Όταν κόβεις τα σταφύλια για να τα κάνεις κρασί... Τα κρασοστάφυλα πάνε πατητήρι...

krasostafila.lui1.150920
Ο φίλος μας ο Λούης από τα Αποίκια της Άνδρου μας έδωσε το ερέθισμα να κάνουμε αυτό το σημείωμα. Ανέβασε στον τοίχο του (πέρσι τέτοια εποχή) δυο φωτογραφίες μια στο αμπέλι και μια μέσα στο πατητήρι του... Και μας προσκάλεσε, όταν με το καλό γίνει το κρασί, να πάμε να πιούμε μαζί του, μια κούπα. Και ο Λούης, ότι λέει το εννοεί...

krasostafila
Αυτές τις πήραμε από τον τοίχο της Φρειδερίκης Φωτεινού... Δεν πρέπει να είναι δικιά της, αν και η ίδια τραβά πολύ ωραίες φωτογραφίες. Μάλλον έχει βρει τον τόπο στο διαδίκτυο, για να παίρνει επίσης πολύ όμορφες φωτογραφίες κι έτσι αναπληρώνει το κενό των δικών της.

krasostafila.lui2.150920
Κι εδώ είμαστε στην Άνδρο, στο πατητήρι του Λούη, στα Αποίκια. Σε λίγο όλα αυτά τα σταφίλια θα έχουν γίνει μούστος κι ο μούστος κρασί. Υποσχεθήκαμε, τότε, να πάμε να το γευτούμε. Και θα το προσπαθήσουμε. Θα είναι και μια καλή ευκαιρία να δούμε τους φίλους μας στο νησί. Και το κάναμε φέτος το καλοκαίρι καθώς είμαστε εκεί με την Έστερ και τη Χλόη... Ευχατριστούμε, φίλε Λούη!

Αύγουστος είναι... Χαλαρά, πιο χαλαρά...

Posted in Τα δικά μου

Εμείς, που είμαστε Αθήνα αυτόν τον καιρό, στο λιγοστό ελεύθερο χρόνο μας παρακολουθούμε όσα καταγράφουν τα Blogs και τα sites που εκτιμούμε για τη σοβαρότητά τους. Και διαπιστώνουμε πως οι εγγραφές είναι από ελάχιστες έως μηδενικές... Κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν διακοπές, απέχοντας κυριολεκτικά από όλα αυτά, χωρίς να νοιάζονται αν ο χώρος τους είναι «ορφανός» και εκκρεμούν θέματα περασμένων ημερών.

Κι εδώ που τα λέμε καλά κάνουν. Δεν είναι και η πιο... ιδανική εποχή να κάθεσαι μπροστά σε ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή για ενημέρωση. Καλύτερα είναι να έχεις τη δυνατότητα να... βουτάς στα γαλάζια καθαρά νερά μιας θάλασσας με την παρέα σου ή να περπατάς στα δροσερά μονοπάτια ελληνικών βουνών ή στα τρεχούμενα, παγωμένα νερά από τις πηγές των ποταμών.

Τώρα, θα μου πείτε πως κι εμείς εδώ, παρά την πίεση έχουμε και μια και δύο αναρτήσεις καθημερινά... Ε, είναι ζήτημα ιδιοσυγκρασίας, όχι πρωταθλητισμού... Εδώ, τέτοια «παιχνίδια» δεν έχουν χώρο...

Το ζητούμενο είναι τον Αύγουστο να είμαστε λίγο πιο χαλαρά... Όσο μπορούμε βέβαια...

Πήρα υπό την προστασία μου ένα εικονικό χωριό

Posted in Τα δικά μου

Ενα βίντεο που δείχνει τι είναι, περίπου, οι "Φυλετικές Μάχες" ένα on line παιχνίδι στρατηγικής...

Για τις “Φυλετικές Μάχες” του Λάμπρου σας έχω πει. Έφτιαξε ένα χωριό στον “κόσμο 5” και μετά το εγκατέλειψε για να φτιάξει ένα άλλο στον “κόσμο 1” το οποίο, ύστερα μάλιστα απ' όσα έμαθε τον καιρό που είμαστε στην Κρήτη για διακοπές το συντηρεί σωστά και στην εικονική πραγματικότητα του on line παιχνιδιού δείχνει να έχει αναπτυχθεί καλά.

Όλο αυτόν τον καιρό ακούω με πάθος πράγματα από κείνον για τη σπουδαία στρατηγική που αναπτύσσεις παίζοντας και, αφού έμαθα δυο – τρία πράγματα βοηθώντας τον να κάνει αναβαθμίσεις στο χωριό κι αφού το συζήτησα μαζί του είπα ότι θα πάρω το εγκαταλειμμένο χωριό στον “κόσμο 5” υπό τον έλεγχο και την προστασία μου. Το χωριό βέβαια το έχει βάλει στο μάτι κάποιος “Skokko1” από τας Σέρρας κάνοντας μέρα παρά μέρα επιθέσεις και προσδοκώντας να ρίξει το ηθικό του χωριού για να το κατακτήσει.

Τσαντίστηκα. Και κατάλαβα εκείνους τους 40άρηδες στο Αρκαλοχώρι, στην καφετέρια “Sport Cafe” που έπαιζαν με πάθος το ίδιο παιχνίδι. Και χθες είχαμε με τον Λάμπρο μια διαφωνία καθώς μας έγινε γνωστή η τρίτη συνεχόμενη επίθεση του “Skokko1” στο χωριό. Εκείνος επέμενε πως έπρεπε να το διαγράψουμε το χωριό και να κάνουμε ένα νέο που 8θα μας έδινε την προθεσμία των 15 ημερών για να αναπτυχθούμε. Δεν ήθελε να του... παραδώσουμε έτοιμο το χωριό. Εγώ πάλι είχα την άποψη ότι έπρεπε να δώσουμε τη μάχη με αξιοπρέπεια. Τι κι αν ήταν εκείνος ο ισχυρός; Και στη ζωή δεν νικά πάντα ο πιο δυνατός... Μπορεί να νικήσει κι αυτός που, με υπομονή και επιμονή δίνει μάχη στρατηγικής. Κι αν χαθεί μια μάχη, δεν χάνεται ο πόλεμος, έτσι δεν είναι;

Μάλλον τα κατάφερα να τον πείσω. Το αφήσαμε έτσι το χωριό κι αφού δώσαμε να γίνουν εργασίες, έτσι που να μη βρει να πάρει πολλούς πόρους ο επιτιθέμενος. Και πραγματικά το πρωί που μπήκα για λίγο, είδα ότι είχα δίκιο. Η επίθεση έγινε την προγραμματισμένη ώρα, δεν μπορούσε να αποφευχθεί, χωρίς ωστόσο, μεγάλες απώλειες.

Και μιας και η αποθήκη ήταν γεμάτη τους “χάλασα” όλους τους πόρους για να αναβαθμίσω το επιτελείο, τα τείχη, το στρατώνα. Μπορεί και να λειτούργησε το μήνυμα που έστειλα χθες στον “Skokko1” με το ταχυδρομείο και του έλεγα ότι το χωριό δεν είναι πια εγκαταλειμμένο. Θα τη δει την κινητικότητα, δεν μπορεί και θα σταματήσει τις επιθέσεις...

Γέφυρες, όταν η τεχνολογία κάνει θαύματα…

Φωτογραφίες σε αρχείο pps που μπορείτε να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας για τις δείτε, πατώντας ΕΔΩ. Όταν ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την τεχνολογία για καλό.. Δείτε βήμα – βήμα, πως μπορεί να γίνει ένα τεχνολογικό θαύμα και να κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Αξίζει, πιστέψτε με..

Βρε, τι είναι τούτο με το κράνος μου;

Posted in Τα δικά μου

Αυτό που συμβαίνει φέτος με το κράνος που φορώ όταν οδηγώ τη μηχανή και το βαλιτσάκι της δεν έχει ματαγίνει. Τον Απρίλη στην 29η Συνέλευση Αντιπροσώπων  της ΠΕΤ ΟΤΕ την είχα παρκάρει στο κέντρο της Αθήνας, Σωκράτους και Αγίου Κωνσταντίνου. Την επομένη διαπίστωσα ότι είχαν κλέψει το κράνος μου, αγορασμένο μόλις πριν δυο –τρεις μήνες, καινούριο, χωρίς να παραβιάσουν την κλειδαριά από το βαλιτσάκι.

Το ίδιο συνέβη κι αυτό το Σαββατοκύριακο κάτω από το σπίτι μου. Μόνο που αυτή τη φορά πήραν κι ένα καλοκαιρινό μπουφάν που είχα σε περίπτωση που, το βράδυ που φεύγω από την εφημερίδα, κάνει κρύο. Είχα φύγει από την Αθήνα το απόγευμα της Παρασκευής και επέστρεψα το βράδυ της Κυριακής. Η μηχανή παρκαρισμένη στην πυλωτή της πολυκατοικίας όπου έμεναν άνθρωποι. Και λοιπόν; Σιγά μην κωλώσουν όταν θέλουν κάτι…

Την κλοπή τη διαπίστωσα σήμερα το πρωί καθώς πήγα να φύγω για να έρθω στη δουλειά. Έλεος ρε γαμώτο! Τόσο της πλάκας είναι αυτή η κλειδαριά στο βαλιτσάκι. Ούτε ίχνος παραβίασης δεν υπάρχει...

Ας είναι… Θα επιβαρυνθώ πάλι με 80 ευρώ να πάρω ένα άλλο. Για την ώρα όμως θα χρησιμοποιήσω το κράνος του Λάμπρου που έχω πάντα κάτω από το κάθισμά μου στη μηχανή. Τα μαγαζιά είναι κλειστά μέρες που είναι…

Λες, τελικά, να τους έλλειπαν το κράνος και το μπουφάν και… αναγκάστηκαν να τα πάρουν;

Μεσημέρι Κυριακής στο χαγιάτι...

Posted in Επικαιρότητα


Στην ταβέρνα της καρβουναρέικης Παναγιάς έχει πολύ κόσμο...

Κυριακή, κοντεύει μεσημέρι.
Οι εκκλησιαζόμενοι έχουν τελειώσει τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο... Θεό με την πρωινή λειτουργία και κατεβαίνουν σεργιανίζοντας για τα σπίτια τους. Περνούν οπωσδήποτε από την πλατεία για να κάνουν μια μικρή επίδειξη του καλού ντυσίματος που έχουν κάνει, ένεκα η ημέρα...

Ο Άρης την έχει αράξει στην αυλή από τη μεριά που έχει δροσιά. Έχει πάει την πρωινή του βόλτα, έχει φάει το φαί του και τώρα έχει «χυθεί»σαν τον άνθρωπο που τα' χει χορτάσει όλα και θέλει απλά, έτσι χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο να απλώσει την αράδα του και να νιώσει... βασιλιάς.

Ο Λάμπρος, ο μικρός, κοιμάται ακόμα. Γύρισε χθες στις μιάμιση τα ξημερώματα και είχε να αντιμετωπίσει και τη γκρίνια της μάνας του που δεν απάντησε στις τρεις κλήσεις της. Φαντάζομαι ότι θα παρακαλάει στον ύπνο του να'ρθει γρήγορα το απόγευμα και να την κάνουμε για Αθήνα. Πιο ήρεμος είναι εδώ με τον παππού του και τις παρέες του.

Ο Γιώργος κατέβηκε στην πλατεία να βρει στο καφενείο κανένα ταβλαδώρο ισάξιό του. Και είχε και την αγωνία αν θα τον βρει. Τελικά γύρισε έχοντας μια νίκη και μια ήττα στο δισάκι του.

Ζέστη και σήμερα... Ένας τζίτζικας έχει στήσει δυνατά το τραγούδι του κάπου, όχι πολύ μακριά. Και η Γιωργία απέναντι έχει αρχίσει την πάρλα της με τις γειτόνισσες... Είναι και ήρεμα, σαν ηχείο ακούγεται η φωνή της ώς τη βεράντα που κάθομαι.

Το δεύτερο πρόγραμμα του ραδιοφώνου παίζει όμορφα λαϊκά τραγούδια και στην κουζίνα έχει μπει κι όλας το μεσημεριανό φαγητό. Έχουν κάνει από χθες το πρόγραμμά τους. Φυσικά έχουν για πρώτο πιάτο ένα ουζάκι που θα' ναι “οπωσδήποτε καλύτερο από το χθεσινό στην ταβέρνα”.

Λίγο πιο πέρα τα σκυλιά του Νικολόπουλου αλυχτούν, ενώ τα πρώτα παιδιά βγήκαν με τα ποδήλατά τους στους δρόμους. Εικόνες μιας Κυριακής του Αυγούστου στο χωριό, απ' αυτές που νοσταλγούμε οι κάτοικοι των Αθηνών.

Εδώ ακόμα... περπατούν. Δεν κατεβαίνουν όλοι στην πλατεία με τα Ι.Χ. τους. Κάποιοι προτιμούν τα πόδια τους. Και για τις βόλτες στις παρυφές του χωριού, νύχτα, ύστερα από ένα ποτό και συζήτηση στην καφετέρια.

Όπως έγραφα και χθες όλα τα μαγαζιά έχουν κόσμο αυτές τις μέρες. Αλλά η εξυπηρέτηση είναι σχετικά γρήγορη. Πώς και πώς περιμένουν αυτές τις μέρες οι μαγαζάτορες για να “ρεφάρουν” τα σπασμένα του χειμώνα, λένε. Κι εδώ που τα λέμε, μπορεί να μην έχουν και άδικο...

Ένα πανηγύρι που δεν έγινε φέτος

Posted in Επικαιρότητα


ΜΙα βόλτα στο Λούσιο ποταμό. Πάντα μου άρεσε η ορμή των νερών του δίπλα στον αρχαιολογικό χώρου του Ασκληπειού.

Όπου κι αν πας το Δεκαπενταύγουστο έχει κόσμο. Στο ποτάμι, έχει κόσμο, στην Παναγία την Καρβουναρέικη, που δεν... γιορτάζει τωρά, αλλά πιο πίσω, έχει κόσμο, στην πλατεία έχει κόσμο. Λες και κάπου ήταν κρυμμένοι όλοι αυτοί κι έδωσαν ένα πήδο και βγήκαν ανήμερα της μεγάλης γιορτής.

Μόνο στη Στεμνίτσα το βράδυ κατά τις 8-9 δεν είχε και τοσο κόσμο. Αλλά πάλι, μπορεί και να κοιμόντοσαν, ξενύχτηδες από το χθεσινό πανηγύρι και να χρειάζονται δύναμη για να... αντέξουν απόψε τον Τσέρτο που τραγουδά στην πλατεία του χωριού.

Βέβαια τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην είσοδο και την έξοδο της Στεμνίτσας είναι πάρα πολλά κι αυτό μπορεί να είναι δείγμα ότι έχει κατέβει κόσμος...

Μέρες που είναι, ο κόσμος μπορεί να φύγει λίγο από την Αθήνα... Είναι κι αυτό μια θετική αντίδραση για να συνεχίσουν να δίνουν, από Δευτέρα, τον αγώνα στην καθημερινότητά τους.

Ελληνικό – Στεμνίτσα, είναι κάπου δώδεκα χιλιόμετρα απόσταση. Είναι όμως στα 1.100 μέτρα υψόμετρο, κάπου 300 μέτρα πιο ψηλά από το Ελληνικό. Κι ενώ εμείς δεν πήραμε χαμπάρι, κατά τις εξι το απόγευμα έριξε μια δυνατή καλοκαιρινή μπόρα που όμως δεν την χάλασε στους πανηγυρτζήδες.

Ο Τσέρτος και η ορχήστρα του γύρω στις 9 κάνουν κανονικά τσεκ ήχου. Τα τραπέζια στα μαγαζια της πλατείας είναι όμως ακόμα άδεια, αλλά οι ξενύχτηδες μπορεί να αργήσουν λίγο ναρθούν.

Στο φούρνο έχουν χθεσινό ψωμί. Ο ξυλόφουρνος τα κάνει παρ' όλα αυτά να έχουν μια υπέροχη μυρωδιά. Και οι τυροπιτές του, όταν είναι φρέσκιες, είναι το κάτι άλλο.

Λέγαμε το βράδυ να πηγαίναμε μια βόλτα στο πανηγύρι ενός μικρού χωριού εδώ κοντά, στον Ατσίχολο. Αλλά μας είπαν πως τώρα τελευταία πέθαναν τρεις κι έτσι αποφάσισαν να το αναβάλουν το φετινό πανηγύρι, Είχα πάει μια φορά, παλιά, και μου άρεσε. Νομίζω ο Πολιτιστικός Σύλλογος το' χει αναλάβει και μοιράζει κρέας βραστό για μεζέ και κρασί δωρεάν σε όσους πάνε. Αλλά να, που φέτος ματαιώθηκε...

Καλά κάνουν. Η μικρή τοπική κοινωνία δείχνει να έχει καλά ανακλαστικά και να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αλληλεγγύη στον πόνο και τη χαρά. Μ' αρέσει όταν βλέπω να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη. Λείπει πολύ στις μέρες μας και είναι τελικά ωραίο όταν το βλέπεις να υπάρχει.

Βράδυ στην καφετερία στην πλατεία

Posted in Επικαιρότητα

Βράδυ Παρασκευής στην πλατεία του χωριού, στην καφετέρια του Βέγκου...

Η πλατεία στο Ελληνικό, όπως το περίμενα, είχε κόσμο στις 10.30 που φτάσαμε. Τίγκα είναι η καφετέρια του Βέγκου. Με δυσκολία βρίσκουμε τραπεζάκι να καθίσουμε. Έχει ακόμα ανοιχτές ομπρέλες κι ας κοντεύουν μεσάνυχτα. Πού να τις κλείνει τώρα... Η ψυχρούλα είναι δυνατή. Για να κάτσεις έξω χρειάζεσαι μπουφάν.

Το ξέραμε πως έτσι συμβαίνει και είμαστε προετοιμασμένοι. Δυο ουίσκι κάτω από τον έναστρο ουρανό είναι ότι καλύτερο ύστερα από ένα ταξίδι τριών ωρών... Σε χαλαρώνει και σε εγκληματίζει στο νέο περιβάλλον.

Ο Λάμπρος ούτε που μας δίνει σημασία. Για την ακρίβεια μου τηλεφωνεί για να εκφράσει την απορία του που... περάσαμε από μπροστά του και δεν τον είδαμε με τους φίλους του που ήταν στη βρύση. Ωστόσο δεν είναι και τόσο διατεθημένος να αφήσει την παρέα του για να έρθει να μας χαιρετήσει. Έχουμε να ιδωθούμε δύο εβδομάδες αλλά δεν τρέχει τίποτα.

Κάποια στιγμή γυρνάνε με την παρέα του στην πλατεία και μετά το τηλεφώνημα της μάνας του έρχεται να μας χαιρετίσει. Ύστερα φεύγει. Να πάει να βγάλει βόλτα τον Άρη, το σκύλο του Γιώργου. Πάντα μαζί με την παρέα του. Και του Άρη του αρέσει. Γίνεται κι αυτός μέλος της παρέας...

Κοντέυει 12. Οι παρέες δίπλα μας κουβεντιάζουν. Η κίνηση στο δρόμο έχει αραιώσει. Οι παιδικές φωνές από το περίβολο του δημοτικού σχολείου ακούγονται έντονα. Πιο δυνατά και από τη μουσική της καφετέριας.

Ο Δημήτρης με βλέπει που κρατάω σημειώσεις: “Αμα είσαι δημοσιογράφος δεν ησυχάζεις ούτε εδώ” λέει και γελάει. Προφανώς κατάλαβε την αδυναμία μου. Ελπίζω από μέσα μου να μην την χαρακτηρίζει διαστροφή. Αν και λίγο με νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Πιο πολύ με ενδιαφέρει πως αισθάνομαι εγώ. Κι εδώ αισθάνομαι καλά. Νιώθω κι όλας να ξεκουράζομαι, να χαλαρώνω. Αυτό δεν ήθελα; Γι' αυτό δεν ήρθα;

Το ξημέρωμα θα φέρει τη γιορτή της Παναγίας. Δεν τρελαίνομαι να πάω στην εκκλησία αν και θα είναι ωραία καθώς εδώ γιορτάζουν σε κάποιο ξωκλήσι με αρτοκλασίες, μεζέ, κρέας βραστό και κρασί προσφορά για τους καλούς χριστιανούς που θα πάνε.

Άσε που γιορτάζουν και πολλοί φίλοι, συγγενείς και γνωστοί. Και μόνο ένα τηλεφώνημα να κάνεις για ευχές θέλει το χρόνο του.

Παραμονή Δεκαπενταύγουστου με ήρεμο δρόμο

Posted in Επικαιρότητα


Η φωτογραφία είναι από την Σύμη όπου είχαμε πάει μια Κυριακή όταν κατεβήκαμε φέτος το καλοκαίρι στο χωριό. Την είχα αφήσει πάνω στην επιφάνεια γραφείου του υπολογιστή μου και σήμερα που την είδα είπα να τη χρησιμοποιήσω...

Την αρχή το φοβήθηκα
ότι θα είχε κίνηση ο δρόμος της εξόδου από την Αθήνα. Αχ, αυτά τα τηλεοπτικά δελτία, καλύτερα να μην τα βλέπει κανείς. Όλο υπερβολές είναι... Τελικά ο δρόμος ήταν ήρεμος. Ίσως γιατί οι τελευταίοι έφυγαν νωρίτερα...

Πάντως στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου, απόγευμα Παρασκευής, κυκλοφορούσες άνετα, δεν υπήρχαν μποτιλιαρίσματα και η κίνηση ήταν σε φυσιολογικά επίπεδα. Μόνο στην Κακιά Σκάλα και για λίγα χιλιόμετρα είχε ένα μικρό μποτιλιάρισμα. Κάτι ανάλογο σε κίνηση είχε και στις στροφές της Μεγαλόπολης, αλλά εδώ δεν έφταιγε η κίνηση. Ένα φορτηγό να “πέσει” μπροστά σε πάει καρότσα ώς που να τελειώσουν οι στροφές.

Δεν ξέρω αν έπιασαν τα πολυδιαφημισμένα μέτρα της τροχαίας για την έξοδο, Μάκαρι να είναι έτσι γιατί έχουμε και... είσοδο την Κυριακή με την επιστροφή.

Το ραδιόφωνο είναι καλή συντροφιά στην τριώρη διαδρομή -με τις στάσεις- με το αυτοκίνητο. Έχει συνεχή ροή με τραγούδια. Δεν υπάρχουν, τέτοια μέρα, παραγωγοί στους σταθμούς. Οι περισσότεροι την έχουν κάνει εκτός Αθηνών.

Όσο για το χωριό, μας προειδοποίησαν: Όλη την περασμένη εβδομάδα έβρεχε κατά διαστήματα. Και το βράδυ κάνει κρύο. Ήθελα να κατέβω με το... κοντοπαντέλωνο, να νοιώσω και πιο άνετα, καλοκαιρινά, μα τελικά προτίμησα να το πάρω εφεδρικό, μαζί με το... κανονικό. Υπερβολές; Θα δείξει.

Ο μικρός δεν... τρελαίνεται να μας περιμένει. Έχει τις παρέες του, παίζει μ' αυτές “τι θέλετε τώρα να κατέβαιτε;” λέει και σε “κολλάει” στον τοίχο.

Κι όμως όλα στο χωριό είναι καλύτερα. Και οι ρυθμοί τελείως διαφορετικοί από αυτούς της πόλης. Είναι, έτσι κι αλλιώς πολλοί οι Αθηναίοι που έχουν κατέβει και σκοπεύουν να καθίσουν μέχρι το τέλος του μήνα, οπότε και – στις 29 – έχουν το πανηγύρι του Αί Γιάννη του ρηγολόγου, που δεν “κωλώνει” στη νηστεία και τον γιορτάζουν στην πλατεία το βράδυ με κλαρίνα και χορούς ώς το πρωί με μεζέ την καλοψημένη γουρουνοπούλα στη λαδόκολλα.

Πάντα τον Αύγουστο έχει κίνηση το Ελλινικό. Είναι που οι περισσότεροι κάτοικοι του ζουν στην Αθήνα, αλλά έχουν σπίτια εδώ προτιμούν να κάνουν τον μήνα αυτόν για να κλείσουν τα μαγαζιά τους. Με το εμπόριο ασχολούνται οι άνθρωποι. Δικαιολογημένα...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA