Αξίζει τον κόπο αύριο βράδυ μια βόλτα στην Ακρόπολη να δούμε την πανσέληνο του Αυγούστου. Ευτυχώς, θα είναι ανοιχτή... Εντάξει και στη θάλασσα θα' ταν ωραία, δε λέω...

Αυτό που περίμεναν χιλιάδες θαυμαστές του αυγουστιάτικου φεγγαριού τελικά θα γίνει πραγματικότητα και φέτος. Η Ακρόπολη, το Σούνιο, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και το Νέο Μουσείο Ακρόπολης δεν θα μείνουν χωρίς το αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Ύστερα από την άρνηση των αρχαιοφυλάκων της Αθήνας να συμμετέχουν στον πανελλήνιο θεσμό και να ανοίξουν χωρίς έξτρα πληρωμή τους παραπάνω χώρους για Έλληνες και τουρίστες το βράδυ της 24ης Αυγούστου, το ΥΠΠΟΤ ψάχνει να βρει κονδύλια να τους πληρώσει. Και θα βρει, υποστηρίζει.

Σχόλια προκάλεσε χθες η επίσημη στάση του σωματείου των αρχαιοφυλάκων. Το ότι για πρώτη φορά, μετά τόσα χρόνια, το φεγγαράκι θα ατένιζε μια άδεια Ακρόπολη φαινόταν μίζερο και άδικο. Και η εικόνα γινόταν πιο παράλογη αφού 90 αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία, από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη, την ίδια ώρα θα ήταν γεμάτοι κόσμο.

Δηλαδή, κάποιοι άλλοι αρχαιοφύλακες είχαν δεχτεί να δουλέψουν εθελοντικά. Και δεν ήταν δουλοπρεπείς, αναξιοπρεπείς, ούτε πολύ περισσότερο... πλούσιοι. Βοηθούν και συντηρείται ο θεσμός της «πανσελήνου». Είναι πολύ δεμένοι με τον αρχαιολογικό τόπο που φυλάσσουν και θέλουν να φέρνουν κοντά στον κόσμο.

Ίσως πάνε και οι ίδιοι, αύριο βράδυ, να γιορτάσουν το ολόγιομο φεγγάρι ανάμεσα στα αρχαία μνημεία της πατρίδας τους.

Oι προτεινόμενες ανατροπές σε ότι έχει απομείνει από τα εργασιακά, οικονομικά ασφαλιστικά δικαιώματα τις συλλογικές συμβάσεις και τις ΔΕΚΟ, προκαλούν την οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων.

Τα μέτρα που προωθούνται απορρίπτονται κατηγορηματικά και η απάντηση θα δοθεί αγωνιστικά αρχής γενομένης από το συλλαλητήριο που έχει προγραμματιστεί για τις 11 Σεπτεμβρίου στην Θεσσαλονίκη στις 18:30 στο άγαλμα του Βενιζέλου.

Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι διατεθειμένο να ανεχτεί την περαιτέρω συρρίκνωση βασικών και θεμελιωδών δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση οφείλει να συμπορευθεί με τις ανάγκες των εργαζομένων και ολόκληρης της κοινωνίας και να απορρίψει τις ακραίες και νεοφιλελεύθερες συνταγές.

Έτσι το γνώρισα το φοινικόδασος στη Πρέβελη. Με μόνο επιπλέον πολλές ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες μπροστά στη θάλασσα. Είχαμε πάει με καίκι, δεν δοκιμάσαμε να κατέβουμε από το μονοπάτι που ξεκινάει κοντά από την Μονή Πρέβελης.

Το είδα σήμερα το πρωί στις εφημερίδες και πιάστηκε η καρδιά μου. Στάχτη έγινε το απαράμιλλου κάλλους φοινικόδασος στην Πρέβελη της Κρήτης, το οποίο κάηκε στο μεγαλύτερο μέρος του από τη φωτιά που εκδηλώθηκε εκεί τα ξημερώματα της Κυριακής.

Η ένταση των ανέμων ήταν κι εκεί απαγορευτική στο να επιχειρήσουν πυροσβεστικά αεροπλάνα ενώ οι φλόγες απείλησαν προς στιγμή την ιστορική Μονή Πρέβελης. Η φωτιά στο φοινικόδασος τέθηκε το απόγευμα της Κυριακής υπό μερικό έλεγχο και οι άνδρες της πυροσβεστικής δημιουργούν αντιπυρικά μονοπάτια ώστε να ελεγχθεί απόλυτα, σε περίπτωση αναζωπύρωσής της.

"Πρόκειται για τεράστια καταστροφή για το δεύτερο μεγάλο φοινικόδασος της Κρήτης, καταστροφή οικολογική, πολιτιστική και τουριστική", δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο ο υπεύθυνος Πολιτικής Προστασίας του Νομού Ρεθύμνης κ. Μπαγιαρτάκης, για τις συνέπειες της φωτιάς στην περιοχή.

«Ο μεγαλύτερος μας εχθρός είναι οι ισχυροί άνεμοι από τους οποίους μάλιστα δεν μπορείς ούτε να σταθείς όρθιος», είπε χαρακτηριστικά. Τα χωριά Γιαννιού και Ροδάκινο κινδύνευσαν σοβαρά, αλλά ευτυχώς τόσο οι δυνάμεις πυρόσβεσης όσο και η αλλαγή κατεύθυνσης του αέρα έσωσαν στο παρά πέντε σπίτια και αγροτικές εγκαταστάσεις. Στα καμένα μέχρι αυτή την ώρα συνυπολογίζονται ελαιώνες και ζώα, αλλά όπως είναι φυσικό η καταμέτρησή τους είναι τούτη την ώρα αδύνατη, όπως αναφέρει ο κ. Μπαγιαρτάκης.

Επίσης, περισσότερα από 3.000 στρέμματα αγροτικής και χορτολιβαδικής έκτασης έχουν καεί στην περιοχή Ροδάκινο Ρεθύμνου

Την έχω ζήσει την περιοχή. Αρκετά χρόνια πήγαινα τα καλοκαίρια εκεί, στον Πλακιά... Έχω φίλους εκεί που πρέπει να πάρω να δω τι κάνουν και πώς είναι τουλάχιστον στην υγεία τους. Γιατί έτσι κι αλλιώς, πέρα από το περιβάλλον, καταστράφηκαν για φέτος. Ο τουρισμός ήταν βούτυρο στο ψωμί τους. Ποιος θα πάει τώρα σε μια καμένη περιοχή;

Μια λευκή γραμμή αφήνει πίσω της η προπέλα του πλοίου καθώς απομακρύνεται από την Αττική...

Είναι μια απόλαυση, πάνω στο καράβι συμβατικής τεχνολογίας που μ' έχει πάρει από το λιμάνι του Πειραιά για το Αγκίστρι, να βλέπεις να απομακρύνεσαι από από την Αττική γη.

Κάθε στιγμή που περνά αυτό γίνεται όλο και πιο ευδιάκριτο. Άσε που, δεν ξέρω πως έγινε, αλλά απέπλευσε ακριβώς στην προγραμματισμένη ώρα του. 6.35 είχε βάλει μπροστά τις μηχανές, είχε λύσει κάβους και σάλπαρε.

Όλοι εδώ κινούνται γρήγορα, είναι έμπειροι απ' ότι φαίνεται κι έτσι “τακτοποιούν” σε χρόνο ρεκόρ ανθρώπους, μηχανές, αυτοκίνητα.

Μπήκα κι εγώ στο σαλόνι, όπως όλοι, μόλις ανέβηκα στο πλοίο. Τα αιρκοντίσιον δουλεύουν στο φουλ κι έχουν μια πολύ ωραία κατάσταση. Ωστόσο δεν είναι τόσοι πολλοί οι επιβάτες ώστε να υπάρχει πρόβλημα να βρεις θέση να καθίσεις... Πολύ γρήγορα βγαίνω να περπατήσω λίγο στο πλοίο. Το γεγονός ότι στο καράβι δεν “κάθεται” καθόλου στο λιμάνι άδειο, να καθαρίσει λίγο ο αέρας του κάνει την ατμόσφαιρα κάπως στους εσωτερικούς κλειστούς χώρους. Νομίζεις ότι μυρίζει έντονα ιδρωτίλα ή πάντως κάτι όχι και τόσο όμορφο και ανεκτό.

Προτιμώ στο κατάστρωμα. Έχει στέγαστρο για να κόβει τον ήλιο και φυσάει κι ένα ελαφρό αεράκι, όπως του λιμανιού και καλύτερο. Αλλά έχει τρομερή υγρασία και ζέστη που στιγμές – στιγμές δεν υποφέρονται. Νέοι άνθρωποι οι περισσότεροι είναι αυτοί που κάθονται στο κατάστρωμα. Έχουν απλώσει τις αρίδες τους αναπαυτικά και κάποιοι διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες. Πρόσεξα τη σελίδα που διαβάζουν. Για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό ενδιαφέρονται, όχι για τα επεισόδια στο ΟΑΚΑ στο “φιλικό” αγώνα μπάσκετ της Ελλάδας με τη Σερβία...

Μια κοπέλα κάθεται στην πλώρη του πλοίου και παρακολουθεί τα αφρισμένα νερά που αφήνει πίσω της η προπέλα. Μια λευκή γραμμή στον ορίζοντας που σβήνει σιγά -σιγά...

Απογευματάκι το λιμάνι της Αίγινας πάνω από το καράβι, πανέμορφο...

Η ώρα της αναμονής για το καράβι στο λιμάνι είναι δύσκολη κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο...

Η ζέστη είναι ανυπόφορη. Παρασκευή απόγευμα στις 6.05 στην προβλήτα του πειραϊκού λιμανιού περιμένοντας τον ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ να 'ρθει, να δέσει, να ξεφορτώσει, να ξαναφορτώσει και να φύγει για το Αγκίστρι. Περιμένουμε στην ουρά, άνθρωποι και αυτοκίνητα κάτω από τον δυνατό ήλιο.

Δεν μπορώ να “πιάσω” ίσκιο. Πού να αφήσω τη μηχανή που... ταξιδεύει μαζί μου; Και στον ορίζοντα του λιμανιού δε φαίνεται ίχνος από το καράβι που περιμένουμε. Στο πρακτορείο όμως που κόβουν τα εισιτήρια είναι ήρεμοι οι άνθρωποι. Ο ιδρώτας τρέχει στα πρόσωπά τους, τα κομπιούτερ που “κόβουν” τα εισιτήρια μέσα στο κουβούκλιο – κοντέινερ τα έχουν παίξει κι αρνούνται να... συνεργαστούν. Αλλά αυτοί αγέρωχοι. Το καράβι θα 'ρθει και θα φύγει αμέσως και στην ώρα του. Αν και τον Αύγουστο της μεγάλης κίνησης όλα έχουν ένα ρίσκο.

Όσοι μπορούν, πάντως, έχουν πιάσει γωνιά – στασίδι στα σημεία που υπάρχει υποτυπώδης ίσκιος. Ευτυχώς φυσάει ένα ελαφρύ δροσιστικό αεράκι που κάνει την κατάσταση να υποφέρεται...

Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας έχει κίνηση. Άνθρωποι με βαλίτσες κινούνται συνεχώς πέρα – δώθε. Ένα ζευγάρι νέων παιδιών ερωτοτροπεί δημόσια. Ούτε που τους ενδιαφέρουν τα αδιάκριτα βλέμματα των αγνώστων γύρω τους. Είναι “μόνοι τους”, ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Η ευτυχία του να είσαι νέος και να αδιαφορείς για τη γνώμη των άλλων.

Έξι και τέταρτο και δεν έχει φανεί ακόμα το πλοίο με το οποίοι, υποτίθεται ότι θα φεύγαμε στις 6.35. Αλλά, είπαμε, εδώ δεν ανησυχούν, είναι ήρεμοι οι άνθρωποι. Ζουν στο ρυθμό του καλοκαιριού που, έτσι κι αλλιώς είναι πιο χαλαρός.

Έξι και είκοσι “δένει” το ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, το καραβάκι που είχαμε πάει στην Αγιά Μαρίνα μέσω Σουβάλας. Δύο λεπτά αργότερα έρχεται και το ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Απ' ότι δείχνουν τα πράγματα και η έντονη κίνηση, δεν θα αργήσουμε πολύ να φύγουμε. Κοίτα να δεις που θα φύγει στην ώρα του...

Τελικά το πλοίο έρχεται και φεύγει και στην ώρα του. Απίστευτο, αλλά αληθινό...

Δικαίωμα για λίγη ξεκούραση ακόμα... Τι, εδώ ο πρωθυπουργός δεν κάθεται στ' αυγά του να κοιτάξει λίγο και τη δουλειά του, εγώ θα κάτσω στην Αθήνα που... καίγεται; Η φωτογραφία από τη Σκάλα του Αγκιστρίου.

Το Αγκίστρι είναι το μικρότερο νησί του Αργοσαρωνικού και έχει έκταση 14 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Απέχει 22 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά και 3,5 ναυτικά μίλια από την Αίγινα. Το μήκος του νησιού είναι 5,5 χλμ. και το πλάτος 3,5 χλμ. Με τη μηχανή, δηλαδή, το γυρίζεις σε μια μέρα...

Το υψηλότερο σημείο του νησιού έχει υψόμετρο 249 μ. και βρίσκεται στο Κοντάρι. Το νησί έχει πληθυσμό περίπου 1.000 κατοίκους. Αυτή την εποχή όμως έχει πολύ περισσότερο κόσμο

Το Μεγαλοχώρι/Μύλοι απέχει από την Σκάλα 2,5 χλμ. και τα Λιμενάρια απέχουν από το Μεγαλοχώρι 6,5 χλμ.
Το νησί περιμετρικά αποτελείται από πολλούς μικρούς όρμους και από ηπήνεμους κολπίσκους με καταγάλανα νερά, στους περισσότερους από τους οποίους τα πεύκα φτάνουν μέχρι την θάλασσα.

Το Αγκίστρι αποτελείται από χαμηλούς καταπράσινους λόφους, οι οποίοι καλύπτονται από πευκοδάση, που αποτελούνται από πεύκα ή από κουκουναριές.

Τα χωράφια που υπάρχουν στο Αγκίστρι στολίζονται με αγριολούλουδα και σπέρνονται συνήθως με δημητριακά, ανάμεσά τους υπάρχουν συκιές, ελιές και αμυγδαλιές. Η πανίδα του νησιού αποτελείται από λαγούς, αλεπούδες και διάφορα πουλιά. Το κλίμα του νησιού είναι ξηρό και υγιεινό, γλυκό τον χειμώνα και δροσερό το καλοκαίρι.

Κατά παράδοση τα κύρια προϊόντα του νησιού είναι ρετσίνα από πεύκο, ελαιόλαδο, σύκα, αμύγδαλα, ρίγανη, κριθάρι και φρούτα. Όμως τα τελευταία περίπου 40 χρόνια η οικονομία του νησιού στηρίζεται στον τουρισμό. Αν τον πρόσεχαν κι όλας, όλα θα ήταν καλύτερα...