ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 17/10/2009

Λοιπόν ας το παραδεχτούμε: Η νέα κυβέρνηση αν και εκτός εξουσίας για πέντε χρόνια έχει δώσει δείγματα γραφής της καλής επικοινωνιακής πολιτικής της. Έχει καταφέρει στο λίγο χρονικό διάστημα που είναι στην εξουσία, να δώσει έναν άλλον αέρα με τα νέα, άγνωστα στον πολύ κόσμο πρόσωπα και έχει «αναγκάσει» τα ΜΜΕ να τρέχουν… πίσω της, στη διαμόρφωση της ατζέντας όπως εκείνη την επιθυμεί.

Έτσι τις τελευταίες μέρες βλέπουμε δεκάδες αφιερώματα στις σκέψεις της και στον τρόπο που θα αντιμετωπίσει τα πρώτα κρίσιμα προβλήματα. Και υπάρχει μια διάθεση που τείνει να χαρακτηριστεί έως και λαϊκίστικη, καθώς προβάλει έντονα την απόσυρση των ακριβών δημόσιων αυτοκινήτων και δίνει προβάδισμα στα χαμηλού κυβισμού και την μείωση των αστυνομικών που έχουν την ευθύνη της φύλαξης υψηλών προσώπων, πολιτικών ή άλλων.

Εκεί όμως που της βγάζει κανείς το καπέλο, είναι η άμεση κατάργηση όλων των επιτροπών που είχαν στελεχωθεί με εκατοντάδες αργόσχολους που χωρίς να προσφέρουν τίποτα το ουσιαστικό απομυζούσαν από τον κρατικό κορβανά εάν σημαντικό ποσό που μπορεί να καλύψει άλλες «τρύπες» και ανάγκες.

Επιπλέον η κίνηση να θεσπίσει τη δυνατότητα να στείλουν βιογραφικό μέσω internet όσοι εκτιμούν ότι διαθέτουν τα προσόντα (όχι κομματικά μόνο…) για να στελεχώσουν τις έμμισθες θέσεις Γενικών και Ειδικών Γραμματέων ήταν η κίνηση ΜΑΤ στη πολιτική σκακιέρα. Την Τετάρτη που μας πέρασε έληξε η προθεσμία και είχαν ήδη κατατεθεί πάνω από 20.000 βιογραφικά!

Ένα πράγμα που μ' αρέσει ιδιαίτερα το καλοκαίρι κι ας μη μου κάνει πάντα καλό, λόγω ζαχάρου, είναι το ουζάκι. Με μια μικρή ποικιλία για να μην είναι ξεροσφύρι και δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα στον κόσμο.

Καθώς «φεύγεις» στην αλήθεια του Πλωμαρίου είναι υπέροχο να νιώθεις τη χαλάρωση να απλώνει μέσα από το αίμα σε όλο το σώμα σου. Λέω πως είναι, ίσως, η καλύτερη εφεύρεση του ανθρώπου για να κάνει τη ζωή του πιο ποιοτική.

Λένε πως οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στις αμαρτίες. Αν έτσι συμβαίνει και είναι αλήθεια αυτό, η δική μου αμαρτία είναι το καλοσερβιρισμένο με αγάπη ούζο. Η γεύση του γλυκάνισου και η μυρωδιά του είναι με ταξιδεύει. Καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο αλκοολούχο ποτό.

Το ήπιαμε πάλι το μεσημέρι της Κυριακής, λίγο πριν από το μεσημεριανό φαγητό, στη Στεμνίτσα. Μ' αρέσει κάτω από τον ίσκιο των δέντρων του «Καθολικού». Ήταν και οι βροντές, οι δυνατές βροντές και οι αστραπές που έδειχναν ότι κάπου κοντά έβρεχε. Τελικά έβρεχε στο Ελληνικό. Το διαπιστώσαμε με την επιστροφή.

Το ούζο είναι βάλσαμο. Μαλακώνει τις πληγές και δημιουργεί προϋποθέσεις ανάκαμψης. Άσε που οδηγεί στο κρεβάτι με βεβαιωμένη τη θέση ότι σε λίγο θα αφήσει τα του κόσμου αυτού και θα οδηγηθεί στα όνειρα και σε κόσμους μαγικούς.

Μ' αρέσει. Το είπα και το εννοώ. Τις μικρές δικές μου ώρες είναι ωραίο να «φεύγω» από τα προβλήματα της μέρας με ένα ουζάκι παραπάνω. Κι είναι κι η παρέα και οι κουβέντες που θα κάνει κάθε γουλιά να μετράει σαν να 'ναι γιατρικό. Τι συνταγές τώρα και ιατρικές συμβουλές... Η πρακτική καμιά φορά φέρνει τα καλύτερα αποτελέσματα. Αρκεί να έχουμε μάτια και μυαλό να τα δούμε. Γι' αυτό ανάμεσα στ' άλλα θαρρώ πως είναι όμορφο το καλοκαίρι. Γιατί, είτε το θέλουμε, είτε όχι, οι στιγμές ανεμελιάς είναι αρκετές...

• Το κείμενο αυτό γράφτηκε την περασμένη Κυριακή όταν είχαμε κατέβει στο Ελληνικό να πάρουμε τον Λάμπρο. Ελεγα μια μέρα από τις επόμενες θα το "ανεβάσω". Αλλά ήταν τόσο κατεγιστικές οι εξελίξεις και τόσα τα θέματα που μόλις σήμερα κατέφερε να πάρει σειρα. Κι αυτό επειδή πάντα το ούζο είναι σ' αυτά που μ' αρέσουν...