Αλλη μια φωτογραφία από το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας...

Στον Λάμπρο αρέσει το χωριό! Απίστευτο αλλά αληθινό. Οι φετινές παρέες του με παιδιά (κορίτσια κι αγόρια) στην ηλικία του ή πολύ κοντά σ' αυτήν τον έδεσε πολύ μαζί τους. Ο ενθουσιασμός του ήταν τέτοιος που ζήτησε να μείνει εδώ ολόκληρο το καλοκαίρι και να κατέβω εγώ ένα Σαββατοκύριακο για να τον πάρω, όταν θα... ανοίξουν τα σχολεία, τον Σεπτέμβρη.

Φυσικά η πρόταση έγινε αυθόρμητα και χωρίς να υπάρξει προηγουμένως καμιά συζήτηση – ενημέρωση με την αδερφή μου Στασούλα, στο σπίτι της οποίας θα έμενε.

Αν και μου άρεσε που το άκουγα από το στόμα του, επειδή θεωρούσα ότι συνέβαλα κι εγώ στο να αγαπήσει τον τόπο που γεννήθηκα, ήταν κάτι που έπρεπε να το συζητήσουμε.

Και χρειάστηκε λίγη προσπάθεια αλλά τα κατάφερα να τον πείσω πως δεν ήταν η καλύτερη ιδέα σ' αυτή τη φάση.

Εξάλλου είχε ήδη ένα τεράστιο κέρδος: Γνώρισε φίλους, θα μπορούσε να κρατήσει μια επικοινωνία σε ένα πολύ καλό επίπεδο και του χρόνου, που θα ' ταν ακόμα μεγαλύτερος και θα 'χουμε και το δικό μας σπίτι να το ξαναδεί σε νέα βάση.

Το δέχτηκε, με λίγη πίκρα, είναι αλήθεια. Τον καταλαβαίνω. Ο καλύτερος τόπος είναι εκείνος που έχεις τους φίλους σου, αυτούς με τους οποίους μπορείς να μοιραστείς πράγματα, εμπειρίες... Αλλά το καλοκαίρι τα 'χει αυτά. Φιλίες, έρωτες, πρωτόγνωρα συναισθήματα...

Μόνο που όταν έρθει το φθινόπωρο και ο χειμώνας δεν κρατάνε όλα. Κρατάνε εκείνα που έχουν χτιστεί σε σωστές και στέρεες βάσεις. Εκεί μπορείς να οικοδομήσεις καλές σχέσεις. Όλα δεν είναι απλά σε τούτο τον κόσμο. Αλλά το χάρηκα, το ομολογώ...

Στην εκκλησία της Αγία Μαρίνας στη Βόνη... Τα καταφέραμε και μπήκαμε και φέτος στον περίβολο.

Το τολμήσαμε παραμονή της Αγίας Μαρίνας και φτάσαμε μέχρι την εκκλησία. Αφήσαμε τη μηχανή ψηλά, σχεδόν στην είσοδο του χωριού και κάναμε τη διαδρομή ώς το ναό με τα πόδια.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να περπατάς ανάμεσα στους πάγκους με την πραμάτεια, το καπρικό τα μεγάλα κομμάτια χοιρινού στον ξυλόφουρνο σε τιμές 13 – 15 ευρώ, την κανελάδα με χιόνι από τον Ψηλορείτη... Παιχνίδια, ρούχα, εικονίτσες, φυλακτά από το Άγιο Όρος με καλόγερους πωλητές και πολλούς επαίτες που ζητούν τη βοήθεια των προσκυνητών.

Ο δρόμος περπατιέται δύσκολα. Βήμα – βήμα. Σταματάς, προσέχεις πού πατάς μέχρι – ύστερα από αρκετή ώρα- να φτάσεις στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας.

Εδώ υπάρχει μια τάξη και οργάνωση. Η είσοδος γίνεται από το πλάι. Ουρά στην αναμονή. Δυο καλόγεροι αφήνουν λίγους -λίγους να μπαίνουν στο παρεκκλήσι για να ανάψουν το κερί τους, να προσκυνήσουν και να περάσουν από κει στον κυρίως ναό.

Εκείνη την ώρα αρχίζουν δυνατές και με ρυθμό κωδωνοκρουσίες. Έρχονται οι δεσποτάδες! Λες κι είναι αξιοθέατο, τρέχει ο κόσμος να τους δει. Κι αυτοί, λες και βρίσκονται σε πασαρέλα, καμιά δεκαριά, περπατούν ανάμεσα στο πλήθος συνάμενοι και κουνάμενοι.

Μοιράζουν άρτο, αυτό το γλυκόψωμο με το γλυκάνησο. Και ύστερα παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής. Εμένα, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν με “μάγεψε” από παιδί, όλη αυτή η διαδικασία του πανηγυριού της Αγίας Μαρίνας. Το παρακολουθούσα πάντα ως παρατηρητής, που έχει να δει πολλά περίεργα πράγματα, ανθρώπους κάθε τύπου, χρώματος και μορφής.

Και τα πράγματα στους πάγκους έχουν γούστο. Όλοι κρατούν και κάτι που έχουν ψωνίσει. Θα γυρίσουν στον τόπο τους και θα 'χουν να το λένε: “αυτό το πήραμε από το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας”.

Στα δρόμο συναντούμε μια κυρία, όχι και τόσο ηλικιωμένη που πάει γονατιστή στην εκκλησία. Τάμα θα 'ναι, λέω Όπως και πολλούς πεζούς από διάφορους τόπους, κοντινούς ή μακρινούς που φτάνουν ώς το μοναστήρι.

Κάθε χρόνο όλο και περισσότερος κόσμος φτάνει ώς την εκκλησία. Η φήμη, είπαμε, είναι δύναμη...

Η παραλία του Τσούτσουρα στα νότια του Ηρακλείου Κρήτης είναι μια από τις πιο όμορφες κοντινές καθαρές παραλίες που μπορείς να κολυμπήσεις...

Πήγαμε και την Πέμπτη στη θάλασσα του Τσούτσουρα. Αλλά δεν ήταν και ότι καλύτερο. Φυσούσε δυνατά ένας καταβασάρης βοριάς κι έπαιρνε την άμμο με δύναμη και τη χτυπούσε πάνω μας. Δεν ήταν να κάτσεις για πολύ...

Από καθαρή τύχη βρήκα μια παντόφλα μου την ώρα που κολυμπούσαμε με τον Λάμπρο, να... αρμενίζει κατά Λιβύη μεριά, 20μέτρα μέσα στο νερό.

Είδα ένα “παράξενο” πράγμα να επιπλέει κοντά μου κι όταν πλησίασα, διαπίστωσα ότι ήταν η παντόφλα μου. Τη βγάλαμε με τον Λάμπρο κι έβαλε πέτρες πάνω του και στις άλλες παντόφλες για να μην τις ξαναπάρει ο αέρας.

Κάναμε το μπάνιο μας, καθίσαμε στο μπαράκι του Πέρα Τσούτσουρα να πάρουμε κάτι και κατά τις δυόμιση πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Τρεις και μισή είμαστε ήδη σπίτι έτοιμοι να πάρουμε σειρά για το μπάνιο, να ξεβγαλθούμε από την αρμύρα της θάλασσας.

Φυσάει κι εδώ. Το βλέπω, αλλά κυρίως το ακούω και το αισθάνομαι.

Μετά το μπανάκι ένα καλό φαγητό κι ένας, έστω και λίγος, μεσημεριανός ύπνος. Τα κάνω και τα δυο χωρίς επιφύλαξη. Το βράδυ θα βγούμε με τον Μηνά και πρέπει να είμαι λίγο ξεκούραστος. Σε ταβέρνα του Αρκαλοχωρίου είναι το ραντεβού. Εκεί θα υπογράψουμε και το συμφωνικό για τις εργασίες που θα γίνουν στο πατρικό μου.

Στην αυλή του δημοτικού σχολείου Θραψανού ξεκινά από σήμερα το τριήμερο γλέντι για τη “γιορτή του αγγειοπλάστη”. Η κρητική λύρα θα ακούγεται ώς το πρωί. Εμένα βέβαια καθόλου δεν με ενοχλεί. Εξάλλου το σπίτι της Στασούλας είναι και μακριά από το γλέντι... Στον Λάμπρο όμως αρέσει, γιατί είναι μια ευκαιρία να καθίσουν μέχρι πιο αργά με την παρέα του.

Άλλωστε σήμερα θα κάνουν και την περπατάδα τους, όλοι μαζί, καμιά δεκαριά αγόρια και κορίτσια ώς την Αγία Μαρίνα. Κι ύστερα, με την επιστροφή, θα ετοιμαστούν για το βραδινό γλέντι του χωριού. Τι να πείς; Νέοι είναι. Κι αν δεν τα κάνουν αυτά, τώρα, πότε θα τα κάνουν; Όταν αρχίσουν οι υποχρεώσεις;

Μια βόλτα στην παλιά πόλη των Χανίων. Από την επίσκεψή μας στο σπίτι της ξαδέρφης μου Πόπης...

Στη Βόνη είναι η εκκλησία της Αγία Μαρίνας. Πολλοί λένε ότι είναι θαυματουργή, είναι εκείνοι που έχουν επενδύσει πολλά στη θρησκεία και πιστεύουν σ' αυτά. Και βέβαια είναι και απλοί άνθρωποι που έχουν ανάγκη να πιστέψουν κάπου, να “πιαστούν” από κάπου. Πάντως η φήμη της έχει απλωθεί σε όλο το νησί με αποτέλεσμα ο κόσμος που έρχεται κάθε χρόνο, για ένα τριήμερο τουλάχιστον, να είναι πάρα πολύς.

Φυσικά έχει στηθεί ένα ολόκληρο πανηγύρι - βιομηχανία κέρδους γύρω από αυτό. Ήδη έχουν καθαρίσει χωράφια που θα χρησιμοποιηθούν ως υπαίθρια πάρκιγκ για τους προσκυνητές που κάπου πρέπει να βάλουν τα Ι.Χ. τους

Και ο δρόμος που πάει προς την εκκλησία έχει φροντίσει ο δήμος Θραψανού να... χαρτογραφηθεί και να οριστούν αριθμημένες θέσεις που θα νοικιαστούν στους πλανόδιους για να βάλουν τους πάγκους του πανηγυριού.

Παιδιά, θυμάμαι, μας άρεσε να πηγαίνουμε με τα πόδια στην Αγιά Μαρίνα και καμιά φορά μέναμε εκεί. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που το κάνουν αυτό. Ιδιαίτερα τα παιδιά πάντα τους αρέσει και κάνουν παρέες για να πάνε.

Η Βόνη με την Αγιά Μαρίνα είναι πολύ κοντά μας. Είμαστε στον ίδιο δήμο και μοιραζόμαστε λίγο από τη “λάμψη” της. Φρόντισαν μάλιστα στο χωριό να κάνουν κάθε χρόνο τριήμερο, κρητικό γλέντι που το ονόμασαν “γιορτή του αγγειοπλάστη” που... συμπτωματικά γίνεται στις 15 – 16 – 17 Ιουλίου. Μέσα, δηλαδή, στο πανηγύρι.

Φυσικά η γιορτή απ' ότι έχω δει τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι παρά ένα ξενυχτάδικο ώς τις πρώτες πρωινές ώρες με κρασιά, ψητά, μπύρες, αλλά και ουίσκι με τη “φιάλη κομπλέ” για τους μερακλήδες. Κι απ' ότι φαίνεται, ανάμεσα στους προσκυνητές πρέπει να υπάρχουν πολλοί οι οποίοι και καλύπτουν επαρκώς τα τραπέζια στη μεγάλη αυλή του δημοτικού σχολείου. Κάτι τέτοιο είναι η... γιορτή του αγγειοπλάστη.

Ας είναι, εμείς που το ζήσαμε το πράγμα και άλλες χρονιές θεωρούμε ότι είναι ενταγμένη στο γενικότερο κλίμα του πανηγυριού για το οποίο η ηρακλειώτικη εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ” πάντα θεωρεί απαραίτητο να κάνει ένα δημοσίευμα κάθε χρόνο. Και σωστά λειτουργούν, οι συνάδελφοι εκεί, δημοσιογραφικά. Το θέμα “πουλάει” κι όταν έρχονται απ' όλη την Κρήτη, είναι αδιανόητο να μην ασχοληθεί ο τοπικός τύπος.

Θα πάμε κι εμείς μια βόλτα και φέτος, όπως κάθε χρόνο, εδώ θα είμαστε ακόμα.