Έτσι θυμόμαστε το χωριό κι έτσι θέλουμε να μείνει στη μνήμη μας... Όμορφο και αγαπημένο!

avli1290616
Αν πούμε ότι δεν μας έχει λείψει το χωριό και το πατρικό μας, θα ήταν ψέμα. Δυο χρόνια τώρα, κοντά τρία, έχουμε να πάμε... Όσο κρατάνε οι κακές συνθήκες της πανδημίας και όσο ο φόβος της υπάρχει γύρω μας και κυριαρχεί, κρατιόμαστε. Και ξαφνικά ήρθε και ο μεγάλος σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου που έκανε ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, καθώς οι μετασεισμοί δεν έχουν σταματημό..

kathriotita.thrapsano2.170321
Είναι όμως που μας λείπουν οι άνθρωποι, ο τόπος, το καθετί που κουβαλάει μνήμες όμορφες, πασπαλισμένες με τη χρυσόσκονη των παιδικών μας χρόνων. Ναι, είναι όλα αυτά μια νοσταλγία, αλλά πώς να πάμε; Κι ωστόσο ούτε στιγμή δεν πάψαμε να τους σκεφτόμαστε με πολύ αγάπη, καθώς δοκιμάζονται οι αντοχές τους, από πολλές απόψεις.

klisto. gimnastirio3
Ακούμε, διαβάζουμε, ζούμε την κάθε στιγμή και ξέρουμε πως θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο ακόμα. Να κάνουμε υπομονή. Η νέα μετάλληξη του κορονοϊού μας φοβίζει ακόμα περισσότερο και στις απογευματινές ανακοινώσεις οι νεκροί έχουν ακόμα πολύ μεγάλο αριθμό. Τι σχέδια να κάνεις μέσα σε μια εποχή κι ας έχει έρθει, το καλοκαίρι; Ας περιμένουμε λίγο ακόμα και βλέπουμε. Και ας μη ξεθαρρεύουμε με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για χαλάρωση των μέτρων...

livada1.230319
Ελπίζουμε ότι, κάποια στιγμή, όλο αυτό θα περάσει, οριστικά...Δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' άπειρον...  Και τότε, ίσως η ζωή ξαναγυρίσει στα μέτρα που την ξέραμε. Για την ώρα, μόνο να περιμένουμε μπορούμε. Με υπομονή, υπάκουη καρδιά και εγκαρτέρηση. Θα ξαναζήσουμε τέτοιες όμορφες στιγμές, λέμε. Δεν μπορεί, θα αλλάξουν τα πράγματα... Θελουμε να είμαστε αισιόδοξοι.

spiti3.150721
Για την ώρα κρατάμε μικρό καλάθι. Και η όποια αλλαγή δεν θα έρθει, επειδή το επιδιώκουν και το θέλουν οι άνθρωποι. Αυτοί έχουν φροντίσει ήδη να χωριστούν σε εμβολιασμένους και αντιεμβολιαστές. Σε υπάκουους και ανυπάκους. Σε νομοταγείς και... επαναστάτες! Αλλού έχουμε την βάσιμη ελπίδα μας. Και ευτυχώς, ο σεισμός του περασμένου Σεπτεμβρίου, δεν έκανε μεγάλες ζημιές στο σπίτι μας.

agioplastio3

Κρήτη

Γεμάτος χοχλιδάκια ο φράκτης του σπιτιού στο χωριό... Μα, πού βρίσκονται τόσα πολλά;

xoxlidakia
Είναι μικρά, χαριτωμένα και στην ουσία δεν τρώγονται... Ο μεζές τους, είναι πολύ μικρός. Στην Κρήτη τα λέμε χοχλιδάκια και το χειμώνα με τις βροχές "πιάνουν" τον κόσμο... Τώρα, τι ήταν αυτό που τα έφερε τόσο πολλά και μαζεμένα στην αυλή μας; Ειλικρινά δεν ξέρω...

xoxlidakia1
Θεώρησα όμως πως αξίζει λίγο να σταθώ και να σχολιάσω αυτό το φαινόμενο... Έφερα μπροστά τις φωτογραφίες και ανέδειξα τη λεπτομέρεια που έχει να κάνει μ' αυτά τα μικρά χοχλιδάκια... Φαντάζομαι κάνει και σε σας εντύπωση. Δεν είμαι μόνο εγώ, ο παράξενος...

xoxlidakia2
Πώς βρίσκονται έτσι μαζεμένα; Πώς οργανώνονται όταν έχουν ξεραθεί (έτσι μοιάζουν) και δίνουν την αίσθηση ότι δεν έχουν πια ζωή; Πάντα θα με προβληματίζουν τέτοια ερωτήματα... Τα οποία θέτω κι από εδώ. Κι αν είναι σε θέση κάποιος αναγνώστης να μου απαντήσει, θα το χαρώ.

xoxlidakia3
Θα συνεχίζω να τα παρακολουθώ και να τα προσέχω... Δεν έχει μπει χέρι ανθρώπου και αυτά τα όντα δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους. ΚΙ ωστόσο είναι πάρα πολλά και άρτια οργανωμένα. Τα κοιτάζω, τα ξανακοιτάζω και καμαρώνω για όσα έχει φτιάξει ο Δημιουργός. Ακόμα κι αυτά τα μικρά και ασήμαντα.

Στο χωριό φυτεύουν τώρα τις ντομάτες που θα φάνε το καλοκαίρι, εκεί κατά τον Ιούλιο…

ntomates1
Όσοι ζούμε σε κάποια μεγαλούπολη, δικαιολογημένα δεν θέλουμε να φάμε τις ωραίες σε εμφάνιση ντομάτες των θερμοκηπίων που μπορείς να τις βρεις στη λαϊκή, σχεδόν όλο το χρόνο. Και δεν μπορούμε, επειδή έχουμε ζήσει και μεγαλώσει σε χωριά και ξέρουμε πώς είναι η γεύση της πραγματικής ντομάτας που καλλιεργούμε οι ίδιοι ή φίλοι μας. Δείτε ένα περσινό δημοσίευμα από την Άνδρο ΕΔΩ, όπου οι φίλοι καλλιεργούν ντομάτα.

grego1
Δείτε τι σας έχω ετοιμάσει σήμερα… Ένα αγροτικό ρεπορτάζ από το χωριό μου, το Θραψανό, όπου την εποχή φυτεύουν τις ντοματιές που θα δώσουν καρπό εκεί κατά τα μέσα Ιουλίου και μετά… Αλλά αυτή θα είναι μια πραγματική ντομάτα. Ίσως όχι τόσο εμφανίσιμες όπως του εμπορίου, αλλά σίγουρα πολύ καλύτερες από πλευρά ποιότητας και πολύ γευστικές. Κι ΕΔΩ πριν δυο χρόνια, από άλλου φίλους μας στην Ηλεία.

ntomates2
Το χωράφι που βλέπουμε είναι στου Γρέγο, από εκεί είναι και οι υπόλοιπες φωτογραφίες αυτού του κομματιού… Η Στασούλα με τον Αγησίλαο τις έβαλαν και φέτος , τις ντοματιές, όπως κάθε χρόνο, άλλωστε. Ποτιστικές (μάλλον, γιατί βλέπω το λάστιχο…) ή άνυδρες, μακάρι να ήμασταν εκεί το καλοκαίρι και να δοκιμάζαμε από τον καρπό τους. Μερικοί, όπως η φίλη μας Σούλα από το Βανκούβερ του Καναδά έχει τον κήπο, στο μπαλκόνι της. Δείτε ΕΔΩ.

grego2.100519
Αν δεν έχετε δοκιμάσει θα δυσκολευτώ πολύ να σας τις περιγράψω. Ημέρα με νύχτα με αυτές του θερμοκηπίου… Τα πιο παλαιά χρόνια, όταν εργαζόμουν ακόμα , φρόντιζα να παίρνω την καλοκαιρινή μου άδεια τον Ιούλιο. Πέρα από το γεγονός ότι δε δυσκολευόμουν, επειδή οι περισσότεροι προσανατολίζονταν στον Αύγουστο, είχα αυτό το προνόμιο. Κι άλλοι, στην Αθήνα έκαναν καλλωπιστικό κήπο στη βεράντα τους. Δείτε ΕΔΩ.

ntomates3
Να γευτώ τις ντομάτες και τα αγγούρια από τον κήπο του Αγησίλαου και της Στασούλας. Δεν ήθελα ούτε να τα πλύνω, αφού έτσι κι αλλιώς δεν είχαν φάρμακα. Τα έτρωγα επιτόπου και μάλιστα χωρίς αλάτι. Και ήταν υπέροχα! Μνήμες τέτοιες μου έχουν μείνει κι αν τύχει και βρεθώ στην επαρχία, είτε στο χωριό μου, είτε αλλού, τις αναζητώ… Άλλος ένας κήπος με ντοματιές, δείτε ΕΔΩ, έγινε ρεπορτάζ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ πριν οκτώ χρόνια.

grego3.100519
Είναι σαν τις μικρές χαρές του ουρανίσκου που ξέρει να ξεχωρίσει το καλό από το άχρηστο, το καθαρό από το γεμάτο φάρμακα και ορμόνες, φρούτο. Ναι, πάντα μου άρεσε ο κήπος. Και νομίζω πως αν τα καταφέρω να πάω στο χωριό μου κάποτε, έστω και για τους καλοκαιρινούς μήνες, θα προσπαθήσω να φτιάξω έναν δικό μου κήπο. Αυτός ΕΔΩ ο κήπος, στο Πεδίον του Άρεως δεν έχει ντοματιές, αλλά είναι υπέροχος!

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη... Το χωριό μου αυτή την εποχή. Πάμε μια βόλτα στου Γρέγο...

grego1
Νιώθω μια νοσταλγία για το χωριό μου, τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα... Μπορεί να φταίει και ο καιρός που δε λέει να σταθεροποιηθεί κάπου. Και πάνω ακριβώς στην ώρα ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες και αρκετές ακόμα, που με έφεραν ξανά κοντά, με τη φαντασία μου.

grego2
Είναι σα να έκλεισα λίγο τα μάτια μου και να... κατέβηκα στου Γρέγο. Και βλέπω τα χορτάρια να έχουν πάρει ύψος και τα πρόβατα του Αγησίλαου να βόσκουν κοντά ή μέσα στο μικρό μαντρί του. Δεν είναι εύκολο να διακρίνω καθαρά, αλλά σίγουρα είναι εκεί...

grego3
Ο καιρός μοιάζει πολύ με αυτόν που ζούμε κι εδώ, στην Αθήνα... Ολόμαυρος από τα σύννεφα ο ουρανός. Μπορεί σε λίγο να φέρει βροχή. Έτσι απότομα, ξαφνικά, όπως ακριβώς το κάνει τις τελευταίες μέρες, λίγο μετά την ηλιοφάνεια. Το πράσινο όμως και οι μαργαρίτες δείχνουν ότι δεν θα του περάσει.

grego4
Ναι, είτε το θέλει, είτε όχι η άνοιξη είναι κιόλας εδώ... Κι ας μπουμπουνίζει δυνατά. Κι ας βγάζει απρόσμενα χαλάζι που το στρώνει στο κέντρο της Αθήνας. Παράξενα, πρωτόγνωρα πράγματα είναι όλα αυτά. Αλλιώς είχαμε συνηθίσει αυτή την εποχή.

grego5
Πάντα όμως θα υπάρχουν αυτά τα αγριόχορτα να μας θυμίζουν την ανάγκη να προσμένουμε υπομονετικά. Διότι θα αλλάξουν τα πράγματα, είναι βέβαιο κι όσα ξεσπάσματα κι αν έχουμε, ξεσπάσματα θα μείνουν... Δείτε μια ομορφιά! Φύτρωσαν μόνα τους και μεγαλώνουν μόνα του.

grego6
Και οι κότες θα βγαίνουν χαρούμενες έξω λαχταρώντας να βρουν και να φάνε χορτάρι. Και όντως στα όρια τους το έχουν εξαφανίσει. Θα πάνε και πιο πέρα; Βεβαίως αν τους το επιτρέψει ο ιδιοκτήτης τους. Διαφορετικά θα περιμένουν να τους πάει εκεί, το κομμένο πια χορτάρι.

Ας μείνουμε στο χωριό μου και στη λίμνη της Λειβάδας, που συνεχίζει να είναι γεμάτη νερό…

livada1.230319
Σας έχουμε πει πως η φετινή χρονιά είχε πολλά νερά... Αλλά χρειάζονταν να σας το πούμε; Ο καθένας θα μπορούσε να το διαπιστώσει αυτό, καθώς περάσαμε μέρες με συνεχείς βροχές. Και η λίμνη στο χωριό γέμισε ώς επάνω.... Ξαναγράψαμε γι' αυτό. Δείτε ΕΔΩ.

livada2.230319
Και οι πάπιες το χαίρονται καθώς μπορούν πια να μπαινοβγαίνουν στα νερά της Λειβάδας, με μεγαλύτερη άνεση. Ως την επιφάνεια της λίμνης φτάνουν, τα νερά... Και φαίνεται καθαρά στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε και που μας έστειλαν φίλοι, για να γίνουμε συμμέτοχοι ενός σημαντικού γεγονότος.

livada3.230319
Δείτε και μια άλλη όψη της λίμνης... Τόσο πολύ νερό, είχαν χρόνια να το δουν οι ντόπιοι, συγχωριανοί μου... Αλλά, έκανε καλό. Το χρειάζονταν η γη, ύστερα από τις μεγάλες ξηρασίες από τις οποίες δοκιμάστηκε τα τελευταία χρόνια... Όλες αυτές οι μεγάλες ποσότητες νερού θα πάνε στον υδροφόρο ορίζοντα.

livada4.230319
Θα ξαναγεμίσουν οι υπόγειες δεξαμενές από τις οποίες αντλούν οι γεωτρήσεις που τροφοδοτούν τόσο το Θραψανό, όσο και την πόλη του Ηρακλείου. Ιδιαίτερα το τελευταίο τα τελευταία χρόνια, δεν καλύπτει ολοκληρωμένα τις ανάγκες του, με αποτέλεσμα να έχει δύσκολα καλοκαίρια.

livada5.230319
Αυτή η ομορφή της λίμνης γεμάτη νερό έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά μου. Θυμάμαι αμυδρά τέτοιες εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που η Λειβάδα ήταν για μας μια περιοχή που έφτανε στα όρια του... μύθου. Δεν ξεχάσω ποτέ τον πνιγμό ενός παλικαριού εκεί.

livada6.230319
Ας είναι. Δεν είναι καλό και δεν πρέπει να γεμίζουμε το μυαλό μας με αρνητικές σκέψεις. Υπάρχουν τόσα θετικά στοιχεία που μπορεί να αναδείξει κανείς. Έτσι θέλουμε να το δείτε και το σημερινό δημοσίευμα. Σαν μια ομορφιά της φύσης που δεν προέκυψε καθόλου από μόνη της.

Βόλτα στην εξοχή για να δούμε τη φύση. Ελάτε να σας πάμε στα αμπέλια του χωριού μου...

xorio.livades
Κόντρα σε κείνους που μας τρομάζανε τις προηγούμενες μέρες ότι και καλά έρχεται νέα βαρυχειμωνιά, ελάτε να πάρουμε τους δρόμους, εν προκειμένω του χωριού μου και να σας πάμε να δούμε πως είναι αυτό τον καιρό τα αμπέλια. Είναι μια εποχή που ζουν κι αυτά, τις καιρικές μεταβολές και συνθήκες.

ampeli1.230319
Όσοι ζουν σε τέτοιες περιοχές και τα έχουν κάνει μέρος της ζωής τους, γνωρίζουν καλά πως ακόμα και τώρα που δεν έχουν πετάξει φύλλα, χρειάζονται μια κάποια φροντίδα. Ώστε να κατευθυνθούν σωστά, όταν έρθει εκείνος ο καιρός. Χρειάζονται ένα μικρό σκάλισμα και μια περιποίηση.

ampeli2.230319
Οτιδήποτε, ευελπιστούμε να μας δώσει στον καιρό του τον καρπό του, θα πρέπει να έχει τη φροντίδα μας... Διότι ο καιρός με τις βροχές και τον ήλιο θα θεριέψει τα χορτάρια γύρω από τα κλίματα και ίσως αυτά γίνουν η αιτία και η αφορμή να τα... πνίξουν και να μην κάνουν καρπό.

ampeli3.230319
Θυμάμαι την εποχή που μικρός ακόμα ήμουν στο χωριό και οι μηχανές δεν είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μας, πηγαίναμε οι άντρες κυρίως, αλλά και οι γυναίκες καμιά φορά, όταν υπήρχε ανάγκη και τα σκαλίζαμε με τις σκαλίδες (τσάπες). Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι... Έχω προσωπική εμπειρία.

ampeli4.230319
Είναι αυτές οι μνήμες που, καθώς μεγαλώνουμε έρχονται τόσο ζωντανές, λες κι ήταν χθες, που νιώθουμε σα να είμαστε ήδη εκεί και όλες αυτές τις φωτογραφίες τις βλέπουμε "ζωντανά" από το σημείο που έχουμε καθίσει να φάμε το κολατσιό μας. Όχι τίποτα σπουδαίο και σημαντικό. Ψωμί κι ελιές. Και μια κούπα κρασί.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA