Ο τελευταίος αποχαιρετισμός για τον αδελφό μου Κωστή Θεοδωράκη, έγινε χθες στις 3 μ.μ.

ta aderfia

Λιγοστεύουμε… Ο αδελφός μου, Κωστής Θεοδωράκης, είναι ο δεύτερος από τα πέντε αδέλφια που έφυγε από κοντά μας. Είχε προηγηθεί 10 χρόνια νωρίτερα, η αδελφή μας Γεωργία.

Η κηδεία του έγινε στις 3 το μεσημέρι, χθες, στο νεκροταφείο του χωριού μας, Θραψανού… Πραγματικά, μαύρη Παρασκευή…

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν προλάβαμε να πάμε. Είναι κι αυτές οι συνθήκες στην εποχή του κορονοϊού Covid-19 που επιβάλλεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Τηλεφωνηθήκαμε όμως με την κόρη του Ελευθερία για τα συλλυπητήρια μας και για να συμπαρασταθούμε στη θλίψη της οικογένειας του. Η καρδιά μας, η σκέψη μας, είναι εκεί κοντά τους. Καταλαβαίνουμε τον πόνο τους, αλλά θέλουμε να ξέρουν πως η αγάπη μας γι’ αυτούς είναι πάρα πολύ μεγάλη. Ο αληθινός Θεός να τον θυμηθεί…

ta aderfia1

Έτοιμο το 235 τεύχος της "Φωνής των Τεχνικών του ΟΤΕ"

Posted in Δημοσιογραφικά

Αυτό είναι, έτοιμο, το 235 τεύχος της “Φωνής των Τεχνικών του ΟΤΕ”.

Άρχισα να το δουλεύω όταν σχεδίαζα τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Δεν τα κατάφερα να το ολοκληρώσω όσο ήμουν στην Αθήνα και προσπαθούσα να “κλείσω” τις εκκρεμότητές μου για να φύγω. Δεν ήταν πάντα το... φταίξιμο δικό μου. Ένα έντυπο συνδικαλιστικό σαν τη “Φωνή” εν αρκεί μόνο να μαζέψει ύλη για να κλείσει τις σελίδες του. Χρειάζεται να το δουν στο Σωματείο οι συνδικαλιστικές παρατάξεις, ο υπεύθυνος έκδοσης, να του ξαναρίξω μια ματιά πάνω στην οθόνη του λάπτοπ μου γιατί να το εκτυπώσω δεν είναι εύκολο τεχνικά και μετά να δώσουμε το “τυπωθείτω”.

Μια χρονοβόρα διαδικασία. Ευτυχώς δούλεψα από την Κρήτη. Με κομπιούτερ και internet. Και να' το έτοιμο το έντυπο. Το βλέπω και το χαίρομαι...

Και το πιο σπουδαίο είναι ότι όλες τις δουλειές και στη “Φωνή” και στην “Αιχμή” τις έκανα την πρώτη εβδομάδα των διακοπών μου χωρίς άγχος και, κυρίως, χωρίς πίεση... Αυτές τις μέρες τελειώνω και την “ΑΙΧΜΗ” τ. 45 και πολύ το χαίρομαι...

Σήμερα περιμένει να την παραλάβει ο Κώστας Βούζας για τη διεκπεραίωση και ελπίζω να μην βρουν κανένα... πρόβλημα τα... τσακάλια των ΕΛΤΑ και να φύγει κανονικά γ8ια τα σπίτια των συναδέλφων.

 

 

  • Για να δείτε το περιοδικό της ΠΕΤ ΟΤΕ  σε μορφή PDF πατήστε ΕΔΩ.
  • Δείτε με τα μάτια της ψυχής. Πατήστε ΕΔΩ και κάντε μαζί μου ένα ταξίδι στον κόσμο με τα μάτια της ψυχής. Δείτε τόπους που θα θέλατε να επισκευθείτε. Να γαληνέψει το μέσα μας, να ομορφείνει ο κόσμος μας, να νοιώσουμε άλλοι άνθρωποι. Ευχαριστώ τον καλό φίλο Γιώργο Κρικώνη για την ευαισθησία του να μου το στείλει στο e-mail...

Οδηγίες προς... ναυτιλομένους!

Posted in Τα δικά μου

Πώς διαβάζουμε αυτό το site; Η ερώτηση έγινε από ανθρώπους που δεν είναι και οι καλύτεροι και πιο εξοικειωμένοι πάνω στα ζητήματα του internet. Αλλά επειδή αντιλαμβάνονται ότι η νέα τεχνολογία μας λύνει, αντί να μας προσθέτει προβλήματα θέλουν να ξέρουν πώς το... χειρίζονται για να διαβάσουν σωστά τα δημοσιεύματα.
Κατ' αρχήν να πούμε ότι βρίσκεστε μέσα σε μια δυναμική ιστοσελίδα με άμεση ενημέρωση που έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το Blog. Όταν λοιπόν «ανοίγετε» την ιστοσελίδα βρίσκεστε ήδη στο HOME εδώ δηλαδή που βρίσκονται όλες οι εγγραφές. Δίπλα του, στην κορυφή υπάρχουν τα κουμπιά «Τα δικά μου», «Επικαιρότητα», «Δημοσιογραφικά», «Κρήτη», «Σχολεία» και «Ίχνη Ζωής». Είναι ενότητες στις οποίες μπορείτε να δείτε τα δημοσιεύματα που έχουν ήδη τοποθετηθεί στον ένα περίπου χρόνο λειτουργίας του.
Αν, καθώς κινείται τον κένσορα σας βγάλει «χεράκι» πάνω στις φωτογραφίες, αυτό σημαίνει πως κάνοντας δεξί κλικ πάνω της θα τη δείτε πολύ μεγαλύτερη.
Δεξιά κάτω από κάθε δημοσίευμα υπάρχει η ένδειξη για το πότε έγινε η τελευταία ενημέρωση. Ημερομηνία και ώρα. Και πιο δεξιά υπάρχει ένα κουμπί, το «Προσθέστε σχόλιο» όπου έχετε τη δυνατότητα, ακολουθώντας τις οδηγίες να σχολιάσετε το δημοσίευμα.
Πολλά ποστ είναι μεγάλα σε μέγεθος. Θα ήταν αντιαισθητικό να ήταν όλο το κείμενο στην πρώτη σελίδα. Πατώντας το κουμπί «Διαβάστε περισσότερα» έχετε τη δυνατότητα να το δείτε ολόκληρο. Εκεί, επίσης μπορείτε να αφήσετε σχόλιο. Υπάρχει, όπως θα δείτε, ειδική φόρμα.
Δεξιά στην γκρίζα μπάρα υπάρχει ένα mail με το οποίο μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου. Πιο κάτω δημοσιεύεται η αρχή των πιο πρόσφατων σχολίων. Πατώντας πάνω τους μπορείτε να δείτε πότε, για ποιο θέμα και από ποιους έγιναν.
Στις επισκέψεις έχετε την ευκαιρία να δείτε πόσοι επισκέφθηκαν τη σελίδα σήμερα, χθες, αυτή την εβδομάδα,αυτό το μήνα και το σύνολο των επισκέψεων . Πιο κάτω υπάρχουν τα «Τελευταία νέα» και τα «Πιο Δημοφιλή», ενώ στα «Αξίζει να δείτε» και «Site αξιόλογα», έχουμε μια σειρά από Blog και Site, κυρίως ενημερωτικού χαρακτήρα, αλλά και φίλων που εκτιμούμε ότι είναι αξιοπρόσεκτα.
Αυτά και καλή πλοήγηση. Εδώ, καθημερινά θα βρείτε κάτι καινούργιο...

Καλοκαιρινές διακοπές. Μια κατάκτηση που δεν πρέπει να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη

Posted in Κρήτη

Το κείμενο αυτό γράφτηκε την πρώτη εβδομάδα που ήρθα στο χωριό μου. Είναι ένα κείμενο, κατά παραγγελία μεν, αφού έπρεπε να καλύψει ένα δισέλιδο στην ΑΙΧΜΗ, αλλά βγαλμένο μέσα από τα προσωπικά μου βιώματα για τις διακοπές που ήδη ζούσα.

Το έστειλα στο τυπογραφείο, έγινε η σελιδοποίηση του και ισως γιατί υπήρχαν πολλά κείμενα και φωτογραφίες από τη δράση του Συλλόγου Μηχανικών της ΔΕΗ που έπρεπε να μπουν “λογοκρίθηκε” κατά την έκφραση του προέδρου, Κώστα Βαρσάμη.

Το πλαίσιο του, ανάλαφρο, καλοκαιρινό, να διαβάζεται εύκολα. Τα δύσκολα, είπαμε, ας τα βάλουμε στο φύλλο που θα βγάλουμε το Σεπτέμβρη, μακριά από κάθε καύσωνα. Θεώρησα λοιπόν σκόπιμο να το μοιραστώ μαζί σας μιας και, έτσι κι αλλιώς, γράφτηκε. Ιδού:

Από τα παλιά χρόνια ο άνθρωπος είxε ανάγκη από διακοπές. Να βγει για λίγο από μια καθορισμένη διαδικασία: σπίτι, δουλειά, συνδικάτο και ξανά σπίτι... Και φρόντισε έγκαιρα, από τον καιρό που μπήκαν σε εφαρμογή οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας να υπάρχει ένα τέτοιο, ειδικό κεφάλαιο - συμφωνία, δομημένη ανάμεσα σε δύο εταίρους.

Και δύο πλευρές ήξεραν εξ' αρχής ότι ένας εργαζόμενος που μπορεί να βρει το χρόνο να ξεκουραστεί, να μοιραστεί στιγμές με την οικογένειά του, να ζήσει μακριά από ευθύνες στη διάρκεια του καλοκαιριού, θα επιστρέψει στη δουλειά του ικανός και έτοιμος να προσφέρει πολλαπλάσια.

Διακοπές τέλος για το φετινό καλοκαίρι

Posted in Τα δικά μου

 

Το γραφείο μου, πρώτη μέρα εργασίας μετά από τρεις εβδομάδες διακοπών...

Επιστροφή, ολοταχώς πίσω στη δουλειά. Οι τρεις εβδομάδες διακοπών του Ιουλίου είναι πια παρελθόν. Έχει όμως μείνει μια υπέροχη στυφάδα στα χείλη από την αρμύρα της χθεσινής θαλασσινής αύρας στο λιμάνι του Πειραιά. Είναι κι αυτός ο αέρας που από χθες το βράδυ φυσάει με μεγάλη δύναμη. Κι ευτυχώς. Γιατί η ζέστη είναι πολύ, η άσφαλτος δυναμώνει την κάψα και η ζωή είναι όντος δύσκολη για όσους έχουν μείνει πίσω.

Είναι όμως εμφανής η διαφορά σε σχέση με τη πόλη που είχα αφήσει πίσω μου. Πρέπει να έχει φύγει αρκετός κόσμος για το βλέπω, δίπλα στα πεζοδρόμια υπάρχουν θέσεις για παρκάρισμα. Την ώρα που γυρίζαμε εμείς, μια άλλη φουρνιά έφυγε ή ετοιμάζεται να φύγει για τις καλοκαιρινές διακοπές.

Το πρωί στη δουλειά ήταν λίγος ο κόσμος. Ο Θωμάς, ο Βασίλης, ο Θεόφιλος, ο Δήμος… Και στην ΠΕΤ ΟΤΕ οι διαρροές είναι εμφανείς…

Μια βόλτα στα σπίτια του Κωστή και της Γεωργίας μας

Posted in Κρήτη

Το σπίτι του Κωστή μας στο Θραψανό...

Το έχουν εδώ σαν έθιμο και επειδή το κρατούν οφείλουμε να προσαρμοστούμε όλοι εμείς που ζούμε μακριά, στην Αθήνα.

Ήρθαμε; Πρέπει να πάμε να τους δούμε. Λέω για τα αδέρφια μου, τη Γεωργία και τον Κωστή, 20 χρόνια μεγαλύτερη μου η πρώτη, 18 ο δεύτερος. Μένουμε στη Στασούλα κι έτσι είναι φυσικό να θέλουν να μας δουν. Ωστόσο η Γεωργία έχει φορτωθεί στην πλάτη της ένα κάρο βάρη, τον άνδρα της, μεγάλο στην ηλικία με σοβαρά προβλήματα υγείας και τα παιδιά της κόρης της Ελένης, τη Γιωργία και τον Γιάννη, επειδή δουλεύει κι αυτή και ο άνδρας της στα ξενοδοχεία αυτή την περίοδο.

Κι ο Κωστής έχει βάλει στο κεφάλι του πολύ δουλειά καθώς "κρατάει", στην ηλικία του, ολόκληρο καμίνι, ενώ ο ίδιος ως μάστορας, δουλεύει περισσότερο από τον καθένα. Για φαντάσου να χτυπάει δωδεκάωρα στην ηλικία των 67 χρόνων...

Το έθιμο θέλει επίσης να μας κάνουν το τραπέζι ένα βράδυ. Έλα όμως που ο Κωστής, όπως τρέχει, δεν έχει χρόνο και θέλει να πάμε σε ταβέρνα. Για να πω την αλήθεια δεν τρελαίνομαι. Προτιμώ την απλή παρεούλα με τους ανθρώπους της γειτονιάς, παρά να τρέχω στις απρόσωπες ταβέρνες.

Έλα όμως που δεν το παίρνουν έτσι... Παραπονιούνται στη Στασούλα, όχι σε μένα, ότι τάχα μου αυτή δεν μας αφήνει να πάμε στο σπίτι τους. Αν είναι δυνατόν; Μικρά παιδιά είμαστε;

Ας είναι, χθες πήγαμε στο σπίτι του Κωστή, καθίσαμε μισή ώρα, είπιαμε τον καφέ μας, κουβεντιάσαμε λίγο και... ελπίζω να σταματήσουν τα αδικαιολόγητα παράπονα...

Και το σπίτι της Γεωργίας μας...

Τελευταία μέρα στο χωριό, αύριο επιστρέφουμε Αθήνα

Posted in Κρήτη

Ανέμελες στιγμές από τις φετινές διακοπές. Εδώ πάνω σ' ένα τεράστιο πλάτανο στη Σύμη.

Μετρώ ώρες πια στο Θραψανό. Αύριο το μεσημέρι στις 2 με το πλοίο KNOSSOS PALACE ταξιδεύουμε για Πειραιά, Αθήνα κι αν όλα πάνε καλά, για την Ερέτρια όπου ο Λάμπρος με τη μαμά του θα συνεχίσουν τις διακοπές τους.

Εγώ πρέπει να επιστρέψω στην Αθήνα το πρωί (ή το μεσημέρι;) της Δευτέρας για να ετοιμαστώ για την επιστροφή μου στη δουλειά. Ώρα να ετοιμαστούν και οι άλλοι για τις διακοπές τους κι εγώ να σταθώ στο... πόδι τους στην εφημερίδα με τα τριήμερα ΠΣΚ να γεμίζουν τη ζωή μου το υπόλοιπο καλοκαίρι.

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το site, στις πολύ τακτικές ενημερώσεις του, γνωρίζετε ήδη πόσο όμορφα πέρασα. Ηρέμησα, έγινα άλλος άνθρωπος. Η επαφή μου με ανθρώπους που δεν έχουν το άγχος στο αίμα τους, η αποχή για τρεις εβδομάδες από την πίεση της εφημερίδας βοήθησε πραγματικά και η ανανέωση που ήταν το ζητούμενο, ήρθε και με το παραπάνω...

Ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στην αδελφή μου τη Στασούλα που μας φιλοξένησε και μας φρόντισε όλες αυτές τις μέρες είναι το λιγότερο που έχω να πω. Είχαμε τα πάντα στη διάθεσή μας και, κυρίως, πολύ αγάπη που ήταν εμφανής παντού. Κοντά της και κοντά στον άνδρα της Αγησίλαο, γνωρίσαμε καλύτερα και ζήσαμε εκπληκτικές βραδιές με πολλούς φίλους και γείτονες...

Κάτι τέτοιες ώρες λέω πως είναι πολύ καλή η επιλογή μου να επιστρέψω να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου σ' αυτό τον υπέροχο τόπο που γεννήθηκα.

Τιμή για... Έλληνες παρακαλώ!

Posted in Δημοσιογραφικά

 

Το τουριστικό συγκρότημα Terra Maris στη Χερσόνησο. Στη ρεσεψιόν αυτού του ξενοδοχείου διαδραματήστηκαν οι σκηνές που περιγράφω στο κομμάτι μου...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 25/07/2009

Σε τέτοιες εποχές οικονομικής ύφεσης σαν αυτές που βιώνουμε, μοιάζει υπερβολικό να ακούς από τα χείλη των ανθρώπων που ζουν από τον τουρισμό πως υπάρχουν ειδικές τιμές για τους Έλληνες που πλασάρουν δήθεν για πιο οικονομικές, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο ακριβές.

Είμασταν τρεις μέρες για δουλειά δική μας στο μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα Terra Maris” στη Χερσόνησο. Πολυτελέστατο, πέντε αστέρων, προσεγμένο στην παροχή υπηρεσιών και με ένα περιβάλλον μοναδικό. Και είπαμε πως θα ήταν ωραία σε ένα τέτοιο μέρος να κάνουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Φυσικά όλα γύρω μας έδειχναν πως δεν ήταν για τα βαλάντιά μας, αλλά τολμήσαμε να ρωτήσουμε για τις τιμές στη ρεσεψιόν. Εκεί μιλούσαν όλοι αγγλικά. Φοβηθήκαμε ότι δεν θα βρούμε άνθρωπο να μιλάει τη γλώσσα μας, αλλά διαψευστήκαμε. Η ευγενική κοπέλα μιλά τέλεια τα... κρητικά. Τη ρωτάμε για την τιμή μιας διανυκτέρευσης σε δίκλινο δωμάτιο. Δεν γνωρίζει. Προφανώς της συμβαίνει πρώτη φορά. Παίρνει τηλέφωνο στο λογιστήριο. “Ένα δίκλινο για Έλληνες” τονίζει με έμφαση. Σημειώνει στο χαρτί μπροστά της τα στοιχεία για να μας τα μεταφέρει.

Εκατόν εβδομήντα ευρώ τη βραδιά”, λέει. 170 το δίκλινο. Αλλά ο ενδιαφερόμενος είναι οικογενειάρχης. Έχει και τρία παιδιά. “Θα χρειαστείτε άλλο ένα δίκλινο” λέει με απόλυτη σοβαρότητα η κοπέλα στη ρεσεψιόν. Πρόχειρος υπολογισμός: 170+170=340 ευρώ τη βραδιά. Για δέκα μέρες 3.400 και για ένα μήνα 10.200 ευρώ, γίνεται; Πρόκειται σχεδόν για τους μισθούς ενός έτους. Άρα απαγορευτικό, κόκκινο στις απαιτήσεις ενός πεντάστερου ξενοδοχείου...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA