την μεταφέρουν σε χιλιάδες θαυμαστές ανά τον κόσμο.

Με κεντρικούς χαρακτήρες τον Ψαρογιώργη (Γιώργη Ξυλούρη), τα τρία παιδιά του που σπουδάζουν στην Μελβούρνη, και τον πατέρα του, Ψαραντώνη, η ταινία ακολουθεί την οικογένεια μέσα από επαγγελματικές προκλήσεις και δύσκολες προσωπικές αποφάσεις, και καταγράφει τη ζωή τους για διάστημα δύο ετών.

Η ταινία ξεκινάει το 2012. Είναι μια χρονιά κρίσιμων αποφάσεων και αλλαγών για την οικογένεια του Ψαρογιώργη, που ζει μεταξύ Κρήτης και Αυστραλίας.

Ο Γιώργης περιοδεύει ασταμάτητα στην Κρήτη και σε όλον τον κόσμο, τραγουδώντας και παίζοντας λαούτο. Είναι ο συνεχιστής μιας παράδοσης που έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του Ψαραντώνη και τον θείο του, τον θρυλικό Νίκο Ξυλούρη.

Η ταινία μεταφέρει τον θεατή στην Κρήτη, εκεί όπου η μουσική παράδοση βιώνεται καθημερινά μέσα από τις γιορτές, τους γάμους και τα πανηγύρια. Ο Γιώργης δεν λέει ποτέ «όχι» όταν τον προσκαλούν να παίξει -θεωρεί καθήκον του να κρατάει ζωντανή την μουσική του τόπου του. Όπως καθήκον του είναι να μεταφέρει τη γνώση του για τη μουσική και το πάθος του για την Κρήτη, στα τρία του παιδιά, Νίκο, Αντώνη και Απολλωνία. «Αυτή την παράδοση δεν την κουβαλάμε σαν βάρος» λέει ο Γιώργης, «είναι μέρος της ζωής μας, του ποιοι είμαστε. Σαν το οξυγόνο, τη χρειαζόμαστε για να ζήσουμε».

Όμως η οικογένεια του Γιώργη βρίσκεται σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι. Η 16χρονη κόρη του, Απολλωνία, μετακομίζει στην Αυστραλία για να τελειώσει το σχολείο. Εκεί, ζει με δύο της αδέλφια που ήδη σπουδάζουν μουσική. Η ταινία καταγράφει την καθημερινότητα τους στη Μελβούρνη καθώς ανακαλύπτουν έναν νέο κόσμο.

Δύο μήνες αργότερα, υποδέχονται στη Μελβούρνη τον πατέρα τους και τον παππού τους, Ψαραντώνη. Οι τρεις γενιές, θα παίξουν για πρώτη φορά μαζί επί σκηνής σε μια μεγάλη συναυλία, στο Φεστιβάλ Womadelaide. Καθώς πλησιάζει η μέρα της συναυλίας, η ένταση και η αγωνία τους μεγαλώνει και η σχέση τους δοκιμάζεται. Είναι για όλους μία κορυφαία μουσική και οικογενειακή στιγμή, προτού ο καθένας συνεχίσει το δικό του δρόμο.    

Από τα ορεινά τοπία των Ανωγείων μέχρι τις ερήμους της Αυστραλίας, ξεδιπλώνεται το πορτραίτο μιας οικογένειας που έχει τη δύναμη να θυσιάσει -και να κερδίσει- τα πάντα μέσα από τη μουσική.

  • Πηγή: http://www.danaoscinema.gr
  • Δείτε ΕΔΩ τι γράφει και η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ για την ίδια ταινία.

Ένα βιβλίο αναμνήσεων για το χωριό που γεννηθήκαμε, το Θραψανό. Απλό, αγνό, όμορφο…

thrapsanos1
Το είδα πριν λίγες μέρες που κατέβηκα στο χωριό… Πρόκειται για ένα μικρό βιβλιαράκι, μόλις 55 σελίδων, γραμμένο από τη συγχωριανή μου, Δέσποινα Χανιωτάκη – Δουκουμετζάκη, στο οποίο καταγράφει τις αναμνήσεις της από τα παιδικά της χρόνια. Γραμμένο με σύμβουλο, πιο πολύ την καρδιά και το συναίσθημα…

thrapsanos2
Η συγγραφέας δεν το κυκλοφορεί το βιβλίο της στην αγορά και στα βιβλιοπωλεία... Το χαρίζει σε φίλους της. Όπως το αντίγραφο που εγώ έχω στα χέρια μου, είναι αφιερωμένο στην οικογένεια της αδελφής μου, Στασούλας. Το διάβασα χωρίς διακοπή ώς το τέλος. Μου ήταν πολύ οικείο και η γλώσσα κατανοητή…

thrapsanos3
Η Δέποινα κρίνει σκόπιμο στις πρώτες σελίδες του βιβλίου της να δώσει μερικά στοιχεία για τη σύσταση του πληθυσμού του χωριού μας, Θραψανού. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι αυτή που μιλάνε ακόμα και σήμερα οι κάτοικοι του, ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι ηλικιακά…

thrapsanos4
Μια από τις όμορφες παλιές συνήθειες, όταν οι ερωτευμένοι νέοι ήθελαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στις αγαπημένες τους, ήταν η καντάδα… Και τότε χρησιμοποιούσαν τραγούδια με κρητικές μαντινάδες. Διαβάστε πόσο όμορφα και απλά καταγράφει τις στιγμές, η Δέσποινα…

thrapsanos5
Για τη λίμνη της Λιβάδας (τη λένε και Λιβάδες οι ντόπιοι…) έγραψα πριν λίγες μέρες στο Site αυτό. Και δημοσίευσα και φωτογραφίες της όπως είναι σήμερα. Εδώ, θα δείτε πως ήταν τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της και πώς τη χρησιμοποιούσαν οι νοικοκυρές για τη μπουγάδα τους…

thrapsanos6
Ούτε τα καφενεία, της διαφεύγουν… Η Δέσποινα έχει την υπομονή να τα καταγράψει… Δεν το πιστεύω… Τα 24 έφταναν, κάποτε… Σήμερα έχουν περιοριστεί στα τρία και δύο καφετέριες. Τότε όμως γινότανε και γλέντια σ’ αυτά. Δεν ήταν απλά μια ανδρική υπόθεση…

thrapsanos7
Με τίποτα δεν θα μπορούσε να λείπει και η αναφορά στη βεντέμα και στους αγγειοπλάστες του χωριού μας. Αναφέρει στη δεξιά σελίδα και έντεκα καταξιωμένους μαστόρους. Δεύτερος στη σειρά είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης. Άφησε πίσω του συνεχιστές, τον αδελφό μου Κωστή και τον ανιψιό μου, Μανώλη.

thrapsanos8
Θα κλείσω αυτή τη μικρή αναφορά στο βιβλίο της Δέσποινα Χανιωτάκη – Δουκουμετζάκη με τίτλο «Θραψανός», με μερικούς στίχους ή μαντινάδες συναισθηματικά φορτισμένες… Κάνει επίσης αναφορά σε πολλές περιοχές και τοποθεσίες του χωριού μας, γνωστές σε όσους γεννήθηκαν εκεί.

Ήταν ωραίο διάλειμμα αυτό που έζησα στην Κρήτη. Κάτι περισσότερο από μια εβδομάδα…

spiti211214
Από το πρωί είμαι πια στον Πειραιά… Στο σπίτι μου, στην Αθήνα, για δουλειά… Ολοκληρώθηκε ο κύκλος. Μια τελευταία χθεσινή ματιά στο πατρικό μου, λίγο πριν φύγω…

vukamvilies1.211214
Ήθελα να δω λίγο πιο μαζεμένες τις βουκαμβίλιες… Φρόντισα να τις περιποιηθώ λίγο, να τις μαζέψω… Και τώρα να’ τες, όμορφες και καμαρωτές που είναι εδώ και χαιρετούν…

vukamvilies2.211214
Η αλήθεια είναι ότι μου πήρε ένα απόγευμα για να το κάνω αυτό. Και δεν ήμουν μόνος μου. Χαλάσαμε αρκετό σπάγκο, αλλά άξιζε τον κόπο… Να προλάβω το καλοκαίρι, να το βάψω λίγο απ’ έξω γιατί οι βουκαμβίλιες «τρέχουν» πια…

Κοιτάζω πίσω… Απολογιστικά το ταξίδι μου. Φάνηκε ο χρόνος λίγος, αλλά δεν ήταν… Κι άλλος τόσος να ήταν θα έφευγε γρήγορα… Έκανα τόσα πράγματα, γέμισα κάθε στιγμή μου, δεν έμεινε ούτε δράμι για να πω πως έχω λίγο να κάνω και κάτι που δεν έκανα…

Είδα ανθρώπους, μίλησα, χάρηκα… Κι αν κουράστηκα στη δουλειά, το ήξερα πως είναι σκληρή η αγροτική εργασία, αλλά κι εκεί το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Οι ελιές που, αν δεν κατέβαινα να ραβδίσω, θα πήγαιναν χαμένες, έδωσαν καρπό όμορφο, το λάδι της χρονιάς.

Κι ήταν ωραία, έτσι όπως δουλέψαμε όλοι μαζί, με τον Αγησίλαο, τη Στασούλα, τον ανιψιό μου Μανώλη, τη γυναίκα του Βούλα και τα παιδιά τους… Τα χάρηκα κι αυτά καθώς διαπίστωσα πόσο προσπάθησαν να συμβάλλουν… Σπουδάζουν στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο κι όμως ήρθαν να βοηθήσουν τους γονείς τους στο μάζεμα των ελιών. Μπράβο τους!

Χθες είχα την ευκαιρία να περπατήσω λίγο περισσότερο στο χωριό μου. Παρέα με τη μηχανή μου. Το κάνω αυτό πάντα την ημέρα της επιστροφής μου. Ήθελα να πάρω μερικές, τις τελευταίες εικόνες από τα μέρη που μεγάλωσα κι αγάπησα σαν παιδι…

Φυσικά ο τόπος έχει αλλάξει… Πολλά πράγματα, δεν είναι τα ίδια… Μου φάνηκαν μόνο οι άνθρωποι ίδιοι, αλλά κι αυτοί πιο φοβισμένοι, λίγο. Έχουν να αντιμετωπίσουν τις μικροκλοπές που αφορούν τα ζώα τους, τον καρπό τους, την παραγωγή τους.

Η κρίση φαίνεται «χτυπά» κι εδώ με τον πιο άσχημο τρόπο… Κανείς πια δεν διανοείται να αφήσει ελιές στα σακιά, στο χωράφι του, ούτε τα βγοδώματα του, για μια μέρα… Κινδυνεύει να μην τα βρει εκεί την επομένη.

Ένας φίλος που ήρθε από το Ηράκλειο με την οικογένεια του για να μείνει μόνιμα στο χωριό, παιδί του χωριού, μου έλεγε χθες πως το σκέφτεται σοβαρά αν πρέπει να πάρει μια κατσίκα για να πίνουν το γάλα της. Μια αποθήκη που έχει λίγο πιο έξω από αυτό, την έχουν ανοίξει ως τώρα τέσσερις φορές, προκειμένου να του κλέψουν τις 18 κότες και μικροπράγματα. Μέχρι και τη σκυλοτροφή του πήραν…

Του αδελφού μου, του Κωστή, του έκλεψαν 40 κότες, σε άλλον λάδι από το πιθάρι και κρεμμύδια, σε άλλον τα λίγα πρόβατα που είχε. Όλοι υποψιάζονται τον δράστη, αλλά κανείς δεν έχει αποδείξεις και δεν τολμάει να πει ονόματα.

Δεν ήταν πάντα έτσι… Οι κλοπές στα χρόνια τα δικά μου ήταν σπάνιες και δακτυλοδεικτούμενες. Τώρα η φτώχεια και η ανέχεια έχει φέρει τραγικά αποτελέσματα.

Ας είναι… Εγώ θέλω να κρατήσω τα όμορφα πράγματα που έζησα αυτές τις μέρες στην Κρήτη, που δεν είναι και λίγα. Και οι καλές εικόνες, με επιλογή μου, είναι πολύ περισσότερες, τόσες που βγάζουν έξω όλα αυτά τα μελανά σημεία της εποχής, που, εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι και τόσο τοπική. Η φτώχεια και η ανέχεια είναι η βάση που τα δημιουργεί…

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Είκοσι μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA