Όμορφες ήταν και φέτος οι ολιγοήμερες διακοπές μας στο Πολύχρονο Χαλκιδικής...

 polixrono.030819
 Περάσαμε πολύ όμορφα, στο Πολύχρονο Χαλκιδικής... Αλλά, όλα τα ωραία τελιώνουν... Ζήσαμε βράδια σαν κι αυτό της φωτογραφίας, με ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην παραλία... Ήταν μια ανάσα ζωής! Και τώρα ακόμα, παίρνουμε από την κάθε στιγμή, το καλύτερο που μπορούμε, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες του χειμώνα... Ευχαριστούμε από καρδιάς τους φίλους μας, που μας αγκάλιασαν και περάσαμε 15 μέρες μαζί τους! Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί για το φιλόξενο πνεύμα τους...


policrono2.250719
Το Πολύχρονο, το χωριό της Χαλκιδικής που μείναμε, αυτή την εποχή, έχει αρκετό κόσμο. Έτσι το βρήκαμε κι έτσι το αφήσαμε, γλυκό και όμορφο, όπως το ξέραμε...  Με χαμογελαστούς ανθρώπους που αποφάσιασαν να αφήσουν πίσω τους, τα προβλήματα τα προβληματα τους και ήρθαν στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής να κάνουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους... Κυρίως από τα Βαλκάνια. Πολυπολιτισμικός τόπος. Πραγματικά, ώρες - ώρες, νομίζεις πως βρίσκεσαι σε άλλη χώρα...

policrono3.250719
Στην παραλία μας περίμενε αυτό το θέαμα. Αυτή η φωτογραφία είναι τραβηγμένη την πρώτη μέρα των φετινών καλοκαιρινών διακοπών μας στο Πολύχρονο... Ήταν σούρουπο όταν φτάσαμε, τον Ιούλιο... Την ώρα που πέφτει ο ήλιος και η θάλασσα παίρνει ένα κόκκινο υπέροχο χρώμα. Δεν ξέρω πόσο αποδίδει την ομορφιά το στιγμιότυπο. Η αλήθεια είναι, ότι κανένα μηχάνημα, όσο καλό κι αν είναι, δεν μπορεί να πιάσει τις λεπτομέρειες και τα χρώματα του ματιού.

kolokitha

Και μια τεράστια κολοκύθα που μας έκανε εντύπωση, από τον κήπο στο κτήμα ενός ανθρώπου που ψωνίζαμε τα λαχανικά μας. Φρέσκα και όμορφα... Βιτρίνα την έχει εκεί. Και δεν είναι η μόνη... Υπάρχουν πολλές ακόμα... Και σωστά έπραξε...

Κρήτη

Ο κήπος της Στασούλας έγινε καταπράσινος. Πώς μεγάλωσε τόσο γρήγορα; Υπέροχος!

grego7.280619
Δεν πάει ούτε μήνας που μου έστειλαν φωτογραφίες από τις ντοματιές που φυτέψανε, ο Αγησίλαος με τη Στασούλα στον κήπο τους στου Γρέγο, εκεί που τον κάνουν κάθε χρόνο. Και δείτε πρόσφατες φωτογραφίες πώς μεγάλωσαν τα φυτά και ο κήπος, μοιάζει πια με... αληθινό κήπο που σε λίγο θα δίνει τα κηπευτικά του.

grego8.280619
Οι φασολιές, τα κρεμμύδια, τα λάχανα... Το καθένα στο χρόνο του και όλα μαζί συνθέτουν κάτι σαν ποίημα. Χαίρεσαι να τα βλέπεις και πολύ περισσότερο να είσαι εκεί και να τα τρυγάς. Καρπός των χεριών σου, όλο αυτό. Και ίσως γι' αυτό το χαίρεσαι διπλά και τριπλά...

grego4.280619
Αυτό που μοιάζει με λευκό πάνω στα φύλλα των φυτών είναι μάλλον γαλαζόπετρα ή θειάφι. Για να προλάβουν αρρώστιες ή ζουζούνια που ίσως δημιουργήσουν προβλήματα. Αβλαβές, ωστόσο, στον άνθρωπο. Δεν έχουν σχέση με τα φυτοφάρμακα που είναι όλο χημικά και τελικά, πολύ επικίνδυνα για την υγεία.

grego9.280619
Όλη αυτή η ομορφιά σε λίγο θα αρχίσει να δίδει καρπό... Ότι καλύτερο στο καλοκαιρινό πιάτο της οικογένειας. Χρόνια τώρα, ο Αγησίλαος με τη Στασούλα έχουν αυτόν το κήπο. Τον φροντίζουν με πολύ αγάπη και είναι η προμήθεια για το σπίτι τους. Ότι πιο καλό και υγιεινό...

grego3.280619
Φυσικά, θα χρειαστεί λίγο χρόνο ακόμα. Η υπομονή χαρακτηρίζει όλους αυτούς τους αθρώπους που αποφασίζουν να ασχοληθούν με τις αγροτικές δουλειές. Έχουν μάθει, με τα χρόνια, πως δεν έχουν κι άλλη επιλογή... Και το καλύτερο έρχεται με την εγκαρτέρηση. Γιατί καλό καρπό θα δώσουν, σίγουρα, στον καιρό τους.

grego5.280619
Ο κήπος από μια άλλη πλευρά... Και στο βάθος φαίνονται μερικά σπίτια από το Θραψανό. Τόσο κοντά και τόσο μακριά, ταυτόχρονα... Από τα πιο όμορφα μέρη που θέλω να επισκεφτώ, όταν κατεβαίνω στο χωριό. Μ' αρέσει να περνώ λίγο χρόνο εκεί, τα απογεύματα. Η ώρα του δειλινού είναι η καλύτερη.

Οι ντοματιές που φύτεψαν η Στασούλα με τον Αγησίλαο στου Γραίγο, μεγαλώνουν...

ntomates1.180519
Πριν ένα μήνα περίπου είχαμε γράψει ΕΔΩ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ότι ο Αγησίλαος με τη Στασούλα ετοίμαζαν τις ντοματιές που θα φάνε φέτος το καλοκαίρι τον καρπό τους. Και λέγαμε τότε ότι, λόγω καιρού αυτές ήταν αρκετά όψιμες... Αλλά όταν φυτεύεις, έναν κήπο δεν τον αφήνεις στην τύχη του.

grego1.180519
Από καιρό σε καιρό συνεχίζεις να τον φροντίζεις, να τον περιποιείσαι... Μόνο έτσι μπορείς να περιμένεις ότι θα φας καρπό. Διαφορετικά, δεν υπάρχει περίπτωση... Τα αγριολούλουδα και οι λεμονοπορτοκαλιές είναι στο πλάι του κήπου, στην περιοχή του Γρέγο, εκεί που κάποτε ήταν λόφος.

ntomates2.180519
Τώρα ο λόφος αυτός καλλιεργείται επειδή υπάρχει νερό. Το νερό είναι σωτηρία. Κι έτσι όπως στο χωριό υπάρχει ακόμα σε αφθονία, μιας και ο υδροφόρος ορίζοντας συνεχίζει να δίνει το κάτι παραπάνω, παντού μπορείς να φτιάξεις έναν κήπο... Εδώ τον έχουν κάθε χρόνο.

grego2.180519
Είναι κοντά σε χωράφια με ελιές. Και η Στασούλα με τον Αγησίλαο., έχουν και τις κότες με τα κουνέλια τους εκεί. Επίσης φροντίζουν να υπάρχει πάντα εκεί ένα σκυλί, ώστε να τα προστατεύει με την παρουσία του. Και βεβαίως τα λίγα πρόβατα τους, στην προσωπική φροντίδα του Αγησίλαου

ntomates3.180519
Ο κήπος τους όμως είναι το κάτι άλλο. Εδώ τον βλέπεται όταν τα φετινά φυτά είναι ακόμα πολύ μικρά. Ελπίζω κάποια στιγμή στην καρδιά του καλοκαιριού να τον δείτε πόσο καταπράσινος θα γίνει. Τον Ιούλιο που κατάφερνα και πήγαινε κάποτε, τα πράγματα που έβγαζε ήταν ότι καλύτερο για το σπίτι.

grego3.180519
Αλλά και μια βόλτα μόνο μέχρι του Γρέγου, στο έμπα του Θραψανού είναι μια ξεχωριστή ομορφιά. Ιδιαίτερα αν αυτή είναι απογευματάκι, τότε που έχει πέσει ο ήλιος και όλα είναι πιο όμορφα ένα γύρω... Μπορεί κάποια στιγμή να τα ξανακαταφέρουμε να πάμε. Ποτέ δεν ξέρεις.

Μια μικρή νοσταλγία από το χωριό, έφεραν στο νου μου, οι ανθισμένες βουκαμβίλιες…

vukamvilia.xorio1.0619
Είναι κι αυτές οι φωτογραφίες στο συρτάρι μου που αφορούν τις ανθισμένες βουκαμβίλιες του σπιτιού στο χωριό που τριβελίζουν όμορφα το μυαλό μου, καθώς άργησαν λίγο φέτος να ανθίσουν αλλά δες τε, τι όμορφες είναι! Ποιος να το περίμενε!

vukamvilia.xorio2.0619
Τα λουλούδια χρειάζονται αγάπη και φροντίδα και πότισμα... Και όλα αυτά τα έκανε η Στασούλα μας με πολύ αγάπη... Εμείς κρατάμε στο μυαλό μας τότε που τις φυτέψαμε. Δείτε ΕΔΩ. Αλλά και τότε που τις έκαψε ο χιονιάς. Δείτε επίσης ΕΔΩ. Τα πάντα, αναδημιουργούνται...

vukamvilia.xorio3.0619
Έχει φτάσει ένα κλαδί της στο παράθυρο του μπάνιου... Απλώνεται μεγαλώνει και καθώς ανθίζει γίνεται κάθε μέρα και πιο όμορφη... Πόσο μας αρέσει να την παρακολουθούμε στα βήματα ανάπτυξης της... Κάθε μέρα φέρνει και κάτι όμορφο. Ευχαριστούμε, Ιεχωβά!

vukamvilia.xorio4.0619
Ένα τεράστιο ανθισμένο μπουκέτο είναι είναι... Χαίρομαι να τη βλέπω, να την παρατηρώ, να την προσέχω... Έγινε αυτό ακριβώς που θέλαμε. Μόνο που δεν είμαστε εκεί να την απολαύσουμε από κοντά. Αλλά δεν έχουμε παράπονο. Ξέρουμε σε τι κόσμο ζούμε και πόσο άδικος και σκληρός είναι.

vukamvilia.xorio5.0619
Μαζί με την τριανταφυλλιά, αριστερά, που γέρνει από τα ρόδα της είναι μια υπέροχη ομορφιά... Ζωντανεύει το σπίτι τόσο που νομίζεις πως κατοικείται κιόλας. Κι έτσι είναι. Η καρδιά μας δεν είναι και πολύ μακριά του... Πάντα θα βρίσκει ένα απάγκιο, εκεί.

Γεμάτος χοχλιδάκια ο φράκτης του σπιτιού στο χωριό... Μα, πού βρίσκονται τόσα πολλά;

xoxlidakia
Είναι μικρά, χαριτωμένα και στην ουσία δεν τρώγονται... Ο μεζές τους, είναι πολύ μικρός. Στην Κρήτη τα λέμε χοχλιδάκια και το χειμώνα με τις βροχές "πιάνουν" τον κόσμο... Τώρα, τι ήταν αυτό που τα έφερε τόσο πολλά και μαζεμένα στην αυλή μας; Ειλικρινά δεν ξέρω...

xoxlidakia1
Θεώρησα όμως πως αξίζει λίγο να σταθώ και να σχολιάσω αυτό το φαινόμενο... Έφερα μπροστά τις φωτογραφίες και ανέδειξα τη λεπτομέρεια που έχει να κάνει μ' αυτά τα μικρά χοχλιδάκια... Φαντάζομαι κάνει και σε σας εντύπωση. Δεν είμαι μόνο εγώ, ο παράξενος...

xoxlidakia2
Πώς βρίσκονται έτσι μαζεμένα; Πώς οργανώνονται όταν έχουν ξεραθεί (έτσι μοιάζουν) και δίνουν την αίσθηση ότι δεν έχουν πια ζωή; Πάντα θα με προβληματίζουν τέτοια ερωτήματα... Τα οποία θέτω κι από εδώ. Κι αν είναι σε θέση κάποιος αναγνώστης να μου απαντήσει, θα το χαρώ.

xoxlidakia3
Θα συνεχίζω να τα παρακολουθώ και να τα προσέχω... Δεν έχει μπει χέρι ανθρώπου και αυτά τα όντα δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους. ΚΙ ωστόσο είναι πάρα πολλά και άρτια οργανωμένα. Τα κοιτάζω, τα ξανακοιτάζω και καμαρώνω για όσα έχει φτιάξει ο Δημιουργός. Ακόμα κι αυτά τα μικρά και ασήμαντα.

Στο χωριό φυτεύουν τώρα τις ντομάτες που θα φάνε το καλοκαίρι, εκεί κατά τον Ιούλιο…

ntomates1
Όσοι ζούμε σε κάποια μεγαλούπολη, δικαιολογημένα δεν θέλουμε να φάμε τις ωραίες σε εμφάνιση ντομάτες των θερμοκηπίων που μπορείς να τις βρεις στη λαϊκή, σχεδόν όλο το χρόνο. Και δεν μπορούμε, επειδή έχουμε ζήσει και μεγαλώσει σε χωριά και ξέρουμε πώς είναι η γεύση της πραγματικής ντομάτας που καλλιεργούμε οι ίδιοι ή φίλοι μας. Δείτε ένα περσινό δημοσίευμα από την Άνδρο ΕΔΩ, όπου οι φίλοι καλλιεργούν ντομάτα.

grego1
Δείτε τι σας έχω ετοιμάσει σήμερα… Ένα αγροτικό ρεπορτάζ από το χωριό μου, το Θραψανό, όπου την εποχή φυτεύουν τις ντοματιές που θα δώσουν καρπό εκεί κατά τα μέσα Ιουλίου και μετά… Αλλά αυτή θα είναι μια πραγματική ντομάτα. Ίσως όχι τόσο εμφανίσιμες όπως του εμπορίου, αλλά σίγουρα πολύ καλύτερες από πλευρά ποιότητας και πολύ γευστικές. Κι ΕΔΩ πριν δυο χρόνια, από άλλου φίλους μας στην Ηλεία.

ntomates2
Το χωράφι που βλέπουμε είναι στου Γρέγο, από εκεί είναι και οι υπόλοιπες φωτογραφίες αυτού του κομματιού… Η Στασούλα με τον Αγησίλαο τις έβαλαν και φέτος , τις ντοματιές, όπως κάθε χρόνο, άλλωστε. Ποτιστικές (μάλλον, γιατί βλέπω το λάστιχο…) ή άνυδρες, μακάρι να ήμασταν εκεί το καλοκαίρι και να δοκιμάζαμε από τον καρπό τους. Μερικοί, όπως η φίλη μας Σούλα από το Βανκούβερ του Καναδά έχει τον κήπο, στο μπαλκόνι της. Δείτε ΕΔΩ.

grego2.100519
Αν δεν έχετε δοκιμάσει θα δυσκολευτώ πολύ να σας τις περιγράψω. Ημέρα με νύχτα με αυτές του θερμοκηπίου… Τα πιο παλαιά χρόνια, όταν εργαζόμουν ακόμα , φρόντιζα να παίρνω την καλοκαιρινή μου άδεια τον Ιούλιο. Πέρα από το γεγονός ότι δε δυσκολευόμουν, επειδή οι περισσότεροι προσανατολίζονταν στον Αύγουστο, είχα αυτό το προνόμιο. Κι άλλοι, στην Αθήνα έκαναν καλλωπιστικό κήπο στη βεράντα τους. Δείτε ΕΔΩ.

ntomates3
Να γευτώ τις ντομάτες και τα αγγούρια από τον κήπο του Αγησίλαου και της Στασούλας. Δεν ήθελα ούτε να τα πλύνω, αφού έτσι κι αλλιώς δεν είχαν φάρμακα. Τα έτρωγα επιτόπου και μάλιστα χωρίς αλάτι. Και ήταν υπέροχα! Μνήμες τέτοιες μου έχουν μείνει κι αν τύχει και βρεθώ στην επαρχία, είτε στο χωριό μου, είτε αλλού, τις αναζητώ… Άλλος ένας κήπος με ντοματιές, δείτε ΕΔΩ, έγινε ρεπορτάζ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ πριν οκτώ χρόνια.

grego3.100519
Είναι σαν τις μικρές χαρές του ουρανίσκου που ξέρει να ξεχωρίσει το καλό από το άχρηστο, το καθαρό από το γεμάτο φάρμακα και ορμόνες, φρούτο. Ναι, πάντα μου άρεσε ο κήπος. Και νομίζω πως αν τα καταφέρω να πάω στο χωριό μου κάποτε, έστω και για τους καλοκαιρινούς μήνες, θα προσπαθήσω να φτιάξω έναν δικό μου κήπο. Αυτός ΕΔΩ ο κήπος, στο Πεδίον του Άρεως δεν έχει ντοματιές, αλλά είναι υπέροχος!

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Είκοσι δύο μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ( ή όποια κυβέρνηση), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ και εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA