Όχι δεν πρόκειται να σας “μαλώσω”, πλάκα κάνω. Κι αν δεν το θυμηθήκατε εσείς θα σας το θυμίσουν, στο πρώτο ραντεβού που θα κάνετε, οι άλλοι. Από αυτό δεν... γλυτώνεις εύκολα.

Και, εν πάση περιπτώσει δεν έχει και τόσο νόημα η... αντίσταση σε τέτοιου είδους ζητήματα. Η ώρα έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις και με τη δουλειά, έτσι όπως τη συνηθίσαμε τα τελευταία χρόνια.

Γιατί δεν ήταν πάντα έτσι. Παλιά, θυμάμαι, δεν είχαμε ρολόγια στα χέρια. Κι όμως κάναμε τις δουλειές μας μια χαρά.

Ο ήλιος ήταν το... σημάδι μας. Φεύγαμε, ας πούμε, στις ελιές με το χάραμα και γυρίζαμε σπίτι πριν δύσει ο ήλιος. Όσο είχε ήλιο και βλέπαμε μπορούσαμε να δουλεύουμε.

Και δε περιμέναμε να δούμε “Ράδιο-Αρβύλα” στην τηλεόραση για να κοιμηθούμε. Κοιμόμασταν νωρίς, γιατί ήταν τέτοια η κούραση που δεν είχες κουράγιο να ξενυχτίσεις και γιατί ήξερες πως με την ανατολή του ήλιου μια νέα, εργάσιμη μέρα, ήταν μπροστά.

Κι όχι πολύ παλιά όλα αυτά...

Στο χωριό η ώρα της γης είχε κάποιες ιδιαιτερότητες. Κατ' αρχήν ο δήμος Τρικολώνων δεν φαίνεται να συμμετείχε ενεργά. Τα δημόσια φώτα έξω ανάβουν κανονικά και η Μεγαλόπολη στον κάμπο είναι φωτισμένη. Ιδιαίτερα τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της ΔΕΗ δουλεύουν κανονικά. Έτσι “συμμετείχε” η ΔΕΗ;

Η συμμετοχή είναι μάλλον μια προσωπική υπόθεση. Το κάνεις ή δε το κάνεις. Κι αν το κάνεις, ξέρεις το γιατί.

Κι όμως εκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο έσβησαν χθες βράδυ τα φώτα των σπιτιών τους από τις 20.30 έως τις 21.30, συμμετέχοντας στη συμβολική «Ώρας της Γης», μια διεθνή δράση ευαισθητοποίησης κατά της κλιματικής αλλαγής.

Η Ελλάδα, όπως λένε οι έρευνες, βρίσκεται στην πρώτη τριάδα μεταξύ των χωρών με τη μεγαλύτερη συμμετοχή παγκοσμίως. Πού βρίσκονται αλήθεια όλοι αυτοί που συμμετέχουν στις έρευνες και διαμορφώνουν αποτελέσματα; Γιατί είναι, πάντα, μακριά μας και δεν τους βλέπουμε;

Άρχισε να βγάζει πάλι μια ψυχρούλα άλλο πράγμα από το πρωί. Κι ας λάμπει ο ήλιος στο βουνό. Το κρύο, κρύο...

Σήμερα Σάββατο 27 Μαρτίου 2010 στις 8.30 το βράδυ, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο συμμετέχουν στην «Ώρα της Γης», σβήνοντας για μια ώρα τα φώτα των σπιτιών τους. Πρόκειται για το μεγαλύτερο συμβολικό συμμετοχικό γεγονός ενάντια στην κλιματική αλλαγή.

Η «Ώρα της Γης» (Earth Hour) είναι το αποκορύφωμα μιας μεγάλης εκστρατείας ευαισθητοποίησης των επιχειρήσεων, των κοινοτήτων, αλλά και των ανθρώπων ξεχωριστά να προχωρήσουν σε μικρές αλλαγές στις καθημερινές τους συνήθειες που θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα σε συνεχή βάση. Όλες μαζί αυτές οι μικρές αλλαγές είναι που θα κάνουν τη διαφορά - από τις επιχειρήσεις που θα σβήνουν τα φώτα όταν τα γραφεία είναι άδεια, μέχρι τα νοικοκυριά που θα σταματήσουν να αφήνουν τις συσκευές τους σε κατάσταση αναμονής.

H ιδέα για την «Ώρα της Γης» γεννήθηκε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όταν 2,2 εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στην κλιματική αλλαγή, σβήνοντας τα φώτα για 60 λεπτά με τη συμμετοχή 2,2 εκατομμυρίων νοικοκυριών και επιχειρήσεων που έσβησαν τα φώτα τους για μία ώρα.

Μόλις ένα χρόνο αργότερα η εκστρατεία μετατράπηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα για το κλίμα με τη συμμετοχή 100 εκατομμυρίων ανθρώπων σε 35 χώρες, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο κίνημα υπέρ ενός βιώσιμου μέλλοντος, σύμφωνα με τα στοιχεία της WWF. Παγκοσμίως γνωστά κτήρια και τοποθεσίες, όπως η γέφυρα Golden Gate και το Κολοσσαίο, σκοτείνιασαν για μία ώρα και μετατράπηκαν σε σύμβολα ελπίδας για ένα πρόβλημα που γίνεται κάθε ώρα και πιο έντονο.

Με την περσινή μεγαλειώδη συμμετοχή η ανθρωπότητα έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Φέτος η ανάγκη για μεγαλύτερη συμμετοχή γίνεται πιο επιτακτική, καθώς η αποτυχία της Συνδιάσκεψης της Κοπεγχάγης αφήνει μετέωρο οποιοδήποτε σχέδιο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

• Τα στοιχεία είναι από το iKypros

Το πρωινό όπως το κατέγραψε η φωτογραφική μηχανή του κινητού μου τηλεφώνου.

Οκτώ παρά και οι πρώτες ακτίνες του ήλιου έχουν “σκάσει” μύτη πέρα από το βουνό. Δυνατές, εκτυφλωτικές, όπως δεν τις έχουμε συνηθίσει εμείς οι... Αθηναίοι και ίσως αυτό είναι που μας αρέσει τόσο πολύ όταν έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε για λίγο στην επαρχία.

Σάββατο του Λαζάρου σήμερα και με αφορμή τις διακοπές του Πάσχα ήρθαμε από χθες το απόγευμα στο Ελληνικό Γορτυνίας. Του Λάμπρου του αρέσει πολύ εδώ, είναι μια ευκαιρία να ξεφύγει και από το καθημερινό του πρόγραμμα οπότε... θα καθίσει εδώ μέχρι την Ανάσταση.

Για μας θα' ναι μόνο ένα Σαββατοκύριακο για τώρα κι άλλο ένα μεγάλο τριήμερο τη Μεγαλοβδομάδα. Αλλά έστω κι έτσι, σαν ανάσα, δεν παύει να' χει την ομορφιά του.

Κατ' αρχήν αυτή η ηρεμία είναι που γαληνεύει την ψυχή. Κάθομαι στο χαγιάτι κοντά μισή ώρα. Δεν έχει περάσει άνθρωπος από το δρόμο, δεν ακούγεται τίποτα, μονάχα κάτι πουλιά που τιτιβίζουν, πέρα στα δέντρα. Λίγο αργότερα ένας τύπος με το μηχάνημά του κόβει τα χορτάρια και κάνει το... σχετικό θόρυβο. Παράτερο μέσα στην ηρεμία του τοπίου. Αθηναίος θα' ναι που θα θέλει να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη, να τιθασέψει την αγριάδα του τοπίου.

Ένας ήλιος φωτεινός συντροφεύει τον καφέ μου αυτό το ξεχωριστό πρωινό. Και μια ψυχρούλα που αντιμετωπίζεται με το ανάλογο ντύσιμο.

Στον κήπο τα αγριολούλουδα έχουν φουντώσει. Αγριάδες και φυτά μαζί κάνουν έναν όμορφο συνδυασμό που λαχταρά να απολαύσει το μάτι. Κι εδώ κι αν έχει πράσινο... Όπου “απλώσει” η ματιά στα γύρω βουνά το πράσινο, αυτή την εποχή, είναι στα πάνω του...

Κάτι αγκινάρες έχουν πετάξει τα φύλλα τους και ώρα τους είναι να δώσουν και τον καρπό τους. Δέκα κομμάτια, πέντε ευρώ τα έχουν στη λαϊκή. Αλλά εδώ θα βγουν όψιμες. Αυτές οι ζέστες σε συνδυασμό με την υγρασία θα τις θεριέψουν...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 27/3/2010

Αυτό μόνο εδώ μπορούσε να συμβεί. Δε φτάνει που μας τα “παίρνουν” από τους έμμεσους φόρους, δε φτάνει που με τις πολιτικές που ακολουθούν μας κάνουν να ζούμε μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια από το φόβο της ανεργίας, δε φτάνει που βάζουν “χέρι” στο ασφαλιστικό , τις κατακτήσεις των δώρων του Πάσχα, των Χριστουγέννων και το επίδομα της άδειας, τώρα μας ζητάνε να να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη και να συνεισφέρουμε στον ειδικό λογαριασμό για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας.

Και να, οι τηλεοπτικές διαφημίσεις και ειδική προβολή της πρωτοβουλίας που πήρε ο πρόεδρος της Βουλής κ. Πετσάλνικος να “στήσει” αυτό το λογαριασμό – κουμπαρά επισημαίνοντας πως με παρέμβαση – παράκληση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, οι τράπεζες που θα εξυπηρετούν τους ευαίσθητους πολίτες δεν θα... καταβάλουν προμήθεια. Τέτοια θυσία, για το ελληνικό έθνος, οι τράπεζες!

Ναι, μόνο εδώ, στη χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλαία μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Λες και δεν ξέρουμε από ειδικούς λογαριασμούς... Πού πάνε αυτά τα λεφτά, ποιος τα διαχειρίζεται...

Δεν είναι και τόσο μακριά που η τότε κυβέρνηση της Ν. Δ. άνοιξε ειδικό λογαριασμό για τους πυρόπληκτους της Ηλείας. Και τι έγινε, αλήθεια, με τα χρήματα που μαζεύτηκαν; Ο κ, Μολυβιάτης, αν δεν κάνω λάθος, είχε αναλάβει να το διαχειριστεί με διαφάνεια.

Δεν ξέρω αν εγώ είμαι ανενημέρωτος, αλλά αν εσείς έχετε καμιά πληροφορία προωθήστε τη μου να μάθει κι ο κόσμος πού πάνε οι οικονομίες που δίνει για καλό σκοπό.

Εδώ όμως το πράγμα παραπάει... Είναι σα να μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους, που θα τρέξουμε για να... σώσουμε την ελληνική οικονομία, να αποκατασταθεί η τάξη, να μη πτωχεύσει η χώρα και να συνεχίσει κανονικά η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αλλά πάλι, μπορεί και να μην έχουν άδικο στην εκτίμησή τους. Τόσοι “περίεργοι” κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Ας είναι αλήθεια όσα διαρρέουν τα παπαγαλάκια του Μαξίμου, απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, σαν κι εμάς, σταματούν στο δρόμο τον πρωθυπουργό (πότε τον βλέπουν; τον περισσότερο καιρό είναι εκτός Ελλάδος;) και του εκφράζουν την διάθεσή τους να δώσουν το μισθό τους, τη σύνταξή τους, τις λίγες οικονομίες τους γι' αυτή τη σπουδαία εθνική υπόθεση.

Μπορεί και να το πουν οι παπάδες στο κήρυγμα της Κυριακής και να καλέσουν το ποίμνιο τους να “τρέξει” και να βάλει κάτι στο λογαριασμό – κουμπαρά για τον ιερό σκοπό. Θα καταφέρει έτσι να κάνει... γαργάρα τη δική της φορολόγηση. Και τι έγινε που κάποιοι “γραφικοί” θα συνεχίσουν να το απαιτούν; Οι καλοί χριστιανοί θα βγαίνουν στα κανάλια και θα μιλούν για το σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο τους.

Ελπίζω να μη μου “κολλήσουν” τη ρετσινιά του.. άπατρη για τη θέση που παίρνω, αλλά μου είναι αδύνατον να το αντιμετωπίσω με χιουμοριστική διάθεση. Έτσι κι αλλιώς εκείνοι που προωθούν την ιδέα το κάνουν με μεγάλη σοβαρότητα που εκνευρίζει...

Πόσοι από αυτούς ξέρουν πώς περνούν οι ελληνικές οικογένειες, πώς τα βγάζουν πέρα και τους ζητούν μια ακόμα θυσία;

Ειλικρινά, ο πιο καλόηχος χαρακτηρισμός που θα μπορούσα να κάνω γι' αυτό το λογαριασμό είναι “κατάντια” μιας, υποτίθεται, υπεύθυνης Πολιτείας. Και λυπάμαι διπλά που τόσο σκληρά μέτρα κατά των εργαζομένων και τέτοιου είδους τραπεζικούς λογαριασμούς τα κάνει μια κατ' ευφημισμό... σοσιαλιστική κυβέρνηση. Θα τρίζουν τα κόκαλα του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου για τα καμώματα του γιου του...

• Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου, "ΡΕΘΕΜΝΟΣ"
  

Το τεύχος 18 του “Κρέοντα” κάναμε ένα μικρό αγώνα δρόμου για να καταφέρουμε να το έχουμε έτοιμο αρχές της Μεγάλης Εβδομάδας και να προλάβουν οι άνθρωποι του Συλλόγου να το ταχυδρομήσουν πριν φύγουν στα χωριά τους (όσοι έχουν...) για τις πασχαλινές διακοπές τους.

Η αλήθεια είναι ότι τέτοια συνέπεια σπάνια τη συναντάς σε τριμηνιαία έντυπα. Είμαστε στο τέλος Μαρτίου και μείς, σε λίγο, θα έχουμε στα χέρια μας, το φύλλο που καλύπτει χρονικά τους μήνες Ιανουάριος – Φεβρουάριος – Μάρτιος!

Πατήστε ΕΔΩ να την ξεφυλλίσετε, σελίδα – σελίδα, όπως ακριβώς είναι τυπωμένη, σε αρχείο PDF. Μεγάλη υπόθεση να διαβάζεις από το γραφείο σου, μέσω internet την εφημερίδα σου...

Με αρκετά θέματα, ανάλαφρο κασέ και με το βάρος στην πρόσφατη συνεστίαση του Συλλόγου στο κέντρο “Κρητικός” στην Πλάκα. Φωτογραφικό υλικό από την επαγγελματία του κέντρου και τη μηχανή του Νίκου Ρεμεδιάκη.

Και βεβαίως η καταγραφή της επικαιρότητας, έτσι όπως τη βλέπει ο εξωραϊστικός Σύλλογος του “Κρέοντα”. Που δε διστάζει να τα βάλει με τη σημερινή δημοτική αρχή της Αθήνας και ας κινείται ιδεολογικά κοντά στα δικά της “πιστεύω”. Έτσι τα σχόλια είναι “καυστικά” για την απραξία τους ή τη βιασύνη τους να κάνουν, λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές έργα, άλλα από αυτά που έχουν ανάγκη οι κάτοικοι της περιοχής του 4ου Διαμερίσματος Δήμου Αθηναίων.

Να, γιατί μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι. Γιατί το παλεύουν, έτσι όπως εκείνοι νομίζουν και εκτιμούν ότι είναι σωστό και προσπαθούν να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη... Όπου κι αν κινούνται πολιτικά σημασία έχει ότι το παλεύουν και προσφέρουν εθελοντικά από τον ελάχιστο πολύτιμο ελεύθερο χρόνο τους...