Τριάντα δύο χρόνια γάμου για τον Κώστα και την Άννυ, παιδιά της Σούλας στο Βανκούβερ

White Rock1.050721

Ο Κώστας, γιος της Σούλας και η Άννυ κλείνουν σήμερα (29/7), 32 χρόνια γάμου! Έκαναν δυο παιδιά, τον Δημήτρη και τον Αντώνη και ζουν κάτω από τις ευλογίες του Ιεχωβά, ευτυχισμένοι στο γάμο τους…
Ο γάμος, όπως είναι γνωστό, σχεδιάστηκε για να αποτελεί μόνιμο δεσμό ενότητας ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα, ώστε να υπάρχει αλληλοβοήθεια μεταξύ τους. Συμβιώνοντας με αγάπη και εμπιστοσύνη, θα μπορούσαν να απολαύσουν μεγάλη ευτυχία. Ο Ιεχωβά δημιούργησε τη γυναίκα ως σύντροφο του άντρα χρησιμοποιώντας ως βάση το πλευρό του άντρα, καθιστώντας έτσι τη γυναίκα τη στενότερη σαρκική συγγενή του άντρα στη γη, δική του σάρκα. (Γε 2:21) Όπως τόνισε ο Ιησούς, ο Θεός, και όχι ο Αδάμ, ήταν εκείνος που είπε: «Γι’ αυτό, ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα προσκολληθεί στη σύζυγό του και θα γίνουν μία σάρκα». Η διατύπωση αυτού του εδαφίου φανερώνει ότι η μονογαμία ήταν το αρχικό πρότυπο για το γάμο στα μάτια του Ιεχωβά Θεού.—Ματ 19:4-6· Γε 2:24.
Από την Ελλάδα, τους ευχόμαστε να είναι πάντοτε κοντά ο ένας στον άλλον, χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι!… Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί σ’ αυτή την ευτυχισμένη επέτειο για πάντα…

kostas.ani

Πέρσι λόγω κορονοϊού αναβλήθηκε το ταξίδι τους στην Ελλάδα, φέτος έρχονται

andros1.260519

Φωτογραφημένοι στην Άνδρο, από την προπερσινή εκδρομή μας μαζί τους εκεί, για ένα τριήμερο... Περάσαμε υπέροχα!

pili4.030619

Την ίδια χρονιά στα Μετέωρα... Το οργανώσαμε γι' αυτούς και περάσαμε μαζί τους πραγματικά πολύ όμορφα στην Καλαμπάκα και στις γύρω περιοχές... Εδώ, είναι στην Πύλη Τρικάλων... Φέτος έρχονται, αν όλα πάνε καλά στις 22 Αυγούστου και θα καθίσουν κοντά μας τρεις εβδομάδες. Σχεδιάζουμε να πάμε μαζί τους στην Τζιά και στην Κέρκυρα...

monembasia1.060619

Πριν δυο χρόνια είχαμε παέι στη Μονεμβασιά! Περάσαμε υπέροχα... Ένας τόπος πολύ ξεχωριστός, από όποια πλευρά και αν τον δεις. Εδώ στο σπίτι του ποιητή Γιάννη Ρίτσου...

Επικαιρότητα

"Η ευτυχία έρχεται μετά τα 80"... Ένα διήγημα του Λεωνίδα Μπόνη, γεμάτο ευαισθησία...

geros

Κάθε πρωί θυμάμαι η μητέρα με σήκωνε άρον άρον για να προλάβω το σχολείο. Βλέπετε για να ετοιμαστώ έπρεπε να ντυθώ την περίτεχνη σχολική ενδυμασία και να χτενιστώ κατάλληλα και με αξιοπρέπεια. Αλλά που χρόνος για τέτοια; Ίσα ίσα που προλάβαινα να πιω το γάλα μου και να καταπιώ μια φέτα ψωμί με μέλι. Ταυτόχρονα άκουγα τη φωνή του παππού που καθόταν στο τζάκι. Ήταν ένας αρχοντικός άνθρωπος με γερή κορμοστασιά και γκρι μουστάκι. Θα τον έβλεπες ή δίπλα στο τζάκι του σπιτιού ή στο καφενείο να παίζει τάβλι με τον κύριο Κώστα. Όταν κάποια πρωινά με έβλεπε να τρέχω αλαφιασμένο σιγομουρμούριζε: "η ευτυχία έρχεται μετά τα 80". Με το λίγο μυαλό που είχα τότε, πίστευα πως ο παππούς ήταν ευτυχισμένος απλά χαζεύοντας τις φλόγες της φωτιάς και κουβεντιάζοντας ένα σωρό ασυναρτησίες στο καφενείο.  Τουλάχιστον μου φαινόταν πιο ευτυχισμένο αυτό από το να μου παίρνει το κεφάλι ο δάσκαλος με αριθμητικές πράξεις και φιλολογικές θεωρίες. Μέχρι να κάνουν τον κύκλο του κεφαλιού μου όλες αυτές οι σκέψεις είχα φτάσει ήδη στο σχολείο με τα πόδια. Τότε άρχιζε το βασανιστήριο. Δεν έλεγε να τελειώσει η ώρα. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ποτέ θα πάω 80 χρόνων για να γίνω ευτυχισμένος. Δεν ήξερα ακριβώς πώς, αλλά ο παππούς έλεγε πως μετά τα 80 έρχεται η ευτυχία. Πέρασα τα σχολικά χρόνια με την ίδια ανησυχία. Πότε θα γίνω ευτυχισμένος. Καμμιά φορά έβλεπα τον παππού όταν είχε καλό καιρό το χειμώνα, να βγαίνει και να βοηθάει στο κλάδεμα του αμπελιού τον γείτονα, τον κύριο Γιώργο. Άλλες φορές κουβαλούσε από τον μπαξέ μας πορτοκάλια για τον κύριο Θόδωρο που ήταν ανάπηρος πολέμου. Άμαχος ο κυρ Θόδωρος, αλλά τον βρήκε ένα βλήμα στο πόδι. Και άλλες φορές τον έβρισκες να μαζεύει χόρτα απ’ το βουνό για την κυρά του. Αναρωτιόμουν μήπως έχασε την ευτυχία του καφενείου και την ψάχνει στις δουλειές.


Ξέχασα να σας πω πως μεγάλωσα σε μονογονεϊκή οικογένεια. Ο πατέρας χάθηκε νωρίς. Έφυγε για ένα από τα πολλά ταξίδια του ως ναυτικός και δεν ξαναγύρισε. Τον θυμάμαι ως τώρα να με φιλάει στο μέτωπο την τελευταία φορά που έφυγε. Είχε υποσχεθεί να μου φέρει ένα ποδήλατο από αυτό το ταξίδι του. Για να πω την αλήθεια όταν μου είπαν ότι δεν θα γυρίσει ο μπαμπάς στεναχωρήθηκα για το ποδήλατο. Το περίμενα πως και πως. Εξάλλου 5 χρόνων που ήμουν, δεν κατάλαβα ότι εννοούσαν πως δεν θα γύριζε ποτέ. Είχε ξαναργήσει και σε άλλα ταξίδια εξάλλου. Μία ο καιρός μία η δουλειά η έκτακτη. Παραξενευόμουν που η μητέρα έκλαιγε. Άλλες φορές δεν έκανε έτσι. Μετά από 2 μήνες κατάλαβα τι έγινε. Έφτασαν οι αποσκευές του πατέρα με τον κυρ Γιάννη. Ήταν ο μεταφορέας του χωριού. Τις έστειλαν από το βαπόρι πίσω στο σπίτι. Τότε κατάλαβα τί είχε συμβεί. Κι εγώ που νόμιζα πως η μητέρα ήταν απλά ευαίσθητη.


Από τότε και έπειτα πίστεψα ακράδαντα πως η ευτυχία είναι κάτι μακρινό. Ίσως να είχε δίκιο ο παππούς τελικά. Προσπάθησα μεγαλώνοντας να σπουδάσω. Με έστειλε η μητέρα να σπουδάσω στην Αθήνα. Είχαμε χρήματα από τη μεγάλη αποζημίωση του πατέρα. Η μητέρα ήθελε να σπουδάσω, ώστε να μην έχω την τύχη του πατέρα μου. Έφυγα για σπουδές στα 18 μου. Στεναχωριόμουν που θα τους αφήσω όλους πίσω. Τη γιαγιά και τη μητέρα φυσικά. Μα πιο πολύ θα μου έλλειπε η φιγούρα του παππού. Ενέπνεε μια σιγουριά μέσα στο σπίτι. Πήρα μια φωτογραφία τους μαζί. Να έχω να τους κοιτώ τις άδειες μέρες που θα περνούσα μέσα στη αδυσώπητη απομόνωση της πόλης. Πίστευα πως με τις σπουδές θα μάθαινα πολλά και θα γινόμουν ευτυχισμένος.


Είχα το δικό μου επάγγελμα πλέον. Ήξερα καλά τη δουλειά μου. Μπορούσα να αισθάνομαι χρήσιμος για την κοινωνία πλέον. Μπορούσα να στηρίζω οικονομικά τον εαυτό μου και τους δικούς μου. Έβγαλα λεφτά στη πόλη αλλά αποφάσισα να γυρίσω στο χωριό. Αγόρασα μερικά χωράφια που είχε βάλει στόχο ο πατέρας να πάρει αλλά δεν πρόκαμε. Συνέχισα να εξασκώ το επάγγελμα μου στην επαρχία. Εκεί ένιωθα ακόμα πιο χρήσιμος. Σαν γιατρός που είμαι, ήξερα πως οι κάτοικοι στην επαρχία νιώθουν πως θα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τον γιατρό απ' ότι οι κάτοικοι της πόλης. Δυστυχώς όμως το κενό που ένιωθα, καθώς μεγάλωνα μεγάλωνε και αυτό. Όσο πιο πολλά αποκτούσα τόσο πιο πολύ μεγάλωνε το κενό μου για να τα χωρέσει. Η μητέρα καμάρωνε για μένα. Ειδικά τα καλοκαίρια που είχα πιο πολύ χρόνο ελεύθερο (αν και σαν γιατρός πάντα είμαι διαθέσιμος), πέρναγα χρόνο μαζί της. Τώρα πια είχε κουραστεί. Τα μάτια της είχαν βαρύνει. Αλλά εκείνη κινούσε τα νήματα στο σπίτι. Ήταν καλή νοικοκυρά. Χαιρόταν όταν μπορούσαμε και συζητούσαμε. Συζητούσαμε για πολλά. Για τη δουλειά μου για τον πατέρα, για την ίδια. Αυτές οι αυτοβιογραφικές συζητήσεις μας ήταν σαν άγκυρα. Μου έδειχναν πως αφού η μάνα ήταν ακόμα εκεί υπήρχε ελπίδα. Ελπίδα γιατί; Για ποιο πράγμα; Για την ευτυχία. Παρότι ο παππούς έλεγε πως έρχεται μετά τα 80, εγώ ήθελα να την κατακτήσω πιο νωρίς. Φοβόμουν μήπως δεν προλάβω να φτάσω εκεί. Σαν τον πατέρα...τον καημένο τον πατέρα. Δεν πρόλαβε να γίνει ευτυχισμένος! Πόσο ουτοπικό τρόπο σκέψης είχα. Το κατάλαβα μερικά χρόνια αργότερα.


Μόλις είχα ανοίξει και δεύτερο ιατρείο στην διπλανή πόλη. Τα τελευταία χρόνια ο παππούς δεν ήταν καλά. Είχε κάποια προβλήματα με την καρδιά του. Τον παρακολουθούσα και τον φρόντιζα. Αλλά τον τελευταίο μήνα δεν τον έβλεπα τόσο καλά. Προσπαθούσα να μην το δείχνω στους υπόλοιπους. Αλλά η μητέρα είχε καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Εξάλλου ποτέ δεν μπορούσα να της κρύψω κάτι. Πάντα με καταλάβαινε. Από παιδί. Με είχε γεννήσει βλέπεις. Η μάνα πάντα καταλαβαίνει όταν της κρύβεις κάτι. Ή μάλλον όταν προσπαθείς να της κρύψεις κάτι. Και παρότι το ήξερα αυτό, έπεσα σε αυτή την παγίδα. Να της το κρύψω. Ένα πρωί με έπιασε πριν φύγω για το ιατρείο και με ρώτησε στα ίσια. Τι να της πω; Της είπα πως ο παππούς δεν θα άντεχε πολύ ακόμα. Ήταν κουρασμένη η καρδιά του. Αλλά δεν σήκωνε και τρίτο χειρουργείο. Τον περιμέναμε λοιπόν. Στεναχωρήθηκε η μητέρα αλλά έπρεπε να το αντέξει. Εξάλλου είχε αντέξει και τον χαμό του άντρα της πριν 30 χρόνια. Την επομένη δεν πήγα στη δουλειά. Το πρωί που ξύπνησα δεν τον είδα καλά τον παππού και είπα να μείνω σπίτι. Ακύρωσα όλα τα ραντεβού του ιατρείου. Κάθισα στο σαλόνι και τον περίμενα. Όπως πάντα μετά το πρωινό του ερχόταν και καθόταν δίπλα στο τζάκι. Του χαμογέλασα. Μου χαμογέλασε και εκείνος. 

- "Μη σε ξεγελάει το χαμόγελο μου" μου είπε, "μέχρι εδώ ήταν. Αφού το βλέπεις κι εσύ".

- "Τι βλέπω εγώ; Εγώ μια χαρά σε βλέπω."

- "Λευτέρη", μου είπε και ακουμπώντας το χέρι του στον ώμο μου με κοίταξε λέγοντας: "Μέχρι εδώ ήταν".

Έπεσαν οι μάσκες. Και εκείνος και εγώ ξέραμε την αλήθεια. Μέχρι εδώ ήταν λοιπόν.

-"Είσαι 98, που την είδες την ευτυχία; Έχεις πολλά άλλα δεν θα μπορείς να τα απολαύσεις σε λίγο. Δεν θα μπορείς να τα χαρείς. Δεν θα μπορείς να δεις τους αγαπημένους σου. Που είναι η ευτυχία;"

Πήγε να με διακόψει αλλά δεν τον άφησα και συνέχισα λέγοντας:

- "Ούτε εγώ είμαι ευτυχισμένος. Έχω όσα δεν είχε ο πατέρας. Αλλά δεν έχω χρόνο να τα χαρώ. Έχω καλή δουλειά αλλά δεν έχω κάνει ακόμα οικογένεια. Και κρίνοντας από εσένα, ούτε μετά τα 80 θα γίνω ευτυχισμένος. Γιατί μας έλεγες πως η ευτυχία έρχεται μετά τα 80;"

Σταμάτησα και τον κοιτούσα απορημένος απαιτώντας με το βλέμμα μια ικανοποιητική απάντηση. Ξεκίνησε να μιλάει και ήξερα πως δεν θα μου άφηνε περιθώριο να τον διακόψω τώρα. Ακούμπησα την πλάτη πίσω και κάθισα να τον ακούσω. Ίσως είχε κάτι τελευταίο να πει που χρειαζόμουν να μάθω.

- "Άκουσε παιδί μου, η ευτυχία δεν είναι αποτέλεσμα όσων έχεις ή όσων ξέρεις. Είσαι γιατρός και έχεις αραδιάσει καμμιά κατοσταριά βιβλία μέσα στο κεφάλι σου αλλά ποτέ δεν με ρώτησες ως τώρα τι σήμαινε αυτό που έλεγα τόσα χρόνια. Η ευτυχία κρύβεται όχι στο πόσα έχεις ή στο πόσα ξέρεις, αλλά στο πόσα έχεις δώσει και πόσους έχεις βοηθήσει. Αυτό μπορείς να το υπολογίσεις πιο καλά μετά τα 80." 


Έμεινα να τον κοιτάω σαν χαμένος. Το ανελέητο κυνήγι της ευτυχίας μου, με είχε οδήγηση στην αντίθετη κατεύθυνση. Αν είχα αφιερώσει ένα λεπτό χρόνο να κάνω αυτό το ερώτημα πιο νωρίς. Τότε άρχισα να θυμάμαι το πόσο καλός ήταν ο παππούς με τους συγχωριανούς. Το πώς τους βοηθούσε. Το τι πρόσφερε στο χωριό. Πράγματα που μικρός μου πέρναγαν απαρατήρητα, ορθώθηκαν με μιας σαν σημαία μέσα στο νου μου. Τις σκέψεις μου διέκοψε η σιγανή φωνή του παππού: "Πάω στο δωμάτιο να ξεκουραστώ λίγο." Δεν πρόλαβε. Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει εκείνη τη στιγμή. Παρότι γιατρός, σάστισα. Έκανα προσπάθειες αλλά δεν μπόρεσα να καταφέρω κάτι. Έκλαιγα απαρηγόρητος για όλη την υπόλοιπη ημέρα. Έκλαιγα και για τον χαμό του παππού και για το ότι άργησα να πάρω το μάθημα μου.


Βυθισμένος καθώς ήμουν στις σκέψεις μου, με σκούντηξε ο Δημήτρης.

- "Ε Λευτέρη. Πάμε! Μας περιμένουν. Τι κοιτάς εδώ σαν χαμένος; Κοιτάς το χαρτί 20 ολόκληρα λεπτά."

Ο Δημήτρης. Παιδικός φίλος. Καλός φίλος. Με πήρε και φύγαμε από το κοιμητήριο. Είχα μείνει να κοιτάω το χαρτί της αναγγελίας της κηδείας, βουτηγμένος στις σκέψεις μου. Κηδεύουμε τον αξιαγάπητο πατέρα, αδελφό, θείο, παππού, Ελευθέριο Παπαϊωάννου. Ετών 98. "Κάτι λείπει" σκέφτηκα. Έψαξα μέσα στο σακάκι και βρήκα το στυλό του ιατρείου. Δεν γίνεται να μην το προσθέσω. Μετά τη λέξη "παππού" και πριν το όνομα, πρόσθεσα με καμάρι τη λέξη "ευτυχισμένο". Τώρα είναι σωστό! "Κηδεύουμε τον αξιαγάπητο πατέρα, αδελφό, θείο, παππού, ευτυχισμένο, Ελευθέριο Παπαϊωάννου. Ετών 98." Έβαλα το στυλό στην τσέπη και έφυγα σκυφτός. Ναι, αυτό ήταν επιτέλους αλήθεια. Ήταν ευτυχισμένος στη ζωή του. Γιατί η ευτυχία έρχεται μετά τα 80.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΠΟΝΗΣ

Σχόλια (6)

  1. Βυνιχάκη Κατερίνα

Υπέρ οχη αφηγηση! Ευχαριστώ.

  Συννημένα
 
  1. Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Όταν το διαδίκτυο μπορεί να παίξει ένα πολύ καλό ρόλο, επειδή το χρησιμοποιούμε με τον σωστό τρόπο... Χαιρόμαστε που αρέσει... Μάλλον θα το ξανακάνουμε κάποια στιγμή...

  Συννημένα
 
  1. Ρούλα

Πράγματι πολυ όμορφο .
Τελικά καλλιτεχνική φλέβα το ζεύγος την αγαπη μου και στους δυο .

  Συννημένα
 
  1. Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Όντως Ρούλα! Καλλιτεχνικό ζευγάρι και πολύ αγαπημένο... Μοιράζονται μαζί τα προβλήματα, τις έγνοιες, τις χαρές. Μετακόμισαν για κανένα εξάμηνο, όσο διαρκεί η πανδημία στο νησί του, την Άνδρο και ζουν εκεί, κάνοντας κανένα μεροκάματο για το...

Όντως Ρούλα! Καλλιτεχνικό ζευγάρι και πολύ αγαπημένο... Μοιράζονται μαζί τα προβλήματα, τις έγνοιες, τις χαρές. Μετακόμισαν για κανένα εξάμηνο, όσο διαρκεί η πανδημία στο νησί του, την Άνδρο και ζουν εκεί, κάνοντας κανένα μεροκάματο για το βιοπορισμό του, όπου βρει ο Λεωνίδας. Το σημαντικό όμως είναι ότι βρίσκει χρόνο και για το γράψιμο που αγαπά... Και τον ευχαριστούμε που εμπιστεύεται τη δουλειά του στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Read More
  Συννημένα
 
  1. Ρούλα

Πάντως μετράει και το DNA φαντάζομαι απο την θεία !!!!!!?

  Συννημένα
 
  1. Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Η Δήμητρα Τριανταφυλλάκη - Μπόνη γράφει καταπληκτικά ποιήματα... Οπωσδήποτε έχει σχέση το DNA... Και μια καλλιτεχνική τάση την έχουν όλοι εκεί στην Άνδρο...

  Συννημένα
 
There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πισ συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA