Το ποίημα της Πέμπτης... Επειδή η ποίηση είναι γιατρικό για την ήρεμη και καθαρή καρδιά...

pantzuri

ΗΡΘΕΣ ΑΡΓΑ

Ήρθες αργά
Να ξαναδείς την όψη σου προσπάθησες
Η ρημαγμένη απ’ τα εμπόδια ματιά σου
Απρόσμενα σταμάτησε πάνω στο ραγισμένο τζάμι

Ήρθες αργά
Παλιές εικόνες σε έφεραν στην παλιά την γειτονιά
Στο σκαλί που για χρόνια την εφηβεία σου περνούσες
Τώρα φύτρωσαν χορτάρια μοναξιάς

Ήρθες αργά
Να ξαναβρείς ανεμελιά στην απεραντοσύνη του χρόνου
Παιδικές φωνές και τρέξιμο στο δρόμο
Χαθήκαν μέσα σε βηματισμούς ενήλικων σκιών

Ήρθες αργά
Αναρωτιέσαι πώς άλλαξε ο κόσμος που ονειρευόσουν
Τα χαμογελαστά τα πρόσωπα και η μυρωδιά του γιασεμιού
Έγιναν τώρα σιδερένια μέτωπα και σκόνη

Ένα ξύλινο παντζούρι τρίζοντας ανοίγει
Και δύο γνωστά σου μάτια αντικρίζεις
Ναι το ξέρεις
Ήρθες αργά

ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Δημοσιογραφικά

Ένας χιονιάς που μας έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Δεν ήταν πολύ το χιόνι, αλλά ήταν όμορφο

lemonia
Αυτή ήταν η εικόνα που είδα από το δωμάτιο μου, στο πρώτο φως της μέρας εκείνης που χιόνισε στην Αθήνα. Την έχω ξαναβάλει στην κορυφή των δημοσιευμάτων, αυτή την φωτογραφία. Μόνο που αυτά τα δημοσιεύματα, δεν κρατιόνται. Βλέποντας λοιπόν αυτή τη λεμονιά με τα χιόνια, έγραψα το παρακάτω κομμάτι για τις "Επισημάνσεις"

xionias.2021
Βέβαια εσείς γνωρίζετε ότι ακολούθησαν πολλά ακόμα δημοσιεύματα στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και μάλλον θα έρθουν κι άλλα, όσο κρατάει η παγωνιά που θα μας θυμίζει αυτόν τον χιονιά που είχαμε ανάγκη να δούμε και να ζήσουμε... Οι εικόνες ήταν πολύ εντυπωσιακές.
efimerides
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 20/02/2021

Ομολογώ εξαρχής την αμαρτία μου. Μου αρέσει το χιόνι! Αισθάνομαι μέσα μου να πεταρίζει η καρδιά μου σαν παιδί (κι ας μην είμαι πια…) άσχετα αν νιώθω έτσι μέσα μου… Αλλά, οι λογικοί άνθρωποι θα παρέμβουν να με διορθώσουν,

Κι εδώ που τα λέμε, δεν έχουν άδικο… Ότι είναι ωραίο για μένα, μπορεί να είναι η καταστροφή και το τέλος για κάποιον άλλον. Το ξέρω, το αντιλαμβάνομαι. Και λυπάμαι. Αλλά αυτό δεν μπορεί να μου στερήσει τη χαρά μου.

Δεν ζω σε άλλο πλανήτη, ούτε σε αποστειρωμένη γυάλα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άστεγοι, άνθρωποι που πεινάνε, που ζουν έτσι όχι με δική τους ευθύνη, στο περιθώριο της κοινωνίας. Τα γνωρίζω όλα αυτά. Το σύστημα πραγμάτων που ζούμε είναι τόσο άδικο, από όπου κι αν το δει κανείς.

Αλλά δεν θέλω να μου μειώσει τη χαρά μου, καθώς βλέπω από το παράθυρο μου, μέρα μεσημέρι, τις νιφάδες του χιονιού, να χορεύουν λες, καθώς πέφτουν από τον ουρανό.

Όλο αυτό τον καιρό με την πανδημία του κορονοϊού Covid-19, με τον εγκλεισμό, με τους περιορισμούς της καραντίνας, περνάμε δύσκολα. Και ο καθένας μας ασφαλώς ξέρει καλύτερα το βάρος του φορτίου που σηκώνει στις πλάτες του. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή, κάτι ελπιδοφόρο και ενθαρρυντικό. Έτσι το είδα εγώ και νομίζω ότι μου έκανε καλό.

Κι αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω, εξωτερικεύοντας τις σκέψεις μου στην προσπάθεια μου να τις μοιραστώ μαζί σας. Δεν ξέρω από πού διαβάζετε αυτές τι «Επισημάνσεις», από το διαδίκτυο ή την έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα βρείτε κοινά σημεία που θα κάνουν κι εσάς να νιώσετε καλύτερα.

Μα, θα μου πείτε: Είναι αυτό δημοσιογραφία; Σίγουρα δεν είναι αυτό το βαθυστόχαστο ερευνητικό στιλ εκείνων που αυτοπαρουσιάζονται ως ειδικοί. Έχετε δίκιο… Αλλά κι έτσι να είναι, σκεφτείτε πως έχω αυτό το δικαίωμα στο πλαίσιο μιας αρθρογραφίας.

Αν μη τι άλλο, έχει να κάνει με την πραγματική ζωή και όχι με εικασίες και υποθέσεις αυθαίρετες, αλλά με στοιχεία που μπορείς να βρεις με επάρκεια σε πολλές θεωρητικές αναλύσεις… Κάθε άλλο… Εδώ καταγράφουμε συναισθήματα που ζούμε, όχι κάτι που μας είπαν άλλοι.

Το να έχω το δικό μου χώρο για να καταγράφω κάθε εβδομάδα τις σκέψεις μου, είναι ασφαλώς ένα προνόμιο που κατακτήθηκε στο πέρασμα των χρόνων… Αναγνωρίζω ότι δεν το έχουν όλοι και γι’ αυτό θεωρώ πολύ ευλογημένο τον εαυτό μου που το ζω.

Ναι, η επικαιρότητα πρέπει να έχει την προσοχή μας. Η ψύχραιμη και καθαρή ματιά, έξω και μακριά από κάθε είδους επηρεασμό, ξέρω καλά ότι μπορεί να βοηθήσει και τον καλόπιστο αναγνώστη.episimansis.neo

Και ξέρω καλά επίσης πως αν πάτε στο περίπτερο και ζητήσετε με επίταση τη συγκεκριμένη εφημερίδα είναι ακριβώς και γι’ αυτή την ελευθερία που δίδει στους αρθρογράφους της. Λέω πολλές φορές πως αυτή είναι η καλύτερη δουλειά που είχα ποτέ. Δεν έχω καμιά αμοιβή και επομένως καμιά εξάρτηση και επιρροή στα γραφτά μου.

Βλέπω τα πράγματα χωρίς παραμορφωτικούς φακούς. Γι’ αυτό και μπορώ να απολαμβάνω να βλέπω από το παράθυρο μου το χιόνι καθώς οι νιφάδες χορεύουν και να το στρώνει στον ήσυχο δρόμο, μπροστά στο σπίτι μου. Και βλέπω επίσης τις αναρτήσεις των φίλων μου στο διαδίκτυο που κάνουν το ίδιο, από τον τόπο που μένουν και νιώθω ακόμα πιο φυσιολογικός.

Έχω πετύχει την ισορροπία και μπορώ να χαίρομαι με τα μικρά καθημερινά πράγματα, χωρίς να αναζητώ τα μεγάλα, τα άπιαστα όνειρα που κάνουν τους ανθρώπους δυστυχισμένους. Και το παλεύω καθημερινά, κρατώντας μια σταθερή στάση υπομονής και εγκαρτέρησης…

Και κοίτα τώρα πού μπορεί να οδηγήσουν μερικές όμορφες σκέψεις για το χιόνι… Όταν αφήνεις ελεύθερα το μυαλό σου χωρίς να το καταβαρύνεις με υπερβολικές σκέψεις, το μονοπάτι που παίρνει αποδεικνύεται καλό, αφού σε γεμίζει με θετική ενέργεια.

Αλλά αισθάνομαι ακόμα καλύτερα που όλα αυτά τα μοιράστηκα μαζί σας, όπως άλλωστε κάνουμε κάθε εβδομάδα, μέσα από αυτό το μετερίζι. Να γιατί αγάπησα και αγαπώ τη δημοσιογραφία. Επειδή ακολουθώντας την με συνέπεια, ανοίγει δρόμους και μπορεί να σε οδηγήσει παντού. Με την καρδιά, με το μυαλό, με την πέννα…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 20/2/2021 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου "Επισημάνσεις".

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πισ συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA