Να είμαστε ψύχραιμοι, σοβαροί και να εμπιστευόμαστε απόλυτα τον Ιεχωβά Θεό!

rosia.dikastiria

roloi

Τα πράγματα για τους αδελφούς μας στη Ρωσία είναι δύσκολα. Ωστόσο εκείνοι εμπιστεύονται τον Ιεχωβά και παρά τις δυσκολίες συνεχίζουν να λατρεύουν το Θεό της Αγάπης διακρατώντας ακεραιότητα στις όποιες προκλήσεις...

Ας κάνουμε μια μικρή αναφορά στα γεγονότα: Το ανώτατο δικαστήριο στη Ρωσία συνεδρίασε στις 17 Ιουλίου 2017, προκειμένου να νομιμοποιήσει μια αίολη απόφαση της 20 Απριλίου 2017, ότι τάχα μου οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι... εξτρεμιστές (!) υποκύπτοντας στη θέληση Πούτιν και θρησκευτικών οργανώσεων με σκοπό να κλείσΟΦΗ τα γραφεία μας και να κάνλουξ"παράνομη" την πίστη μας. 

Μέσα σε μερικές ώρες "έκλεισε" το θέμα. Γεγονός που δείχνει ξεκάθαρα πόσο στημένο είναι το παιχνίδι, έτσι όπως παίζεται...

Αποδεικνύεται υπερήφανος και αμετανόητος σαν τον Φαραώ που αναφέρουν οι Γραφές στην Αίγυπτο. Δεν χρειάζεται ούτε θλίψη, ούτε πανικός, ούτε δάκρυα για τους 175.000 αδελφούς μας, εκεί. Ψηλά το κεφάλι!

Τίποτα δεν τελείωσε! Εκτός από το γεγονός ότι η Οργάνωση θα συνέχισει να ασκεί κάθε νόμιμο μέσο και προσφυγή σε διεθνή δικαστήρια, όπως έχει δικαίωμα επί της απόφασης, εμείς εμπιστευόμαστε απόλυτα τον Ιεχωβά! Εκείνος είναι σε θέση και θα το κάνει να φέρει την καλύτερη έκβαση. Είμαστε απόλυτα βέβαιοι. Ας περιμένουμε, παραμένοντας σε εκγρήγορση...

Ακριβώς όμως επειδή είναι πολύ σοβαρά, όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στη Ρωσία επιβάλλεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην αντιμετώπιση του, καθώς αναφερόμαστε σε αυτό.

Δεν υιοθετούμε λοιπόν άκριτα οποιαδήποτε πληροφορία που δεν έχει απόλυτα εξακριβωμένη πηγή προέλευσης, ελαφρά τη καρδία και δεν αναδημοσιεύουμε οποιοδήποτε δημοσίευμα αφορά αυτό το ζήτημα, επειδή τα περισσότερα από τα Site του κόσμου, είναι στοχευμένα και κατευθυνόμενα.

Ακολουθούμε τις οδηγίες της Οργάνωσης, οδηγίες που δίδονται είτε μέσα από τις εκκλησίες με τη μορφή ανακοινώσεων, είτε από τον επίσημο ιστότοπο μας jw.org

Είναι φρόνιμο να μην αναπαράγουμε και διανέμουμε κοσμικά Site, επειδή απλά αναφέρονται στο θέμα. Ξέρουμε πώς και γιατί το κάνουν. Ας αναρωτηθούμε με δεδομένο ότι δεν έχουν καμιά αντικειμενικότητα, γιατί το κάνουν και τι επιδιώκουν με αυτό; Εμείς κάναμε το χρεός μας με τις επιστολές τότε που έπρεπε. Δείτε τι έγραψε ένα οκτάχρονο παιδί από τη Ρόδο στον πρόεδρο Πούτιν.

Τέτοιες ώρες δύσκολες για τον λαό του Ιεχωβά καθώς και για τους χιλιάδες αδελφούς μας εκεί, που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα, δεν πρέπει ούτε να τους λυπόμαστε, ούτε να ειρωνευόμαστε τον πρόεδρο Πούτιν. Σεβόμαστε τις κοσμικές εξουσίες αν και γνωρίζουμε από πού άγονται και φέρονται.

Προσευχόμαστε στον Ιεχωβά να δίνει δύναμη στους αδελφούς μας να αντέξουν την εναντίωση και τον εμπιστευόμαστε ότι και θέλει και μπορεί να φέρει την καλύτερη έκβαση στον κατάλληλο καιρό…

Ας είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι Αυτός θα το κάνει. Και ας υπακούμε την επίγεια οργάνωση του, χωρίς κανένα πνεύμα ανεξαρτησίας. Ενθάρρυνση χρειαζόμαστε όλοι… Ας μην το ξεχνάμε στιγμή, αυτό...

Δείτε πιο αναλυτικές υπεύθυνες πληροφορίες ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩΓια να έχετε μια πλήρη εικόνα του τι συνέβη εκεί, δείτε παρακαλώ αυτό ΕΔΩ το βίντεο μεταγλωτισμένο στα ελληνικά. Έτσι θα έχετε μια πιο σαφή εικόνα για το τι πραγματικά, συμβαίνει στη Ρωσία αυτή την ώρα. Αν υπάρχουν νεότερα θα σας ενημερώσουμε...

Δείτε, παρακαλώ, μερικές ειδήσεις ΕΔΩ από το επίσημο Site της Οργάνωσης για τις εξελίξεις στη Ρωσία. Νεότερες πληροφορίες για τους αδελφούς μας στη Ρωσία ΕΔΩ.

Και ας εμπιστευόμαστε τον Ιεχωβά!

Κρήτη

Φεύγουμε παίρνοντας μαζί μας μια γεύση αυθεντικής Κρήτης από το χωριό Χουδέτσι...

xudetsi1.2016
Στις μέρες που ήμασταν στην Κρήτη τα καταφέραμε και πήγαμε σε ένα παραδοσιακό χωριό, με συνεχή ανάπτυξη, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και με κτίρια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, ενώ αξίζει κανείς να επισκεφτεί το Μουσικό εργαστήρι ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ, το οποίο ιδρύθηκε το 1982 από τον Ross Daly, με κύριο αντικείμενο τη μύηση νέων ανθρώπων σε μια δημιουργική προσέγγιση μουσικών παραδόσεων σχεδόν από ολόκληρο τον κόσμο, και που από το 2002 σε συνεργασία με το Δήμο "Νίκος Καζαντζάκης", στεγάζει τις δραστηριότητες του σε ένα παλιό κτίριο, καλόγουστα διαμορφωμένο, στο Χουδέτσι.

xudetsi2.2016
Είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε λίγο στα δρομάκια του. Το Χουδέτσι , με 863 κατοίκους το 2001, βρίσκεται 22 χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου, σε υψόμετρο 440-470 μέτρων. Από το 1995 υπάγεται στο Δήμο "Νίκος Καζαντζάκης" της επαρχίας Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αμπελουργία και η ελαιοκαλλιέργεια. Το χωριό φημίζεται και για τα επιτραπέζια σταφύλια του. Λειτουργεί μεταξύ άλλων νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο.

xudetsi3.2016
Όπως μάθαμε από τις πληροφορίες που αντλήσαμε από το διαδίκτυο, υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για την προέλευση της ονομασίας του χωριού. Σύμφωνα με ένα θρύλο, η ονομασία "Χουδέτσι" οφείλεται στον πρώτο άρχοντα κάτοικο του χωριού, τον Χούνδιο. Όπως ισχυρίζεται ο Paul Faure, η λέξη Χουδέτσι πρέπει να βγήκε από το αραβικό "quds" που σημαίνει άγιος, χωρίς όμως να εξηγεί το γιατί. Μια άλλη εκδοχή για την ονομασία Χουδέτσι, είναι η προέλευση της λέξης από τη σύνθεση των λέξεων χους (χώμα) και δέος (φόβος).

xudetsi4.2016
Συσχετισμός που ερμηνεύεται όπως επιθυμεί ο καθένας. Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με έγγραφα ενετικά (Cudeci, Chudeci), τουρκικά και άλλα, αναφέρεται για πρώτη φορά το 1279. Πριν από αυτή την χρονολογία δεν υπάρχουν στοιχεία, τουλάχιστον γραπτά, που να κάνουν λόγο για το όνομα του οικισμού. Όμως το χωριό παραμένει μέχρι τις μέρες μας προσεγμένο και από τους τωρινούς κατοίκους του και χαίρεσαι να το περπατάς στα δρομάκια…

xudetsi5.2016
Όπως μαρτυρούν οι ανασκαφές και τα ευρήματα (πήλινο κεφάλι Αθηνάς με κράνος, υδαταγωγοί, στην περιοχή Φλαμπουριάρης), ο οικισμός πρέπει να υπήρχε από τη Μινωική εποχή ή ίσως και πιο παλιά. Κι ωστόσο όπου κι αν βρεθείς, στα δρομάκια του χωριού Χουδέτσι. Όπως και στο μαγαζί που καθίσαμε, «Το Στέκι», ένα πολύ όμορφο καφέ στο κέντρο του χωριού και δίπλα από το εργαστήριο του Ross Daly … Η κυρία Μαρία που το έχει, ήταν ιδιαίτερα φιλόξενη…

xudetsi6.2016
Η παλαιότερη γνωστή μνεία στο χωριό γίνεται σε συμβόλαιο του 1279, όπου αναφέρεται ως Tudeti, κακή μεταγραφή της λέξης Chudeci σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη. Αναφέρεται σε έγγραφα του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα που χρονολογούνται από το 1379 και το 1395. Αλλά εμάς ως επισκέπτες, λίγο μας ένοιαζαν τα στοιχεία αυτά που παραπέμπουν στην ιστορία του τόπου… Πιο πολύ μας ένοιαζε η όμορφη κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα.

xudetsi7.2016
Στην ενετική απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδος με 233 κατοίκους και στην τουρκική του 1671 με 27 χαράτσα και το όνομα Hodec. Το 1834 απογράφηκαν 20 οικογένειες Χριστιανών και 5 Τούρκων, ενώ το 1881 αριθμούσε 339 Χριστιανούς και 12 Τούρκους. Και σήμερα συναντάς αυτή την πολυπολιτισμικότητα. Ίσως έχει βοηθήσει και το γεγονός ότι έρχονται άνθρωποι που γνωρίζουν και αγαπούν τη μουσική. Το διαπιστώνει αυτό στο περπάτημα σου.

xudetsi8.2016
Ναι, μας άρεσε πολύ το Χουδέτσι... Το Σάββατο που πήγαμε είχε εκεί κι ένα γάμο με του νεόνυμφους από το χωριό με αποτέλεσμα να ήταν εκεί όλο το χωριό και φίλοι τους στο μαγαζί που έκαναν το γλέντι. Αν και η μέρα ήταν ζεστή εμείς, όταν έπεσα ο ήλιος κρυώναμε και δεν είχαμε ντυθεί κατάλληλα… Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα σε βουνά και όπως διαβάσαμε υπάρχει μια πηγή στο κέντρο της πόλης. Δεν την είδαμε, αλλά θα το έχουμε υπόψη μας στο επόμενο ταξίδι μας εκεί…

xudetsi9.2016

Στο Τυμπάκι παρέα με καλούς φίλους της Σούλας από το παρελθόν που έγιναν και δικοί μου…

timpaki1.060716
Χρειάστηκε ένα τηλεφώνημα από την Χρυσάνθη, την αγαπημένη της Σούλας (και το αντίθετο…) για να σχεδιάσουμε και να πάμε στο Τυμπάκι, νότια του νομού Ηρακλείου. Το οργανώσαμε κάπως σαν εκδρομή, αλλά δεν ήταν και τόσο εύκολο στην υλοποίηση του, δεδομένου ότι ξεκινήσαμε απόγευμα, με ντάλα τον ήλιο να καίει τα κεφάλια μας και με το αιρκοντίσιον του αυτοκινήτου να δουλεύει στο φουλ…

timpaki2.060716
Και, διαβάζοντας αυτό το σημείωμα οι ντόπιοι, ίσως γελάσετε, αλλά για μας (εμένα δηλαδή…) που δεν ξέρουμε και τόσο καλά το δρόμο, το να φτάσουμε στο Τυμπάκι ήταν μια μικρή δοκιμασία … Έφτασα καλά μέχρι τον Πύργο από τον νότιο οδικό άξονα της Κρήτης, αλλά κάπου εκεί μπερδεύτηκα. Και για να μην ακολουθήσω την πινακίδα που έδειχνε προς Ηράκλειο, μπήκα μέσα στον Πύργο. Και ταλαιπωρήθηκα επαρκώς καθώς μας οδηγούσε προς τον Χάρακα…

timpaki3.060716
Ευτυχώς οι άνθρωποι στην Κρήτη, τουλάχιστον αυτοί με τους οποίους μιλήσαμε εμείς, αναζητώντας το δρόμο για τις Μοίρες και το Τυμπάκι, ήταν πολύ ευγενικοί... Έτσι τα καταφέραμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, με ασφάλεια και όχι και τόσο μεγάλη καθυστέρηση, τελικά. Οι άνθρωποι μας υποδέχθηκαν με πολύ αγάπη, φιλόξενοι όσο δεν παίρνει…

timpaki4.060716
Τους παρακολουθούσα με προσοχή... Μια οικογένεια πολύ ενωμένη… Δεν βρίσκεις πολλές τέτοιες στον κόσμο, σήμερα… Ο παππούς Γιώργος, η γιαγιά Μαρία, τα παιδιά τους, οι γαμπροί τους, τα εγγόνια τους. Όλοι ήταν εκεί… Ένα υπέροχο μελίσσι. Με ζωντάνια και δύναμη για ζωή. Με τα αστεία τους, τα καλαμπούρια τους… Το έβλεπες, ως συναίσθημα που κυριαρχούσε παντού…

timpaki5.060716
Το τραπέζι ήταν συνεχώς γεμάτο με πράγματα. Είτε για τη ρακή, είτε για το κρασί που ήρθε λίγο αργότερα, το βράδυ με τα φαγητά που ετοίμασαν στο λεπτό τα κορίτσια στην κουζίνα τους... Και αποτελούσε για μας έκπληξη όμορφη, επειδή πήγαμε μόνο για να τους δούμε. Αλλά οι άνθρωποι, μας περίμεναν και είχαν κάνει το κουμάντο τους…

timpaki6.060716
Και η κουβέντα μας ήταν πολύ όμορφη… Με τα αστεία μας, με το γέλιο μας… Ναι, τη χαρήκαμε αυτή τη συνάντηση… Η αυλή τους έβλεπε σε ένα ήσυχο δρόμο, μακριά από το δρόμο της δημοσιάς. Τόσο που αν και το Τυμπάκι είναι μια μικρή πόλη, στα μάτια μας έμοιαζε με… χωριό. Ένα χωριό πολύ όμορφο και μάλιστα ξεχωριστό…

timpaki7.060716
Καθίσαμε κοντά τέσσερις ώρες… Και πραγματικά περάσαμε υπέροχα… Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Είδαμε ανθρώπους που θέλαμε να δούμε, τους χαρήκαμε στη κουβέντα μας και όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, εκεί κατά τις 10:30 ήμασταν πλήρεις από όλες τις απόψεις. Κι όπως κάνουν πάντα οι παραδοσιακοί Κρητικοί, μας έδωσαν αρκετά πράγματα να πάρουμε μαζί μας…

timpaki8.060716
Ο δρόμος μας στην επιστροφή ήταν σαφώς καλύτερος. Ακολουθήσαμε το δρoμολόγιο προς Ηρακλείο. Έναν πραγματικά καλό δρόμο που αν και είχε περισσότερα χιλιόμετρα, εντούτοις κάναμε τον ίδιο ακριβώς χρόνο, να γυρίσουμε σπίτι. Στις 12:30 ήμασταν πια πίσω. Γεμάτοι από όμορφα συναισθήματα, που έχει κανείς όταν είναι παρέα με καλούς φίλους, όπως αυτά για τη Χρυσάνθη και της οικογένειας της…

Να σας γνωρίσω τους πιθαράδες του χωριού μου Θραψανού, πριν 56 χρόνια στον Ασώματο…

ventema1.1960.asomatos
Ήθελα, μέρες τώρα, μιας και αυτόν τον καιρό βρίσκομαι διακοπές στην Κρήτη, να σας μιλήσω για του πιθαράδες, τους ανθρώπους που κράτησαν όρθιο το χωριό, σε δύσκολους καιρούς. Την αφορμή μου την έδωσε η καλή συγχωριανή και φίλη, Στέλλα Μανιδάκη που βρήκε και δημοσίευσε στη σελίδα των Θραψανιωτών Αττικής ένα εξαιρετικό δημοσίευμα μνήμης… Και την ευχαριστώ γι’ αυτό…

ventema2.1960.asomatos
Πρόκειται για φωτογραφίες που τραβήχτηκαν τη δεκαετία του 1960, τότε που μόλις εγώ άρχιζα να περπατώ στον κόσμο αυτόν και απεικονίζουν πιθαράδες Θραψανιώτες αγγειοπλάστες που είχαν πάει για βεντέμα στον Ασώματο, ένα χωριό κοντά στην Πρέβελη, νότια του Ρεθύμνου…. Μάλιστα τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού μελέτης των Hampe και Adam Winter στην Κρήτη, για την έρευνα παραδοσιακής κεραμικής... Τη σχετική ανάρτηση που αναδημοσίευσε η Στέλλα, έκανε η HelenaSemanderes.

ventema3.1960.asomatos
Το πιο όμορφο όμως, πέρα από τα όσα φοβερά μας θυμίζουν οι φωτογραφίες εποχής (χρωματιστές παρακαλώ!) είναι ότι επί της ουσίας, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα, καθώς η παράδοση συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας από νέα παιδιά, χωρίς να χρειάζεται πια να ξενιτεύονται σε άλλους τόπους, μακριά από το Θραψανό… Ίδια η τέχνη, ίδια η λογική, μόνο που τώρα η τεχνολογία τα κάνει λίγο πιο εύκολα…

ventema4.1960.asomatos
Τα νέα παιδιά τεχνίτες, οι συνεχιστές της παράδοσης, κατάφερα να βάλουν την τεχνολογία να υποστηρίξει τη δουλειά τους. Ο ηλεκτρισμός βοήθησε πολύ σ’ αυτό. Κι έτσι, διεύρυναν την περίοδο της εργασίας τους. Παλιά οι αγγειοπλάστες του Θραψανού δούλευαν μόνο από τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο, τους καλοκαιρινούς μήνες, άντε και τον Οκτώβρη, αν κράταγε το μικρό, όψιμο καλοκαιράκι… Τώρα πια, σε πιο σύγχρονες εγκαταστάσεις δουλεύουν όλο το χρόνο… Κι αν δεν τους έπνιγε η υπερφορολόγηση, θα έκαναν πλ=ολύ σπουδαία πράγματα…

ventema5.1960.asomatos
Τι ήταν λοιπόν οι βεντέμες; Οι μαστόροι με συνεργεία ολόκληρα, έφευγαν κάθε Μάιο από το χωριό και διάλεγαν να πάνε, κάθε φορά σε ένα διαφορετικό τόπο που θα τους παρείχε χώμα για τη δουλειά τους, προκειμένου να φτιάξουν τον πυλό, να υπάρχει καύσιμο υλικό εκεί για το καμίνι και το ψήσιμο των αγγείων και μια καλή αγορά προκειμένου να πουλήσουν τα αντικείμενα που έφτιαχναν… Πολλές φορές η οικονομίας τότε λειτουργούσε σε ανταλλακτική βάση. Ο καθένας ένα ότι είχε και μ’ αυτό αγόραζε ότι χρειαζόταν…

ventema6.1960.asomatos
Αν θυμάμαι καλά, αυτή την ομάδα την ονόμαζαν τακίμι… Και πρέπει να σας πω, ότιο ως παιδί έζησα κι εγώ ο ίδιος  μια τέτοια εμπειρία (ως επισκέπτης και φιλοξενούμενος του αρχιμάστορα, βέβαια…) αφού με έπαιρνε μαζί του ο πατέρας μου, ο Λευτέρης του Κουμαλή, ένα πολύ καλός μάστορας στην εποχή του. Θυμάμαι, ας πούμε, μια περίοδο καλοκαιριού στα Κάτω Καστελλιανά, εκεί γύρω στη δεκαετία του ’70. Και έχω προσωπική άποψη για το πόσο σκληρά δούλευαν οι άνθρωποι…

ventema7.1960.asomatos
Οι φωτογραφίες αυτές που δημοσιεύω σήμερα μου έφεραν στη μνήμη πολλά όμορφα πράγματα και σίγουρα  θα με βοηθήσουν να κάνω μια βόλτα τις επόμενες μέρες που θα είμαι εδώ στο χωριό, στα σύγχρονα αγγειοπλαστεία για να σας δείξω αυτή την εξαιρετική ομορφιά του να πιάνουν στα χέρια τους μια άμορφη μάζα πηλού και να τη διαμορφώνουν σε αριστούργημα τέχνης… Ναι, είναι υπέροχο να το βλέπεις να γίνεται αυτό μπροστά στα μάτια σου…

ventema8.1960.asomatos
Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει στον Πολιτιστικό Σύλλογο που συνεχίζει να διατηρεί ψηλά και να προβάλλει την τέχνη τους αγγειοπλάστη. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες του Ιουλίου, οργανώνει τριήμερες εκδηλώσεις προς τιμήν τους στη μεγάλη αυλή του Δημοτικού Σχολείου Θραψανού με εκθέσεις πήλινων αντικειμένων, αλλά και μαστόρων που δημιουργούν επί τόπου μπροστά στους χιλιάδες επισκέπτες ενώ προβάλλουν βίντεο από τη ζωή των πιθαράδων τα παλιά χρόνια…

afisa.agioplasti2016
Φέτος μάλιστα, όπως βλέπετε και στην αφίσα που κυκλοφορεί ή και δημοσιεύουμε, δίνουν βάρος στην προβολή της τέχνης του αγγειοπλάστη, ξεκινώντας δυνατά με το πρώτο φεστιβάλ. Μπράβο τους! Χρειαζόταν… Γιατί, δυστυχώς, μέχρι τώρα στα 31 χρόνια της ιστορίας αυτής της γιορτής, το βάρος ρίχνονταν στο γλέντι και το νόστιμα θραψανιώτικο ψητό, προβάλλοντας ιδιαίτερα τους λυράρηδες της κάθε μέρας… Ωστόσο τα… πανηγυράκια δεν μπορείς να τα πεις και πολιτισμό… Πολύ καλά έκαναν, λοιπόν…

Το Ρέθυμνος που δεν ξέραμε και γνωρίσαμε με αφορμή τη βόλτα μας εκεί, το Σάββατο

rethimnos1.101015
Δεν είναι παράξενο; Κάποτε, στο παρελθόν ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της συνεργασίας μου με το ΡΕΘΕΜΝΟΣ κατέβαινα πολύ συχνά στην Κρήτη. Και είναι αλήθεια, την περπατούσα αρκετά την πρωτεύουσα του νομού Ρεθύμνου. Κι όμως τώρα σα να το έβλεπα για πρώτη φορά. Καθίσαμε στην καφετέρια VENUS στο λιμάνι.

rethimnos2.101015
Εκεί ήρθαν και μας βρήκαν ο εκδότης της εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ και η γυναίκα του Νίκος και Γεωργία Καραγιαννάκη. Και μαζί παρέα πήγαμε αργότερα στο "Σπίτι του Πολιτισμού" για να παρακολουθήσουμε την παρουσίαση ενός βιβλίου ποίησης που εξέδωσαν εκείνοι στο τυπογραφείο τους. Προηγουμένως περπατήσαμε στην παλιά πόλη που είναι πανέμορφη.

rethimnos3.101015
Μερικοί λένε πως κάποια πράγματα εκεί, είναι υπερβολικά. Δεν το είδαμε έτσι… Εμάς μας άρεσαν τα μικρά καφέ ή οι ταβέρνες που βλέπαμε στα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης. Είναι και κείνα τα παλιά κτίρια. Οι μικρές πόρτες σε σπίτια που μοιάζουν να μην έχουν αυλή… Αλλά δεν ήταν έτσι. Η Γεωργία Καραγιαννάκη μας εξήγησε πως υπήρχε ανάγκη για προστασία, γι’ αυτό την αυλή με τα δέντρα, την είχαν πίσω… Δεν έπρεπε να προκαλούν.

rethimnos4.101015
Ναι, προσπαθήσαμε να έχουμε στη διάθεση μας τουλάχιστον 2,5, ώρες ώστε να μπορέσουμε να το απολαύσουμε μέρα. Και να προλάβουμε να πάρουμε και μερικές φωτογραφίες που να μας θυμίζουν το πέρασμα μας από την πόλη του Ρεθύμνου. Όπως έγραψα και στο χθεσινό σημείωμα η αφορμή έγινε αιτία από ένα ξαφνικό τηλεφώνημα του Ν. Καραγιαννάκη.

rethimnos5.101015
Για μας που αγαπούμε τα ταξίδια, ο ερχομός μας στο Ρέθυμνο ήταν κάτι πολύ όμορφο. Περπατήσαμε αρκετά μέσα στα στενά σοκάκια της πόλης. Είδαμε την ταβέρνα του «Όθωνα», αλλά ήταν νωρίς κι έτσι δεν είδαμε να υπάρχουν γνωστοί μας άνθρωποι μέσα σ’ αυτή. Κι αν έχω περάσει βράδια όμορφα εδώ…

rethimnos6.101015
Φτάσαμε μέχρι το λιμάνι. Και μας ξάφνιασαν οι αλλαγές που είδαμε. Πολλά νέα μαγαζιά, τα περισσότερα με κόσμο. Ιδιαίτερα τα καφέ του είναι γεμάτα και οι τιμές του ψιλοτσιμπημένες. Θεωρώ πως είναι υπερβολή μια μερίδα σόδα σε μπουκάλι να κοστίζει τρία ευρώ κι ένας μονός ελληνικός καφές 2,50 ευρώ. Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Και ο καθένας μετρά τις δυνατότητες του.

rethimnos7.101015
Σταματήσαμε λίγο στο λιμάνι. Αυτό το περίεργο σκάφος, μάλλον κάνει ημερήσιες κρουαζιέρες ή μπορεί και να λειτουργεί ως πλωτό καφέ. Δεν είχα τον χρόνο, ούτε τη διάθεση να το ψάξω. Έτσι φωτογράφησα απλά τη Σούλα στην είσοδο του σκάφους και προχωρήσαμε παρακάτω… Το λιμάνι έχει πολύ ενδιαφέρον. Και όπως σας είπα ήδη, είναι γεμάτο μαγαζιά.

rethimnos8.101015
Την εποχή Αρχοντάκη που το είχα γνωρίσει εγώ, το Ρέθυμνο ήταν αλλιώς. Ίσως και πιο απλό, λιγότερο εμπορικό. Σήμερα, όπως μου εξήγησε ο Νίκος Καραγιαννάκης η πόλη και οι άνθρωποι της, ζουν από τον τουρισμό. Και ευτυχώς φέτος τα πράγματα ήταν καλά. Δεν ένιωσαν έντονα την οικονομική δυσπραγία που υπέστησαν άλλες ομάδες πολιτών. Δεν είναι ιδέα μου, πάντως. Το Ρέθυμνο άλλαξε…

Ένα απρογραμμάτιστο ταξίδι στο Ρέθυμνο. Κοντά στους ανθρώπους του ΡΕΘΕΜΝΟΣ

bali1.101015
Μερικά πράγματα συμβαίνουν στη ζωή μας, ξαφνικά. Και τότε, είναι ακόμα πιο όμορφα. Όπως αυτό το ταξίδι στο Ρέθυμνο που καταφέραμε να το κάνουμε μέσα σε ένα τόσο σφιχτό πλαίσιο, δεν μπορούμε ούτε να το φανταστούμε. Κι όμως πήγαμε και ήρθαμε σε λιγότερο από 12 ώρες. Κουραστικό; Σωματικά σίγουρα, αλλά μας άρεσε πολύ. Κι έτσι κάναμε αυτό που κάνουμε πάντα. Συνδυάσαμε την ανάγκη με τη διασκέδαση.

bali2.101015
Να ‘μαστε εδώ στο κέντρο πολιτισμού της πόλης του Ρεθύμνου με τον Νίκο και τη Γεωργία Καραγιαννάκη, τους εκδότες της εβδομαδιαίας κρητικής εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ που αρθρογραφώ με τις «Επισημάνσεις» μου εδώ και δεκαπέντε χρόνια, στην παρουσίαση ενός ποιητικού βιβλίου συνεργάτη της εφημερίδας. Για το κλίμα και το τι συνέβη εκεί θα γράψω σε άλλο σημείωμα μου.

bali3.101015
Ας το πιάσουμε λοιπόν από την αρχή το πράγμα γιατί έχει σίγουρα την ομορφιά του. Πέμπτη βράδυ, πρώτη μέρα που φτάσαμε στην Κρήτη, καθόμαστε στην αυλή μας φιλοξενώντας τον Αντώνη και τη σύζυγό του Ρένα. Έχετε δει ήδη τις προηγούμενες μέρες τη σχετική ανάρτηση μιας και η βραδιά ήταν πραγματικά υπέροχη… Χτυπάει το τηλέφωνο μου και είναι ο Νίκος Καραγιαννάκης από το Ρέθυμνο…

bali4.101015
Μου λέει πως ετοιμάζεται να στείλει ένα κατσικάκι σε μένα στην Αθήνα. Είναι αναθρεμμένο από αυτόν. Ο ίδιος ασχολείται με τα ζώα και κρατά από τον πατέρα του τη γνώση του χασάπη. Δεν γνωρίζει που είμαι. Όμως, κατά το τηλεφώνημα του θα πρέπει να πάω στο πρακτορείο που μεταφέρει πράγματα στην Αθήνα και να το παραλάβω την Κυριακή το πρωί.

bali5.101015
Γελάω, αυθόρμητα… Του λέω ότι είμαι στο Θραψανό, το χωριό μου και ότι θα φύγω από δω την Κυριακή το βράδυ. Αθήνα θα φτάσω την Δευτέρα το πρωί. Του αρέσει. Και ρίχνει την πρόσκληση στο τραπέζι: «Ελάτε από δω το Σάββατο το βράδυ. Είναι και μια ευκαιρία να δείτε και μια παρουσίαση βιβλίου». Αυτό ήταν. Δεν χρειάστηκε πολύ να το σκεφτούμε. Ναι, μπορούσαμε να πάμε.

bali6.101015
Η μέρα ήταν καλή… Φέραμε τις δουλειές μας βόλτα. Πήγαμε και με τη Στασούλα να δούμε αν έχουν φέτος οι ελιές και φύγαμε κατά τις μία το μεσημέρι. Είναι δυόμιση ώρες δρόμος. Αλλά άμα τον κάνεις εκδρομικά, ίσως και περισσότερο. Το αυτοκίνητο που έχουμε στη διάθεση μας, βοηθάει. Πρώτη στάση στο Μπαλί. Ένα υπέροχο παραθεριστικό μερος…

bali7.101015
Δεν είχα σταματήσει ποτέ σ’ αυτό το μέρος, αν και είχα περάσει πολλές φορές από το δρόμο της δημοσιάς που περνά πολύ κοντά, δίπλα. Είχα την αίσθηση ότι είναι ένα τόπος φτιαγμένος αποκλειστικά για τους τουρίστες ή όσους ήθελαν να κάνουν διακοπές. Λάθος. Το μέρος ήταν υπέροχο. Και οι άνθρωποι στην ταβέρνα που καθίσαμε να φάμε μεσημεριανό, πολύ εξυπηρετικοί.

bali8.101015
Πραγματικά, μπορεί να είναι και το γεγονός ότι στα μέσα του Οκτώβρη δεν το λες και τουριστική περίοδο και οι τιμές τους είναι σε φυσιολογικά επίπεδα, ενώ η εξυπηρέτηση άψογη και φιλική. Έτσι κι αλλιώς δε γινόταν τα αδιαχώρητο του Ιουλίου ή του Αυγούστου. Απολαύσαμε το γεύμα μας με θέα την παραλία του Μπαλί. Κατά τις 4:30 χωρίς καμιά βιασύνη, ξεκινήσαμε για το Ρέθυμνος που είναι κοντά, πια.

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκαέξι μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA