Το ρεπορτάζ από την τοπική τηλεόραση είναι αποκαλυπτικό. Δείτε το με προσοχή...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 28/08/2010

Έζησα κι εγώ την αγωνία των ανθρώπων του Πλακιά να βλέπουν να τους ζώνουν οι φωτιές από παντού, μ' έναν αέρα φοβερό που δεν ξέρεις από πού θα σου 'ρθει. Δεν ήμουν εκεί, αλλά έχω πολύ θετικά βιώματα από τον τόπο. Τόσα καλοκαίρια, τόσους φίλους καλούς που γνώρισα, τόσους ανθρώπους που μοιραστήκαμε πράγματα και ήπιαμε δυο ρακές και ξενυχτήσαμε...

Το πρώτο άκουσμα για τις φωτιές με συγκλόνισε. Ξέρω από το πρώτο χέρι τι οικονομική καταστροφή μπορεί να σημαίνει για τους ανθρώπους που ζουν από τον τουρισμό.

Και τη Δευτέρα το πρωί είδα στις εφημερίδες τις πρώτες φωτογραφίες, σκέτη αποκάλυψη του καμένου φοινικόδασους της Πρέβελης. Ένας παράδεισος που είχα επισκεφθεί με καΐκι από τον Πλακιά. Eίχαμε περπατήσει κατά μήκος του ποταμού, είχα κάνει μπάνιο στις εκβολές του, στα γλυκά νερά κι αμέσως μετά στα όμορφα αρμυρά νερά του Λιβικού Πελάγους.

Όλα ήταν πανέμορφα... Σκέτη γοητεία...Το μόνο που δεν μου άρεσε ήταν η υπερεκμετάλλευση των επισκεπτών με την καντίνα και τις αμέτρητες ομπρέλες ηλίου και ξαπλώστρες που είχαν «πιάσει» όλο το μήκος της παραλίας. Θυμάμαι πάντα εκείνα τα... εύσωμα παιδιά με τα μανταλάκια που τοποθετούσαν πάνω στις ομπρέλες μόλις διευθετούσαν το οικονομικό ζήτημα.

Αλλά αυτά ήταν μικρά, μπροστά στο φυσικό κάλλος. Και ξαφνικά όλος ο παράδεισος καμένος.

Φοβερή οικολογική καταστροφή!... Από το Κουρταλλιώτικο Φαράγγι, όπου είναι οι πηγές του ποταμού, τη μικρή λιμνούλα που σχηματίζει λίγο πιο κάτω με το αρχαίο γεφύρι και την ταβέρνα που είχαμε πιει δυο κρασιά. Θα θυμάμαι πάντα εκείνη τη φοβερή μουριά με τα κατακόκκινα μούρα και τις ελεύθερες πάπιες... Και τη διαδρομή αυτή με το χωματόδρομο ώς κάτω στη θάλασσα ή την άσφαλτο που περνά μπροστά από το παλιό μοναστήρι της Πρέβελης ώς το σημερινό.

Εικόνες, θύμησες, που κάνουν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα καθώς τις τελευταίες μέρες τα ΜΜΕ εστιάζουν στο αν λειτούργησε ή όχι το σύστημα πυροπροστασίας που έκανε ένα εκατομμύριο τόσα ευρώ. Εκ των υστέρων δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει όλη αυτή η σκανδαλολογία. Οι “καλοί” που το έβαλαν, οι “κακοί” που δεν το λειτούργησαν...

Οι δικές μου πληροφορίες λένε πως ο αέρας που φυσούσε το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής ήταν τόσο δυνατός που στο φαράγγι τα αυτοκίνητα που περνούσαν δεν ήταν καθόλου σταθερά. Ποια φωτιά να «πιάσεις» σε τέτοιες συνθήκες και από πού να επιχειρήσουν οι επίγειες δυνάμεις; Τα ελικόπτερα που έφτασαν εκεί ήταν αδύνατον να κάνουν οτιδήποτε...

Μια εβδομάδα μετά ότι και να θέλεις να πεις έχει κιόλας ειπωθεί. Στέρεψαν τα δάκρυα, σκλήρυνε η καρδιά, πάγωσε η σκέψη πως θα ξαναδώ «ζωντανά» τα μέρη αυτά. Το βέβαιο είναι ότι χάσαμε έναν επίγειο παράδεισο.

Κι απ' την άλλη, είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πρέπει να σφίξουν τη γροθιά τους, να σηκώσουν αποφασιστικά το κεφάλι και να συνεχίσουν να ζουν, να δημιουργούν. Έτσι κι αλλιώς, κάτω από δύσκολες συνθήκες δημιούργησαν ότι έφτιαξαν. Ένας ψαρότοπος ήταν ο Πλακιάς κι οι Σελλιανοί τον έκαναν κορυφαίο τουριστικό προορισμό.

Όχι δεν τα μπέρδεψα τα πράγματα... Συνειδητά, για μένα, το χειρότερο δεν ήταν μόνο η Πρέβελη που κάηκε. Όλη η περιοχή έπαθε μη αναστρέψιμη ζημιά. Στο πρώτο Αυγουστιάτικο μπουρίνι. Αν είναι δυνατόν...

Κι ήταν όλη η περιοχή ένα αληθινός παράδεισος. Δεν ήταν μόνο οι υπέροχες ακρογιαλιές της, ήταν και οι ελιές, η καλλιεργήσιμη γη, οξυγόνο για τους ανθρώπους· που τις δούλευαν. Ήταν το τοπίο, ήταν οι άνθρωποι...

Δεν έχουμε πια και άλλη επιλογή. Υπομονή και πείσμα χρειάζεται για να συνεχίσει η ζωή, να μην αφήσει τη μαυρίλα και το θάνατο να πατήσει πόδι. Είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρουν. Είναι δυνατοί. Θα αντέξουν...

Από χθες μπήκαν στη διαδικασία των εξετάσεων τα παιδιά. Ο δικός μου, ο Λάμπρος, κάνει… πρεμιέρα σήμερα με μαθηματικά. Και ο συνήθης ήρεμος μικρός έχει αγχωθεί. Από τις επτά το πρωί σηκώθηκε να είναι έτοιμος για το σχολείο. Μπαίνουν στις οκτώ και θέλει να είμαστε εκεί, ένα τέταρτο νωρίτερα…

Αναρωτιέμαι αν τα περάσαμε κι εμείς αυτά, κάποτε… Τα περάσαμε. Απλά τίποτα πια δεν θυμόμαστε. Είναι που ήρθαν πολύ πιο σοβαρά πράγματα στη ζωή μας κι αυτά από… κορυφαία συρρικνώθηκαν στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Ο δρόμος για το σχολείο είναι άδειος. Ελάχιστα παιδιά κυκλοφορούν με ένα βιβλίο και ένα στυλό στο χέρι. Τέρμα πια οι τεράστιες τσάντες, τα βιβλία. Η σχολική χρονιά 2009 – 2010 έφτασε στο τέλος της και τώρα βιώνουν τη διαδικασία των εξετάσεων.

Πρώτη φορά δε βλέπω γονιούς στο προαύλιο. Τι έγινε παιδιά, ωριμάσαμε; Αντιληφθήκαμε, επιτέλους, ότι αυτή είναι μια διαδικασία που πρέπει να βιώσουν τα παιδιά και όχι κατ’ ανάγκη εμείς;

Άλλο ένα άγχος μέσα στα τόσα άλλα. Θα πάνε καλά τα παιδιά; Θα αξιοποιήσουν το διάβασμά τους; Θα προετοιμάσουν τις μέρες του καλοκαιριού που θα’ ρθουν να’ ναι πιο ήρεμες, πιο ήσυχες, πιο χαλαρές;

Από όλα τα βάρη που ήρθαν στη ζωή μας, αυτό νομίζω ήταν το… πιο μικρό. Μόνο που αδυνατούν να το καταλάβουν τα παιδιά και νομίζουν που έχουν να κάνουν με ένα δυσθεώρητα βάρος. Χρέος μας να είμαστε κοντά τους, τέτοιες δύσκολες ώρες και να προσπαθήσουμε να τους το δώσουμε να το καταλάβουνε.

Πρωινό Τρίτης… Έχει μια ψυχρούλα, αλλά είναι γλυκός ο καιρός. Ιδανικός για την… αρπάξει κανείς. Όλα μαζί. Ήλιος, ζέστη, κρύο. Η άνοιξη κάνει την τελευταία μεγάλη επίθεσή της πριν να μπει για τα καλά το καλοκαίρι στη ζωή μας.

• Η μαμά Ελένη στέλνει ευχές για καλή δύναμη στα παιδιά για τις εξετάσεις τους. Πατήστε ΕΔΩ να τις δείτε...