Ακολουθούμε τους ρυθμούς της ζωής, όπως ακριβώς τους ζούμε, στην καθημερινότητα

isthmos3
Τι μπορείτε να βρείτε εδώ; Ας το πάμε λίγο ανάποδα: Τι, δεν θα βρείτε… Σίγουρα δεν θα βρείτε τίποτα το ψεύτικο ή το επιτηδευμένο... Οι ιστορίες μας είναι αληθινές και τις καταγράφουμε για να τις μοιραστούμε μαζί σας, αφού πρώτα τις ζήσουμε…

dioskuri.2
Δεν μας ενδιαφέρει η επισκεψιμότητα και τα λάικ. Δεν "πουλάμε" και δεν στηριζόμαστε στη διαφήμιση. Ότι εκ πρώτης όψεως μοιάζει ως τέτοια, έχει να κάνει με, ας την πούμε, βοήθεια σε κάποιους συνανθρώπους μας, που περιμένουν να ζήσουν έντιμα από τη δουλειά τους. Τίτποτα περισσότερο. Και πρόκειται για άδολη προσφορά...

asimula1.egion.2017
Αγνοούμε επιδεικτικά, όλα τα e-mail που παίρνουμε από ειδικούς, σχετικά με το πώς να αυξήσουμε την αναγνωσιμότητα μας. Ειλικρινά, δεν μας απασχολεί καθόλου το θέμα. Αλλά λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας, τις καλόπιστες προτάσεις, παρατηρήσεις και τα σχόλια σας, που θα μας κάνουν καλύτερους σε περιεχόμενο και ποιότητα… Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας αλάθητους. Δοκιμαζόμαστε καθημερινά...

to.spitiko1
Θέλουμε να παραμείνουμε, όσο οι δυνάμεις μας το επιτρέπουν, ένα Site πασπαρτού… Που ασχολείται με όλους και με όλα. Και που έχει τη διάθεση να προσφέρει ένα κομμάτι της πραγματικής ζωής, χωρίς φτιασιδώματα τεχνητά, όπως ακριβώς ο χρόνος περνάει από πάνω μας...

xalkida1

Κρήτη

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη... Το χωριό μου αυτή την εποχή. Πάμε μια βόλτα στου Γρέγο...

grego1
Νιώθω μια νοσταλγία για το χωριό μου, τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα... Μπορεί να φταίει και ο καιρός που δε λέει να σταθεροποιηθεί κάπου. Και πάνω ακριβώς στην ώρα ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες και αρκετές ακόμα, που με έφεραν ξανά κοντά, με τη φαντασία μου.

grego2
Είναι σα να έκλεισα λίγο τα μάτια μου και να... κατέβηκα στου Γρέγο. Και βλέπω τα χορτάρια να έχουν πάρει ύψος και τα πρόβατα του Αγησίλαου να βόσκουν κοντά ή μέσα στο μικρό μαντρί του. Δεν είναι εύκολο να διακρίνω καθαρά, αλλά σίγουρα είναι εκεί...

grego3
Ο καιρός μοιάζει πολύ με αυτόν που ζούμε κι εδώ, στην Αθήνα... Ολόμαυρος από τα σύννεφα ο ουρανός. Μπορεί σε λίγο να φέρει βροχή. Έτσι απότομα, ξαφνικά, όπως ακριβώς το κάνει τις τελευταίες μέρες, λίγο μετά την ηλιοφάνεια. Το πράσινο όμως και οι μαργαρίτες δείχνουν ότι δεν θα του περάσει.

grego4
Ναι, είτε το θέλει, είτε όχι η άνοιξη είναι κιόλας εδώ... Κι ας μπουμπουνίζει δυνατά. Κι ας βγάζει απρόσμενα χαλάζι που το στρώνει στο κέντρο της Αθήνας. Παράξενα, πρωτόγνωρα πράγματα είναι όλα αυτά. Αλλιώς είχαμε συνηθίσει αυτή την εποχή.

grego5
Πάντα όμως θα υπάρχουν αυτά τα αγριόχορτα να μας θυμίζουν την ανάγκη να προσμένουμε υπομονετικά. Διότι θα αλλάξουν τα πράγματα, είναι βέβαιο κι όσα ξεσπάσματα κι αν έχουμε, ξεσπάσματα θα μείνουν... Δείτε μια ομορφιά! Φύτρωσαν μόνα τους και μεγαλώνουν μόνα του.

grego6
Και οι κότες θα βγαίνουν χαρούμενες έξω λαχταρώντας να βρουν και να φάνε χορτάρι. Και όντως στα όρια τους το έχουν εξαφανίσει. Θα πάνε και πιο πέρα; Βεβαίως αν τους το επιτρέψει ο ιδιοκτήτης τους. Διαφορετικά θα περιμένουν να τους πάει εκεί, το κομμένο πια χορτάρι.

Ας μείνουμε στο χωριό μου και στη λίμνη της Λειβάδας, που συνεχίζει να είναι γεμάτη νερό…

livada1.230319
Σας έχουμε πει πως η φετινή χρονιά είχε πολλά νερά... Αλλά χρειάζονταν να σας το πούμε; Ο καθένας θα μπορούσε να το διαπιστώσει αυτό, καθώς περάσαμε μέρες με συνεχείς βροχές. Και η λίμνη στο χωριό γέμισε ώς επάνω.... Ξαναγράψαμε γι' αυτό. Δείτε ΕΔΩ.

livada2.230319
Και οι πάπιες το χαίρονται καθώς μπορούν πια να μπαινοβγαίνουν στα νερά της Λειβάδας, με μεγαλύτερη άνεση. Ως την επιφάνεια της λίμνης φτάνουν, τα νερά... Και φαίνεται καθαρά στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε και που μας έστειλαν φίλοι, για να γίνουμε συμμέτοχοι ενός σημαντικού γεγονότος.

livada3.230319
Δείτε και μια άλλη όψη της λίμνης... Τόσο πολύ νερό, είχαν χρόνια να το δουν οι ντόπιοι, συγχωριανοί μου... Αλλά, έκανε καλό. Το χρειάζονταν η γη, ύστερα από τις μεγάλες ξηρασίες από τις οποίες δοκιμάστηκε τα τελευταία χρόνια... Όλες αυτές οι μεγάλες ποσότητες νερού θα πάνε στον υδροφόρο ορίζοντα.

livada4.230319
Θα ξαναγεμίσουν οι υπόγειες δεξαμενές από τις οποίες αντλούν οι γεωτρήσεις που τροφοδοτούν τόσο το Θραψανό, όσο και την πόλη του Ηρακλείου. Ιδιαίτερα το τελευταίο τα τελευταία χρόνια, δεν καλύπτει ολοκληρωμένα τις ανάγκες του, με αποτέλεσμα να έχει δύσκολα καλοκαίρια.

livada5.230319
Αυτή η ομορφή της λίμνης γεμάτη νερό έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά μου. Θυμάμαι αμυδρά τέτοιες εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που η Λειβάδα ήταν για μας μια περιοχή που έφτανε στα όρια του... μύθου. Δεν ξεχάσω ποτέ τον πνιγμό ενός παλικαριού εκεί.

livada6.230319
Ας είναι. Δεν είναι καλό και δεν πρέπει να γεμίζουμε το μυαλό μας με αρνητικές σκέψεις. Υπάρχουν τόσα θετικά στοιχεία που μπορεί να αναδείξει κανείς. Έτσι θέλουμε να το δείτε και το σημερινό δημοσίευμα. Σαν μια ομορφιά της φύσης που δεν προέκυψε καθόλου από μόνη της.

Βόλτα στην εξοχή για να δούμε τη φύση. Ελάτε να σας πάμε στα αμπέλια του χωριού μου...

xorio.livades
Κόντρα σε κείνους που μας τρομάζανε τις προηγούμενες μέρες ότι και καλά έρχεται νέα βαρυχειμωνιά, ελάτε να πάρουμε τους δρόμους, εν προκειμένω του χωριού μου και να σας πάμε να δούμε πως είναι αυτό τον καιρό τα αμπέλια. Είναι μια εποχή που ζουν κι αυτά, τις καιρικές μεταβολές και συνθήκες.

ampeli1.230319
Όσοι ζουν σε τέτοιες περιοχές και τα έχουν κάνει μέρος της ζωής τους, γνωρίζουν καλά πως ακόμα και τώρα που δεν έχουν πετάξει φύλλα, χρειάζονται μια κάποια φροντίδα. Ώστε να κατευθυνθούν σωστά, όταν έρθει εκείνος ο καιρός. Χρειάζονται ένα μικρό σκάλισμα και μια περιποίηση.

ampeli2.230319
Οτιδήποτε, ευελπιστούμε να μας δώσει στον καιρό του τον καρπό του, θα πρέπει να έχει τη φροντίδα μας... Διότι ο καιρός με τις βροχές και τον ήλιο θα θεριέψει τα χορτάρια γύρω από τα κλίματα και ίσως αυτά γίνουν η αιτία και η αφορμή να τα... πνίξουν και να μην κάνουν καρπό.

ampeli3.230319
Θυμάμαι την εποχή που μικρός ακόμα ήμουν στο χωριό και οι μηχανές δεν είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μας, πηγαίναμε οι άντρες κυρίως, αλλά και οι γυναίκες καμιά φορά, όταν υπήρχε ανάγκη και τα σκαλίζαμε με τις σκαλίδες (τσάπες). Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι... Έχω προσωπική εμπειρία.

ampeli4.230319
Είναι αυτές οι μνήμες που, καθώς μεγαλώνουμε έρχονται τόσο ζωντανές, λες κι ήταν χθες, που νιώθουμε σα να είμαστε ήδη εκεί και όλες αυτές τις φωτογραφίες τις βλέπουμε "ζωντανά" από το σημείο που έχουμε καθίσει να φάμε το κολατσιό μας. Όχι τίποτα σπουδαίο και σημαντικό. Ψωμί κι ελιές. Και μια κούπα κρασί.

Από την περιοχή του χωριού μας, Αϊ Νικόλας. Εκεί, όπου μαζεύουν τα καλά γιαχνερά...

anikola1
Το χωριό μου αυτή την εποχή… Οι βροχές έφεραν τα πρώτα χόρτα και οι νοικοκυρές βγήκαν να μαζέψουν για το σπίτι τους. Εκείνες ξέρουν πού θα βρουν τα καλύτερα. Εκεί που δεν θα έχει φυτοφάρμακα και θα είναι αυτά που κάνουν για να χρησιμοποιηθούν στις χορτόπιτες.

anikola2
Η περιοχή του Αϊ Νικόλα, στο χωριό μου το Θραψανό, είναι από τις καλύτερες... Θυμάμαι τη μάνα μου που μάζευε χόρτα από εδώ, όσο μπορούσε και μαζί με άλλες γειτόνισσες έβρισκαν τα καλύτερα. Μόνο που τότε έβγαζαν, όσα ακριβώς χρειάζονταν. Στις μέρες μας, έχουν αλλάξει τα πράγματα.

anikola3
Δηλαδή; Σήμερα οι περισσότερες νοικοκυρές στο χωριό, έχουν μεγάλους καταψύκτες. Κι αυτό τις βοηθάει να έχουν πράγματα που μπορεί να κρατηθούν και πέρα από τον καιρό τους. Και μετά να τα έχουν εύκολα στο τραπέζι τους, έτοιμα πράγματα με μια μικρή απόψυξη.

anikola4
Ασφαλώς στο χωριό, θα έχει κι άλλες περιοχές όπου μπορείς να βρεις τέτοια χόρτα… Αλλά εμείς τριγυρνούσαμε σ' αυτά τα μέρη από παιδιά. Εκεί είχε ο πατέρας μου την περιουσία του, αυτήν που κληρονομήσαμε εμείς, τα παιδιά του. Και όλοι έχουμε βιώματα από αυτά τα μέρη.

anikola5
Με διαβαθμίσεις, βέβαια! Την εποχή της Μαλάμως και της Στασούλας, εκεί έβοσκαν τα ζώα και ως παιδιά περνούσαν πολλές ώρες, όπως έχω ακούσει από διηγήσεις τους. Έτσι, ξέρουν τη γη σπιθαμή προς σπιθαμή. Το κάνει, η Στασούλα, ακόμα και σήμερα.

anikola6
Η Μαλάμω μένει μόνιμα στην Αθήνα, στην περιοχή Αμυγδαλέζα, στους Θρακομακεδόνες. Δεν ξέρω τώρα, αλλά μέχρι πριν μερικά χρόνια, της άρεσε να ψάχνει να βρίσκει τα χόρτα που θα είχαν στο τραπέζι τους. Άγρια, καθαρά και επιπλέον χωρίς κανένα κόστος.

anikola7
Δυστυχώς, εγώ δεν έμαθα ποτέ να τα διακρίνω και να τα μαζεύω. Ίσως αν μου έδειχνε κάποιος να τα κατάφερνα, δεν ξέρω. Δεν είναι δα και επιστήμη. Προσοχή χρειάζεται και γνώση να βρεις το σωστό και να το μαζέψεις. Και χαίρομαι τη Στασούλα μας, που συνεχίζει να το κάνει.

Έχετε πάει στο Δραπέτι, ένα μικρό οικισμό με 166 μόλις κατοίκους, δίπλα στη Γαρίπα;

drapeti1
Δίπλα στη Γαρίπα και σε απόσταση 12 χλμ. περίπου νοτιοδυτικά του Αρκαλοχωρίου, και σε υψόμετρο 245 μ. βρίσκεται ο μικρός, αγροτικός οικισμός Δραπέτι, με 166 κατοίκους το 2011. Οι κάτοικοι έχουν την ελαιοκομία και τα αμπέλια ως κύριες ασχολίες τους.

drapeti2
Η παλαιότερη αναφορά του οικισμού με το όνομα Dhrapeti χρονολογείται στην όψιμη ενετική περίοδο, μόλις το 1577, ωστόσο η αρχαιότερη σωζόμενη μνεία του εντοπίζεται σε χειρόγραφο του 1271, όπου ταυτίζεται με το τοπωνύμιο Trapeti. Κι έτσι φτάνει στις μέρες όπως το ξέρουμε.

drapeti3
Οι φωτογραφίες, εκτός από την πρώτη και την τελευταία είναι δικές μας... Και ήδη από τους ενετικούς χρόνους, το χωριό παρουσίασε έντονη αγροτική δραστηριότητα, την οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα, με σημαντική σιτοπαραγωγική απόδοση.

drapeti4
Αυτή την εικόνα συναντάς στη διαδρομή για το χωριό Δραπέτι... Στην έρευνα που κάναμε μάθαμε ότι από την εποχή της Τουρκοκρατίας, επιβεβαιώνεται από απογραφές της εποχής ότι κατοικήθηκε από μουσουλμάνους και χριστιανούς, με τους τελευταίους να υπερισχύουν αριθμητικά το 19ο αιώνα.

drapeti5
Το Δραπέτι σήμερα διατηρεί λίγα από τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά του στοιχεία, τα οποία δυστυχώς σώζονται σε ερειπιώδη κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά, κάνοντας μια περιήγηση στο χωριό, θα εντοπίσετε ανάμεσα στα σύγχρονα κτίρια, μισογκρεμισμένα λιθόχτιστα, παλιά σπίτια, με όμορφα, τοξωτά περιθυρώματα.

drapeti6
Το χωριό Δραπέτι, όπως φαίνεται από ψηλά ή όπως μπορείς να το δεις από τους χάρτες της Google με υψηλή ανάλυση και με... λεπτομέρειες αν το αναζητήσεις με το σωστό τρόπο. Εδώ έχουμε φίλους και το βάζουμε στόχο την επόμενη φορά που θα κατέβουμε Κρήτη να πάμε να τους γνωρίσουμε από κοντά...

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκαεπτά μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA