Η βόλτα είναι από τα Χανιά, τον περασμένο μήνα, στο λιμάνι της πόλης... Η Ελλάδα είναι ίδια παντού, όπως η Αίγινα που φεύγουμε σε λίγο...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 31/07/2010

Από την ώρα που ΤΑ ΝΕΑ δημοσίευσαν την προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών έχω διαβάσει το κείμενο πάνω από δέκα φορές. Δεν είναι μόνο η δουλειά μου ή η επαγγελματική περιέργεια. Είναι που βρήκα μέσα σ' αυτό πολλές «αλήθειες» από αυτές που συζητούμε όταν βρισκόμαστε σε συντροφιές φίλων και προσπαθούμε να δώσουμε μια ερμηνεία για τα όσα ζούμε στην μετά Δ.Ν.Τ. εποχή.

Όχι πως τα πράγματα ήταν καλύτερα εδώ και δυο χρόνια... Απλά προστέθηκε ο φόβος και η αγωνία για το αύριο, μεγάλωσε η ανασφάλεια στη δουλειά, γιγαντώθηκε η ανεργία, διευρύνοντας απελπιστικά τις ομάδες που πλήττονται απ' αυτήν. Χωρίς μάλιστα να φαίνεται κανένα φως στην άκρη του τούνελ.

Είναι αντιληπτό πως δεν έχω κανένα απολύτως λόγο να δώσω άλλοθι στις ενέργειες ομάδων όπως η Σέχτα Επαναστατών. Ωστόσο, με αφορμή την τελευταία ενέργεια εναντίον του Σωκράτη Γκιόλια αναφέρουν ένα σωρό ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τις ζωές όσων θεωρούν «συνεργαζόμενους με το σύστημα».

Σε κάθε περίπτωση πάντως κάποιοι στην κυβέρνηση και όχι απαραίτητα στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία που είναι άλλη η δουλειά της, θα έπρεπε να δουν την κοινωνική διάσταση που βάζουν και να... διορθώσουν, όσο γίνεται, την πορεία τους. Αλλά δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα το κάνουν.

Διαθέτουν τέτοια αλαζονεία, λες και είναι χρόνια ή θα παραμείνουν χρόνια στην εξουσία που αποκλείεται να το κάνουν. Κλειδαμπαρώνονται στους υπουργικούς θώκους τους και αγνοούν τα αληθινά προβλήματα του ελληνικού λαού. για όλα φταίει το Δ.Ν.Τ. και γίνονται θεματοφύλακες του μνημονίου που έχουν υπογράψει, όπως ο κ. Λοβέρδος που δεν δίστασε να φέρει στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση που θα απαγορεύει την υπογραφή κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με αυξήσεις πάνω από το «0» για φέτος την αύξηση δηλαδή της ΕΓΣΣΕ που υπέγραψε η ΓΣΕΕ.

Και μπορεί να' ναι καλοκαίρι κι ο κόσμος να προσπαθεί να ζήσει αυτό που ήξερε ως... διακοπές κι ας είναι στη βεράντα του σπιτιού του, αφού μέχρι εκεί του φτάνουν τα όβολα, αλλά ο Σεπτέμβρης δεν είναι και τόσο μακριά κι ας περιμένουν τα χειρότερα.

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν μόνο η αρχή. Κι αν τότε δεν κατάλαβαν τι έγινε κι έριξαν την ευθύνη σε μια θυμωμένη, ανεξέλεγκτη νεολαία, έξω από οργανώσεις και κόμματα, ας φανταστούν τι μπορεί να κάνει μια αγριεμένη κοινωνία που έχει ξεπεράσει το σοκ, το φόβο, το άγχος και την αγωνία για το αύριο.

Πόσο νομίζουν ότι θα κρύβονται πίσω από το Δ. Ν. Τ.; Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια κι η κοροϊδία «πληρώνεται» ακριβά. Και δεν αναφέρομαι στις δημοτικές εκλογές. Εκεί, έτσι κι αλλιώς θα πάθουν πανωλεθρία οι κομματικοί εγκάθετοι. Όλα αλλάζουν γύρω μας με γρήγορους ρυθμούς κι αλίμονο σ' αυτούς που δεν είναι σε θέση να τις παρακολουθήσουν.

Ας πάνε να κάνουν να κάνουν τα μπανάκια τους τώρα τον Αύγουστο, ας βάλουν τα παπαγαλάκια τους να γράφουν ύμνους, ας αφήσουν πίσω τους το χαζοκούτι να παίζει τις επαναλήψεις και την άθλια «ενημέρωση» με τις κραυγές και τους... θορύβους των δήθεν σχολιαστών.

Τα μεγάλα προβλήματα είναι εδώ και μεγαλώνουν κι άλλο, μέρα με τη μέρα. και για την ώρα τα μόνα θύματα αυτής της άθλιας πολιτικής είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που βλέπουν να γίνεται κομμάτια η ζωή τους, να «τσακίζονται» τα όνειρά τους και να στριμώχνονται στην κρεατομηχανή που συνθλίβει ανθρώπινες συνειδήσεις και... δημιουργεί εν δυνάμει τρομοκράτες.

Υπάρχει ακόμα ένα μικρό περιθώριο να αλλάξουν ρώτα. Να είναι λιγότερο προκλητικοί στην καλοκαιρινή τους ραστώνη και να αφουγκραστούν το θυμό της κοινωνίας. Αντί να χρησιμοποιούν μέτρα επίταξης στα φορτηγά και τα βυτιοφόρα για να σπάσουν την απεργία ας εξαντληθούν στη συζήτηση με τους ενδιαφερόμενους για να βρουν λύσεις αποδεκτές.

Διαφορετικά, κείμενα σαν αυτό της Σέχτας Επαναστατών θα βρίσκουν όλο και περισσότερους ανθρώπους να τους εκφράζουν. Κι αλίμονό τους αν εφημερίδες σαν ΤΑ ΝΕΑ, για μια πρόσκαιρη κυκλοφοριακή αύξηση τις κάνουν πρώτο θέμα. Μόνοι τους θα βγάλουν τα μάτια τους.

• Το κομμάτι αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ στην τακτική στήλη μου.
  

Ο κ. Μπίκος είναι ένας ιδιόμορφος εκπαιδευτικός στο 54 Γυμνάσιο της Αθήνας που πηγαίνει ο γιος μου ο Λάμπρος. Θεωρεί, ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι είναι το κέντρο του κόσμου, ότι οι μαθητές της Β' τάξης είναι τουλάχιστον... τελειόφοιτοι πανεπιστημίου και ότι στην τάξη του τα παιδιά δεν πηγαίνουν για να τους διδάξει, αλλά για να τους εξετάσει σε πράγματα που είτε έπρεπε να τα έχουν εισπράξει δια της... επιφοιτήσεως του αγίου Πνεύματος, είτε αφού ξεσκιστούν στο διάβασμα και οπωσδήποτε οφείλουν να... τρελαίνονται για τη Φυσική, το μάθημά του.

Φυσικά άνθρωποι σαν τον κ. Μπίκο υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας σε πολλούς τομείς. Δείτε λίγο γύρω σας τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν και θα αντιληφθείτε πολύ καλά για τι πράγμα λέω.

Μόνο που ο κ. Μπίκος ως καθηγητής της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχει την εξουσία του βαθμού για να το παίζει “κάποιος”. Έτσι χθες, στη βαθμολογία του Α' τριμήνου που πήραμε, διαπιστώσαμε ότι “τιμώρησε” ολόκληρη της Β' Γυμνασίου στη φυσική με το 10. Σε κάποιους καλούς μαθητές, επειδή μάλλον δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, έβαλε και 12 ή σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις 13...

Κατάφερε να γίνει, για λίγο το πρόσωπο της ημέρας, έστω και αρνητικά. Ουρές οι γονείς να τον δουν, να τον ρωτήσουν τι συμβαίνει. Τι χαρτάκια προτεραιότητας δεν έφτιαξε, αλλά την “πίεση” και την οργή δεν την άντεξε. Έτσι “κύριος” ο κ. Μπίκος, κάποια στιγμή πήρε το σακάκι του και έφυγε αφήνοντας τους γονείς που τον περίμεναν με το... χαρτάκι της προτεραιότητας στο χέρι, στα κρύα του λουτρού. Καθηγητής να σου πετύχει...

• Δείτε ΕΔΩ από το Blog των γονιών του σχολείου κι άλλα πράγματα για τον κ. Μπίκο